‘Never judge a book by it’s cover’ en hetzelfde geldt – vaak - voor de eerste song van een album. Die geeft niet altijd de schatten prijs die in het vervolg verborgen zitten. Die stelling gaat op voor “De Vrouwen Die Ik Nooit Heb Gekend” op ‘Tedere Baldadigheden’, het nieuwe album van Guido Belcanto.

Bij de eerste luisterbeurt gingen mijn tenen krullen bij “De Vrouwen Die Ik Nooit Heb Gekend”: Belcanto wentelt zich hier in een onpeilbaar diep bad van melig zelfmedelijden, op een goedkope 10 Om Te Zien-melodie. Dan denk ik: “Godverdomme Guido, jij kan toch wel beter op je oude dag”. Het is pas als de zinnen van de song beginnen in te zinken, dat duidelijk wordt wat achter deze brok ellende schuil gaat: een opgestoken middelvinger naar “To All The Girls I’ve Loved Before” van Willie Nelson en Julio Iglesias. De ietwat verholen middelvinger van de eenzame romanticus die al te vaak werd afgewezen. Onbegrepen en verteerd door dat onbegrip, maar met nog steeds de deur op een kier voor ieder die hem afwees. Dat laatste als een lichtpuntje in de duisternis, als massief tegengewicht voor Nelson en Iglesias die ‘de liefde’ en de aanbidsters maar voor het oprapen hadden en er niks mee gedaan hebben. En dat kan alleen op een melodie die net zo cheap is als dat van hen.
Niet elke song op ‘Tedere Baldadigheden’ graaft zo diep. “Broekjes Aan De Lijn” vertelt de kinderlijke verwondering van het verliefd zijn. “Alzheimer Blues” is hopelijk geen al te profetische songtitel. “IJsje Met Chocola” gaat over jeugdherinneringen aan op reis gaan met de auto en een beetje gefilosofeer dat je op latere leeftijd bij die herinneringen krijgt. “Seks Op Vreemde Plaatsen” is lekker ondeugend en past daarmee in een lange traditie van Guido Belcanto. Baldadig is deze song vandaag misschien niet in dezelfde mate als hij dat in het begin van zijn carrière zou geweest zijn. Toch schuilt er zelfs in deze ondeugd een zekere tederheid.
“Mooi Zoals Je Bent” is een opmerkelijk duet met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers. Belcanto heeft altijd goed kunnen aanvoelen met welke zangeressen hij in duet moet gaan. Ook hier denk je op het eerste gehoor dat Belcanto zich deze keer mispakt heeft. Lara lijkt wat krampachtig te zingen in het Nederlands en in toon en gevoel lijkt alles aan deze song wat krampachtig, met een tekst die je zowel als puur als als klef kan interpreteren. De tekst is misschien geen halve liefdesverklaring van Belcanto aan Chedraoui, maar eerder – in de omgekeerde richting - een bedanking voor Chedraoui omdat ze inging op de uitnodiging.
“Vaginale Vakantie En Penetrair Verlof” heeft Joeky Demunck als auteur. Je voelt inderdaad aan dat dit geen tekst van Belcanto is, in stijl en frasering, in gebruik van woorden. Mogelijk is Joeky een schuilnaam voor een bekendere artiest, die eens iets in de stijl van Belcanto geschreven heeft. Dat mysterie terzijde is dit een heel aangenaam nummer.
‘Tedere Baldadigheden’ heeft twee mooie covers. “Meneer De Generaal” is een vertaling van een “La Médaille” van Renaud en past in een lange rij die begonnen is bij “Meneer De President” van Boudewijn De Groot en die reikt tot aan “Hey, Mr. Dictator” van Enzo Kreft. Belcanto houdt van Renaud en het siert hem dat hij voor dit in Vlaanderen minder bekend nummer koos om de verantwoordelijken voor oorlog en geweld aan de kaak te stellen. Eén van de hoogtepunten op dit album is echter “De Blik Die Je Die Gast Geeft”, de vertaling van “The Look You Give That Guy” van Eels. Een sublieme vondst, al lag die misschien al wel heel lang voor het oprapen. In self-exposure zonder gevoel van schaamte zijn Guido Belcanto en Mark Everett elkaars gelijke.
Het slotakkoord op ‘Tedere Baldadigheden’ is verrassend. “Ik Wil Mezelf Bedanken” is niet de songtitel die we direct zouden associëren met Guido Belcanto. Want we kennen hem als iemand die misschien net zo graag net naast de spotlight staat als erin. Tegelijk kunnen we hem in deze song enkel volmondig gelijk geven. Als we hem vandaag fêteren als een halfgod, dan is dat enkel aan hemzelf te danken. Aan de aanhouder die ondanks afwijzing en het hem negeren op allerlei manieren zijn eigen weg gezocht heeft, met blutsen en builen rechtstaand na elke tegenslag. In de laatste regels bedankt hij overigens alle fans. Het voelt zelfs wat als een ‘adieu’, een afscheid aan alles en iedereen, maar we hopen dat we nog lang mogen blijven genieten van Guido Belcanto en zijn tedere baldadigheden.

