‘Up Close & Personal’ is een verzameling van opnames van de solo-optredens van Tom Robinson, het Britse icoon van de punkperiode en voorvechter van de mensenrechten in het algemeen en van de LGBTQ-gemeenschap in het bijzonder.
Het is een bonte verzameling van liedjes uit verschillende albums en opgenomen op verschillende plaatsen en jaren. Dat vergt een kleine inspanning van de luisteraar. Robinson’s stem varieert mee met zijn leeftijd en dat wisselende ‘kader’ van tijd, heesheid en stemvolume is een sprongetje dat je bij elk nummer moet maken. Het zijn bovendien niet allemaal de allerbeste opnames. Het voordeel is wel dat Robinson vrij kon kiezen welke opnames van elke song hij wou selecteren. En ook: niemand zingt beter de nummers van Tom Robinson dan Tom Robinson, dus wat maakt het ook allemaal uit.
De nadruk ligt op het ‘oudere’ werk, met slechts twee nummers uit ‘Only The Now’, zijn meest recente studio-album (uit 2015) en geen enkel nummer uit de vorige (‘Having It Both Ways’ uit 1996 en ‘Love Over Rage’ uit 1994). Dat is voor sommige fans misschien een beetje jammer, maar Tom Robinson heeft dan ook zo een uitgebreid oeuvre met hits en singles dat er vast een ‘Volume 2’ volgt van dit album. De liefhebbers van obscure tracks worden verwend met relatief onbekende nummers als “1967 So Long Ago” en “Portobello Terrace”. Voor wie het wil opzoeken is het wat puzzelen, maar de meeste van deze verzamelde tracks zijn al eerder uitgebracht en slechts twee of drie stonden nog nooit eerder op een officiële of niet-officiële release.
Voor de vele Belgische fans: één van de nummers op deze ‘Up Close & Personal’ werd opgenomen in ons land: “2-4-6-8 Motorway” werd in 1998 opgenomen in zaal Nova in Wetteren. Van dat nummer krijgen we ook de demo-versie, wat een leuke verrassing is.
Tom Robinson doet in maart een solo-tournee door Vlaanderen. De meeste concerten zijn al uitverkocht. Wie te laat is: eind dit jaar komt hij alweer terug naar ons land voor een nieuwe reeks solo-concerten.
Deze single is een voorloper op het nieuwe album ‘Interplay’ dat op 29 maart uitkomt. Een album waar ik na de meer dan uitstekende vorige plaat ‘This is Not A Safe Place’ reikhalzend naar uitkijk.
Deze single is terug een sterke song en sound dat typisch als Ride klinkt. Een stuwende bas en een vrij melodieus en catchy refrein dat een mens kan doen dromen en wegzeven van alle hedendaagse ellende op onze aardbol.
Ook de aanwezigheid van de typisch fijne galmende gitaarklanken en keysounds fleuren de track op. Als de rest op het nieuwe album van hetzelfde kaliber is dan zal het dik in orde zijn.
Indierock/Shoegaze
Peace Sign -single-
Ride
RIDE - Peace Sign (Official Visualiser) (youtube.com)
Het zag er even niet goed uit voor Neverlight Horizon. Na zowat 20 jaar ploeteren zag deze deathmetalband uit het Franstalige deel van België in 2022 zijn zanger en mede-oprichter Jean-Louis vertrekken. Maar kijk, met een nieuwe zanger achter de microfoon waait er ook een nieuwe wind door de band. Dat is Aubry André en die zou je kunnen kennen van Excavated, een Waalse genregenoot van Neverlight Horizon die als band zelfs nog twee jaar ouder is.
Het vernieuwde enthousiasme leverde in 2023 al twee puike supports op: voor Napalm Death in Duitsland en voor de Fransen van Pestifer in eigen regio. En vooral: er is een nieuwe EP.
