Wie Zweden zegt, zegt pop (alhoewel sommige wel metal zullen aanhalen) maar slechts een handjevol mensen zullen met Amerikaans klinkende sadcore komen aandraven.Tenzij ze natuurlijk Holmes kennen, natuurlijk.
Holmes is hier nog een volslagen onbekende groep maar in eigen land is deze vijfkoppige groep uit Varnersborg al een tijdje actief waar hun debuut ‘Wolves’ een niet onaardige aanhang had.
Met deze tweede cd werd echter ook op de internationale markt gemikt en dat was één van de redenen waarom ‘Have I told you lately that I loathe you’ in Chicago geremasterd werd.
Dit alles is zeker geen slechte zet gezien de huidige heropleving van de hedendaagse indiefolkbeweging en er zal geen geen mens zijn die deze cd situeert in Zweden.
’Have I told you lately that I loathe you’ is wat men kan categoriseren als een weemoedig plaatje vol melancholische piano, slidegitaren en een magistrale stem van Kristoer Bolander en waar zelfs af en toe plaats is voor een uitbarsting met shoegazegitaren.
Na JJ eerder dit jaar is Holmes een Zweedse band die aan ontdekking toe is.
De legendarische hardrockband AC/DC kent wereldwijd miljoenen fans. Onder hen ene Jon Favreau, regisseur van ‘Iron Man 2’, een prent die momenteel in een aantal Belgische zalen loopt. Favreau stopte zijn laatste film vol met heerlijke muziek van AC/DC en zorgde zo dat er na ‘Who Made Who’ (uitgebracht bij Stephen Kings film Maximum Overdrive) een tweede soundtrack op het conto van de Australiërs staat.
In tegenstelling tot ‘Who Made Who’ dit keer geen nieuwe nummers, op dit plaatje vinden we een aantal monsterhits van de band ( “Highway to Hell”, “Thunderstruck” , “TNT”, “Let there be rock” en “Back in Black”) én een aantal minder bekende nummers uit de verschillende studio-albums van de band.
Opvallend is dat er ongeveer evenveel songs met Bon Scott als met de huidige zanger Brian Johnson op deze soundtrack staan.
Voor de echte fans is dit een beetje een overbodige plaat. Voor het jonge volk die de film bezoekt, is dit ongetwijfeld een zeer mooi stukje muziekgeschiedenis.
Het uit Toronto, Canada afkomstige Holy Fuck komt opnieuw in de aandacht met een sterke plaat. Hun opbouwende, dwingende, spannende en bezwerende instrumentale songs hebben een aanstekelijke, opwindende, zalvende groove en drive. De nieuwe derde cd ‘Latin’ klinkt iets verfijnder dan het tweede jaar oude ‘LP’. De nummers worden bepaald door elektronica, percussie, gitaar en bas, hebben een repetitieve basis, bouwen op en winnen per beluistering aan zeggingskracht.
De groep pint zich op de mathrock van Battles en Trans am, de postrock van Explosions in the sky en Mogwai, en integreert de soundscapes van het vroegere The aloof en Sabres of paradise met de elektronicadrone, noise en psychedelica van Fuck Buttons.
We horen een gevarieerd, broeierig album: “Latin America”, “Silva & grimes” en “Lucky” zijn eerder dromerig terwijl “Sht mtn” en “Stilettos” de meest krachtige zijn. “Red Lights” op z’n beurt blinkt uit door de improvisaties en met het spannend opbouwende “PIGS” geraken we niet meer los van hun unieke klankenwereld. Het is trouwens ook het langste nummer van de plaat.
Op die manier blijft het leuk vertoeven in die postrock elektronica van Holy Fuck. Overtuigend en puik plaatje opnieuw dus van de heren!
Onschuldige neo romantische folkpop, dat is toch het minst wat we kunnen zeggen over de plaat van de uit Oxford opererende Stornoway onder zanger/songschrijver Brian Briggs. Eenvoudig, doeltreffend, dromerig, pakkend aangrijpend materiaal met soms wel een breed assortiment aan instrumenten, gedragen door vocale pracht en meerstemmige backing vocals.