Eosine is een jonge maar al veelbesproken gitaarband uit Franstalig België. Ze zitten bij MayWay Records, het huis van vertrouwen waar voorts onder meer The Crackups, Dirk., Meltheads en Stake onder contract liggen. De nieuwe EP van Eosine heet ‘Liminal’. Misschien is dat een verwijzing naar het huidige gevoel of de positie van deze band. Liminality verwijst naar de verwardheid bij een overgangsritueel, waarbij men niet goed meer weet waar men bij hoort. De EP-titel zou op die manier symbool kunnen staan voor de overgang van lokale helden naar internationale erkenning.

Het viertal uit Luik won in 2022 Court Circuit, de Waalse tegenhanger van Humo's Rock Rally, en verovert sindsdien stormenderhand ons land en de buurlanden. Behalve in België - op Les Nuits Botanique en Dour - maken ze ook in Nederland grote indruk op tastemaker festivals als Left of The Dial en Ik Zie U Graag. Democrazy zet ze op hun podium als ‘Big Next’ en daar moet je dan maar niet aan twijfelen.
Eosine heeft zijn unieke en intrigerende sound voor een groot deel opgedolven in de muziekgeschiedenis van de jaren ’90. Denk aan de rafelige, dreamy shoegaze- en noiserock van the Breeders, Throwing Muses, This Mortal Coil, ….. Een happy versie van The Cranberries, een donkerder versie van Heather Nova. Het is maar vanuit welke hoek je begint met luisteren. De lyrics klinken vaak mystiek en blijven een beetje mysterieus, twee adjectieven die ook passen bij de muziek.
Het eerste van de vier nummers op ‘Liminal’ is “UV” en dat is het meest ingetogen of brave nummer, met wel nog een rauwe schreeuw doorheen de noise in de slotakkoorden. “Plant Breeding” is dan misschien het meest catchy nummer, terwijl “Progeria” een soort progressive noisepop-track is, met leuke melodielijnen en ook al een interessante noiserockfinale.
De vierde track van deze EP, “Digitaline”, is een beetje de vreemde eend in de bijt, toch in de eerste halve minuut. Met twee voeten vooruit vrolijk, upbeat, zonnig, onbezonnen, pittig tempo, beetje slordig, ... wat wat afsteekt tegenover de mystiek en het mysterie van de andere intro’s. De commentaar-stem in de outro is een vreemde keuze en doet mij onwillekeurig denken aan de commentaarstem in “Paradise by the Dashboardlight” van Meatloaf.

Eosine is minstens intrigerend en dan is het jammer dat deze ‘Liminal’ slechts een EP is. Met een full album kunnen we misschien beter inschatten of deze band langer dan een paar nummers interessant is, maar op basis van deze vier nummers kunnen we vooral besluiten dat dit fantastisch klinkt.

https://www.youtube.com/watch?v=BjQZIN0LlWI

Starman Records maakte enkele jaren geleden furore met ‘Belgian Vaults’, een reeks vinyl-verzamelalbums met Belgische rock- en popnummers uit de jaren ’60 en ‘70. Op de Volumes 2 en 3 stonden nummers van The Sonny Boys en Splendid en met wat vertraging kwam daar een bijzonder vervolg op. Armand Nelen, de drummer/zanger van die twee bands, is opnieuw muziek aan het maken. Deze keer onder de naam Vilter. En die releases komen natuurlijk uit bij Starman Records.

In 2020 was er reeds een eerste EP en in 2022 was er de EP ‘No Rewind’. De nieuwe muzikale kompanen zijn Ayhan Kosses, David Meredith (uit Wales) en Geert Vanbever (Dead Man Ray, The Wizards of Ooze, Vitalski, …) zijn opnieuw van de partij voor de derde EP: ‘Pilgrims’.

