De Amerikaanse country-diva Amanda Shires en wijlen pianiste en zangeres Bobbie Nelson hebben hun krachten gebundeld om samen te werken aan "Loving You". Het album werd in 2021, ongeveer een jaar voor Bobbie's overlijden op 91 jarige leeftijd, in de Arlyn Studios (Austin, Texas) opgenomen. Deze studio is mede-eigendom van Willie Nelson's zoon Freddy Fletcher, die op dit album ook een aantal drumpartijen voor z'n rekening nam.
Country-legende Willie is de jongere broer van Bobbie, die haar muzikale loopbaan al in de jaren '40 van de vorige eeuw begon. In de jaren '70 trad ze toe tot Willie Nelson's Family Band. Samen brachten ze in 2016 het tribute-album ‘Summertime: Willie Nelson Sings Gershwin’ uit ; deze titelsong staat ook op dit album, 'in a new aching, emotive and stirring rendition', met een vocale bijdrage van Willie.
Daarnaast staan op het album ‘Loving You’ nog 8 andere cover-songs, 'which Bobbie Nelson and Amanda Shires played and treasured their entire lives and are meant to pay respect to and are a reflection of the life and music of Bobbie', en een nieuwe versie van Bobbie Nelson's eigen titel-track "Loving You".
‘Loving You’ is een reflectie op het leven en de muziek van Bobbie Nelson", zegt Grammy-winnende zangeres, songwriter en multi-instrumentaliste Amanda Shires. Shires' missie bij het maken van 'Loving You' is om respect te tonen aan de enige vrouw die ze in een band zag werken en een carrière als sideman nastreefde. "Ik zag Bobbie voor het eerst spelen toen ik 16 was op een festival in Texas waar ik opgroeide," legt ze uit. "Veel van mijn muzikaal pad leek mogelijk omdat ik op jonge leeftijd een vrouw zag werken en een carrière in de muziek zag maken, en die vrouw was Bobbie Nelson." En dat komt ook muzikaal en vocaal tot uiting op deze intieme en enorm fantasieprikkelende plaat waar het duo door muziek en woord, een verhaal vertelt dat steeds gevoelige snaren raakt.
De heldere stem van Amanda en de muzikale omlijsting die je wegvoert naar het Hemelse paradijs, zorgen voor kippenvel. Op elke song voel je de emoties. Want ondanks de pijn die sommige songs uitstralen, biedt deze emo-rollercoaster ook een positieve kijk op het leven …
Kortom, het is een prachtige parel.
Tracklist: Waltz Across Texas 02:47 Always On My Mind 03:54 Old Fashioned Love 03:15 Summertime (Feat. Willie Nelson) 04:05 Angel Flying Too Close To The Ground 02:49 Dream A Little Dream Of Me 02:38 Tempted And Tried 03:25 La Paloma 04:10 Loving You 03:26 Over The Rainbow 04:06
Sing-songwriting/country/roots
Loving You
Amanda Shires & Bobbie Nelson
‘The Light Of Ancient Mistakes' is het zevende album intussen van Hats Off Gentlemen It's Adequate. Hoewel het geen traditioneel conceptalbum is, zijn veel nummers geïnspireerd door boeken. Het middelpunt van het album is “Walking To Aldebaran”, geïnspireerd op de gelijknamige sciencefictionroman van Adrian Tchaikovsky. Maar het houdt er daar niet mee op.
Het album is een filmisch meesterwerk, ahw een spannend boek van hoogtes en laagtes maar eentje die ons steeds weet te verrassen.
We volgen het project van Malcolm Galloway al heel lang en telkens weet hij een andere insteek te geven in z’n (muzikaal) verhaal; vooral de manier verschilt wel telkens een beetje.
Vorig jaar waren we nog onder de indruk van zijn release: 'The Confidence Trick', lees hier . Ook nu zitten er best wat emotionele momenten verborgen binnen de plaat, zoals het wondermooie ''Sixteen Hugless Years”, eentje van pijn en smart.
