Het Amerikaanse trio Liars heeft altijd wel iets speciaals en nieuws achter de hand . Duidelijk is dat dit een geschifte, chaotisch ontregelde band is , die zoekend , tastend , prikkelend klinkt. Praktisch geen enkele plaat lijkt op z’n voorganger. Wel komen we als rode draad op een avant-garde band ‘pur sang’ uit , die toegankelijk en dansbaar , donker en bizar en tot slot experimenteel is, niet vies van een filmisch psychedelische soundtracksfeertje .
Van alles vinden we terug op deze nieuwe , die het ingetogen, sfeervol, bezwerende ‘WIXIW’ opvolgt.
De eerste tracks , “Mask maker”, “Vox Tuned D.E.D.”, “I’m no gold” en vooral “Pro anti anti” zijn ware industrial/electro  killers , die door de pompende ritmiek en grooves de dansspieren aanspreekt.
Daarna is het wat gematigder , maar vooral in het tweede deel herkennen we een Liars  met z’n grillige, mysterieuze , geflipte sounds; “Perpetual village” is hier het absolute hoogtepunt . Op deze tracks schuurt, scheurt, wringt en dreunt Liars .
Liars prikkelt en wekt steeds opnieuw onze nieuwsgierigheid op met een unieke plaatje …

We keren heel even 12 jaren terug, toen een hip blad als NME het nodig vond om The Vines als ‘The next big thing’ binnen te halen. De Australische band kreeg overdreven veel lof en aandacht voor ‘Highly Evolved’, hun debuutplaat die wel de moeite waard was maar die de overdaad aan superlatieven nu ook weer niet helemaal verdiende.  Al even snel verdwenen The Vines nadien terug van de radar, NME vond dat het welletjes was geweest en de jonge Aussies moesten het verder maar zelf zien te rooien.
In de jaren daarna volgden nog een viertal matige platen die door de pers echter nogal snel onder de mat werden geveegd.
Met de nieuwe plaat ‘Wicked Nature’ slaan The Vines nu terug. Geen bruuske veranderingen met het vertrouwde geluid, dat niet, maar wel korte, vinnige songs die vaak zijn geslepen zijn uit het betere Nirvana hout. Hiermee pikt de groep aan bij nieuwe bandjes als The Wytches en Drenge die ook al met een kloeke Nirvana hap hun waar aan de man brengen.
Productief zijn The Vines deze keer wel geweest, maar liefst 22 songs hebben ze gedropt, het kon dus ook niet anders dan dat er een handvol vullertjes op deze dubbelaar staan. Doch die zijn in de minderheid en wij onthouden vooral een hoop pittige powersongs met een punkziel zoals “Metal Zone”, “Psychomatic”, “Out The Loop” en “Everything Else”. Verder bladeren The Vines geregeld in het grote poppunk Weezer-boek (“Wicked Nature”, “Anything You Say” en “Reincarnation”) en wagen ze zich al eens aan een paar heuse, maar helaas niet onvergetelijke, ballads.
Het had misschien iets minder mogen zijn, maar The Vines zijn wel degelijk terug. Vergeet die vier plaatjes er tussen, dit hier is de waardige opvolger van ‘Highly Evolved’.

4 jaar zaten er tussen de twee cd’s van de Britse psycherockers Archie Bronson Outfit , die nu dus toe zijn aan hun vierde plaat . Eén van de medeoprichters verliet de band , maar ABO knokt bikkelhard terug met deze . Het scheurt, schuurt en freakt soms , check maar eens “Two doves on a lake”, opener van de plaat , die meteen de aandacht scherpt , of iets verderop “We are floating”, “Cluster up & hover” en tot slot “Hunch your body, love somebody” . Het zijn vier kleppers die de juiste combinatie hebben van garage rock’n’roll psychedelica en je in een onweerstaanbare groove brengen door de broeierige repetitieve bezwerende ritmiek . De rest van de plaat , btw de plaat duurt maar 32 minuten , zijn iets subtieler, sfeervoller , dromerig en niet vies van wat toegevoegde blazers en vocoder . In de kakafonie van stijlen en genres is de samenhang , de melodie en de finesse overduidelijk . Sterk album!

Altijd wel iets bijzonders als Stef Camil Carlens als zijn avontuurlijke drummer Aarich Jespers aan het werk zijn, samen met contrabassist Tomas de Smet. Naast het ‘gewone’ werk met Moondog Jr en Zita Swoon schreven ze filmmuziek ( remember ‘Sunrise’) , waren er de inspiratievolle ‘Bandinabox’ optredens , de voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’, Rosas, en voegden ze er het woord ‘Group’ aan de bandnaam toe , wat nog ‘Wait for me’ opleverde, een muzikale ontdekkingstocht door Burkina Faso en Mali . Het gezelschap opereerde muticultureler dan ooit .

Nu is de muziek verkrijgbaar van de voorstelling ‘New old world’ ; die een paar jaar terug bij Motel Mozambique in première ging, een beeldend verhaal over heden, verleden en toekomst, een toonbeeld opnieuw van ZS’s muzikaal grootst mogelijke vrijheid .
Inderdaad , een soundtrack van een multimediavoorstelling waar geen woord wordt in gezongen , elementen uit de dans- en theaterwereld, schaduwspel, de beeldende kunst en animatie worden geïntegreerd . Voldoende genoeg om je fantasie te prikkelen .
Naast het spel van de twee is er voldoende ruimte voor het strijkersensemble (hedendaags klassiek) , de contrabas en het jazzy piano/keysspel van Wim De Busser . Pop, jazz, latin en ga zo maar door vinden hier hun weg in een dertiental instrumentale stukken , die melancholie, tristesse , onzekerheid plaatsen naast optimisme, luchtigheid en grappig voelen . ‘The brave new world’ wordt omgezet in deze ‘New old world’  van maatschappij en individu, waar experiment en harmonie elkaar afwisselen en kunnen verrijken . Die ZS uniciteit kunnen we maar bewonderen …