Ane Brun uit Noorwegen viert dit jaar dat ze 20 jaar geleden haar debuutalbum ‘Spending Time With Morgan’ uitbracht. Om dat te vieren komt ze dit najaar in De Roma in Antwerpen spelen, maar er is ook ‘Portrayals’, een album met covers.
Covers maken een belangrijk deel uit van het werk van Ane Brun. Veel van wat op ‘Portrayals’ staat heeft ze reeds eerder uitgebracht, maar hier krijg je al haar covers netjes gebundeld. Het vertelt ons ook wat over waar de Noorse haar inspiratie vindt. En het blijkt dat ze een heel brede smaak heeft. Het gaat van Beyoncé’s “Halo” tot Radiohead’s “How To Disappear Completely”.
Blijkt ook dat ze waarschijnlijk wel wat beïnvloed is door de CD’s van haar ouders of oudere vrienden: “True Colours” van Cindy Lauper, “Big in Japan” van Alphaville, “I Want To Know What Love Is” van Foreigner, “Into My Arms” van Nick Cave, “By Your Side” van Sade, ”All My Tears” van Julie Miller, “Make You Feel My Love” van Bob Dylan, …
En ze gaat zelfs nog een generatie verder terug: met “Always On My Mind” (het bekendst in de versie van Elvis), de standard “Blue Moon”, Nina Simone’s “Feeling Good” en “From Me To You” van The Beatles. Omdat er zo weinig richting in zit, leert het ons niet zo heel veel over haar invloeden, behalve dat ze haar klassiekers kent.
Alle songs krijgen een breekbaar Ane Brun-jasje dankzij haar zeer herkenbare stem en de zuinige bandbezetting en arrangementen. ‘Portrayals’ is een mooie verzameling covers en soms moet het niet meer zijn dan dat.
De Noord-Ierse rockband Therapy? bestaat sinds 1989 en kende zijn absolute hoogtepunt in 1994 en 1995 met de hits “Nowhere” en “Diane”. Op dat moment waren ze één van de grootste bands ter wereld. Daarna zijn ze ongeveer dezelfde muziek blijven maken, maar echt grote hits konden ze niet meer scoren. Ze blijven wel graaggeziene gasten op de Belgische festivalpodia.
Therapy? brengt binnenkort een nieuw album uit (‘Hard Cold Fire’) en daarvan is “Joy” de voorbode. Deze heel degelijke single rockt lekker weg en is heel herkenbaar, maar heeft alweer niet de X-factor die hun materiaal van de hoogdagen wel had. Nochtans is de bandbezetting nagenoeg hetzelfde en zelfs de producer van toen zat voor deze nieuwe opname opnieuw achter de knoppen.
Enkel voor de nostalgie schaffen mensen geen album met nieuw werk aan. Wie er tot vandaag van overtuigd is dat Therapy? de beste rockband ter wereld is, die zal “Joy” en het aankomende album ook wel goed vinden. Wie twijfelt, zal na “Joy” nog steeds twijfelen.
“Slow Me Down” werd geschreven voor het Eén-programma Dagen Zonder Broer van Jeroen Meus. Deze driedelige docureeks volgt Meus in zijn rouwproces het eerste jaar na het overlijden van zijn broer Wim. Hij bezocht lotgenoten en gaat met hen in gesprek. De muziek in de reeks werd samengesteld op basis van afspeellijsten van Wim en Jeroen gaat op het einde van de reeks op bezoek bij de band The Me In You, één van de favoriete bands van zijn broer.
The Me In You schreef “Slow Me Down” als een soort eresaluut aan Wim. Ze deelden zijn passie voor muziek. De band speelde op het huwelijk van Wim, maar ook op zijn afscheidsdienst.
Het nummer ligt helemaal in het verlengde van hun prachtige album ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’ en groeit muzikaal van ingetogen en intiem uit tot een soort postrocknummer. Opmerkelijk is dat Jeroen Meus enkele noten saxofoon meespeelt op het nummer, voor wie echt heel goed kan luisteren.
