De muziek van de uit New Jersey afkomstige Real Estate klinkt heerlijk nazomers en rustig voortkabbelend. De band onder zanger/gitarist Matthew Mondanile kwam in de spotlights met hun tweede cd ‘Days’ (2012) die het in 2009 verschenen titelloze debuut opvolgt. En nu is er de opvolger ‘Atlas’ , die niet direct een koerswijziging brengt in hun dromerige, zweverige gitaarpop.
Real Estate is een ‘college’ band die de nineties bands als The Clean, Yo La Tengo , Nada Surf, Galaxie 500 ( later Luna) en onvolprezen bands als The Feelies , Th Chills , Pale saints en The Serenes in het hart draagt .
We horen tien nummers , die weinig of niet van elkaar verschillen , eigenlijk wel inwisselbaar zijn en geëent zijn op de songs “Had to hear”, “Past lives”, “Talking backwards” en de single “Crime”, die het sterkst zijn, zelfverzekerd , geïnspireerd klinken door die bedwelmende gitaarmelodieën, hun licht galmende inslag en neuzelende zang. De anderen zijn op hetzelfde stramien , kunstig gecomponeerd , licht sprankelend , rustig voortkabbelend en het beeld van de landerigheid van een zomerse vakantiedag oproepend .
Zomerse droompop , onderkoeld gevoelig , die niet verveelt , maar nu ook niet meer direct bovendrijft …
Champs draait rond de broers Michael en David Champion, die zich profileren binnen de sing/songwriting en indiefolkscene . Ze brengen op het debuut een reeks beheerst , verzorgde dromerige melancholiedjes. Het akoestische gitaarspel , de toevoeging van keys , strijkers en de meerstemmige galmende zangmelodieën dragen natuurlijk bij in de sound van de tien songs, waarvan “Too bright to shine”, “Savannah”, “My spirit is broken” en “St Peter’s” in het oog springen . Ook het intieme “I C Sky” op piano is meer dan de moeite . Gedroomde pop verwerkt in een neofolky stijl die ergens Simon & Garfunkel ademt.
Linda Perhacs - de uit LA folky sing/songwritster, is de 70 al voorbij en is nog maar toe aan haar tweede plaat . Maar liefst 44 jaar zaten er tussen haar debuut ‘Parallelograms’ en de tweede hier . Ze werd terug opgevist door Devandra Banhart en Sufjan Stevens en bij haar hoor je zeerzeker waar artiesten als Alison Goldfrapp en Julia Holter de mosterd vandaan halen .
We horen natuurlijk wel ergens Joni Mitchell en Joan Baez hier in de muzikale stijl evenals de persoonlijke als maatschappijkritische teksten. Het zijn sfeervolle, warme , troostrijke (folky) liedjes die sober , dromerig zijn, een psychedelica- injectie krijgen , en gedragen worden door haar innemende , indringende, heldere , hemelse stem , die na al die jaren nog niks heeft ingeboet. Een zeldzame , mooie comeback alvast!
Het Britse Metronomy van ‘do-it-all’ Jospeh Mount (zanger/toetsenman/componist/remixer) is al een tiental jaar bezig en op de eerste cd’s vielen ze op als een doorsnee electropopband . De speelse benadering van pop en retro-elektronica gaf een relaxt , ontspannend , groovy, dansbaar gevoel .
Metronomy evolueerde en op de belangvolle derde plaat ‘The English Riviera’ werden meer soulvolle 70s softrock en dansbare pastichepop toegevoegd. Een breder kleurenpalet alvast dat vintage, verfrissend klonk .
Die aanpak wordt duidelijk verdergezet op de nieuwe cd ‘Love letters’, die binnen het genre heel wat variatie biedt. Allerhande stijlen en muzikale vondsten worden hier vermengd in die synthpop . De eerste songs “The upsetter”, “I’m Aqarius” en “Monstrous” zetten de toon . De titelsong als “Boy racers” grooven nog eens als vanouds .
