Binnen de elektronische muziek is Richard D. James aka Aphex Twin een vreemde vogel. Hij viert z’n comeback met deze ruim uur durende plaat , waarbij zijn kenmerkende grillige sounds in een vrij toegankelijk geluidsdesign worden gebracht . De complexe, tegendraadse beats en de scary ritmes kunnen er deels nog zijn, maar zijn wat meer op het achterplan gedreven .
Dit betekent niet dat hij niet verrassend uit de hoek komt , integendeel, hier druipt de virtuositeit terug van af met dansbare , driftige en opzwepende grooves , waarin minimal techno, drum’n’bass , jungle, breakcore en ambientsoundcapes zijn verweven .
Een nieuw Aphex Twin jaar dringt zich op met deze rits nummers , waar de bpms worden opgevoerd. Een trip die opvallend, opwindend en deze keer zelfs uiterst aangenaam klinkt.
Allah –Las is een retrobandje pur sang . Inderdaad ze draaien de klok terug naar die westcoastpop van de jaren 60 en voegen er aangename surfgitaartjes en psychedelica riedels aan toe .
Het zijn frisse, sprankelende songs met een heerlijk prikkelende melodie die misschien wat inwisselbaar kan klinken, maar zich weten te nestelen en zorgen voor een ontspannend , relaxt gevoel in stresserende periodes . Af en toe is de sound rauwer en garagerockend , maar van een directe vernieuwingsdrang is geen sprake , maar dat hoeft ook niet bij dit bandje uit L.A., die opnieuw een fijn plaatje uithebben van wel veertien nummers in 40 minuten …
Omdat we er toch weeral niet van onderuit kunnen gooien we het maar meteen op tafel : The Jesus And Marcy Chain. Voila, ’t is er uit. Zonder hen was A Place To Bury Strangers waarschijnlijk nooit geboren en het zal de band totterdood blijven achtervolgen.
We gaan niet flauw doen, de referenties zijn op songs als “What We Don’t See” en “Love High” weer onmiskenbaar aanwezig, maar wat is ‘Transfixiation’ toch wederom een geweldig verschroeiend album geworden.
Loden baslijnen die de diepste kuilen verkennen, verzengden gitaren die flirten met de pijngrens en onderkoelde vocals die het noodlot tarten.
A Place To Bury Strangers recycleert de eighties op een hoogst frisse manier op “Supermaster” en “Straight” en laat daarna de gitaren uit alle mogelijke bochten vliegen op de ontspoorde herrie van “Love High”. Het versmachtende “Deeper” is een moordsong die zijn naam alle eer aandoet, APTBS sleept zich hier zelfs richting doom-metal, bassen zoeken de donkerste draaikolken van de hel op, gitaren snijden dwars door onze aders heen en dreigende vocals echoën vanuit gure ondergrondse spelonken. “We’ve Come So Far” is een razende klomp briljante gitaarherrie die flirt met krautrock.
Verzengende songs als “I’m So Clean” en “Fill The Void” zijn doordrongen van ziedende shoegaze-punk die door merg en been gaat. De plaat eindigt met een gruizige streep distortion genaamd “I Will Die”, alsof de restanten van MC5 en The Stooges van onder een bulldozer hun laatste woorden er uit schreeuwen.
Een roodgloeiende plaat.
A Place To Bury Strangers zal onder een stortregen van stroboscoop-lichten een gerichte aanval op uw trommelvliezen plegen op 23/04 in De Kreun. See you there.
Vier jaar zaten tussen de vorige cd, simpelweg Interpol genaamd, en deze nieuwe hier ‘El Pintor’ . De band rond Paul Banks is intussen gereduceerd tot een trio. De snedige soms messcherpe indiewave rockende song “All the rage back home”, die de plaat een tijdje vooraf ging, was alvast veelbelovend.
We hebben intens broeierig materiaal , nog steeds een ietwat eigen geluid binnen dat zwart (maat) pak geluid, bepaald door de tenorzang van Banks. We hebben een best spannende plaat, met verder een “My desire”, “My blue supreme”, “Everything is wrong” en “Tidal wave” , die net zorgen voor dat kenmerkend driftig , puntig , jachtig, aanstekelijk geluid , die een donker extravert randje hebben .
Interpol blijft op die manier fijne platen afleveren .
Esben & The Witch is een trio uit Brighton. , die eerder al opvielen met hun sombere, dreigende, etherische gothic pop . Een suspens geluid , dat wordt verdergezet op de nieuwe plaat ‘A new nature’ , waarbij ze nog intenser en onheilspellender klinken en de nummers een aanhoudend dreigende spanning hebben.
