Geïnspireerd door het boek 'Station Eleven' van Emily St John Mandel en de wereld om ons heen tijdens de lockdown in 2020, begon Mirek Coutigny met het schrijven van nieuwe muziek. Wat voor maatschappij zouden we opbouwen als we een blanco bladzijde kregen? Het is de vraag waarop Mirek Coutigny met het album 'Through Empty Landscapes And New Beginnings' een wervelend muzikaal antwoord biedt.
Check alvast het interview hier .
De plaat wil een gevoel creëeren van lange wandeltochten in mooie landschappen, hier op het platteland of in de Ardennen en tochtjes in het donker. Verwondering van om ons heen kijken, stilstaan bij de dingen des levens … Met af en toe iets bevreemdends of een angstgevoel. 'Through Empty Landscapes and New Beginnings' staat voor gemoedsrust, o.m. met het mooie “Day O” naar het intieme “We want to remember” tot “What was last”, gedragen door vervormde pianoklanken; de percussie en drumwerk is een meerwaarde.
De songs prikkelen de fantasie en doen je wegdromen.
De plaat is gevarieerd, kleurrijk en filmisch van aard, van vreugdevolle taferelen tot intieme momenten,
Zijn pianowerk is prachtig, alsook wat de anderen te bieden hebben, naast de percussive zijn er de veelzijdige, bevreemdend mooie cello klanken. Een mooie versmelting van dit klankenspectrum.
“Survival is Unsufficient” werkt in op de emoties, een quasi instrumentaal meesterwerkje met plotse vocals op het eind. De instrumentatie heeft zijn eigen taal, luister maar naar de verrassende wendingen op “What was Lost”. Op “New World” worden de vocals nog eens open gegooid. “Home” is een overtuigend slotstuk, waarbij die stem je tot complete rust brengt.
Elke song heeft zo zijn verhaal, en toch beluister je deze best als één geheel. Een trip die we goed bijhouden door die kleurrijke instrumentatie en ingekleed door subtiel mooi vocals, waar nodig.
Tracklist: Day 0 02:18 The Road 05:04 No More 04:15 Abandoned Houses 01:14 We Want To Be Remembered 03:58 What Was Lost 03:49 Snow Continued To fall 02:51 Survival Is Unsufficient 05:45 We Were Never Meant for This 02:28 New World 04:26 Home 04:10
Ambient
Through Empty Landscapes and New Beginnings
Mirek Coutigny
Consouling Sounds/Les Fabuleux
Drie jaar na de release van zijn veelgeprezen album ‘Salone’, keert Bai Kamara Jr terug met ‘Traveling Medicine Man’, een collectie van 13 nummers met afro-blues songs in Bai's unieke stijl, nl. op een beschrijvende, provocerende en soms suggestieve manier worden de verhalen over liefde, leven, relaties en politiek nauwgezet door de verteller verkend. Trouwens, de man is een klasse verteller.
We krijgen een breed, uiteenlopend geluid, lekker opzwepend en intiem. Kleurrijk door het genre. ‘Traveling Medicine man’ is een zachte botsing van uiteenlopende culturen. Een gevarieerd meesterwerk, net door de verbintenis Westerse Blues en Afro-Blues.
Het persoonlijk verhaal intrigeert en je krijgt er een warm gevoel van.
“Good good man” en “It Ain’t easy” weten te raken en zijn pakkend. “If i could walk on water” is een mooie afsluiter, alle registers worden opengetrokken in een emotioneel beladen woestijnstorm. Knap allemaal.
Tracklist: Shake It, Shake It, Shake It (2:37) Surrounded (3:28) Good, Good Man (3:56) If You Go (4:01) Miranda Blue (4:31) Money Ain't Everything (3:54) Enemies (4:14) Star Angel (5:14) Mister President (3:11) I Don't Roll with Snakes (4:01) I'm a Grown Man (3:36) It Ain't Easy (5:43) If I Could Walk on Water (3:50)
Afroblues
Traveling Medicine Man
Bai Kamara JR & The Voodoo Sniffers
Er lijkt maar geen einde te komen aan de inspiratie van levende legende Ledfoot. In een periode van amper drie jaar heeft hij al enkele knappe schijven uitgebracht waaronder 'White Crow' (2020), 'A Death Dvine' in datzelfde jaar in samenwerking met Ronni le Treko, en in 2021 'Black Valley'.