Metronomy is één van die onderschatte bands die vroeger in de voetsporen trad van Klaxons en The Rapture , maar nu een sterke eigen identiteit heeft ontwikkeld .
Na een lange pauze was Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, frontman, zanger en bassist , debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Eventjes een korte terugblik om Spain te kunnen situeren …De ‘Soul of Spain’ isz te plaatsen ten tijde van bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog ; ze lagen aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
Al op de vorige cd hoorden we een balans van die mijmermelancholie en toegankelijk , poppy onderkoelde, fraaie soms rijkelijk gecomponeerde songs . Die warme nostalgie horen we zeer zeker op de nieuwe plaat , die nog een live in een Californische radiostudio opgenomen ‘The morning becomes eclectic sessions’ (met zeven oude Spain nummers) opvolgt .
De ingetogen broeierige, spannende sound met die repetitieve ritmes en hun opbouwend karakter als op “Love at first sight” en “It could be heaven” zijn het meest sierlijk. Overtuigende intimiteit ervaren we even zeer bij een “The fighter” en het afsluitende “Waking soul” . Op “Sunday morning” durft de band zelfs wat meer push’n’grooves te bieden .
Voor de rest wisselt Spain tussen puntige, vaardige en sfeervolle, traag slepende nummers, die goed zijn , maar niet altijd die gevoeligheid scherpen .
Goede album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …
‘Dyodyo Asema’ werd iuitgebracht ter ere van de vijfde verjaardag van het Gentse platenlabel ‘Consouling Sounds’ door twee bands van het label, Alkerdeel en Gnaw Their Tongues.
Het resultaat werd uiteindelijk één enkele 19 minuten lange kolos-track, die pas 8 maanden later dan het verjaardagsfeestje werd uitgebracht . Maar geen nood, want hij blijft zeker nog dubbel zo lang aan uw ribben plakken !
Het Belgische Alkerdeel sloeg de handen in elkaar met het Nederlandse Gnaw Their Tongues om samen deze compositie te maken. Het is dus geen ‘split’, maar een heuse en zeer geslaagde collaboratie, waarbij beide bands op verrassende wijze naadloos samenvloeien.
Hoe klinkt nu een bastaardskind van twee ‘metal’-bands die elk apart al garant staan voor loodzwaar en emotietergend materiaal ? Wel, ... duisterder, homogener, vuiler en dreigender dan verwacht. Heel interessante en mooie opbouw doorheen gans het nummer.
De duistere kolos wordt zeer traag met een onheilspellende drone riff en veel noise op gang getrokken. Net voordat je beseft dat zoveel traags nooit meer goed kan komen, breekt er een as of twee en begint het gevaarte in denderende vaart, in de slechtst mogelijk richting te o0nstporen. Een spervuur van Black Metal en Noise en chaos tot het onontwijkbare fatale einde ... of om het iets modieuzer te zeggen : ‘Valar Morghulis!’.
Alkerdeel (zang, gitaar, bas, drums) en Gnaw Their Tongues (electronica, samples, toetsen, ... en al het nodige om tot een goede morbiede saus te komen) bewijzen hiermee dat er best nog heel wat vernieuwende dingen mogelijk zijn binnen de Black Metal-scene.
Black Metal in de ruime zin van het woord eigenlijk. Alkerdeel zweeft tussen de Black Metal – Raw Sludge – zware Doom en Drone Metal, terwijl Gnaw Their Tongues ergens tussen de Black Metal – Avant Garde Metal – Noise en Experimentele Metal zit. Sla dat allemaal samen en er komt ‘Dyodyo Asema’ uit (= ‘bloedzuiger’ in het Surinaams, de roots van Mories van Gnaw Their Tongues.