We zijn al meteen onder de indruk van de openingssong “Zorbing”. De groep grijpt naar de Britfolk van Fairport Convention en Steeleye Span, maakt het fijner en subtieler met de beeldschone pop van James en Belle & Sebastian en plaveit zich een weg tussen The Decemberists, The Unthanks en Megafaun. Door het gitaarspel, piano, toetsen, viool, banjo en trompet horen we onderhuids een sfeervolle countryinslag van John Denver, Fleet Foxes en Mumford & Sons.
Intrigerend alvast wat het gezelschap weet aan te bieden. Een boeiende, hemelse, lieflijke luistertrip van elf songs, vernuftig in elkaar gestoken, meeslepend en broeierig. Onthouden dus.
These New Puritains, jong kwartet onder de broers Barnett uit Southend, England, doet de wenkbrauwen fronsen met de tweede cd ‘Hidden’, die ‘Beat pyramid’ van 2008 opvolgt. De groep zwoer bij onrustige, ongeduldige en hitsende punkfunk, maar heeft het over een totaal andere boeg gegooid, waarbij die punkfunk eerder in de drumritmes en in zalvende elektronica te horen is.
De band heeft een ambitieus werkstuk uit, een conceptalbum, die onderhuids durft te refereren aan het latere Talk Talk van ‘Spirit of Eden’. Een andere muzikale dimensie dus die wordt overschaduwd door gestoei met klassiek, orkestraties, bombast, zangkoren, blazers, elektro, wave, dancehall en jazz; wonderlijk sprookjesachtig (denk dan maar aan Midlake) als donker filmisch als abstractie, wat hen richting arty, progressive en avantgarde brengt, naast de Britse pop. Met toppers als “Attack music”, “Fire-power”, “Hologram”, “Drum courts – where corals lie” en “Orion” die ons in een soort ‘Ben Hur’ film waant door de gezangen.
Een eigen geluid, soms niet-van-deze-wereld, wonderschoon en ijzingwekkend!
Met “Eat Raw Meat = Blood Drool” zijn Editors na “Papillon” en “You don’t know love” aan hun derde single van hun laatste album toe. Met And on this Evening’ zorgde de band voor een radicale stijlbreuk want voortaan geen gitaren meer, maar wel synthesizers, samples en andere elektronica-toestanden. Het opmerkelijk getitelde “Eat Raw Meat = Blood Drool” vonden wij één van de sterkere songs en bijgevolg ook een terechte singlekeuze. De echte fans die het laatste album al in hun bezit hebben, kunnen we de aanschaf van deze single zeker aanraden. Er worden namelijk twee nieuwe nummers aangeboden die beiden in de stijl van ‘And on this evening’ liggen. “Alone” is een prachtnummer met een schitterende melodie en had niet misstaan op het full album, “Thousand of Lovers” is verdienstelijk maar haalt jammer genoeg niet hetzelfde niveau.Verder zijn er nog drie verschillende versies van “Eat Raw Meat = Blood Drool”. Aangezien wij geen echte dance-liefhebbers zijn, werden we niet warm van de remixen van de Steppin Brothers en Magnus Veggie . We genoten echter des te meer van de akoestische versie waar de onversneden klasse van Tom Smith en de zijnen overduidelijk is.
Misschien verlaten de heren voor een volgende album het elektronische pad en kiezen ze voor een meer akoestisch geluid? Wij zouden het luidkeels toejuichen!
Een album waar we als collectief heel hard aan gewerkt hebben en waar we erg tevreden over zijn, ….ons beste Band Of Horses album! Zo besloot drummer Creighton Barrett het korte interview dat we met de band hadden naar aanleiding van het optreden in de Brusselse Botanique. De opvolger van ‘Everything All The Time’ (2006) & ‘Cease To Begin’ (2007) ligt sinds enkele weken onder de titel ‘Infinite Arms’ in de winkelrekken. Laat U voor één keer niet verleiden door een goedkopere (il)legale download versie maar kies voor ‘the real thing’, want het zilveren schijfje zit verpakt in een bijzonder mooie hoes met binnenin enkele zeer fraaie, sfeervolle foto’s.