'Coffin Nails' volgt nu, het is een warme plaat en er is opnieuw een samenwerking met Ronni Le Treko, zie info https://ledfoot.bandcamp.com/album/limited-edition-lava-lamp ; het zijn twee grootmeesters die zorgen voor een blues-roots magie .
Ledfoot ademt op mooie wijze het genre, luister maar naar “Perdition”, een knappe song die speelsheid verbindt met bittere ernst en de virtuositeit onderstreept.
Een schitterend gitaarspel siert, en krijgt elan door die bedwelmende, warme vocals van Ledfoot; laat je verleiden door “I've Never Been”, “Better than bad” en het intieme, dromerige “House of Restitiuon”. “The day I die' is avontuurlijker en tekent voor een breder kader. “Look what I've done to me” en “How i End my day” zijn overtuigende afsluiters. Er heerst soms een mysterieuze vlaag over het materiaal. Opvallend is de lichtjes rokerige stem en het gitaarspel dus. De man is een klasse verteller. Hij weet persoonlijk te raken.
De plaat is de moeite, een emotievolle plaat dus, en zal de fans in het genre zeerzeker bekoren.
Perdition 03:20 Coffin Nails 02:34 I've Never Been 05:04 Better Than Bad 02:50 The Day I Died 03:12 House of Restitution 04:25 Escape 02:59 Runnin' till I'm Done 02:56 Look What I've Done to Me 03:09 How I End My Day 03:02
Een sterk voetbalteam samenstellen, is nog geen sleutel tot succes. Een match moet altijd worden gespeeld. Deze toespeling geldt ook voor Profound Observer & Bert Joris een versmelting van topmuzikanten binnen het globale jazz wereldje
Profound Observer, het project waarin de ambitieuze saxofonist en componist Lennert Baerts (Brussels Jazz Orchestra) samen met zijn entourage een brug slaat tussen stijlen,. Hij stelde onlangs in een overvolle Casino café de nieuwste plaat 'I Choose not to' voor, en kreeg daarbij de hulp van een ware jazz grootmeester, die in één adem genoemd wordt met muzikanten als Toots Thielemans en Philip Catherine, met name Bert Joris.
Ook zijn compagnons Vitja Pauwels (gitaar) en Daniël Jonkers (drums) behoren tot het rijtje getalenteerde virtuozen in ons landje.
Het verslag van het concert kun je hier nog eens nalezen .
'I Choose Not To' is het resultaat van dit collectief die een bijzonder sfeertje in onze huiskamer uit de boxen doet loeien.
“The Open End” zorgt voor een warme gloed. Eigenlijk is elke song zodanig opgebouwd, dat je intiemgewijs geniet van het breed klankentapijt van het collectief.
Elke schakel binnen de band is even belangrijk. Vitja intrigeert door de uiteenlopende lagen op z’n gitaar en drummer Daniël Jonkers streelt en improviseert op de drums. Verder hebben we de groovy, kleurrijke sounds van de trompet van Bert Joris alsook de virtuoze saxofoon uitspattingen. Het klinkt onaards in schoonheid mede door Lennert Baerts.
Een warm gevoel kreeg je vanbinnen door de intieme uitspattingen en de zachte trillingen zonder te oorverdovend te klinken; intens genoeg om uiteenlopende emoties te doen opborrelen.
Het collectief weet gevoelig te raken als de dansspieren aan te spreken.
Er is voor ruimte voor speelsheid en improvisatie in hun virtuositeit. De lijn van pure jazz wordt hierbij verlaten door de mengelmoes van improvisatietechnieken. Het is een soort free jazz die de old school jazz omarmt. Luister maar eens naar knappe songs als ''Fulfilment Of A Not Forgotton Promise” en “The Other Person In Me”.