Acht songs vinden we terug , waarbij sommige tot op het bot zijn uitgediept. Ze intrigeren sterk, check maar eens een “Press heavenwards!”, “No dog”, “The jungle” en “Blood teachings”. Dit zijn fraaie werkstukken! Af en toe zijn ze wat sfeervoller , maar het donker randje blijft hoedanook bewaard . Een bezwerende trance hebben we door de repeterende lijnen , de ronkende gitaar , de smerige bas , de verdwaalde blazers en de zanglijnen van Rachel Davies .
Esben & The Witch gaan in het genre , door die rauw , minimalistische , onheilspellende, zware sound , naar de gothpunk , en komen op die manier soms wel aankloppen bij de meesters van Swans ! Sterke nieuwe plaat dus!
Op de vorige platen van het beloftevolle trio Mazes uit Manchester, hadden we een band die regelrecht put uit de Amerikaanse indiescene, en de klok terugdraait naar bands als Pavement, Sebadoh en Guided By Voices . Op die manier hadden we een reeks gevoelige , dromerige, rammelende, gruizige , rauwe lofi gitaarsongs , die intrigeren door de repetitieve, opbouwende ritmiek .
Intussen hebben ze aan hun sound gewerkt , een meer eigen geluid kan je wel zeggen, en hebben ze dus meer fijne, sprankelende , fris tintelende nummers , met een portie gedoseerde shoegaze, en die dus nu ergens aankloppen bij een Parquet Courts. “Saltford” , “Letters between U & V” en “Stamford hill” zijn de uptempo poprockers , maar met de andere als “Astigmatism” , “Explode into colours” en “Vapor trails” kun je heerlijk wegdromen in dat indielandschap …
Iedereen loopt de laatste tijd hoog op met de nieuwe D’Angelo, maar men vergeet dat er elders in de USA een nieuw soultalent is opgestaan die nog een veel betere plaat heeft gemaakt. Curtis Harding is de naam, ‘Soul Power’ heet het album en u moest nu al naar de platenwinkel aan het hollen zijn (…of ja, aan het downloaden zijn, we leven al lang in andere tijden). Harding’s soul is vintage en retro, maar staat ook met één been in het heden en de stroop is er af geschrapen. Goeie soul dus, uitstekende soul zelfs, beter dan Charles Bradley en Lee Fields, echter dan Paolo Nutini, veel minder glad dan Bruno Mars of Aloe Blacc, en -ja, hier zijn we weer- nog sterker dan D’Angelo.
Curtis Harding leerde de stiel bij onder meer Outkast en Cee Lo Green maar kwam elders dan weer bij Cole Alexander van de garagepunkers van Black Lips terecht. Aan ‘Soul Power’ hoor je dat hij in verschillende vaarwaters heeft gepeddeld en dat zijn soul meer in de garage dan in de salon heeft gezeten. De Cee Lo Green invloeden zijn er wel degelijk (“Keep On Shining”,“I Need A Friend”), maar die zijn ontdaan van alle gezwollen kitsch. Op de rockgetinte songs (“Surf”, “I Don’t Wanna Go Home”, “Drive My Car”) neigt Harding dan weer naar geestesgenoten Black Joe Lewis en Benjamin Booker, niet toevallig twee artiesten die hun soul het liefst in een gruizige kom garagerock opwarmen.
Curtis’ talent schuilt in zijn stembereik die geregeld ongekende hoogtes haalt, maar bovenal heeft hij een stel gloedvolle songs bij mekaar geschreven die rijkelijk baden in authentieke soultradities en daar een frisse en vinnige hedendaagse toets aan geven. Hij is dan ook nog eens omringd met een schare topmuzikanten die de meest energetische soul, funk en rock serveren.
‘Soul Power’, de vlag dekt de lading. Te zien in de AB!
Magnus , de samenwerking tussen zanger/componist/muzikant Tom Barman en techno DJ/producer CJ Bolland , bengelt op de nieuwe cd tussen een huiskamer – en clubsfeertje . ‘Where neon goes to die’ verschijnt tien jaar na ‘The body gave you everything’ . Ze vielen op met een groovy synthese van house , techno , electro , pop , rock , funk, drum’n’bass en breakbeats. En een CJ Bolland die de sound wat naar zich kon toe trekken en ruimte had om de bezwerende trance kracht bij te zetten .
Ze zijn nu meer een ‘rockband in een elektrobody’ , die een onderhoudende sound spelen, aanstekelijk, smachtend , dampend , kreunend en krakend in een juiste drive, friste en overtuiging .
