(John) Coltrane 100 - Shabaka presents 'Of The Earth' – Hoe verleden, heden en toekomst van de jazz in de AB elkaar ontmoeten
Shabaka Hutchings

Op 1 augustus 1965 streek John Coltrane voor zijn enige Belgische optreden neer in Comblain-la-Tour, een pittoresk dorpje in de provincie Luik. Wat toen wellicht aanvoelde als een uitzonderlijke passage van een jazzgrootheid, kreeg later een nog grotere historische betekenis. De opnames bleken immers de allerlaatste gefilmde beelden te zijn van Coltranes legendarische klassieke kwartet met pianist McCoy Tyner, contrabassist Jimmy Garrison en drummer Elvin Jones. Enkele maanden later gingen hun wegen uiteen.
Ruim zestig jaar later vormden die beelden in de Ancienne Belgique niet zomaar een nostalgische terugblik, maar het vertrekpunt van een avond waarop verleden, heden en toekomst elkaar ontmoetten.
Na een muzikale ode van Alice Coltrane nam het jonge Brusselse kwartet Ola Tunji de spirituele fakkel over, waarna Shabaka Hutchings bewees dat Coltranes nalatenschap niet alleen gekoesterd, maar vooral voortdurend opnieuw uitgevonden moet worden.

Uit de korte concertfilm bleek meteen hoe ver John Coltrane zijn tijd vooruit was. Niet alleen zijn verbluffende en grensverleggende saxofoonspel maakte diepe indruk. Ook de haast onaardse pianopartijen van McCoy Tyner bezorgden kippenvel, terwijl de contrabas van Jimmy Garrison voor een warme, groovende onderstroom zorgde. Elvin Jones stuwde het geheel voort met drumwerk dat tegelijk subtiel en bijzonder krachtig klonk. Het samenspel was intens, fysiek en bovenal bezield.
Klinken die bewoordingen overdreven? Wellicht. Maar soms schieten woorden nu eenmaal tekort. Hier werd mee de basis gelegd voor de manier waarop verschillende generaties jazz zijn gaan beleven. Uiteraard telt de geschiedenis nog andere goden, van Louis Armstrong en Charlie Parker tot Miles Davis, Billie Holiday en Thelonious Monk. Toch maakte het John Coltrane Quartet op amper veertig minuten duidelijk waarom ook wij ooit voor jazz zijn gevallen. Dit waren geen vergeelde archiefbeelden.
De muziek ademde, gloeide en klonk ruim zestig jaar later nog altijd verrassend levend.

Die bewondering voor Coltrane vormde ook de inspiratie voor de artiesten die vervolgens het podium betraden. Ola Tunji (*****) is een jonge Brusselse band die binnenkort het debuutalbum ‘Trust’ uitbrengt, een plaat die ook ons niet onberoerd liet.
Lees gerust onze recensie: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103965-trust .
Voor deze bijzondere gelegenheid koos Ola Tunji bewust voor een ode aan Coltrane. De groep bracht zijn muzikale geest opnieuw tot leven en hulde die in een eigentijds kleedje, zonder aan de oorspronkelijke bezieling te raken. Daarbij draaide het niet uitsluitend om de virtuoze saxofoniste. Zij ontpopte zich eveneens tot aangeefster en multi-instrumentaliste en bleek bovendien over een wondermooie stem te beschikken.
De eigenzinnige, improviserende aanpak die we op ‘Trust’ ontdekten, kwam ook live volledig tot ontplooiing. Drumsalvo's deden ons haast uit onze stoel opspringen, terwijl verfijnde pianoklanken en de warme, soms haast zwoele contrabas voortdurend nieuwe spanningsbogen creëerden. Naar het einde van de set verscheen bovendien een trompettist op het podium, die de finale nog wat extra vuur meegaf. Alsof dat nog nodig was.
Ola Tunji bewoog voortdurend tussen intimiteit en een opzwepende spirituele totaalbeleving. Het absolute kippenvelmoment ontstond toen de woorden "A Love Supreme" als een mantra door de hele AB werden meegezongen. Het voelde alsof het publiek van 1965 plots samen zong met dat van 2026, alsof zestig jaar jazzgeschiedenis voor even werd opgeheven. Die woorden vormden niet zomaar de basis van de muziek; ze werden een bezwering die muzikanten en publiek met elkaar verbond.
Coltrane was niet langer alleen aanwezig in de beelden op het scherm. Zijn geest waaide door de zaal. Wat daar precies gebeurde, valt nauwelijks in woorden te vatten - en misschien schuilt net daarin de ware magie.