Met dit nieuwe album is de band uit Seattle ook overgestapt van het kleine Sub Pop label naar het grotere Columbia/Sony…en dit laat zich ook horen. De plaat klinkt een stuk toegankelijker en de melancholische countryrock flirt nu een stuk meer met ouderwetse westcoast-pop. De fans van het eerste uur zullen misschien teleurgesteld zijn dat op dit nieuwe album geen song staat van het kaliber “The Funeral” en toegegeven songs zoals de titeltrack “Infinite Arms”, “Evening Kitchen” & “Older” hadden zo op een nieuwe plaat van The Eagles kunnen staan.
Doch deze derde cd is een groeiplaat waarop rijke melodieën en doordachte georkestreerde arrangementen de songs kleuren en meer dan ooit een deur openzetten naar het grote publiek. De kracht van deze band blijft de sublieme houthakkersstem van Ben Birdwell, die ook nu weer tekent voor bijna alle composities.
Ik weet dat het vandaag moeilijk is om tussen de vele dagelijkse releases nog het kaf van het koren te scheiden maar deze nieuwe Band Of Horses is een wondermooie, eerlijke melodieuze popplaat die niet in je collectie mag ontbreken. Wil je deze band ook nog live meemaken dan moet je op 19 augustus op Pukkelpop zijn!
Dat je voor degelijke synthpop niet meer in England alleen moet zijn werd recentelijk reeds door het Franse Phoenix bewezen en het zou best kunnen dat je daar in de toekomst ook nog eens het Nederlandse (Never Mind The) Stars mag aan bij voegen.
Nou ja, het gaat hier eigenlijk om een Brit (Simon Little) die zich ophoudt in Nederland en in zijn vrije tijd allerlei synthpopdeuntjes in elkaar steekt.
Deze ‘Aeroplane’ is zijn debuutcd geworden die in eigen beheer werd opgenomen. Niet dat ‘Aeroplane’ nu het ultiem meesterwerk geworden is want daarvoor heeft deze Brit het blijkbaar nog niet begrepen dat 70 minuten nu eenmaal veel te lang is voor een synthpopcd maar het is wel een cd geworden waarop genoeg nummers staan die de luisteraar kunnen overtuigen dat we hier wel degelijk met talent te maken hebben.
Met de komst van groepen als Two Door Cinema Club of Delphic is deze 80’s geïnspireerde synthpop best op zijn plaats en het zou wel allemaal eens kunnen aanslaan, zeker voor mensen die niet vies zijn van een vleugje funk ook al moeten we weer de jaren ’80 aanhalen (inderdaad we hebben het over Prince).
Mensen die niet vies zijn van wat onbekend talent met een poppy ondertoon moeten beslist eens luisteren !
INFO http://www.myspace.com/nevermindthestars
Is het geluid van een bassgitaar nu echt nodig of niet? Het is een vraag zoals een ander, en als je weet dat één van de grootste groep uit de muziekgeschiedenis nl. The Doors er nooit één heeft gehad dan is het antwoord bij voorbaat gekend. I Heart Hiroshima is ook zo’n groep die er prat op gaat dat een bas helemaal niet nodig is. Dit trio uit Brisbane zullen misschien wel geen muziekgeschiedenis als de groep rond Jim Morrison gaan schrijven maar hun tweede cd ‘The rip’ is er zeker ééntje geworden die je echt moet horen.
Deze Australische bende wist Andy Gill (inderdaad, van Gang Of Four) te strikken om hun nieuwe plaat te mixen en wie Andy Gill zegt, zegt natuurlijk een onweerstaanbaar post-punkritme.
Post-punk zonder bass is natuurlijk een contradictie op zich maar zij komen er aardig (en vooral origineel) met weg. ‘The rip’ bezit een vijftal nummers die elk op hun beurt even fantastisch zijn, vooral de combinatie van mannelijke en vrouwelijke zang werkt prima ook al ligt dat grotendeels aan de sexy stem van drumster Susie Patten.