‘Walxaz’ is een EP met vier nummers. De albumtitel is de eerste naam die de Germanen hadden voor de inwoners van Wallonië. Elk van de tracks is gebaseerd op een lokale en tegelijk duistere legende, al kan het ook zijn dat ze er misschien eentje zelf verzonnen hebben. Op zich is dit wel een interessant uitgangspunt, al zien we dat vaker in folk, pagan en horrormetal dan in oldschool/brutal death.
Muzikaal klinkt dit inderdaad heel oldschool, met hints naar Death, Exoto, Caducity en Bolt Thrower.
Originaliteitsprijzen zullen die van Neverlight Horizon alvast niet winnen met de eerste twee tracks van Walxaz. Heel degelijk, veel adrenaline en brutaliteit, heel technisch, … maar ook heel voorspelbaar en bijzonder repetitief in het drummen en in de riffs. Dat verandert met “Among The Caves”. Dat nummer heeft een interessante intro en bouwt leuk voort op die originaliteit door wat melodie toe te voegen aan de grote brok brutaliteit. Dat levert een meeslepende track op die voor geen minuut verveelt. “Mist and Darkness” bouwt voort op dat elan, met in het begin misschien iets minder aandacht voor melodie en meer voor de agressie van de gitaren en het brute van de vocalen, al zitten in deze track voor mij ook wel een paar Amon Amarth-momentjes. “Mist And Darkness” heeft een heel catchy drive en veel power.
Het concept van de lyrics van Walxaz is een goede vondst, want legendes uit de Waalse bossen en grotten hoorden we nog niet vaak langskomen. Maar zelfs zonder de lyrics te volgen kan Neverlight Horizon je als luisteraar vlot overtuigen. Het zou leuk zijn mocht deze Waalse band na Wallonië, Frankrijk en Duitsland ook nog meer deathmetal-fans in Vlaanderen kunnen bereiken.
https://neverlighthorizon.bandcamp.com/album/walxaz-2
De band maakte een transformatieve reis door tijdens het maken van hun laatste album. Het album is naar eigen zeggen introvert en erg persoonlijk geworden. Net zoals bij veel mensen hebben de voorbije coronaperiode en de nieuw ontstane oorlogen een grote indruk en invloed nagelaten op hen, wat zich reflecteert in hun nieuwe nummers en teksten.
Ook evolueerde hun opname- en schrijfproces waardoor ze nu anders dan voorheen klinken. Alles werd vrij live en zonder clicktrack opgenomen. De concentratie lag meer op de vibe en de groove. De productie lag in handen van Pieter Kloos @The Void Studio
“Lighter” opent met de zinsnede ‘I felt in a deep slumber in the dark and when i woke up i felt lighter’ dat meteen de toon van het album zet. Een beetje zoals Iron Maiden doet op “The Number of the Beast”. Daarna trekt “April Fire” het album echt op gang. Meteen een sterke song dat goed in elkaar steekt met een goede tekst en fijne ritmesectie. “Pigs” zit in hetzelfde straatje maar klinkt iets ruwer en minder verfijnd. “Sleeping Dogs” klinkt dan weer sterker. Beter nog: het is een uitstekend uitgesponnen track met heel mooi bas- en drumwerk die de rest omhoog trekt. De zang hier is ook top. Zowat het topnummer van de plaat. Ook “Suspended Animation” is van hetzelfde niveau en bezit een beetje dezelfde vibes. De wijd uitwaaiende zang ligt Tim Van De Plas wel.
Daarnaast zijn er ook nummers waar men meer neigt naar grunge en garage rock zoals op “No More Mistakes”. Iets minder verfijnd wat dan live misschien wat beter is om de boel op te fokken. “Mug” is ook vrij stevig maar iets complexer en genuanceerder.
In totaal vinden we hier tien songs terug waar elementen uit stoner, desert rock, grunge, garage rock en dergelijke meer met elkaar gemengd worden.
Ook dit album toont nog maar eens waar de band toe in staat is en we kijken er in elk geval naar uit hen met dit werk live aan het werk te zien.