In het nummer wordt er teruggekeken op een onbezorgde jeugd, ‘the days of our golden years… a life with no fears’ door iemand die zich geen blijf meer weet met zichzelf na het verlies: ‘I’m lost everyday, drifting a sea of silence.’ Uiteindelijk biedt de zee rust en troost: ‘Seaside, slow me down…’ Veel schoner dan dit wordt een eerbetoon niet.
https://www.youtube.com/watch?v=tfZNJwfW2QU
Wanneer je de naam Dirk Da Davo laat vallen dan weten de meesten dat het om die ene helft uit The Neon Judgement gaat. Wat minder mensen weten zijn misschien zijn solo werk en zijn samenwerkingen met o.a. DD Sanchez, Radical G en Jean Marie Aerts. Welnu, dan is deze bloemlezing misschien wel een ideaal instapmoment voor mensen die ook dat werk willen ontdekken. Dirk is verhuisd na Fuenteventura maar niet om ganse dagen met een cocktail aan het strand te liggen. Hij houdt zich best vaak bezig met muziek te maken. Het bewijs vind je ook hier op de plaat terug.
Het overzicht loopt van 1987 tot nu. Het is geen ‘best of’ geworden maar een soort bloemlezing in zijn oeuvre. Er wordt gestart met het vrij recente “King Of Fools” (2022) dat persoonlijk één van mijn favorieten is. Een solonummer geschreven door Dirk en waarop de bass en gitaar van de hand van Joerg Schanze aka Sanchez is. Die Mexicaanse invloed van Sanchez is hier in dit gitaartje duidelijk aanwezig en geeft het een duister, sinister en zuiders tintje. “OZZ” betreft een samenwerking met Jean-Marie Aerts en komt uit hun gezamenlijk album ‘DDDJMX’ uit 2020. Een vrij dansbare track dat wat van de grootsheid en het DNA van het Neon Judgement oeuvre in zich heeft. “The Unreal” is terug een single uit 2022 onder Dirk Da Davo zijn eigen naam. Een heerlijk dansbaar nummer dat teert op een simpele maar wel verslavende melodie. Het heeft een unieke sound waardoor het heel aangenaam en herkenbaar luistervoer is geworden.
Uit 1987 komt “Where Even Angels Falls” en het is Dirks eerste solo EP. Later gaat hij verder onder de naam Neon. Ook “Sexhead” komt uit diezelfde periode en is met zijn vette beats nog steeds bruikbaar in je dj set. Hetzelfde geldt voor “Meat Cathedral” waar er een verschijning van If It Moves op gebeurt.
Neon Electronics is dan weer een samenwerkingsproject van Dirk samen met Glenn Keteleer aka Radical G. Het resultaat hoor je op “157”. Een vette clubby track uit 2015. “Strive” en “Cities in Dust” (geen Siouxsie cover) komen terug uit de plaat met Sanchez uit 2022. Van die twee nummers is de laatste het meest spannendste en catchy nummer. Er wordt afgesloten met een dance track uit 1992. Je hoort zo de echo’s van de dancings/house temples zoals The Zillion, Boccaccio etc...
Het is een retrospectieve waar de verschillende muzikale vormen en gedaanten van Dirk Da Davo de revue passeren. Het klinkt wat divers maar draagt toch telkens de intussen bekende DDD-stempel. Een geslaagde plaat dat ook op rode vinyl te verkrijgen is via het Je M’en Fish-label.
Electro/Dance
Retrospective 1987-2023
Dirk Da Davo
Jaouad schreef mee aan “Because of You” waarmee Gustaph ons land vertegenwoordigt op het Eurovisie Songfestival in mei in Liverpool. Hij toert ook al geruime tijd met de door hem geregisseerde en samen met Jeroen Vanluyten geschreven voorstelling ‘Venus in Libra’.
Na het succes van zijn debuutalbum ‘Messias’ en singles als “Hard To Love”, “Light” en “Be Mine” brengt Jaouad als voorbode van een nieuw album de Spotify-single “I’m So Tired” uit, een intense, eerder minimalistische jazzy song waarmee Jaouad aangeeft nieuwe muzikale wegen te verkennen.
