Tot in den treuren toe gaan we het blijven herhalen: punk is niet dood, het is geëvolueerd. Dat bewezen al meerdere punkbands in het verleden en dat zullen er in de toekomst ook doen. Neem daarvoor vooral eens een kijkje in wat leeft in het undergroundgebeuren, zowel in het buitenland als in eigen land. Neem nu Diss Guy. Deze band ontstond in 2015 en heeft ons live al kunnen overtuigen van zijn kunnen. Op de CD-voorstelling van CLCKWS, een andere veelbelovende punkband die ons land rijk is, zagen we Diss Guy ook aan het werk en schreven daarover: ''Prompt gaan al die heilige huisjes naar beneden en ontstaat ook in ons hoofd een razende wervelstorm die we al lang niet meer hadden gevoeld. Het buitengewone aan deze band, deze muzikanten spelen eveneens op technisch hoog niveau. Alsof ze al meer dan twintig jaar samen spelen.''
Diss Guy bracht een album uit, 'Self'. Dat staat boordevol snelle punksongs die door je strot worden geramd tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Het album lijkt op een speedboot die in een razend tempo over het wilde water vliegt. Dat daardoor alles dezelfde lijn uitgaat, stoort totaal niet. Hoewel de band niet is te vergelijken met Ramones - het gaat meer de weg van bands als Black Flag en dergelijke uit - voelt deze schijf net door dat tempo aan als vele bollen energie die in je gezicht als vuurwerk uiteen spatten. Mokerslag na uppercut krijg je te verwerken. Tot geen spaander geheel blijft van je hersenpan. Het soort punk waardoor ook wij ooit fan zijn geworden van het genre trouwens, schotelt de band ons hier voor. Na “Intro” en “Can't Feel My Face” is er dan ook geen houden meer aan. Diss Guy zet alle registers open en stopt pas als alles plat is gewalst.
Niet teveel woorden aan vuil maken en de volgende mokerslag uitdelen in de vorm van “Fuck No”, “Burning Kross”, “Self”, “Final Seconds” en “Timtation”. Dat verschroeiende tempo blijft Diss guy aanhouden tot het einde met “F.U.K.”, een song van twee minuten en een kwart kort. Kort en bonding zijn de heren dus zeker. Met een duurtijd van gemiddeld één tot twee minuten vliegen de songs in een razend snel tempo over ons hoofd heen. Voor je het weet is alles voorbij, maar voel je de neiging die trip nog eens mee te maken. En nog eens. Tot in het oneindige.
Niets wordt aan het toeval overgelaten. Diss Guy bewandelt typische punkwegen zoals dat moet zijn in deze muziekstijl. De aanhoorder bij het nekvel grijpen, stevig door elkaar schudden en als een losgeslagen bulldozer over de hoofden heen denderen. Geen fratsen en/of teveel overdreven show verkopen. Gewoon in een verschroeiend snel tempo alles plat walsen, tot geen spaander van de woonkamer geheel blijft. Tot je letterlijk zelf de aandrang voelt opkomen die heilige huisjes één voor één omver te gaan stampen. Waardoor de band compleet in zijn missie is geslaagd: hun opgekropte frustratie en woede overbrengen naar de luisteraar.

Tracklist: Intro; Can’t Feel My Face; Cut Loose, Fuck No; Burning Kross; Self; Not Desired; Not My Problem; Final Seconds; Timtation; New Beginning; F.U.K.