Stoner rock/grunge
Lighter
Tangled Horns
"Overal en Nergens” is de nieuwe single van het Brugse Nederlandstalige hardrocktrio BEUK. Die is al digitaal beschikbaar en wordt op 19 januari voor het eerst live gespeeld tijdens de Europese muziekbeurs ESNS in Groningen.
De nieuwe single “Overal en Nergens” doet mij denken aan een vuile symbiose van De Kreuners en The Paranoiacs. Het nummer gaat volgens de band over zwerven, reizen en dromen.
De song en de video worden door het trio opgedragen aan iedereen die altijd onderweg is naar de liefde of naar een beter bestaan, zowel in kilometers als in gedachten.
BEUK werkte voor deze release opnieuw samen met producer Ace Zec, bekend van Spoil Engine en Cobra The Impaler. Het is niet meteen duidelijk of deze single de voorbode is van een nieuw album of EP.
Interessant voor de fans: op 2 maart is er het jubileumconcert voor 10 jaar BEUK in de Cactus Club in Brugge. Daar krijgt BEUK support van Mr Myst.
https://www.youtube.com/watch?v=rz69sblbPXM
Het gaat hard bij de Nederlandstalige hardcoreband Asermoietuitkomt. We waren nog maar net bekomen van de single “Mijn Zin” eind vorig jaar of daar zijn ze al met de volgende. Deze band staat bekend om zijn luchtige en humoristische nummers, maar met de nieuwe single "Duisternis" probeerden ze het over een andere boeg te gooien.
Frontman Ronny vertelt: "Mensen zeggen dat onze lolbroek-liedjes soms platte teksten hebben, dus wilden we een duister nummer maken. We kozen daarom “Duisternis” als titel en begonnen zo aan de nieuwe song."
Misschien werden ze daarbij geïnspireerd door Helmut Lotti die “Darkness” als enige zelfgeschreven nummer opnam voor zijn Lotti goes metal-live-album.
U mag vooral zelf oordelen of Asermoietuitkomt geslaagd zijn in hun missie. We kunnen alvast verklappen dat er – met een knipoog naar de bandnaam – inderdaad ‘iets’ ergens uitkomt, maar dat het misschien niet is waar u op gehoopt had.
Deze “Duisternis” staat net als “Mijn Zin” op het album ‘Miauw’.
De releaseshow is op 20 april in de Hnita Hoeve in Heist-op-den-Berg. De andere bands die avond zijn onder meer Belgian Asociality, Rudlon en Zombie Butterfly.
https://www.youtube.com/watch?v=DZJP4RtulZs
De naam Anja Huwe zal enkele bij de oudere kenners van de postpunk een belletje doen rinkelen. Deze Duitse zangeres was de frontvrouw van de legendarische band Xmal Deutschland. Die band bestond grofweg van 1980 tot 1990 en daarna deed Anja Huwe heel hard haar best om ver weg te blijven van de muziekindustrie.
Haar generatiegenote en oude vriendin Mona Mur kon haar toch overtuigen om opnieuw de studio in te duiken. Met Mona Mur als producer en leverancier van ritmes en beats en met Manuela Rickers, de voormalige gitariste van Xmal Deutschland. Mona Mur mag dan niet zo bekend zijn, de referenties op haar wikipedia-pagina zijn indrukwekkend: FM Einheit, leden van Einstürzende Neubauten en Yello, JJ Burnel van The Stranglers en En Esch (ex-KMFDM).
Mur en Huwe hebben samen het album ‘Codes’ gemaakt. De thema’s zijn niet vrolijk: angst, pijn, verlies, geweld en eenzaamheid. Maar ook schoonheid, verlangen, hoop en de wil om te overleven. De voorafgaande single is “Rabenschwarz” (pikzwart), een uitzinnig nummer dat met de hypnotiserende, apocalyptische gitaar van Rickers, de typische elektronische geluiden en beats van Mur en Huwe’s onmiskenbaar energieke en expressieve zang, je vol in het gezicht raakt. Het klinkt modern, maar alle ingrediënten moet je toch als oud en vertrouwd aanduiden.