De song vertelt volgens Jaouad hoe het hoofdpersonage van ‘Venus in Libra’ als dragqueen en eigenaar van een cabaret nachtclub moe is van alle mannen die gepasseerd zijn en die maar één ding zoeken. Het is een eerbetoon aan de vele queer mensen die voor de zoveelste keer door nieuwsgierige mannen worden benaderd om uiteindelijk leeg achter te blijven.
Muzikaal had deze song van Tamino kunnen zijn.
De nieuwe single van de 27-jarige Nederlandse zangeres en songwriter Irene Hin heet “Blijf Nog Even”. Ze schreef de pianoballad voor haar overleden vader die aan de ziekte van Alzheimer leed. De titel refereert aan de door haar gekoesterde momenten waar haar vader nog helder was. Het artwork heeft een bijzondere betekenis: Irene draagt op de foto het racepak en de helm van haar vader, die racepiloot was.
Het is voorlopig nog wat moeilijk om Irene te vatten als artieste. Op deze single en op haar debuutsingle“Schaduw Van Jou” overstijgt ze in haar teksten de banaliteit van heel wat andere Vlaamse en Nederlandse artiesten die in het Nederlands zingen. Maar ze blijft dan ook bij onderwerpen waarvoor je als luisteraar meteen de rode loper uitrolt. Ik ben vooral benieuwd of ze ook in andere songs, over kleinere gevoelens, net zo diep of liefst nog dieper graaft in haar eigen leven en dat van de mensen die haar omringen, maar ze krijgt op basis van deze twee songs het voordeel van de twijfel.
https://www.youtube.com/watch?v=KLrFHA4Fnfg
Oorpool brengt op zijn nieuwe digitale single “My Dark Side” bruisende, dansbare synthwave die doet denken aan het meest swingende van Pet Shop Boys en Yazoo. Muzikaal herken je het origineel vanTthe Waterboys nauwelijks. In de – onderkoeld gezongen - lyrics uiteraard wel, maar daarbij hebben die van Oorpool het voordeel dat “My Dark Side” dan weer niet het meest bekende nummer van The Waterboys is en zo kunnen ze dat nummer ongestoord helemaal naar hun hand zetten.
Knap gedaan, deze single.
Elektro/Dance
My Dark Side -single-
Oorpool
Voor hun nieuwe single “Comedown” hebben The Calicos goed geluisterd naar The War On Drugs en Bruce Springsteen, maar goede voorbeelden garanderen daarom nog geen goede song. En hun “Comedown” is meer dan gewoon goed. Wat een catchy nummer. Een sound met een gloed als een ondergaande zomerzon, een drive die je meteen aan het dansen krijgt, lyrics die je uitnodigen om zomaar te gaan meezingen. What’s not to like?
Als er op dat volgende album van The Calicos nog een paar van dit kaliber staan, dan wordt dat het album van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=mC4rRmHpyx8
Augustijn kan het ijzer smeden terwijl het heet is. Nu hij op steeds meer radiozenders opgepikt wordt, heeft hij net een nieuw album klaar. Daarvan mogen we al een eens proeven op “Gie En Ik”.
Aan het concept werd weinig veranderd. Muzikaal heeft deze single niet de Elbow-flair die we hem eerder al meermaals toegeschreven hebben. De begeleiding en het arrangement zijn zo mogelijk nog kleiner dan op zijn eerdere albums en dat past perfect in het plaatje, want zo kan de prachtige tekst zich in al zijn laagjes ontvouwen. Augustijn zingt ook ‘klein’ – bijna fluisterend - en verontschuldigend over een onbeantwoorde jeugdliefde die ook nog eens heel lang onuitgesproken was, op een zatte verspreking na. Het is uit het leven gegrepen en herkenbaar op velerlei manieren. Het is bijna zonde dat zo’n onderwerpje zelfs maar geopenbaard wordt, want het zou in het grotere geheel der dingen misschien nog mooier zijn om de lijn niet te breken en het hele gevoel voor eeuwig onuitgesproken te laten sudderen in de diepste kronkels van zijn ziel. Maar dan zouden we deze prachtige, breekbare liefdesverklaring nooit gehoord hebben en dat zou ik Augustijn ook niet vergeven.
https://youtu.be/T08VHMg3al8
Sprints is een punkbandje uit Dublin dat met “Literary Mind” een dijk van een single uit heeft. Het is uptempo punk met twee voeten vooruit, vinnig bijtend, een beetje slordig uiteraard, maar met een refrein dat zo catchy is dat je het een week na je eerste luisterbeurt nog spontaan kan meeneuriën.
