We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe cd van het Gentse Little trouble kids, tot vóór deze cd rond de tandem Eline Adam en Thomas Werbrouck . Ze kregen voor deze derde cd de hulp van drummer Jonas Calu , die hun vroegere stompbox inruilt . Qua rauwe intensiteit heeft het gezelschap nog niks ingeboet. Eerder werd hun materiaal ingeblikt door Tim Vanhamel en Micha Volders .
Ze namen nu zelf de touwtjes in handen, de DIY aanpak is back to basics en is iets dat ze hoog in het vaandel houden . Resultaat (opnieuw) : een afwisselend zompig doorleefd broeierig, gevoelig album die teruggrijpt naar de roots/noiserock , blues en touareg; de gitaareffects , de percussieriedels en die indringende zangpartijen, ze zorgen maar voor terechte referenties aan Cave (+ het oudere Birthday Party), Kim Gordon (Sonic Youth) en Polly Harvey; ook ergens ademen ze het sfeertje van ons eigen Triggerfinger en Black Box Revelation.
Ze hebben letterlijk een erbarmelijk jaar 2013 van zich afgespeeld met charmant stevig en intens donker materiaal , luister maar eens naar de variaties van een “Myrninerest”, “Medals & scars” en “Far as long” . Geen enkele song moet eigenlijk onderdoen . Deze Little trouble kids klinken volwassen en hebben dus een boeiend werkstuk uit .
De hype rond bands die vakkundig postrock, metal en hardcore mixen, is al eventjes voorbij. Toch kunnen liefhebbers van deze stevige genres niet voorbij het eerste album van de Zweden van Amalthea. Het viertal starttte rond 2004 als een posthardcore- en screamoband waarna men geleidelijk de screamo inruilde voor postrock. Na een eerste EP in 2011 is ‘In The Woods’ het eerste full album. De muziek die Amalthea hierop brengt, klinkt desolaat, melancholisch en ruw en past zo perfect bij het onherbergzame, weidse en uitgestrekte beeld dat velen van Skandinavië hebben. Meestal houdt de band het vrij kalm door de cleane vocalen en het gerichte gebruik van instrumenten als viool, trompet of trombone maar af en toe barst een explosief gedeelte los. Aanknopingspunten vind je bij fijne bands als Cult of Luna, Isis, Steak Number Eight en af en toe ook Neurosis. Wie van dergelijke bands houdt, weet dat de rijkheid en de gelaagdheid van dit album vraagt om van begin tot eind te beluisteren. Ook bij ‘In The Woods’ is dit niet anders. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is voor de muzikale meerwaardezoeker.
La Chiva Gantiva heeft Colombiaanse roots en heeft Brussel als thuisbasis . Het uitgebreide combo is toe aan hun tweede cd en brengt je meteen in feeststemming door het allegaartje aan stijlen van world – funk –soul – salse - latin ritmes en raps . We hebben hier een reeks fris aanstekelijke dansbare songs . Af en toe komt de popsound wat op het voorplan , is er een ietwat gematigde aanpak, maar al gauw geeft het gezelschap er een leuke wending aan .
Met het Zuiders instrumentarium brengen zij de zon in huis . Referenties naar de Zuid-Amerikaanse/Cubaanse ritmiek en naar bands als Mau Mau en Mano Negra borrelt een optimistische , ontspannende stemming op . Te koesteren!
Madensuyu is het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten, want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd .
Het duo overtuigt en onderscheidt zich met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van repetitieve, snedige, felle gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe, zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot hebben we die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet , de woede en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo ! Welkom in het Madensuyu – universum dus …
Hier op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder, sfeervoller zijn , een broeierige intensiteit hebben, kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door die spannende opbouw, de tempowisselingen, de variaties en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend.
Op die manier gaan we hollend, bollend rijden en glijden we over het spannende materiaal als “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem” en de rustige afsluiters “Give days & a day” en “Haul in/High tide” . We halen ook “Hush hum” eens aan met de acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ . Madensuyu is nog steeds scherp en spreidt hun talent, kunde en technisch vernuft opnieuw tentoon!