“Puppy” (met Tim Vanhamel ) en “Singing man” (met Tom Smith) zijn twee overtuigende singles , maar ook “Regulate” (met Billie Kawende) en “Every body loves repitition” (met Selah Sue) , moeten niet onderdoen .
Je ziet en hoort het , bij het duo kwamen heel wat artiesten langs, en als band heb je naast Vanhamel Joris Caluwaerts (ex Zita Swoon) en Christophe Claeys (ex Balthazar) .
Het dance - electroproject werd van onder het stof gehaald en heeft een album uit – minder wervelend dan vroeger– opnieuw meer dan moeite waard …
FOPAW is een zijsprong van twee leden van Drums are for parades , Piet Dierickx en Stijn Vanmarsenille . Samen met Nele De Gussem hebben zij een handig alternatief klaar . De songs op de plaat hebben een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een donkere dreiging door het harde, grauwe gitaarspel, die wat metal sludge ademen, de onrustige slepende percussie en de diepe, dreunende ‘Tool’ basses, ondersteund van wat psychedelica keys.
Barkmarket is één van de bands die bij het trio opborrelen . Ze wekken interesse op en slaan hard gevat toe op “Teenage hospital” , “Undo the redo’s” , “Eastern sabbath” en “Cotton sheep”, die mooi verdeeld zijn over de plaat .
Hippie metal wordt het zelfs omschreven . Iets waar we ons achterna zeker in vinden!
SBTRKT - hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtrakt en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg plaveit binnen de elektronische muziek. Elektronicavoer met soul , dubstep, drum’n’bass, breakbeats en James Woon/Blake achtige slepende, dreunende basses, grooves en bleeps die aanvullen en die hij brengt met zijn vaste maatje Sampha.
Op de tweede plaat behoudt onze gemaskerde man het mysterieuze , duistere sfeertje , maar gaat het al makkelijker richting pop , met funk, hippop en indiesounds .
De elektronica is hierbij subtieler en vernuftiger . We hebben een rits zangers/zangeressen die meehielpen, waaronder Jessie Ware, Caroline Polachek, ASAP Ferg, Ezra Koenig en natuurlijk Sampha .
Sfeervolle , duistere tracks dus met wat elektronicariedels; “New Dorp New York” en “The light” zijn de sterkste nummers hier, maar met o.m. “Higher”, “Look away”, “Temporary view”, “Everybody knows” , “Problem solved” en “Voices in my head” is SBTRKT even aardig weg …
Hier mogen we al even terugblikken - Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance .
Kortom , een opwindend, ontvlambaar, zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .
Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel.
De eerste songs “Cheap talk” en “Right on , Frankenstein!” sluiten meteen aan op vroeger , uptempo, (g) rauw, grimmig en grommend. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes, de opzwepende drums en de geile, rauwe, schreeuwerige zangpartijen .
Dan klinken ze ietwat meer beheerst en heeft de melodie een krachtiger fond , een handvol lekker groovy (pop) rockers dus , maar de broeierige intensiteit en extravertie behouden ze zondermeer . Een song als “Government trash” trekt op het eind nog eens alles open . Ongetwijfeld zijn we opnieuw overdonderend van de tien songs die op de plaat te vinden zijn; een elegante , ongedwongen energie & dynamiek die het duo onderstreept!
De Antwerps-Limburgse band Bed Rugs, die in 2008 een plaatsje wist te versieren in de finale van Humo’s Rock Rally en later nog betere punten scoorde bij ons én bij het Engelse NME met hun debuutplaat ‘8th Cloud’, kwam ons deze maand aangenaam verrassen met hun derde album ‘Cycle’.
We kunnen u verzekeren dat na het afspelen van de eerste track de lucht helderblauw zal zien en dat uw tuin volledig terug in bloei zal staan. ‘Cycle’ is een geweldige mix van indie- en psychedelische rock. Nummers zoals “Piles” zorgen ervoor dat je de hele dag met een gelukzalige smile op uw gezicht rondloopt terwijl “Clear Obscoure” en “Shine” dan weer een iets donkerdere kant laten horen en je heel even meenemen naar een andere wereld. Over het volledige album heerst een groovy sound die u terug doet denken aan sixties psychedelica. Een geweldig plaatje als je het mij vraagt. Een plaatsje op Pukkelpop deze zomer zou hen niet misstaan!
Degenen die deze Belgische band eens live aan het werk willen zien kunnen op 30 januari terecht in TRIX Antwerpen of op 20 Maart in de Muziekodroom in Hasselt. Wij zijn alvast ook van de partij!
Nederlands 
Français 