Het is een grillig meesterwerk. Wat een creativiteit wordt hier aan de dag gelegd. Een muzikale wervelstorm. In hun spelplezier klinkt het allemaal ingenieus en verrassend. Wanneer die grenzen van het genre in virtuositeit vervagen , dan kom je dus bij hen terecht. Puike, boeiend, overtuigend werk!
Over deze release hadden we trouwens een interview met bezieler Lennert Baert, lees hier .
Tracklist: The Open End 08:33 Disentangled, Beyond Reach 06:10 Fulfilment Of A Not Forgotten Promise 09:02 Social Skill Simulation 04:17 Solace In Solitude 05:48 The Other Person In Me 06:11 The Dangers Of Knowing Something 03:10 Concealed In Ice 05:28
I Choose not to
Profound Observer & Bert Joris
W.E.R.F. records/Jazzlab
Robin Kester trok eerder de aandacht met haar mini-album ‘This Is Not A Democracy’ - met airplay van BBC 6 Music, KCRW en KEXP. Kester veroverde de podia in binnen- en buitenland.
In 2022 speelt Kester met haar band meerdere shows op SXSW en gaan de singles “Leave Now” en “Cat 13” in première in de ochtendshow van Lauren Laverne op BBC Radio 6 Music.
In 2023 releast Robin Kester haar debuutalbum ‘Honeycomb Shades’, geproduceerd door Robin Kester en Marien Dorleijn (Moss), additionele productie en mix door Ali Chant (Yard Act, Aldous Harding, PJ Harvey), en gemasterd door Joe Lambert (Sharon Van Etten, The National).
‘Honeycomb Shades’ is een pareltje, die de gevoelige snaar raakt.
We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Robin Kester. Lees hier het interview .
Er heerst een bevreemdende, pakkende, onheilspellende sfeer door de toegankelijkheid versus licht experiment in sound en vocals. Het lekker aanstekelijke “Fries and ice Cream” onderstreept dit meteen . Op “Cat 13” laat Robin Kester een weemoedig kantje van haarzelf horen.
De plaat is er eentje van contrasten, “Infintiy song”, ietwat groovy, dansbaar behoudt die melancho zijde. Ze speelt met emoties in blijdschap (lichtvoetige, stekelige sound) en somberheid (intiem, donkerder van aard) . Luister die twee pijlers maar eens op het springerige mooie “Celeste” en het ingenomen “Blinds” .
“Zwanzig Zwanzig” is een elektronisch meesterwerkje met een experimenteel kantje. “Goodnights Argus” op z’n beurt trekt alle registers open. Verder duwt Robin Kesters ons in een bad van melancholie op “Skinny Kids”. “Blinds” en “Hands” sluiten mooi overtuigend de plaat af.
Het is een sferisch plaatje die de uitersten opzoekt . Robin Kester slaagt in een eerlijke muzikale schoonheid , die het aanstekelijke mengt met het bedwelmende, de intimiteit en persoonlijke emoties. Je wordt meegevoerd naar een bijzondere sprookjesachtige wereld.
Pracht plaat van deze vrouwe …
Tracklist: Fries and Ice Cream 03:59 Leave Now 03:48 Cat 13 03:04 Infinity Song 03:52 Celeste 02:52 Dead End 03:03 Goodnight Argus 04:51 Skinny Kids 02:05 Zwanzig Zwanzig 03:43 Blinds 03:21 Hands 02:55µ
RUTH. is een talentvolle singer-songwriter die we ontdekten op BUSKER festival 2022 in Herent. Op 3 maart bracht ze een nieuwe EP uit 'Inside Out' , deze keer met een voltallige band.
We waren aanwezig op de release party in JH SOJO, Kessel-Lo (Leuven). Ze weet met haar band de dansspieren aan te spreken alsook de gevoelige snaar te raken. Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
We namen de EP onder de loep, en horen dat toegankelijkheid en verwondering binnen een alternatief kader elkaar vinden.
Het zeemzoetige “Home” weet je meteen te raken, op eenvoudige, magische wijze. Ze zingt over de gewone dingen des leven.