Het Amerikaanse Superchunk rond Mac McCaughan en de zijnen zijn sinds 2010 aan een return begonnen , met de plaat ‘Majesty shredding’ , na een stilte van 10 jaar . Er is de tweede nu in de rij ‘I hate music’ , waarbij ze als vanouds nog steeds in slagen spannende , aanstekelijke power grunge pop materiaal te brengen. De band klinkt enthousiast want er zijn de catchy refreinen , maar de onderwerpen zijn met het jaartje ouder iets zwaarder en het tempo kan wat worden teruggeschroefd . De plaat is opgedragen aan filmmaker en vriend David Doernberg, die in 2012 overleed aan de gevolgen van kanker. Nummers “Out of the sun” en “What can we do” passen in dit gevoeliger concept . Geen nood, Superchunk kan snedig knallen als op “Void”, het (ultra)korte “Staying home” en op opener “Overflows”; ook met “Low f” en “Breaking down” komen ze sterk voor de dag , waarbij de instrumenten wat meer ruimte krijgen en de groep gauw gelinkt wordt aan die bepalende 90 bands als Dinosaur Jr uit de grunge tijd .
Het mag allemaal wat afgelijnder zijn dan vroeger, feit is dat de band nog steeds goed is en hun gruizige rock van jeugdige vitaliteit getuigt.
Gangsta rap is back!
Quincy Hanley. Gang: Hooverstreet Crip. South Central L.A. Zo staat Schoolboy in de computer aan het Amerikaanse gerecht, met een misdrijf en strike 1 naast zijn naam. Gang banging from age 12, zat Q midden in het gang life. (Au contraire tot zijn TDE-label-maatje Kendrick Lamar die het juist probeerde te vermijden.).
Naast sport en af en toe eens school een kans geven, was oxycodon, pillen, crack en weed dealen de manier waarop ya boy Q aan zijn greens kwam. Oxymoron is een album om het wereldwijde publiek hier een blik op te geven. Na het daverende succes van Good Kid, MAAD City zette west coast hiphop officieel de kroon op. ‘They are running the game at the moment’ en met ‘Oxymoron’ wil het label TDE deze ‘reigning position’ vasthouden, maar tegelijk uitdiepen naar een ander aspect dan Kendrick’s, namelijk het meer gangsta aspect. ‘They gotta keep it fresh, you know. Family listen, if we’re being honest’. Oxymoron is geen nieuwe Doggystyle of All Eyez On Me, but it’s a good ass album met een paar commerciële knipogen. Zoals “Collard Greens ft Kendrick Lamar”, “Man Of The Year” en “Hell Of A Night”.
Maar Q behoudt zijn integriteit, en danst de lijn tussen party music en storytelling perfect. De productie is té clean. (zucht) Het is Dr. Dre-like-standaard gemixed. Zoals eigenlijk alle TDE-projecten. Persoonlijke favoriet op deze plaat is “Studio”. ‘GODDAMN. This is that west coast sound, bruh’. BJ The Chicago geeft je een flashback naar Nate Dogg en zijn hiphop classic “Regulate”.
Ook al mag “Studio” dan wel een love song zijn. Vlak erna volgt “Prescription/Oxymoron” die je meeneemt naar Q’s real life shit een paar jaar terug. Verslaving aan prescription drugs zoals Valium, Percocets …veranderde hem in een wandelende coma. Doorheen dat nummer snijdt zijn dochter door je hart met ”what’s wrong daddy?”,”You tired, daddy?”, “Wake up!!” Almost made me catch a feel, bro. De beat switcht plots. De snares en drums versnellen en Q begint het verhaal dat hij nu die pillen zelf verkoopt. Hoe is het mogelijk om van een verslaving af te geraken ‘if it keeps a roof above you and your daughters head’.
Wel dat noemen we een ‘oxymoron’. Een stijlfiguur waar twee woorden worden gecombineerd die elkaar in hun letterlijke betekenis tegenspreken. (wikipedia, hah) .En dat klopt volledig in de lijn van dit album. “Gang bangin’” deed Q omdat een kant van hem niets beter wist. Maar hij moest het wel doen, om zijn dochter en zichzelf te onderhouden. Rap was his way out of the gang life, daarom houden zijn albums aan die donkere toon vast.