Voor een diepzinnige verbinding tussen spirituele jazz en afro-jazz konden we vervolgens terecht bij alleskunner pur sang Shabaka Hutchings (*****). Als een volleerde tovenaar had hij allerlei blaas- en percussie-instrumenten om zich heen uitgestald. Toch waren het vooral zijn natuurlijke charisma en grenzeloze muzikale nieuwsgierigheid die de aandacht trokken. Zijn bindteksten bleven beperkt: samen met drummer Austin Williamson liet hij vooral de muziek spreken.
Na een ingetogen en ritueel geladen start, waarbij we langzaam wegzonken in een diepe spirituele soundscape, werd het startschot gegeven voor een opzwepende belevenis waarbij het almaar moeilijker werd om stil te blijven zitten. Aan de intensiteit van de ervaring veranderde dat niets. Vanbinnen waren we allang aan het dansen. De oorstrelende saxofoon- en fluitklanken van Shabaka en de verbluffende manier waarop Austin Williamson zijn cimbalen het ene moment zachtjes streelde en ze even later genadeloos te lijf ging, zorgden niet alleen voor een feest voor de dansspieren, maar ook voor geest en ziel. Precies daar dook opnieuw de geest van Coltrane op.
Shabaka Hutchings leek via zijn veelkleurige en soms hypnotiserende aanpak een boodschap van vrede, hoop en verbondenheid uit te dragen. De beelden op het scherm versterkten de muziek en maakten van het concert een audiovisuele totaalbeleving. Shabaka zette de saxofoon de voorbije jaren grotendeels aan de kant om zich toe te leggen op verschillende fluiten, waaronder de altfluit, en andere houtblaasinstrumenten. De vertrouwde saxofoon werd gelukkig nog geregeld bovengehaald, maar door dat ruime instrumentarium liet hij ook een andere, meer meditatieve kant van zichzelf horen. Akoestische blaasinstrumenten, subtiele elektronische texturen en de sfeervolle percussie van Austin Williamson vloeiden samen tot een bijzonder intense ervaring.
De muziek laveerde voortdurend tussen rustgevende verstilling en ritmes die onophoudelijk de dansspieren aanspraken.
Het voelde alsof we alle persoonlijke demonen van ons af konden dansen en er alleen nog hoop en levenslust overbleven.

Heel de avond waaide de geest van John Coltrane door de Ancienne Belgique. Eerst als een verre adem uit 1965, gevangen in historische beelden, vervolgens als een spirituele fluistering bij Ola Tunji en uiteindelijk als een ontketende storm bij Shabaka Hutchings.
Bijna zestig jaar na zijn veel te vroege dood kreeg de saxofoongrootheid zo de mooiste ode die men hem kon brengen. Niet door angstvallig naar het verleden terug te grijpen, maar door zijn ontembare zoektocht naar vrijheid, verbondenheid en vernieuwing voort te zetten.
Alsof we een nieuw mens werden met deze totaalbeleving …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ( ikv BRDCST en (John) Coltrane 100)

Ão – Klaar om iedereen te veroveren!

Na een succesvol voorjaar en een hete zomer, die hen op talrijke festivals bracht, is een van onze favoriete bands van het moment opnieuw aan een reeks try-outconcerten begonnen. Ook dit najaar wil Ão (*****) nog meer harten veroveren.
Nadat we hen zesmaal live hadden gezien, rees onvermijdelijk de vraag in hoeverre de band nog verder geëvolueerd was. Het antwoord kwam bijzonder snel: gedurende circa negentig minuten hield het viertal ons volledig in zijn greep. De voornaamste vaststelling is dat Ão klaar is om eerst de Europese clubs en vervolgens misschien wel de rest van de wereld te veroveren.

Met het ingetogen en zwoele “Me condena” wordt al snel duidelijk dat Brenda Corijn haar theaterverleden nog meer benadrukt. Met haar unieke stem, Zuiderse accent en charismatische uitstraling weet ze de uitverkochte De Casino moeiteloos in te nemen.
Daardoor zouden we haast vergeten dat achter haar nog drie muzikanten aan het werk zijn. De capriolen die Bert Peyffers op percussie en drums uithaalt, zijn een streling voor oor én oog. Hij gaat acrobatisch tekeer, mooi om zien. De zwoele klankentapijten van toetsenist Jolan Decaestecker brengen de zon tot diep in ons hart, terwijl de aanstekelijke gitaarriedels van Siebe Chau het geheel mooi samenbrnegen.
Hier staat geen frontvrouw met drie begeleiders, maar een hecht kwartet waarin ieder bandlid een wezenlijke bijdrage levert. Dat samenspel blijft ook tijdens “Orgulho” en de Waldemar Bastos-cover “Sofrimento” stevig overeind. Met het bij een groot publiek bekende “Malandra” bereikt de set een apotheose.
Gedurende de volledige set van negentig minuten blijven de vier bandleden bijzonder scherp op elkaar inspelen. Zelfs wanneer Brenda alle aandacht naar zich toe trekt, zorgen de inventieve percussie, warme toetsen en aanstekelijke gitaarriedels ervoor dat het groepsgeluid centraal blijft staan. Precies daarin blijkt hoe sterk Ão als kwartet is gegroeid.
In de finale drijven “More”, “Aren't You Tired” en “Talvez” de spanning verder op.
Na een daverend applaus volgt een bis met het vertrouwde “Volta” en het mooie “Pra onde eu vou”, waarmee de band de avond warm afsluit.