Deze EP omvat opnieuw vier songs. Openingstrack “Come With Me” is een heel vriendelijke uitnodiging om op dezelfde golflengte te komen met de zanger. Het klinkt misschien een beetje klassiek, maar het wordt wel met veel passie gebracht. Net als het eerste nummer op de vorige EP doet deze track mij onwillekeurig denken aan het laatste werk van wijlen William Souffreau van Irish Coffee, zowel in muziek als in lyrics.
Op “Every Day” duikt nog een referentie op die we bij de vorige EP al maakten: Johnny Cash in de periode van zijn American Recordings. patine rules over vitaliteit, met wat twang die schippert tussen country en blues. Opnieuw heel klassiek en toch niet doorsnee. In de lyrics vertelt Armand over wat in het leven op ons pad komt: vreugde, uitdagingen, het missen van een geliefde die er niet (meer) is. Elke dag opnieuw de zon achterna met nieuwe hoop, al blijven er tegelijk wat wolken hangen.
De Johnny Cash-referentie kleeft ook aan “Warrior”, een song over vrede vinden in het innerlijke leven en over omgaan met de donkere kant van je persoonlijkheid. Authentiek verteld en meeslepend. Misschien mocht de gitaarsolo op deze track nog wat harder rocken en scheuren, om zo net die donkere kant en de innerlijke strijd te benadrukken. De intro klinkt lekker onheilspellend, maar daarna wordt de toon minder scherp.
“Down The Road” is een terugblik op het leven. Terugkijken op succes en mislukkingen op liefde en verdriet en vrede nemen met alles. Armand zingt het als een afscheid, maar van mij mag hij met Vilter hopelijk nog lang nog veel meer van die prachtsongs blijven opnemen.

https://www.youtube.com/watch?v=gNIoD_SvrWg

De Libanees Ibrahim Maalouf keert terug met zijn zestiende album ‘Trumpets of Michel-Ange’, een veelzijdige muzikale reis die traditie en moderniteit naadloos met elkaar verweeft. Met zijn kwarttoonstrompet, uitgevonden door zijn vader, brengt Maalouf een eerbetoon aan familie, liefde en de erfenis die wordt doorgegeven van generatie op generatie. Dit album is een ode aan zijn vader, die hij beschouwt als de ‘Michelangelo’ van de trompet.
Het album opent sterk met "The Proposal", een opzwepend en energiek nummer dat meteen de toon zet voor de rest van de plaat. Het is een feestelijke introductie, doordrenkt met Maaloufs kenmerkende oriëntaalse invloeden. Het daaropvolgende "Love Anthem" weet de luisteraar in een unieke mix van vrolijkheid en een onderliggende dreiging te hullen, wat een interessante spanningsboog creëert.
Bij "Fly with Me" worden we verrast door het gebruik van een Spaanse gitaar, wat een warme en intieme sfeer schept. Dit nummer voelt als een dans, waarbij Maalouf samen met bassist Endea Owens een schitterend samenspel neerzet. "Zajal" brengt de opzwepende energie van het eerste nummer terug, vol levendigheid en een erg meeslepend ritme.
"Stranger" begint ingetogen en bouwt langzaam op naar een meditatieve sfeer. Hier horen we de melancholie die diep in Maaloufs muziek geworteld zit. Het nummer voelt nog meer dan alle andere als een eerbetoon aan zijn vader, een reflectie op hun gezamenlijke reis.
"The Smile of Rita" heeft een zachte, glimlachende toon, en in het zevende nummer "Au Revoir", in samenwerking met Golshifteh Farahani, komt de rust mooi tot zijn recht. Het spel met rustige momenten en plotselinge opflakkeringen zorgt voor een prachtige afwisseling, een reis tussen emoties.
De mysterieuze afsluiter "Timeless" beëindigt het album op indrukwekkende wijze. Met bijdragen van artiesten als -M-, Toumani Diabaté en Nassim Maalouf, weet dit nummer de luisteraar achter te laten met een gevoel van tijdloosheid en reflectie. Een interessante trip die ik iedereen kan aanraden.

Kortom, ‘Trumpets of Michel-Ange’ is een meesterwerk dat genres en culturen overstijgt. Ibrahim Maalouf toont wederom zijn virtuositeit en vermogen om muzikale grenzen te vervagen, terwijl hij tegelijkertijd een intiem verhaal van familie en liefde vertelt.
Dit album is een must-listen voor zowel nieuwe als doorgewinterde fans.

World/Pop