Ook de presentatie van dit naar de pest geurende kleinood kreeg zijn verdiende aandacht. In de traditie van de echte DIY-mentaliteit ontwierp Pede (zang , Alkerdeel) de albumart en een atypische videoclip (https://www.youtube.com/watch?v=lYM0ygH_fzk). Voor de vinylversie krijg je op de A-side het nummer zelf op zwarte vinyl, en de B-side is geëtste zwarte vinyl, zonder audio en limited tot 250 exemplaren. (http://consouling.be/)
De fans van Mories konden na 9 jaar wachten dan toch uiteindelijk eens Gnaw Their Tongues voor de eerste (en laatste ?) keer live aan het werk zien. Op 03 mei 2014 brachten Gnaw Their Tongues en Alkerdeel hun ‘Dyodyo Asema’ live in de AB , Brussel binnen het project ‘Inspired By Black Metal’.
Tot slot werd ook nog een speciale gezeefdrukte editie op textiel van ‘Dyodyo Asema’ gemaakt ter gelegenheid van Record Store Day 2014. Dit is een zeer gelimiteerde versie van 25 kopieën.
Dit alles maakt van ‘Dyodyo Asema’ een aanrader mét ziel én diepgang.
Binnen de muzikale rockgeschiedenis neemt het Amerikaanse Frantix wel een heel special positie in! Het viertal uit Colorado ontstond begin jaren tachtig als een unieke punkband met een nogal chaotische live-reputatie.
Frantix maakte in de paar jaren die het bestond twee EP’s en een democassette. Al deze uitgaves vind je samen met enkele live tracks op deze verzamelaar. De groovy, ietwat bombastische muziek van Frantix wordt gekenmerkt door de combinatie van stuiterende bas en simpele drums met de ouderwetse punkstrot van Marc Deaton.
De teksten en de muziek matchen perfect en ademen een authentiek, nihilistisch punkgevoel uit de lang vervlogen eighties uit. Oude punkfans zullen met “Face Reality”, “My Dad’s Dead”, “New Questions” en “Paths Unknown” ongetwijfeld vingers en duimen aflikken.
Even opmerkelijk is hoe het de band nadien verliep.
Frantix evolueerde namelijk in de grungeband The Fluid en zou de eerste groep zijn die tekende bij het befaamde Sub Pop-label. Hoe het de jaren nadien met grunge en het label verging, is bekend...
Dat rockbands beter worden na vele honderden optredens doorheen de jaren, bewijst het drietal van Screaming Females. Dit punk/indierockgezelschap uit New Jersey ontstond net geen tien jaar geleden en maakte sindsdien vijf full albums. Toch is de band bij het muziekkennende publiek vooral berucht vanwege haar energieke live optredens.
Zelf zijn wij geen superfan van het studiomateriaal van de band rond frontvrouw Marissa Paternoster, de productie klonk daarvoor veel te lo-fi. Wij waren echter wat blij dat men voor de opnames van dit live album ene Steve Albini inschakelde. Het is klaar als pompwater: deze muzikale legende maakt het verschil en weet de rauwe, energieke, swingende en groovy live-benadering van Screaming Females mooi op plaat vast te leggen. Het zijn vooral de oudere songs van de band die nu veel sneller en heavier klinken en ons nu wel weten te imponeren. Tracks als “Boyfriend” en “Starve The Beat” zijn trouwens twee tot drie minuten langer dan de studioversie doordat ze vakkundig opgebouwd worden en enkele gerichte solo’s bevatten.
Daarnaast hoor je bij songs als “Leave It All Up To Me”, “Foul Mouth” en “Buried In The Nude” dat deze band door het vele touren perfect weet wanneer het tempo, het volume en de intensiteit van de songs aan te passen. “Live At The Hideout” is zo een schitterende registratie van twee concerten die begin dit januari in een van Chicago’s meest befaamde rockcafés plaatsvonden.
De vierde cd van het sympathieke duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), is er terug eentje die onstuimigheid, gruizigheid en melodie samenbrengen. Een ‘back to basics’ sound , die onversneden, rauw , broeierig en intens klinkt, gekenmerkt van uptempo’s en afwisselende zangpartijen en een samenzang .