De verwondering van wat er allemaal gebeurt, staat centraal. “Glamour Boy” doet ons beetje denken aan David Bowie. En zo blijven er interessante insteken die ons een bijzondere kijk geven op de zaak, als “The Man who Japed” of “The Anxiety Machine” in drie delen.
De plaat is fantasieprikkelend, een ontdekkingsreis naar onontgonnen gebieden, waarover we alleen maar kunnen fantaseren en jawel boeken over kunnen schrijven.
Met die unieke verteltrant weet Hats Off Gentlemen It's Adequate met deze plaat opnieuw te intrigeren. De inspiratie van deze man is blijkbaar eindeloos, luister maar naar het verbluffende , op de klimaatverandering geleest “Burn the world”.
De bonustracks zijn mooi meegenomen, en tonen de bredere muzikale kijk van klankexperimentjes . Mooi avontuurlijk dus.
Dit is een boeiende , gevarieerde, fantasierijke plaat geworden, en nu maar schrijven tot een mooi boek …
https://hatsoffgentlemen.bandcamp.com/album/the-light-of-ancient-mistakes
Tracklist: Sold The Peace 04:15 The Light Of Ancient Mistakes 06:40 Avrana Kern Is Made Of Ants 03:29 The Anxiety Machine Part 1 02:10 Sixteen Hugless Years 03:52 The Requisitioner And The Wonder 06:36 The Glamour Boys 04:37 Gothi and Gethli 03:37 imtiredandeverythinghurts 02:43 The Anxiety Machine Part 2 02:48 Walking To Aldebaran 08:55 Goodbye Cassini 04:40 The Anxiety Machine Part 3 01:41 The Man Who Japed 05:10 Burn The World 05:50
Bonus Track - The Man Who Japed (Radio Edit) 05:31
Bonus Track - The Anxiety Machine Part 1 (Radio Edit) 02:34
Bonus Track - The Anxiety Machine Part 3 (Radio Edit) 01:36
Bonus Track - 16 Hugless Years (Radio Edit) 03:52
De uit New Orleans afkomstige alternatieve folkrock artiest Fred Abong brengt 'Fear Pageant' uit via het label Disc Drive uit Seattle. Dit is Abongs zevende langspeler reeds. Fred Abong startte in de jaren 80 in de hardcore punk scene van Rhode Island. Begin jaren 90 speelde hij basgitaar bij Throwing Muses en daarna bij Belly.
Hij zette de muziek opzij voor academische doeleinden, behaalde een doctoraat in Geesteswetenschappen en doceerde acht jaar lang aan verschillende universiteiten.
Maar de muziek borrelde altijd wel ... Abong is nu terug als soloartiest en speelt ook basgitaar bij Kristin Hersh (Electric Trio).
‘Fear Pageant’ is een gevoelig plaatje , met dat ietsje meer … door het zachtmoedig getokkel op gitaar en de warme sound, die je lekker doen wegdromen. Op het weemoedig mooie “Father” hoor je het emotievolle karakter. Regelmatig ontluikt er een opzwepende bries die de dansspieren prikkelt, evenwel geen harde of snelle toonaarden.
Hij wee tons hoedanook te raken op doorleefde wijze. We ervarezn iets sprookjesachtig zoals op “Hungy Ghost” en “Bats”.
Fred Abong heeft een persoonlijk verhaal, herkenbaar voor iedereen. Mooi, met een knipoog naar een Leonard Cohen … Je voelt de schoonheid achter de pijn en de smart. Err leren mee omgaan is belangrijk … Achter de pijnlijke intimiteit in het material als o.m. “My Way” en het wondermooie “Shadows”, afsluiter van het album, verbergt zich een zin voor humor en relativering.
Fred Abong heeft met deze 'Fear Pageant' een fijnzinnige, subtiele plaat vol smart en vreugde.