Met de ietwat vertrouwde zang en gitaarklanken kunnen de oude fans van Xmal Deutschland zich eindelijk laven aan ‘nieuw werk’. Voor alle anderen is dit gewoon een topnummer die het beste van industrial electronics, gothic rock en synthwave combineert.
Nog meer goed nieuws is er voor de fans van Xmal Deutschland. Hetzelfde label dat voor Anja Huwe’s comeback tekende, brengt ook twee albums van Xmal Deutschland opnieuw uit, met bonustracks.
https://www.youtube.com/watch?v=kIM6K0XU3oQ
Stef Kamil Carlens stelt dit voorjaar met zijn band zijn aankomende, nieuwe album voor op verschillende Belgische podia. Het nieuwe album heet ‘Be Who You Wanna Be’ en komt ergens in april uit. In de aanloop daarnaartoe verschijnt alvast de voluit dansbare, soulvolle en funky eerste single “Walk on Red, Stop On Green (Radio)”.
Walk On Red, Stop On Green (Radio) (youtube.com)
Voor Stef Kamil Carlens is deze single een ode aan de tegendraadsheid, aan de vrijmoedigheid, aan de creativiteit, aan de makers en aan het vrije denken. Het is ook zijn interpretatie van “My Favorite Things” (uit de film ‘The Sound Of Music’). Niet dat je dat aan de muziek kan horen, wel zitten er in de lyrics een paar vage hints.
Een bijzonder leuke single en een blij weerzien met één van de grootste talenten van ons land.
De Nederlandse band N.O.R.A. is al een tijdje bezig. In 2017 brachten ze een live registratie uit. Het was wachten tot nu om een eerste studioplaat uit te brengen. De gelijknamige EP bevat 6 songs. De vier muzikanten hebben een aantal jaren geschreven aan de songs vooral ze de tijd rijp vonden om ze uit te brengen.
Het is een weldoordachte verzameling nummers geworden. Met verschillende soorten stijlen verweven doorheen de nummers waardoor ze moeilijk in een hokje te plaatsen zijn.
Opener “Miracle” begint in de intro heel etherisch tot men de gitaar- en ritmesectie erbij haalt. Met een fijn refrein maar het is vooral een track dat op het gebroken ritme drijft. Maar wel een sterke song en heel geschikt om mee te openen.
“All My Life” is een stuk toegankelijker en echt single materiaal. Ook de zang hier is subliem. Ik weet niet goed met wat ik het kan vergelijken. Misschien met Alicia Keys, Toni Braxton, Janet Jackson? Iets van die stijl en stemkleur in elk geval. Het is wel een topnummer!
Hetzelfde kan gezegd worden over “Try”. Eveneens een heerlijk gezongen, toegankelijk en dromerig nummertje. “I Can’t Wait” heeft weer die R&B vibe en groove. Luister maar dat dat gitaartje… Maar de song is een song waarvan je zegt of denkt dat hij al jaren aanwezig is. Het klinkt ietwat mainstream dus maar de bridge maakt de song de moeite waard en geeft het net dat beetje extra om op te vallen. “You Had Me” is gewoonweg een heerlijke song met een warme zingende bas. Het ingetogen wah-wah gitaartje geeft de nodige kleur aan de song. “Thinking” klinkt vrij funky en sluit deze geslaagde EP af.
De EP is van begin tot einde van hoge kwaliteit. Je hoort dat dit geschoolde muzikanten zijn die zoeken naar diepgang en proberen de grenzen van genres te verleggen. Een band die met dit materiaal goed zou passen op Jazz Bilzen, de Cactusclub enz. Mooi.
Funk/jazz/R&B
N.O.R.A. EP
N.O.R.A. (New Original Rhythm Architects)
De Nederlandse artpopband The Nits heeft een nieuw album uit. Dat is altijd iets om naar uit te kijken. ‘Tree House Fire’ is in heel wat opzichten een bijzonder (mini-)album.