Waar het duo op de vorige cd de songs wat meer diepgang verleende , wat wel een logische stap was , is nu alle ballast overboord gegooid , tot de producer toe , en gaan ze compromisloos en zonder franjes te werk . Een ‘do it yourself’ aanpak , waar we op ongedwongen wijze uitkomen de nummers de energie, de hooks en de power te geven, met een huppelende en dartelende ritmiek; de eerste songs geven al meteen het goede voorbeeld, een kort “Welcome home”, “Everything all at once” en “An animal”, verder hebben we het strakke , stevige ritme op “The perfect mess” en “Don’t get caught” . Er wordt vaart terug genomen hoor en een paar dolen wat rond .
Maar Blood Red Shoes staat nog steeds garant voor een gezellig onderonsje en potige rock’n’roll!
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft verschillende muzikale invalshoeken, waarbij ze gaan van furieuze noiserock, rammelrock, lofi tot garagerock’n’roll . Nu gaan ze wat dieper in die Amerikaanse rootstraditie en voegen ze op gretige wijze er een laagje pittige rock’n’roll aan toe , die soms een brede instrumentatie toebedeeld krijgt. De songs zijn opwindend, energiek , dynamisch , bruisend , groovy , zwierig of nemen wat gas terug en zijn eerder sfeervol en dromerig . De 8 nummers, die makkelijk rond de vijf minuten draaien klinken ontspannend , speels , losjes in de bloes en aangenaam. The Men blijft verrassen . Erg vermakelijk plaatje dus!
Het Noorse Motorpsycho is een perfect op elkaar ingespeeld trio die de laatste vijftien jaar teruggrijpt naar granieten blokken retrorock/psychedelica, dwz lang uitgesponnen en in elkaar vloeiende, meeslepende songs, die broeierig, intens opbouwend en krachtig kunnen zijn, met freejazzy, hallucinante, massieve en waanzinnige trips. Het leken wel bezwerende jamsessies. Op de nieuwe plaat kan je natuurlijk niet omheen die hechte , sterke drie – eenheid , en de cd van negen songs ervaren we al een verademing binnen die massieve sound , gezien ze ietwat gematigder te werk gaan , en de songs durven refereren naar het ietwat toegankelijke ‘Let them eat cake’ door die ‘60s dromerige sound .
Openers “Cloudwalker” en “Ghost” hebben zeerzeker die link en verder hebben we dat op “Mountain” en “Entropy” . Op “Kvaestor” , “The magic & the wonder” en “Hell pt 7 – victim of rock” zuigt het trio je volledig mee op in hun kenmerkende stofferige, logge, massieve sound .
Motorpsycho is en blijft een buitenbeentje en intrigeert opnieuw met prachtig cd werk! Ook live een must-see!
Het Duitse The Notwist neemt rustig de tijd nieuw werk uit te brengen . Vóór ‘Close to the glass’ zaten er zes jaar met ‘The devil, you + me’ en ‘Neon golden’ op z’n beurt dateert al van 2002. Tussenin was er nog de soundtrack ‘Sturm’ en hun creativiteit kent verder een weg door allerhande omzwervingen en projecten.
Oog voor detail en het technisch vernuft blijven het handelsmerk van hun melodieuze indietronica van pop, rock , elektronica in snedige , dromerige , sfeervolle en pakkende melancholie .
We hebben hier opnieuw een ingenieus plaatje die alle invalshoeken van het genre benadert met songs als “Signals”, “Kong” en “Into another tune” , die een aanstekelijke groove hebben; de titelsong houdt van de experimentjes en verrassende wendingen; “From one wrong place …” biedt hun kenmerkende knisperende elektronica; soundscapes hebben we op het uitgesponnen “Lineri” en een dromerige aanpak met “Steppin’ in” en “They follow me”. Maar ook My Bloody Valentine komt om de hoek op “7-Hour-Drive”, shoegaze zoals het op een plaat van hen niet zou misstaan .
The Notwist heeft een free-market voor hun nieuwe plaat , verrast misschien minder, maar ze zijn door al die jaren nog steeds meer dan de moeite waard, en dat maakt hen uniek in het genre …
Nederlands 
Français 