Tracklist 1. Father 2. Half Wit 3. Fear Pageant 4. Hungry Ghost 5. Bats 6. America 808 7. My Way 8. Shadows 9. Reservoirs 10. Sailor
Alternatieve Folk Rock
Fear Pageant
Fred Abong
Para Lia komt oorspronkelijk uit Falkenberg en is een indierockduo, dat nu vanuit Cottbus (bij Berlijn) opereert. Beïnvloed door de ritmes en de tunes van de 90s alt-rock, de synths van '80s darkwave, brengen ze een eigen geluid van melodieuze gitaren en resonerende synth.
'Gone With The Flow', het tweede album van de band, kwam in 2021 uit, lees gerust .
Hun nieuwe album 'In Clash With The Zeitgeist' (via het Berlijnse label About Us Records) heeft een energieke punch. Het is nooit te laat een lichtje te laten schijnen in de donkerte. De plaat beantwoordt eraan zonder de kitscherige tour op te gaan …
De lekker opzwepende, naar post punk neigende sound heeft onderhuids een laagje melancholie. En toch weet het voldoende in te werken op de dansspieren, o.m. op het aanstekelijke “Like Always” voel je die adrenaline. De band gaat hiermee door, “C'est La Vie” met een positief kantje en de nodige vibes.
Plaats voor ingetogenheid is er op “Will You Find Me”, wat doet denken aan bands als The Cure.
De vocals zijn even gevarieerd als de sound, zeker door de vrouwelijke inbreng. Betoverend klinkt het soms met het duo Rene Methner (vocals, all instruments) en Cindy Methner (vocals) die elkaar voldoende afwisselen.
Knappe plaat dus door die broeierige spanning en diversiteit, met een knipoog naar hun idolen, The Cure
Tracklist 1 Like Always 2 Sunchild 3 All That It Takes 4 What We Always Wanted 5 C'est La Vie 6 Will You Find Me 7 Yellow Rose 8 Already Came To Know 9 Mr Perry 10 Nagual 11 Sunchild (Reprise)
Ondanks alle technische snufjes en A.I. kan je soms gewoon ontroerd worden door een stem en een akoestische gitaar. Die momenten komen binnen omdat ze dicht en echt klinken. Zo ook met de Parijse Aure.
De eerste buitenlandse op het Kortrijkse label MayWay Records. Haar eerste single kreeg nogal wat airplay op de nationale radio en zowel Joris Brijs, Eppo Janssen als Ayco Duyster zijn hier blijkbaar fan. Maar ook Nederland en Frankrijk zijn haar genegen wat zich vertaalt in maandelijks meer dan veertigduizend streams op spotify.
Ze heeft net een Europese tournee in het voorprogramma van Andy Shauf achter de rug waar ze o.a. in de Kreun te Kortrijk speelde, in Frankrijk, Ierland, Portugal en Spanje. En ze speelde recent ook op Leffingeleuren.
Op haar debuut EP ‘A Few Notes’ wordt snel duidelijk dat ze niet veel nodig heeft om indruk te maken. Je hebt haar indringende stem, haar gitaar en hier en daar wat spaarzaam gebruikte toetsen. Meer heeft ze niet nodig om je stil te laten worden en je even de wereld om je heen te doen vergeten.
Er staan dus zes songs op. Drie singles: “The Line” (moet je zeker eens beluisteren als je haar wil leren kennen), “Dans La Plaine” en de recente “Suddenly”. Naast Engels en Frans staat er ook een nummer tussen dat in het Spaans gezongen is. Dat is niet zo verwonderlijk aangezien ze een tijdje in Mexico heeft gewoond. In elk geval het nummer werkt wonderwel goed en het geeft de song een gevoel van melancholie en tristesse mee.
Aure - The line - YouTube
Aure - Dans La Plaine - YouTube
Suddenly - YouTube
Een erg geslaagd debuut en een fijne kennismaking met een dame waar we zeker nog van zullen horen.