Niet het bruisende enthousiasme van “JOS Days” of “In The Dutch Mountains”, wel hetzelfde metier, de ambacht, de overtuiging dat de boodschap moet gebracht worden, ook al is ze misschien zo persoonlijk, klein en onbetekenend.
De traagheid vergeven we eenieder die dezelfde leeftijd haalt met net zo veel concerten op de teller, maar Hofstede klinkt opeens zo breekbaar. Z’n stem klinkt raspend.
Bij een volgend album is hij vast de mannelijke evenknie van Marianne Faithfull of klinkt hij als de broer van Bob Dylan. Vergelijkingen die ik met veel eerbied meegeef. De toverkracht van Hofstede’s teksten is nog steeds bijzonder hard aanwezig.
De lyrics zitten vol met kleine, pareltjes. ‘The wind has no clothes, the rain has no shoes, the sky has no window, the fire had no heart’, dat kan toch enkel uit zijn pen komen. Hij gebruikt de zin dan ook in twee songs tegelijk.
De andere muzikanten blinken uit in minimalisme. Deze keer niet het uitbundig experimentele van ‘Ting’. Enkel in “The Bird” trekken ze wat dat betreft nog eens een paar registers open. Voorts is dit heel relaxte, comfortabele, kabbelende fluisterpop.
Het mini-album draait thematisch rond het afbranden van de eigen opnamestudio van de Nits. Er klinkt geen wrok, ongeloof of diepgewortelde melancholie in de zang of in de muziek. De band lijkt er vrede mee te nemen. Het niet terug te draaien afscheid van de studio is een tastbaar uitgangspunt, maar geen absoluut keer- of eindpunt.
Er zit wel flink wat melancholie in de songs, maar dan van de louterende, zalvende, contemplatieve, rustige soort. Het lijkt alsof ze met niet meer dan een lichte tegenzin aan de slag gegaan zijn. Even uit het lood geslagen, maar daarna al meteen aan het zoeken naar oplossingen.
Het plotse verdwijnen van de studio wordt een beetje een metafoor voor het punt in hun leven waarop de bandleden beland zijn: ze zijn op een leeftijd dat ze in een ondraaglijk tempo generatiegenoten, vertrouwde plekken en andere zekerheden zien wegvallen. Misschien ook een metafoor voor niets moet nog, alles wat langskomt is meegenomen, niets is voor altijd.
Van de zes songs op dit mini-album heb ik mij het hardst kunnen verwarmen aan “Month Of May”, “The Tree” en “The Wind Has No Clothes”.
De Nits spelen in de tournee bij dit album ook een aantal keer in Vlaanderen.
15 maart - Antwerpen - Roma (BE)
16 maart - Soignies - Centre Culturel (BE)
20 april - Brussel, AB (BE)
https://www.youtube.com/watch?v=ndEZMsU52Es
Bij de herstart in 2021 heeft deze Belgische doommetalband Columbarium alles een stuk professioneler en met meer ambitie aangepakt dan in het ‘eerste leven’ van de band. Dat leidde via een single op cassette naar het full album ‘The Morbidious One’, een klein meesterwerkje met een paar bijzonder leuke zijsprongetjes.
De eerste keer op dit album dat Columbarium buiten de lijntjes kleurt is al meteen op de openingstrack. “Eyes Bleed Black” heeft bovenop een lap heavy doom en vrouwelijke gesproken vocalen vooral een welgemikte trompet-solo. Trompet en doom, het is een veel interessantere combo dan je zou denken als je de woorden na elkaar leest. De mariachi-achtige trompet ‘huilt’ een beetje en draagt zo perfect bij tot de algemene sound van droefnis en ellende. Een meesterlijke zet om dit album mee te openen.
Titeltrack “The Morbidious One” begint met een mysterieus gefluister dat overloopt in een slome gitaarriff. Vandaar gaat het naar vroege Black Sabbath met daarbovenop een vibrerende bas en psychedelische riffs. Deze track is heel gecompartimenteerd, met hoofdstukjes die niet altijd organisch op elkaar volgen, maar waar toch enige logica in lijkt te zitten in de volgorde. De vocalen van bassist Pete komen van heel diep en hebben wat korrel. De psychedelische riffs komen nog een paar keer terug, net als de andere elementen waaruit deze track is opgebouwd. Geen hapklare brok, wel ruim 9 minuten intense heavyness.