Schoolboy Q biedt de luisteraar meer dan goeie beats, maar een levensverhaal.
Conclusie: ‘Oxymoron’ is een geslaagd major-label debuut voor Schoolboy Q. Hou het bij de standaardversie, want de deluxe is pure filler en balast. Het sterkste wat ik in 2014 al tegenkwam. TDE wins…again.
M.I.A. is het alterego van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. Ze werd muzikaal gedoopt als M.I.A., ‘Missing In Action’.
Haar familie is in haar gebreiteld . De eerste plaat ‘Arular’ werd vernoemd naar haar vader en in de andere platen verwerkt ze wel op één of andere wijze haar familie en zichzelf .
De vierde vernoemde ze ook naar zichzelf ‘Maya – Mathangi’ , toevallig ook de naam van de Hindoe- godin .
M.I.A. brengt een amalgaan aan stijlen, een mishmash , knip - en plakwerk van hiphop, r&b, electro, dance en strakke , donkere breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden, dat avontuurlijk, gedreven, toegankelijk , maar evenzeer hitsend hyperkinetisch gek kan zijn!
Ook hier noteren we die opzwepende hyperkinetische ritmiek , waarin tribal , Arabische melodieën en Indiase elementen verweven zijn en naast de zang , opgekrikt worden met strijdkreten .
Straffe , niet makkelijke kost dus bij heel wat songs , vooral de eerste nummers “Karmageddon”, “Matangi” , “Only 1 u” en “Warriors” vergen al meteen een forse, ferme inspanning . Maar het tij keert en we krijgen meer ademruimte door een sfeervollere reeks, minder heftig , zwaar, donker en gedreven . “Attention”, “Exodus”, “Bad girls” en de afsluitende “Know it ain’t right” en “Sexodus” klinken beduidend gematigder . Verder ook evenwichtig toegankelijk materiaal als “Come walk with me” , “Boom skit” en “Y.A.L.A.”.
Er staat meer ‘rem’ op die electroclash, pompende beats en stortvloed aan geluiden. Een gestroomlijnder album en een meer zalvende aanpak dus om de plaat goed door te komen . M.I.A. vergt nog steeds een luisteroefening , maar we krijgen de kans af en toe eens wat makkelijker weg te dromen .
Die Dev Hynes is een man van alle slag heb ik de indruk . Hij maakte eerder deel uit van een noise gezelschap Test Icicles , gaat over naar de sing/songwriting van Lightspeed Champion en nu vinden we hem terug bij Blood Orange , die ook al aan hun tweede plaat toe zijn. Hier wordt indiepoptronica moeiteloos verweven met r&b, hiphop en funk . Die stijl’touch’ levert enkele broeierige , aanstekelijke songs met een lekkere groove op ; het zijn de eerste nummers “Chamakay”, “You’re not good enough”, “Uncle ace” en “No right thing” . De daaropvolgende “Is it what it is”, “Chosen”, “Clipped on” zijn zwoeler , sensueler en doen ons lekker wegdromen en hunkeren naar een lounge event . Of het materiaal nu gezongen , gerapt of een zegzang omvat, ze worden aangevuld , afgewisseld of ondersteund door vrouwelijke partijen die de temperatuur nog wat doen stijgen . Niet alle songs zijn even geslaagd , maar we hebben hier een aangename, leuke , indiesoulpop trip , die ergens een sfeertje van ons eigen Sweet Coffee doet opborrelen !
Yevgueni zorgde alvast voor een heropleving van het Vlaamse lied en de kleinkunst . Nu dat de groep een sabbatjaar heeft ingeplant , zit zanger en spil Klaas Delrue niet stil en heeft deze Vlaamse artiest zich in het Frans gewaagd . Verwonderlijk is het niet, gezien de man uit de grensstreek Moeskroen – Rekkem perfect de Franse taal beheerst en de Frantstalige wortels hem niet vreemd zijn. Door de liefde aan het Franse chanson komt hij in de voetsporen van Brel , Arno, Daan , Axelle Red en komen ook verder Zita Swoon tot dEUS in de buurt. Leden van z’n band hielpen mee en verder kon hij rekenen op reeks oude getrouwen .