Singer/songwriter
A Few Notes
Aure
50 jaar na de eerste berichten laait de strijd tussen de Beatles en de Stones opnieuw op. Op nauwelijks enkele weken van elkaar brengen beiden nieuw materiaal uit. Voor de Beatles is dat uitzonderlijker dan voor de Rolling Stones, want van de vier Beatles liggen er al twee onder de zoden.
We gaan jullie niet vervelen met het hele verhaal achter de nieuwe Beatles-song. Dat heeft uitgebreid het nieuws gehaald en de essentie is dat een demo van een John Lennon-song werd gepimpt tot een Beatles-nummer met alle toeters en bellen. Er bestaat zelfs al een documentaire over de lange weg die het nummer heeft afgelegd tot de release van dit jaar.
We beperken ons hier tot de kern van ons bestaan als reviewer: is “Now And Then” ook een goed nummer? Het is verfrissend om John Lennon’s stem in een nieuw nummer te horen en het nummer heeft door de gebruikte aanpak ook wel echt de flair en de vibe van een Beatles-nummer gekregen. Producer George Martin en het hele team hebben alles uit de kast gehaald en dat verdient een pluim. Maar onder al die opgeblonken glans en strijkersarrangementen zit een matig Lennon-nummer.
Het is geen echte breakup- of goodbye-song. De boodschap is ‘ik mis je af en toe’. Dat is weinig flatterend voor zowel de brenger als de ontvanger van de boodschap. Het klinkt eerder als een slechte grap van een ex of een vriend die alle banden doorgeknipt heeft. Ook in de oorspronkelijke melodie op piano zit weinig Beatles-magie. Er wordt wat psychedelische gitaar aan toegevoegd, zoals in de laatste Beatles-nummers, maar om dat te laten passen op de piano-ballad die “Now And Then” eigenlijk is, was heel wat kunst- en vliegwerk nodig.
Deze late en vermoedelijk laatste Beatles-single brengt ons niet in extase, maar is wel goed voor een goedkeurende glimlach …
The Beatles - Now And Then (Official Music Video) - YouTube
N.E.L. & J.P is het duo van de Gentse punkdichteres Nel Mertens en Jean-Pierre De Brabander van onder meer This Can Hurt. Hun debuutsingle “Zelfbeeld Van Denaldie” sloeg in Vlaanderen in als een bom. Een instantklassieker voor elke volgende new wave-party. Na die debuutsingle kwamen nog het swingende en pulserende “Huidhonger” en daarna het heel dansbare “Hamartia”.
Die singles werden gebundeld in de digitale EP ‘Honger’, samen met evenveel nog niet uitgebrachte nummers. De combinatie van uitdagende en tegelijk herkenbare lyrics in het Nederlands en synthwave die wisselt tussen dreigen en dansen, werkt op de drie singles perfect. Hoe hoger het tempo, hoe beter het huwelijk met de vocalen. Als het tempo zakt, zoals op “Ik Beken”, wordt dit toch weer eerder poëzie met een achtergrondmuziekje. In de finale van deze track wordt dat ruimschoots goedgemaakt door gestaag op te bouwen naar een crescendo. Op “Traan”, de relatief trage openingstrack, kleven de woorden misschien ook nog wat te veel aan het papier (meer schrijftaal dan spreektaal). Dan doet het dromerige “Slapeloosheid” het beter, omdat je niet aanvoelt dat dit poëzie is.
De gelijkenis met Anne Clark ligt voor de hand door de combinatie van synthwave/postpunk en poëzie. Maar dat gaat voorbij aan de lange traditie die we in Vlaanderen hebben in Nederlandstalige postpunk en wave: Arbeid Adelt, Aroma di Amore, Kommeniste, Mensen Blaffen, De Delvers, de Brassers, ...