Britpop is een genre dat vooral in de jaren '90 hoge ogen gooide. De twee belangrijkste vaandeldragers waren Blur en Oasis. Maar ook Suede, The Verve en Manic Street Preachers droegen bij tot de populariteit van deze strekking medio 1990 tot 1996. Vandaag proberen verschillende bands in de voetsporen van die grote bands te treden, met wisselend succes. Lucid Dream is zo een Britpop-/alternatieve rockband uit Tielt die eveneens een poging waagt en daar met brio in slaagt. "Lucid Dream tast een donkere en dromerige kant af van de alternatieve Britrock." staat te lezen in de biografie op de vi.be-pagina van de band. Lucid Dream bracht een EP op de markt: 'Breakout'. De band zet hiermee zijn stempel op Britpop  en het alternatieve rockgebeuren.
Dat Wout Debacker (gitaar, toetsen, stem), Lander Stevens (gitaar), Jonas Hoflack (bas) en Tess Debacker (drum) één voor één top muzikanten zijn, daar bestaat niet de minste twijfel over. Dat bewijzen de gestroomlijnde gitaar- en drumlijnen die aan je ribben blijven kleven al bij “For A Girl”. Een song die al direct gevoelige snaren raakt, op een meeslepende en weemoedige wijze. De kristalheldere stem van Wouter kan gezien worden als een extra kers op de taart, waardoor je naar andere atmosferen lijkt te zweven.
Songs als “Breakout”, “Should I Be?”, “For A Girl” en “In My Blood” blijken bovendien heel toegankelijk te zijn, zonder al te klef te gaan klinken. Die weemoedige tot melancholische walmen die je hoort waaien doorheen de gehele plaat raken een gevoelige snaar, maar door de nogal vrij donkere omkadering kan ook de alternatieve muziekliefhebber worden aangesproken.
Met andere woorden, met deze EP wordt een heel ruim publiek over de streep getrokken, net door dat schipperen tussen beide uitersten. Luister maar naar heel aanstekelijke songs als “Troubled Mind” of “Losing Sleep”. Maar hoor vooral hoe die songs zodanig zijn opgebouwd dat duisternis en licht in elkaar vloeien alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Lucid Dream brengt met 'Breakout' een EP uit boordevol aanstekelijke, dansbare songs omgeven door walmen van melancholie waardoor je eveneens een traan wegpinkt. De leden van deze band bespelen hun instrumenten als tovenaars, maar het is de weemoedige en heldere stem van Wouter die ons die ultieme krop in de keel bezorgt, als perfecte kers op de taart laat ons maar zeggen.
Deze EP straalt duisternis uit, maar baadt eveneens in het licht van hoop. Daardoor kan deze band een ruim publiek aanspreken van liefhebbers van aanstekelijke Britpop tot de alternatieve rockliefhebber die houdt van de weemoedige en melancholische kant van de zaak. Een aanrader van formaat dus voor de Britpopfan die verder kijkt dan zijn neus lang is.

Tracklist: Breakout 02:27; Should I Be 05:38; For A Girl  05:01; Troubled Mind 03:12; In My Blood 04:56; Every Other Day I'm Fine 02:20; Losing Sleep 03:37

Sad Sad Sad is een vrij nieuw project rond artiesten die al de nodige watertjes hebben doorzwommen. Niné Cipoletti kennen jullie misschien als vocalist bij Krakow, een band die medio 1998 hoge ogen gooide. Deze band heeft zijn stempel gedrukt op het slowcoregebeuren in binnen en buitenland. Gert Cool (bas) en Wim  Smets (gitaar) deden eveneens de nodige ervaring op bij Krakow. Sad Sad Sad ontstond in 2016 en werd later aangevuld met drummer Bert Hornikx. Sad Sad Sad brengt nu zijn debuut op de markt via FONS records en blijkt zijn naam trouwens niet te hebben gestolen. Hoewel dat verdriet eerder uitmondt in een warm deken tegen koude winterdagen, dan je doet belanden in depressieve toestanden.
In songs als “You & I” en “You Know I Love You” voelen we tranen opwellen, dankzij die kristalheldere vocale aankleding die je prompt doet zweven naar andere oorden. En dan zijn we vertrokken voor een toch wel donkere trip, doorheen weemoedigheid en melancholie. Echter zien we telkens die zon piepen achter de donkere wolken van het leven. Zelfs bij songs met veelzeggende titels als “Broken Lovers”, “Gone Forever” en”Storm” voelt het dus niet aan dat er geen hoop meer is in je leven. Ergens doet de pijn vooral een gemoedsrust neerdalen in je hart, en hopen op betere tijden. Sad Sad Sad kiest bovendien bewust voor een sound waarmee een ruim publiek kan worden aangesproken. De toegankelijkheid van deze plaat is immens groot.
Echter wordt er angstvallig op toegezien dat de best breekbare songs niet al te  klef gaan klinken. Net door de intensieve duistere walmen die je voelt neerdalen over “In The Dark”, “Let Us Love” en afsluiter “Bird Can’t Fly” schippert Sad Sad Sad voortdurend tussen dat ruim publiek aanspreken, maar de aanhoorder die houdt van intensieve dreampop ook over de streep trekken.
We zijn er ons van bewust dat deze muziek nog het best zal floreren in kleine clubs waar die breekbare muziek het best tot zijn recht komt. Maar waarom zou een festivalweide als Pukkelpop ook niet in zwijm kunnen vallen voor zoveel innerlijke schoonheid, waar pijn en verdriet hand in hand gaan met vreugde en gemoedsrust.
Sad Sad Sad vult de leegte die Krakow heeft achtergelaten met een knap debuut vol dreampop en indiefolk. Net op tijd voor deze donkere dagen, want elke song voelt aan als een donker deken tegen koude winternachten. Dat is uiteraard de verdienste van indrukwekkende muzikanten in de band die je als het ware betoveren. Maar het is de wonderbaarlijke stem van Niné die je telkens bedwelmt, tot tranen brengt en de ultieme doodsteek toedient. Allemaal binnen een breekbare, melancholische omkadering waarbij harten worden geraakt, zonder dat hart te verbrijzelen dus. Maar eerder door een al even donkere gemoedsrust te doen neerdalen.