“Rivers Of Blood” opent met een paar zware slagen op pianotoetsen waardoor je meteen in de track gezogen wordt. De overgang naar de donderende drums en gitaren is bruusk. Columbarium zet de luisteraar wel vaker op het verkeerde been op dit album. De grunts zijn op deze track makkelijker te volgen dan op de vorige. De opbouw van deze track is lange tijd heel klassiek voor doom. Naar het einde toe wordt er nog wat bluesy psychedelica toegevoegd als het ritme crescendo gaat. De outro, daar hadden die van Columbarium nog wel wat meer mee kunnen doen.
“Redemption” begint dreigend, gaat dan kort in een dipje om daarna vol gas in doommetal-drive te gaan. In het daaropvolgende dalletje zit een solo die mij wat aan Yawning Man doet denken, desertrock in slow motion. Daarna rollen de loodzware ritmes als beukende golven van ellende over je heen. Acht minuten van heerlijke hel en verdoemenis.
“Barefoot On The Moon” staat als afzonderlijke track opgelijst, maar kan je net zo goed beschouwen als een extra intro voor “Our Glorious Ways”. Traag, slopend, bij momenten spooky, met een rake versnelling iets voorbij halfweg, … Mooi.
Columbarium sluit het album af met “A Cure For Everything – Get Back Alive”. Een bijzonder intrigerende track, maar zeker geen doommetal volgens het boekje. In de eerste minuten krijgen we – bestaat dat wel? - uptempo-doom? Dezelfde riffs, maar dan sneller en zonder die logge zwaarte. Als het tempo dan toch even zakt, zetten ze er subtiel even wat blastbeats onder, om dan in een sloom drone-ritme te duiken. Het is een rollercoaster van genres die voorbijraast, maar wel op een logische, organische en leuke manier. De outro is lang en muzikaal niet altijd sterk gevoed, maar als einde van het album klopt het wel.
‘The Morbidious One’ is een bijzonder interessant album in een genre waarvan men lang dacht dat alles al wel eens geprobeerd was.
https://columbarium.bandcamp.com/album/the-morbidious-one
Master is één van de pioniers in de deathmetal. Hoewel het vandaag niet langer een Amerikaanse maar een Tsjechische band is, blijven ze onverminderd gaan, zowel in concerten als in releases. Ook al laten de grote festivals en labels deze band vaak links liggen. Met de hernieuwde aandacht voor het genre en met het eerherstel voor de pioniers krijgt ook Master opnieuw wat meer aandacht. Hun nieuwe album verdient dat ook.
‘Saints Dispelled’ is één brok rauwe energie. Zoals ze dat deden in the old days. Niet te veel gepruts in de studio, gewoon op ‘record’ drukken en gaan! Zo doen ze het live ook en soms moet dat ook niet meer zijn dan dat. Dit album is een ode aan de begindagen, met nog steeds heel wat woede en energie. Oldschool death zoals we die kennen van bij bijvoorbeeld Memoriam, Pestilence, Dead Head of Exoto. Er zitten soms ook wat oldschool thrash-elementen verstopt in de tracks.
Paul Speckmann, de Amerikaanse bassist en zanger van Master, houdt het schip netjes op koers in elke track en de twee Tsjechen in de band krijgen heel wat ruimte om hun eigen ding te doen in zijn schaduw. Muzikaal is dit album misschien geen absolute hoogvlieger, maar dichter bij het origineel van deathmetal kom je niet meer.
De leukste nummers op ‘Saints Dispelled’ zijn voor mij “Walk in the Footsteps of Doom”, “Minds Under Pressure” en “The Wizard of Evil” (wat een majestueuze intro).
Hulde aan de pioniers. Zet ze op een podium in Vlaanderen en koop hun muziek.
Nederlands 
Français 
