Twintig seconden van openingstrack ?One Clear Way? hadden wij nodig om overtuigd te zijn. `Not fade away', het derde album van de Ierse singer-songwriter David Kitt, blinkt opnieuw uit in gezelligheid.

Het concept is gekend: een betoverende melodie op beatbox waarrond Kitt zijn typische stemgeluid plooit. Enkele jaren geleden scoorde de man uit Dublin nog een bescheiden hit met het klaterende ?You know what I wanna know? uit zijn doorbraak `The Big Romance'.

En `Not fade away' biedt gewoon meer van hetzelfde. Opener ?One Clear Way? drijft op een droom van een melodie en brengt je moeiteloos in de perfecte stemming voor een klein uur muziek vanuit de buik. ?Grey Day? klinkt minder grijs dan de titel doet vermoeden en ?Up to you? maakt de droomhattrick compleet. Wat later volgt dan nog onze persoonlijke favoriet ?Nothing else?. De perfecte soundtrack om met de geliefde voor de open haard in slaap te vallen.

Maar Kitt wil op `Not Fade Away' ook buiten de lijntjes kleuren. ?Say no more? klinkt als een nummer van The Strokes en in ?Don't Fuck with Me? bijt Kitt wel heel fel van zich af. Enige mislukt experiment is ?I know the reason? dat ontspoort door een te zware bas en blijft doordrammen op hetzelfde thema.

Verwacht van `Not fade away' niet te veel verrassingen. Maar laat je inpakken door de koning van de gezelligheid. Want met `Not Fade Away' blijft David Kitt ons moeiteloos een heel album te boeien. En dat was alweer een tijdje geleden?

Wanneer een nieuwe Harem Scarem release op de wereld wordt losgelaten zijn bij mij de verwachtingen altijd heel erg hoog gespannen. De Canadezen, die destijds met hun debuut één van de beste A.O.R. platen ooit uitbrachten en nadien met 'Mood Swings' bevestigden met wat steviger melodieus materiaal, zijn altijd één van mijn favoriete bands geweest. Doorheen de jaren is de band enorm geëvolueerd. Telkens was er met een nieuw album wel een muzikale koerswijziging. De ene keer al drastischer dan de andere keer.

Met 'Human Nature' keert de band deels terug naar de sound van hun tweede schijf ('Mood Swings'). Maar toch laat de band het moderne geluid van voorganger 'Overload' niet volledig los. De band heeft anno 2007 sterke muzikale gelijkennissen met het nieuwe project van Harem Scarem gitarist Pete Lesperance: Fair Ground. Gelukkig klinken de 'Harems' nog een stuk steviger. Harry Hess zingt ook nu weer weergaloos.

En deze keer zijn ook de songs van een bijzonder hoog compositorisch niveau . Sommige refreinen (zoals het aanstekelijke "Human Nature") blijven dagenlang in je hoofd hangen.

De productie is zoals alle Harem Scarem albums (en HS nevenproducten) van een onberispelijk niveau. Toch vraag ik me af of deze plaat na enige tijd nog voldoende indruk zal maken. Want eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het toch nog steeds de eerste 3 Harem Scarem albums zijn (inclusief het hardere 'Voice Of Reason') die ik steeds blijf beluisteren. Of ook 'Human Nature' hieraan kan toegevoegd worden zal nog moeten blijken.

Alvast een eerste hoogtepunt van het nog zeer jonge melodieuze rockjaar 2007.

Een sterke aanrader voor zowel A.O.R. liefhebbers, als moderne rockfanaten.