Muzikaal komt er een jazzy vibe boven drijven. Op “Flower” is er een folky kader. “Black and white” klinkt bevreemdend sprookjesachtig een tokkelende gitaarlijn doet je wegzweven naar verre oorden.
De EP is een visitekaartje waar je als artiest kan mee uitpakken. RUTH. heeft bewust drie nummers uitgekozen die drie fases omvatten uit haar leven; ze liet het ons in een interview weten. Het is een veelzijdige sing/songwriting artieste die zoekt welke sound er het best past tussen alternative en toegankelijkheid, door weemoed met het volkse met elkaar te verbinden.
RUTH. liet ons in het interview melden dat ze nog veel diverse nummers klaar liggen heeft. We zijn benieuwd wat deze artieste, performer en zangeres met haar breed stembereik nog in petto heeft. Hier wist ze ons op eenvoudig pakkende wijze te intrigeren met haar innemende en opzwepende sound van de drie nummers.
Tracklist: Home 03:59 Flower 04:08 Black and white 03:09
Erem is een muzikaal trio, tot stand is gekomen door Stan Maris (Kreis) en Nicolas Van Belle (Suura). Hun harmonisch instrumentarium wordt ondersteund van zangeres Mirte Leconte. Aan de bron van dit project ligt een gezamenlijke interesse voor klank en transformatie. Dit resulteerde eerder dit jaar in het debuut 'Aare'.
Een diepzinnig gesprek hierover hadden we met Stan Maris, lees interview .
Het is een muzikale ontdekkingstocht wordt door het uiteenlopend klankenspectrum, het korte “Koraal” onderstreept dit meteen, “Melantroop” klinkt bevreemdend, intimiteit en extravertie vinden elkaar.
De Koraal stukken zijn niet direct een rustpunt of een overstap naar een andere wereld. Sommige klanken doen denken aan geluiden die je terugvindt tijdens een wandeling door de natuur; ze zijn zowel bevreemdend, angstaanjagend als rustgevend, die een experimenteel kantje niet schuwen. Ondersteund van vocals worden we telkens verrast. Bijgevolg, het is een fantasieprikkelende, meeslepende plaat, die de betekenis zoekt in dat (breed en divers) klankenspectrum. Het geheel is magisch van aard en staat open voor verwondering.
''Ik ben wel iemand die op zoek is naar een betekenis achter iets, terwijl Nicolas eerder op zoek is naar woorden die gewoon een mooie klank hebben. Het draait bij de titels dus eerder om hoe het klinkt, dan de echte betekenis erachter'', vertelde Stan ons in het interview.
Tracklist: Koraal I 01:00 Melantroop 05:36 Bedaard 02:47 Bootwachter 06:30 Koraal II 00:50 Somriva 08:38 Eenzelfde Ochtend 05:14 Koraal III 00:54 Hymne 04:51
Ambient/Instrumentaal
Aare
Erem
Binnen de death metal scene is Carrion uitgegroeid tot een waar begrip. Ze hebben een hobbelig parcours achter de rug; na elke release werd een knoet van een mokerslag uitgedeeld. De huidige plaat beantwoordt perfect aan de normen van het genre en doet je neerdalen in die gore put van de hel
Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en op technisch niveau liggen de songs hoger dan vroeger door het veelzijdig karakter. Op “Eradication” voel je intens de rillingen doorheen je vege lijf. De duisternis heerst op een nummer als “Nematodes”, die death en black metal samenbrengt. De titelsong “Morbid Nailgun Necropsy” is trouw aan het eigen bepalende genre.
“Genetic Aleternation” begint met een intiemere intro, maar de dreiging is nooit veraf; de registers worden open getrokken. Het zijn mokerslagen in een verpulverend duister geluid. Knap klinkt het verder met een “Gingeritis”, “Cofagrigus”, het verschroeiende “Mental Vortex” en het afsluitende “Forece into Depravity”. De ‘black emotions’ zijn oprecht, puur en maken terecht de link met de blackenend metal. Huiveringwekkend!
Carrion voelt elkaar perfect aan . 'Morbid Nailgun Necropsy' is vertrouwd, creatief en avontuurlijk.