Dit duo heeft het voordeel dat ze nog alle kanten uitkunnen: extra mensen erbij, covers of vertalingen, een concept-album, remixes, de grenzen van het genre aftasten, … De toekomst ziet er mooi uit.
https://neljp.bandcamp.com/album/honger
The Damned Few komen uit Overijssel, Nederland. “Someday” is de tweede single in de aanloop naar hun debuutalbum. Wat een single is dit wel niet geworden?
“Someday” werd in tien minuten geschreven door frontvrouw Dion Legebeke, al liggend op de bank. “Sommige liedjes komen gewoon uit het niets. Het leven is soms niet alleen maar zonneschijn, regenbogen en leuke kittens. Soms is het leven donker, kut, koud en leeg. Maar als we maar vaak genoeg doen alsof het allemaal wel goed komt, komt het misschien ook wel goed allemaal”, zegt Dion over deze single.
Aan deze powerballad van The Damned Few kleeft een hele jaren ’90-vibe. Denk aan een mix van Skin van Skunk Anansie, de jonge versie van Anouk en dan nog Wat Blues Pills erbij en dan ben je er bijna. Wat een strot, wat een energie van deze band, wat een heerlijke song.
https://www.youtube.com/watch?v=6IyDC41Snv0
Het nieuwe album van Prong liet zes jaar op zich wachten. Die lange wachttijd komt enkel door de viruspandemie, ook omdat er een paar leuke dingen gebeurd zijn in het privé-leven van frontman Tommy Victor. Niet dat ‘State of Emergency’ een echt happy-gevoel heeft, wel is het een volbloed Prong-album geworden.
‘State of Emergency’ opent met “The Descent”. Deze song biedt een mix van agressieve heavy metal en thrash. Het tempo ligt hoog en de lyrics klinken militant. Het is tijd voor revolutie en met “The Descent” krijgen we daar van Prong meteen de soundtrack voor. Titelsong “State of Emergency” klinkt – ondanks de titel – veel minder urgent dan de vorige song. Victor’s lyrics zijn hier vooral prekerig. De gitaren zijn wel heel agressief, op een East Coast-manier. Het nummer sleept zich naar een einde dat eigenlijk veel te laat komt. Dit had een stuk compacter en gebalder gekund. De solo op deze song werd ingespeeld door Mark Rizzo van Ill Nino, Soulfly en Cavalera Conspiracy.
“Breaking Point” heeft een intro waar je helemaal mee bent of die je verfoeit. Er is geen middenweg. Het is wel de aanzet voor een leuke in-your-face-song. Opnieuw heel militant, op een hardcore-manier, maar met twee voeten in de heavy metal en ook een nieuwe parel in de Prong-catalogus.
Op de eerste gitaarlicks van “Non-Existence” lijkt wat ruis te zitten. Zoals in de tijd toen bandjes demo’s opnamen op cassette. Het is de aanloop naar een heel klassieke rock-track (zeker in songopbouw), maar dan met dik aangezette, vette en groovy gitaren als extra.
Aan herkenbare intro’s zeker geen gebrek op dit album. Die van “Light Turns Black” herken je vast al bij de tweede keer dat je het album luistert. Eens voorbij de intro wordt het bij Prong al eens dertien in een dozijn, maar op deze track is er gelukkig een lekker meebrul-refreintje.
“Disconnected” valt op omdat het een popsong is en geen metal of rock. Er zit vooral flink wat postpunk in en de vocalen en gitaren klinken heel anders dan de rest van het album. Wel een goede song, maar misschien niet echt een Prong-song of niet echt thuishorend op deze ‘State of Emergency’, maar dan heb je weer dat die grote variatie net het handelsmerk is van Prong. Maar hier rekt Tommy Victor de grenzen van zijn band en sound toch wel heel ver op.