‘Risquons tout’ is een uiterst sfeervolle, broeierige plaat met een reeks subtiel uitgewerkte nummers, of die ook soberder van aard zijn; dit gaat van de uptempo’s “Creme solaire” , “Echolalie”, naar de dromerige “à la gare” en “Pacman” tot de ingenomenheid van de titelsong en “Seul”. Delrue pent alledaagse zaken neer , ervaringsgericht en maatschappijkritisch. “Pas que je voulais pas” raakt enorm en is dan ook meteen de sterkste song.
Zijn liefde voor Gainsbourg, Dutronc, Aznavour , Noir désir en vooral Renaud en Georges Brassens schemeren duidelijk door in het Franse materiaal .
Het Franse lied wordt zeer zeker opgewaardeerd met een album als deze . Puike prestatie dus!
Er was eens …. de bloeiende Amerikaanse hardcorepunkscene, begin jaren 80 , waarbij bands als Dead Kennedys en Black Flag bepalend waren. Ze waren een inspiratiebron voor de stoner/ crossoversound . Greg Ginn, de oprichter/gitarist en songwriter is eigenlijk de enige vaste waarde na al die jaren . Vroeger hadden we hier ook Henry Rollins en Keith Morris van Black Flag uit de 80s , maar die legden zich na een tijdje toe op hun eigen werk . De periode ’80 – 85 waren de actiefste en succesvolste periode.
In deze reünie lazen we het hobbelige parcours dat de band aflegde , wat op den duur zelfs op een soap leek , dat we je wensen te besparen .
‘What the …’ is de nieuwe plaat van 22 nummers, die snedig, uptempo en gedreven klinkt . Een jaren ’90 punkgevoel met het herkenbare gitaarspel van Ginn. Een stekelige ritmiek , die aangenaam en interessant is om terug te horen, maar de spanning en de aantrekkingskracht is met de jaren ten dele fors verdwenen .
Opnieuw een leuk hebbeding voor de fans van NoFX. De band rond Fat Mike brengt met ‘Stoke Extinghuisher’ een nieuwe EP uit met zes diverse nummers. Slechts 1 nieuwe song (“Stoke Extinguisher”) op dit schijfje maar de knallende punktrack is meer dan de moeite waard en toont een springlevende band! Opvallend is verder “The Shortest Pier”, een nummer oorspronkelijk van de hand van de overleden Tony Sly. Deze versie van NoFX vond je recent op de indrukwekkende verzamelaar ‘The Songs of Tony Sly: A Tribute’. De rest van de nummers zijn b-kantjes van allerhande singles van het laatste full album ‘Self Entitled’.
Een interessant tussendoortje dus van één van de toppers voor het komende Groezrockfestival!
Amper een goed jaar na hun vorige album ‘Lucky Enough To Live’ zijn The Offenders al terug met een nieuw werkstuk. ‘Generation Nowhere’ is trouwens de vijfde plaat van deze in Berlijn residerende Italianen. Het kwartet grossiert in eenvoudige, eendimensionale skarock die je al na 1 luisterbeurt oppikt. De dertien tracks zijn een combinatie van ska met oude punk, beat, punkrock, soul en powerpop. De teksten zijn even eenvoudig als de opbouw van de diverse nummers die bovendien zeer gemakkelijk mee te zingen zijn. Nummers als opener “Berlin Will Resisit”, “Stay true”, “Rude Fans”, “The Power” en “Pogo in Togo” zullen het ons insziens vooral goed doen op de dansvloer.
Na enkele luisterbeurten hebben we het echter gehad en schuiven we het plaatje uit onze cd-speler. ‘Generation Nowhere’ is zo niet onverdienstelijk maar zeker niet onvergetelijk.
Nederlands 
Français 