Tracklist: Eradication 03:45 Nematodes 05:29 Morbid Nailgun Necropsy 04:09 Genetic Alteration 05:08 Gingeritis 04:22 Cofagrigus 04:03 Mental Vortex 05:23 Abaddon's Pit 02:46 Forced into Depravity 04:01
Deathmetal
Morbid Nailgun Necropsy
Carrion
Britse postpunk, maar niet zo klassiek als je hem zou verwachten komende van de bakermat van het genre. Sleaford Mods combineert elementen van de postpunk (kale,blikken drumbeats, rollende en pompende baslijnen, wel nauwelijks gitaar en nauwelijks synth-melodielijnen) met rap. En dan ook niet de klassieke vlot rijmende rap, maar gespuugde blue collar spoken word-rap met een vettig accent. Veel beter kunnen we het niet omschrijven. Een uitgebeende versie van The Prodigy, met hier en daar nog wat separatorvlees aan.
Sleaford Mods is toe aan album nummer zeven en ondertussen weten de Vlaamse muziekliefhebbers vast al wel of ze hier zin in hebben of niet. Niet dat alle albums van het duo zomaar inwisselbaar zijn, maar aan de formule werd weinig veranderd. Op deze ‘UK Grim’ zijn de lyrics opnieuw bijtend en gemeen, recht uit de woelige, vaak licht-dronken onderbuik van de UK.
Voor de beste nummers moet je afgaan op de singles: titeltrack “UK Grim” en “Force 10 From Navarone” (met gastvocalen van Florence Shaw van Dry Cleaning). De derde single, “So Trendy”, met een opmerkelijke bijdrage van Perry Farrell en Dave Navarro van Jane’s Addiction, weet minder vlot te overtuigen.
Zelf beleven we veel plezier aan tracks als “On The Ground”, het hitsige “Pit 2 Pit”, “Apart From You” (met zang! en piano) en het muzikaal intrigerende “Rhythms Of Class”.
Sleaford Mods is er nog lang niet aan toe om de ruwe kantjes eraf te vijlen en laten we hopen dat ze dat op volgende albums ook niet doen. £
Op 15 oktober staat het duo in De Roma in Antwerpen.
Het Belgische muziekcollectief Toasaves bestaat sinds 2021 en combineert een passie voor oude Vlaamse en Oosterse volksmuziek met een net zo grote passie voor Wannes Van de Velde. Toasaves betekent in het Antwerps zoveel als ‘thuishaven’. De muzikanten komen behalve uit België nog uit Frankrijk, Nederland, Spanje, Turkije en Cyprus. Bandleider is Tristan Driessens. Bij de bandleden herkennen we voorts Dick Van Der Harst en Harald Bauweraerts (Embrun, Aedo en een tijdlang begeleider van zijn zus Jorun bij Laïs). Met het vorig jaar uitgebrachte ‘Zwerver’ hebben ze een fijn album dat we hier nog eens onder de aandacht willen brengen.
Op het eerste zicht lijkt de aanpak wat op die van Kadril: oude songs nieuw leven inblazen, vergeten of hier onbekende instrumenten een podium geven, een knipoog naar Wannes, … Maar Toasaves pakt het toch anders aan. Geen klassieke rockband-opstelling met bas, drum en elektrische gitaar bij Toasaves. Zo krijgen de cisters, vedels, Turkse luiten, Indische diruba, Perzische santur, enz … nog meer plaats in de spotlight. De zang is vaak ondergeschikt aan de melodie en op ‘Zwerver’ wordt vaak gekozen voor klagende, treurende melodieën. Dat is een goeie keuze, want daar kan je ook de meeste emotie in kwijt. En Antwerpen is toch een haven, waar telkens met weemoed afscheid genomen wordt van bemanning en passagiers. Net zo goed klinkt het al eens Oosters of dansbaar. Variatie troef.
Behalve de Van de Velde-nummers zal nog één nummer van ‘Zwerver’ snel herkend worden door muziekliefhebbers die misschien niet zo veel hebben met folk: “t Zoud Een meiske Gaan Om Wyn” (Houd uw kanneke proper, Dianneke) dat bekend werd in de versie van Laïs.