Naar het einde van het album valt Prong een beetje in herhaling. Wel geven we nog een duim omhoog voor het bijzonder militante “Back (NYC)”, waar wel nog een sense of urgency uit blijkt. Het album wordt afgesloten met de Rush-cover “Working Man”, dat hier een aardig Lemmy-jasje krijgt aangemeten.
Labasheeda heeft sinds 2004 verschillende albums en EP’s uitgebracht. Om de muziek van het trio te omschrijven kom je terecht bij termen zoals eigenzinnig, verrassend, meeslepend en intens. Dat zegt veel en ook niet veel natuurlijk. Muzikaal maken ze graag gebruik van verschillende en afwijkende maatsoorten. Daarnaast valt het onorthodox gebruik van de viool in hun muziek op. Je hebt dan ook nog de markante stem van Saskia van der Giessens die het geheel inkleurt. Dat alles wordt gegoten in een rock/punk/grunge jasje.
Opener “Fossils” heeft al eerder genoemde kenmerken in zich. In de intro vreemde percussie, een baslijn dat zo uit de pols van de jonge Derek Forbes (denk aan de beginjaren van Simple Minds met nummers zoals “Premonition” etc…) geschud kon zijn. Het geheel doet wat aan de vibes en dwarsheid van Sonic Youth denken.
Naast viool wordt op dit album ook gebruik gemaakt van marimba, cello en contrabas. Ik zeg wel gebruik gemaakt want de instrumenten zijn niet altijd in hun hoedanigheid te herkennen. Soms klinken ze ook heel catchy zoals op “Sparkle”. Van bij het begin al neemt de song je al huppelend mee in hun wereld. Uptempo nummers zoals “Curiosity” zullen live de zaal doen dampen. Het tragere nummer “Vanity” heeft een goede opbouw en de contrabas doet hier heel goed zijn werk om de song de juiste kleur te geven. Heel fijne song. Dat geldt trouwens ook voor “Volatile”. “Minus Minus” is ook een toppertje. Een mooie intro, wat verrassende maatsoorten met een vrij catchy geheel dat vele kanten opgaat. Op “Tigre Royal” zingt Saskia van der Giessens heel aanstekelijk en tilt zo de song naar een nog wat hoger niveau op. Ook het baswerk is heel geslaagd. “What Remains is Love” sluit deze heel interessante plaat in stijl af.
De termen eigenzinnig, verrassend, meeslepend en intens gelden ook voor dit album. “Blueprints” is een aanrader, zeker voor wie houdt van Sonic Youth, de zang van Kim Gordon, Hole, Bettie Serveert, Dinosaur Jr of muziek die wat dwars inéén steekt. Bovenal is het aangenaam toeven in het muzikaal universum van Labasheeda.
Labasheeda - Curiosity https://www.youtube.com/watch?v=qqLFtmXupx0
Alternative rock/postpunk/grunge
Blueprints
Labasheeda
Voor diegene die het nog niet moesten weten: DDDJMX is het project van Jean Marie Aerts en Dirk Da Davo. De heren voorstellen is niet meer nodig want beiden zijn immers iconen in de Belgische muziek geschiedenis.
Na het album ‘Oceaned’ in 2020 en het nummer “OZZ” die op de plaat ‘Retrospective 1987-2023’ van Dirk verscheen is er nu een EP met daarop vijf tracks. Naast vier compleet nieuwe tracks vinden we als laatste track “Wow Ze Wow”. Dat is niet echt een nieuwe song want hij werd opgenomen in 1997 door DDD en verscheen op JMX zijn vinyl plaat ‘1’. JMX zorgt hier zelf voor de vocals. Voor de liefhebbers gekend materiaal dat voor mij nu nog steeds relevant klinkt.
Opener “Touch the Monkey” is songmatig heel herkenbaar. Ik heb het dan over structuur en opbouw. De sounds in het nummer zijn best interessant en zijn heel bruikbaar op de dansvloer. “Trouble in Paradise” bevat meer gitaarspel van JMX dan in de vorige track. Vooral in de intro krijgen we enkele heerlijke gitaarklanken te horen die het nummer die specifieke inkleuring geven. Het refrein klinkt catchy en bevat mooie zang die het nummer nog wat omhoog stuwt.