Muzikaal kun je ze ergens situeren tussen Ween, The Fall en zonder enige twijfel ook Pavement. Hier zijn deze Australiërs nog onbekend maar in hun thuisland reeds een indiegroep met naam die eerder getoerd hebben met The Rakes en Maximo Park.
Met een beetje geluk zou het geluid van deze groep best hier ook wel eens kunnen aanslaan want deze radiovriendelijke alternatieve indiepunkpop werkt zeer verslavend. Tipje.
INFO www.myspace.com/ihearthiroshima
Delphic is een beloftevolle Britse band. Ze hebben op hun debuut aanstekelijke, dromerig en soms dansbare songs klaar. In de tien nummers brengen ze popelektronica, rock, punkfunk, postpunk en ‘80’s synthpop samen, en er flitsen beelden van Pet Shop Boys, Bloc Party, Hot Chip, The Klaxons, LCD Soundsystem en Friendly Fires voor de ogen. Inderdaad, ze creëren een mooie, broeierige muzikale formule die een hoge graad van hitpotentie heeft, waaronder songs als “Doubt” en “This momentary”. Ook de drie lange tracks op de cd, “Counterpoint”, “Remain” en de instrumentale titelsong hebben een variërende, intrigerende opbouw, betoverende, bezwerende ritmes en klinken uiterst boeiend door de rijke invloedssferen. De synths en soundeffects nemen een prominente plaats in. Knap, leuk en goed is het debuutalbum.
Weller, een klasbak van alle tijden en stijlen, heeft nog maar eens een puike plaat afgeleverd in de goeie ouwe traditie van wijlen The Jam, althans wat de duur van de nummers betreft, die zijn kort en spits. Niet dat we daarom het geluid van The Jam moeten verwachten -ook al mag bassist Bruxe Foxton een keertje meedoen op het fijne rockertje “Fast car, slow traffic”-, het is gewoon terug zo een typische Weller plaat die verschillende richtingen uit gaat maar nergens de weg kwijtraakt.
Veel variatie en verscheidenheid dus op dit album. Er is splijtende rock in “Moonshine”, knappe soul in “No tears left to cry” (waarin Weller wel heel dicht bij de betreurde Willy Deville aanleunt), onvervalste seventies funk in “Find the torch, burn the plans” (pure Curtis Mayfield), psychedelica in “7 & 3 is the strikers name” en stevige punkpop in “Two fat ladies”. In het buitenbeentje “Trees” zijn al die verschillende stijlen dan nog eens in één song gepropt, een mini rock-musical zeg maar (bij Pete Townshend op bezoek geweest, Paul ?).
Na de vette kluif die voorganger ’22 dreams’ toch wel was is dit alweer een boeiend en bruisend Weller album. Zo mag hij nog lang doorgaan.
Je mag van Jack White denken wat je wil maar de man is een bezig bijtje want deze ‘Sea Of Cowards’ is ondertussen de tweede cd van zijn derde groep (naast White Stripes en The Raconteurs) geworden. Naast White vind je er ook schoon volk als Jack Lawrence (The Raconteurs), Dean Fertitia (Queens Of The Stone Age) en Alison Mosshart (The Kills). Met zulke line-up heb je alle redenen om terecht te kunnen spreken van een supergroep maar in plaats van de luisteraar te overdonderen met een over geproduceerde plaat krijg je hier wat je best kan omschrijven als een lekker vuil garagerockplaatje dat zijn ziel ontleed heeft aan de psychedelische rock van de jaren ’60.
Alle nummers klinken spontaan en stralen een sfeer uit die je tegenwoordig enkel nog terug vindt bij groepen als Grinderman en natuurlijk Jon Spencer Blues Explosion, of in een ietsje verder verleden The Make Up. Deze prachtplaat werd uitgebracht op Jack White’s eigen label Third Man Records en ondanks het feit dat je hier met leden zit van vier verschillende megagroepen is er geen enkel nummer op deze cd die ook maar een beetje refereert naar deze bands.
Het is overduidelijk dat deze groep zich liet inspireren door groepen als Jefferson Airplane, MC5 of zelfs The Doors maar door rauw, vies en vooral vitaal te klinken is deze plaat één van de betere aanraders van deze maand.
Nederlands 
Français 