Onze persoonlijke favorieten zijn “Als Ik Zou Sterven” en “Belicha Istanpitta”.
Folk/Blues
Zwerver
Toasaves
https://toasaves.bandcamp.com/album/zwerver
The Black Cat’s Eye is een Duitse band die grossiert in psychedelische rock die zo uit de jaren ’70 zou kunnen komen. Denk aan Pink Floyd, Gratefull Dead, Hawkwind en Iron Butterfly. Het drummen blijft eerder statisch en stabiel, de riffs hebben flink wat fuzz en echo, al komen ze onmiskenbaar uit de blues overgewaaid, en de beste tracks zijn de instrumentale, waar de progressieve elementen vrij spel krijgen. Het lijkt soms wat geïmproviseerd, maar waarschijnlijker is dat er allemaal lang en goed is over nagedacht.
The Black Cat’s Eye opent met dat waar ze het beste in zijn: instrumentale progrock. “Kill The Sun And The Moon And The Stars” is een luchtige brok van 20 minuten met meer dan één knipoog naar Pink Floyd. Ambitieus, maar ze gaan moeiteloos over de late die ze zelf hoog gelegd hebben.
“Katla” is niet alleen in de songtitel en in de speelduur (ruim 5 minuten) een stuk bescheidener, en niet in ambitie, met een instrumentale combinatie van freejazz en hardrock. Frank Zappa is nooit ver weg.
“Winter Song” is één van de twee nummers met zang. Die zang geeft dit klassieke poprock-nummer een heerlijke sixties-vibe, maar echt knap gezongen is het niet en we zijn ook niet van onze schoenen geblazen door de lyrics. “In My Dreams The Wind Chases Away The Clouds” is – de titel geeft het al wat weg – opnieuw meer instrumentale progrock. Nu met een lichte dreiging.
Als afsluiter is er “Lostlostlostlostlostlostlostlost” die met een lekker tempo voortdendert. Hier kan de zang ons wel bekoren, net als de huilende gitaar waar de zang tegenop gaat. Prachtig gedaan. Superleuke, lichtvoetige track om mee te eindigen.
https://www.youtube.com/watch?v=uXZeBEd5FXw
A Cloud Of Ravens is een Amerikaans man/vrouw-duo dat sinds 2018 aan de weg timmert op het kruispunt van postpunk en gothic rock. Matthew en Beth beperken zich live tot gitaar, bas en vocalen, de rest komt uit een doosje. Op hun studio-opnames klinken ze niettemin als een stevige band.
Van hun vorige album ‘Another Kind Of Midnight’ verscheen een remix-versie waar onder meer de legendarische postpunkproducer John Fryer en de Nederlandse band Clan Of Xymox aan meewerkten. Met Clan Of Xymox doen ze overigens dit najaar een tournee door de Verenigde Staten.
“Parable” is de vierde en laatste single in de aanloop naar hun volgende album ‘Lost Hymns’. Afgaand op de singles wordt dat een leuk album, maar “Parable” is van de vier niet de sterkste single. Het klinkt donker en gloomy, het tempo mist hier evenwel wat schwung als je de track vergelijkt met de andere singles van het nieuwe album, zoals “Requiem For The Sun” en zeker met “The Blackest Mantra”. Het tempo van “Parable” maakt het wat sloom en drammerig. De algemene sound is wel goed en sluit netjes aan op de jaren '80 en '90-sound van heel wat Europese bands in het genre.
In de lyrics blijft dit Amerikaanse duo wat vastzitten in het moeras van de clichés, met heel wat hel en verdoemenis die op ons afkomt, maar dat kan dit genre uiteraard wel hebben.
A Cloud Of Ravens is een fijne ontdekking. Je kan ze zelfs live aan het werk gaan zien. In april en mei doen ze een Europese tournee. Niet met Clan Of Xymox, wel met hun Zweedse genregenoten van Then Comes Silence. Op 12 mei doen ze Antwerpen aan, nadat ze op 6 en 7 mei al in Luik spelen.
https://www.youtube.com/watch?v=HOLodA-Bhvs
Nederlands 
Français 