Tracklist: You & I 03:08; You Know I Love You 03:19; Broken Lovers 03:43; Gone Forever 03:44; In The Dark 02:46; We're Done Here 03:39; Let Us Love 04:22; Storm 07:24; Bird Can't Fly 03:17

The Heard is een gloednieuwe rock/doomband uit Zweden. Nu ja, nieuw kun je deze band niet noemen. De leden van The Heard hebben al wat watertjes doorzwommen. The Head bestaat uit Crucified Barbara-gitariste Klara Force Rönnqvist Fors, bassiste Ida Evileye Stenbacka en drummer Nikki Wicked (a.k.a. Jannicke Lindström) in samenwerking met Deathstars-bassist Jonas Skinny Disco Kangur (leadgitaar) and performer, model en zanger Pepper Potemkin. Dat er op dit debuut van de band 'The Island' geen speld tussen te krijgen is? Het is dan ook niet zo verwonderlijk. Deze schijf kwam op de markt via Despotz Records. We legden ons oor even te luisteren.
Variatie, gecombineerd met technische perfectie. Waarbij de hoge dosis spelplezier niet uit het oog wordt verloren. Het is de rode draad op deze knappe plaat geworden. In een introductie over dit debuut lezen we het volgende: ''In the deep, dark waters of the Baltic Sea there is an island. A very peculiar island. At first glance it might seem beautiful and peaceful, idyllic even, but the island’s seductive powers are not all they seem." Het gaat dus inderdaad over een conceptalbum over een onbekend eiland dat zijn geheimen prijsgeeft, maar heel subtiel wel blijft hangen binnen walmen van mysterie van een donkere soort.
Opener “The Island” is een heel aanstekelijke hardrocksong, met een knipoog naar de jaren '70. Meteen zet de band je op het verkeerde been, want de rest van de schijf bevat zoveel verschillende laagjes dat je eigenlijk geen muziekstijl kunt kleven op de muziek van The Heard. Bij “A Death Supreme” bevinden we ons plots in een doomsfeer, waarbij de vocale aankleding je kippenvel bezorgt en de muziek traag en dreigend aanvoelt als een klauw uit het donkere bos die je de keel dichtknijpt. Angst en vreugde zijn heel dicht met elkaar verbonden. We doorstaan wilde stormen met “Caller Of The Storm” of voelen een gemoedsrust over ons neerdalen, een teken van hoop en zonnetjes achter de donkere wolken? Zoals bij het lekker up tempo “Tower Of Silence”, waarbij wederom die heel kristalheldere, hoge stem ons kippenvelmomenten bezorgt. Een lijn die verder wordt doorgetrokken op daaropvolgende songs als “Queen Scarlet”, “Sirens”, “Leaving The Island” en het prachtige sluitstuk “It”.
Eerlijk is eerlijk: het is daarbij niet zozeer één element binnen de band dat ons aanspreekt. Het feit dat iedereen duidelijk dezelfde kant uitkijkt binnen The Heard zorgt ervoor dat hier een parel van een gevarieerde schijf wordt afgeleverd, die donker en licht perfect met elkaar verbindt. ‘Island’ was voor de band een ontsnapping uit de realiteit, door het creëren van een eigen eiland waar het ondanks die duisternis goed vertoeven is, lezen we eveneens in diezelfde voornoemde introductie. De band slaagt erin datzelfde gevoel over te brengen naar de aanhoorder.
'Island' is een gevarieerd debuut geworden, boordevol tempowisselingen, duisternis en lichtpuntjes. Waardoor je prompt, met de ogen gesloten vertoeft op uw eigen onbewoond Eiland. Dat gevoel op die bijzondere plek tot rust te komen, ook al voel je dreigend gevaar uit de verte komen doet dan ook eerder deugd dan dat het je angst inboezemt.

Tracklist: The Island 04:38; A Death Supreme 05:03; Tower Of Silence 04:38; Caller Of The Storms 02:30; Revenge Song 04:31; Queen Scarlet 05:46; Sirens 05:52; Leaving The Island 04:41; Crystal Lake 05:09; It 04:08