En je voelt in heel de track de gelukzaligheid van de prille verliefdheid waarop zangeres Karla haar lyrics gebaseerd heeft.
Muzikaal doet dit mij wat denken aan Eden, de band van Roos Van Acker, en de eerste demo van Magnapop.
Bij de single-versie hoort ook een bijzonder leuke live-versie. De remix van Tom Sharkett van WH Lung kan ons veel minder bekoren.
https://www.youtube.com/watch?v=2hes7OfoHl0&list=PLfANLWXYrTBpIXinl0owgE2CFJj04wZKu
Shorty Jetson & The Lefthands
Er kwam een crowdfunding aan te pas om de clip op te nemen en het moet gezegd: deze single verdient ook echt een degelijke clip. “Dynamite” is een heerlijke single die in zijn tweestemmigheid met mannelijke en vrouwelijke vocalen mooie herinneringen ophaalt aan The Beautiful South, Cock Robin en Fleetwood Mac, maar ook aan de vroegere Belgische band The Establishment en aan Nighthawker uit Nederland en Thee Holy Strangers uit Griekenland. Met die twee laatste bands hebben Shorty en zijn band ook hun losse, rafelige, catchy bohemian-americana poprock gemeen.
Inzake productie wordt op “Dynamite” nog niet het onderste uit de kan gehaald, maar dat hoeft ook niet altijd. Deze song is zo sterk dat hij waarschijnlijk zelfs in een a capella-versie nog overeind zou blijven.
https://www.youtube.com/watch?v=PCU83ri04_Y
Opa Punk heeft nog eens een plaatje gemaakt waarin zijn rauwe roots bij momenten terug aan het oppervlak komen. Opener “Frenzy” laat er in die zin geen gras over groeien, het is een briesende knaller die met heuse punkattitude tegen de muur beukt. Nog twee van die striemende punkkopstoten zijn “Modern Day Ripoff” en “Neo Punk”, ze herinneren er ons nog eens aan waarom Iggy tot godfather van de punk werd geridderd. “Strung Out Johnny” is heel andere koek, het heeft een eighties toets die voortdrijft op Iggy’s gekende bariton, maar het is verdomd catchy en klinkt bij iedere beluistering beter.
We krijgen Iggy in al zijn vormen en gedaantes, dus ook de crooner is van de partij in “Morning Show”, maar dat is zo een plakker die niet echt blijft plakken, als u begrijpt wat ik bedoel. En ook een niemendalletje als “New Atlantis” had hij mogen achterwege laten. Maar goed, Iggy heeft in zijn carrière wel meer van die stinkers geschreven, inferieure platen als ‘Party’, ‘Avenue B’ of ‘Preliminaires’ staan er vol van. We vergeven het hem, temeer om dat er hier nog meer lekkers te proeven is. Zoals “All The Way Down” bijvoorbeeld, een compromisloze rocker die ook op ‘Brick By Brick’ niet had misstaan. En ook afsluiter “The Regency” mag er best zijn. Wat geflirt met meligheid in het begin om dan later in een eighties flow te gaan uitgroeien tot een puike meesleper.
Natuurlijk raakt ‘Every Loser’ nog niet aan de hielen van de eerste drie Stooges platen, en ook ‘Lust For Life’ en ‘The Idiot’ blijven ver buiten bereik. Maar toch is dit een behoorlijk sterk plaatje. Steek hem in uw platenrek ergens tussen ‘Skull Ring’, ‘Brick By Brick’ en ‘American Caesar’, daar zit ie wel comfortabel.
Nederlands 
Français 