Op “Treasures” krijgen we een mooie homogene sound tussen de gitaar en de synths. De bridge met het gitaartje doet me wat aan Depeche Mode denken. Het “Treasure”-intermezzo is ook een mooi momentje. Als geheel zowat het sterkste nummer van de EP. Op “Duck & Dive” krijgen we een aanstekelijke intro en een heel catchy alsook grappig refrein.
Als DDJMX hebben ze een goede mix van beide hun talent en stijl gevonden. Dit resulteert in een heel onderhouden EP waarop ze weer die sfeer weten neer te zetten die zowel verontrustend als wat ironisch klinkt. Je hoort gewoon twee mensen die plezier hebben in het samen maken van muziek wars van alle stijlen en trends.
‘23’ is een mooie toevoeging aan hun gezamenlijk oeuvre. Nu verkrijgbaar als digitale release!
Electro/Dance
23 EP
DDDJMX
Bekend zijn of prijzen winnen over de grote oceaan betekent nog niet dat je ook gekend bent op het oude continent. Toen de vraag kwam om deze ‘Anthology’ te bespreken moest ik toch eerst wat opzoekwerk doen om te weten met wie ik te maken had.
Julian Taylor woont in Toronto, één van de grootste steden in Canada, en kende zijn grote doorbraak in 2020 met zijn akoestische soloplaat ‘The Ridge’. Die werd meer dan vijf miljoen keer gestreamd op spotify. De plaat werd meermaals bekroond en hij won er in 2021 de award van Solo Artist of the Year mee.
Deze ‘Anthology’ kijkt terug op zijn reeds meer dan twee decennia lange carrière. Zijn solowerk komt voorbij alsook een aantal songs van de voormalige band Staggered Crossing die in 2007 uiteenviel. Sinds het uiteenvallen componeert hij muziek onder zijn eigen naam en of met de Julian Taylor Band. Waar zijn solowerk vooral gebaseerd is op akoestische songs was de muziek bij Staggered Crossing eerder georiënteerd op alternatieve rock.
Daarnaast staan er ook drie nieuwe nummers op. Met name de eerste drie nummers van dit overzicht. “Long Time Ago” is een melancholische song dat wat refereert aan de latere Tom Petty qua sfeer en stijl. “City Song” is een reisverslag van een back-packer of een mens op zoek naar zijn plaats in de wereld. “Georgia Moon” is het hoopgevendste liedje van de drie. Het heeft een vrij groot meezing gehalte en de slide gitaar doet wat aan country en americana denken. “Ballad of a Young Troubadour” heeft maar liefst meer dan zeven miljoen streams op spotify. Toegegeven, het is een track die goed is en uitnodigt tot meezingen. Het heeft ergens ook een groot herkenningsgehalte. Toch was het mij tot op heden onbekend. Maar ook nummers als “Sweeter”, “Just a Little Bit” of “Seeds” zijn aangename tracks die goed in elkaar steken.
Julian Taylor kan vakkundig nummers maken en is een beetje van alle markten thuis. Zijn songs gaan soms richting funk, soul en/of americana. Het is geen artiest die je er zo meteen uit een rij uithaalt vind ik maar hij is goed in hetgeen hij doet en hij kan goed verhalend vertellen. Voor mij zijn de nieuwe songs en die uit ‘The Ridge’ het sterkst. De songs uit de Staggered Crossing periode zijn interessant maar passen muzikaal niet helemaal in het geheel. Maar zo horen er bij want het is dan natuurlijk ook een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre.
Liefhebbers van eerder rustige en warm klinkende singer-songwriters gaan dit geweldig vinden.
Americana/sing-songwriting
Anthology Vol.1
Julian Taylor
Nederlands 
Français 