Ook in haar bindteksten raakt Brenda de juiste snaar. Het ene moment lijkt ze een pak emoties in haar stem te verbergen, even later haalt ze zo zwoel uit dat stilstaan onmogelijk wordt. Net die voortdurende afwisseling tussen intimiteit, melancholie en opzwepende ritmes maakt Ão meer dan ooit tot een unieke Belgische parel die we moeten koesteren.
We schreven nog van de voorbije zomer "Met het plein halfvol startte de band aan een optreden - of beter: een performance - waarbij dansers voor extra diepgang en emotie zorgden. Tijdens de eerste, eerder emo-etherische nummers waanden we ons op een mooie vakantiebestemming. Zodra het slagwerk nadrukkelijker naar voren trad, kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten en te chillen."
In de uitverkochte De Casino in Sint-Niklaas blijft dat gevoel stevig overeind. Tegelijk lijkt het hoogtepunt stilaan bereikt en staat de band voor een volgende grote stap, richting grote festivalpodia.
Dat kan en mag zeker, maar we zien Ão vooral floreren binnen het Europese clubcircuit: van de Melkweg in Amsterdam en Lido in Berlijn tot La Maroquinerie in Parijs en Casa Capitão in Lissabon. Ook Spanje en, waarom niet, Zuid-Amerika lijken met deze zwoele en grensoverschrijdende muziek helemaal binnen bereik te liggen.

Na zes eerdere ontmoetingen heeft Ão ons nu ook compleet overstag geblazen. Aan de lachende gezichten, het daverende applaus en de staande ovatie - zelfs op de zittribune bovenaan - te zien, waren we lang niet de enigen die met een voldaan gevoel huiswaarts keerden.
 Ão is niet langer alleen een grootse band in wording. De band staat er en lijkt klaar om zijn vleugels definitief uit te slaan.

Setlist: Me condena - Orgulho - Sofrimento - Meninas - Cinza - Malandra - Cada vez - Outra mulher - Avó - Acorda - More - Aren't You Tired – Talvez
Bis: Volta - Pra onde eu vou

Pics homepag @Photography Matthias Smet - https://www.matthias-smet.be/

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Gwen Sainte-Rose – Een zinnenprikkelende set in klank en beeld

Na vijf dagen vol concerten, workshops, expo’s en andere activiteiten liep ‘AB’s Housewarming’ op zondagochtend stilaan naar zijn ontknoping. Met dit feestelijke programma stelde Ancienne Belgique haar vernieuwde vleugel in de Steenstraat voor. Op deze autoloze zondag mocht Gwen Sainte-Rose in de vernieuwde AB salon voor een rustige muzikale start van de dag zorgen.

De in Brussel gevestigde muzikant, componist en klankkunstenaar Gwen Sainte-Rose (******) benadert geluid als een levende en ruimtelijke ervaring. In de AB Salon presenteert die ‘Floe and Scoria’, een nieuwe liveperformance waarin cello, loop station, field recordings en videobeelden samenvloeien. Voortbouwend op de wereld van Collines/Racines verkent Sainte-Rose de elementen vuur en water. Dit resulteert in een zinnenprikkelende set die ons drie kwartier lang volledig in haar greep houdt en diep op het gemoed inwerkt.
Met zachtaardige natuurbeelden en het geluid van een vogel die op een tak zit te tsjilpen, biedt Sainte-Rose vanaf de eerste ogenblikken een haast zalvend tegengewicht aan de gejaagdheid van de buitenwereld. Poëtische celloklanken, subtiele field recordings en langzaam bewegende beelden brengen ons in een toestand waarin tijd en ruimte even lijken op te lossen. Gedurende die drie kwartier vergeten we alles om ons heen en genieten we samen van een stilte die haast oorverdovend klinkt. Frustraties en pijn waarmee we de zaal misschien zijn binnengekomen, verdwijnen gaandeweg volledig naar de achtergrond. Wanneer op het scherm mensen rond een vreugdevuur dansen op een soort marktplein, bereikt die gedeelde verstilling haar warme apotheose. Het knetteren van de vlammen vormt uiteindelijk het laatste geluid, alsof ook het vuur langzaam uitdooft en ons weer aan de werkelijkheid teruggeeft.
Een magische zondagochtend, zonder meer!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)

Nothing But Thieves – 3 shows, 3 countries, 1 day – showcase ‘Stray dogs’ – Veelbelovend, om naar uit te kijken op de grote podia en festivals!

Drie cluboptredens op één dag, daar ging ’t em om, om ‘Stray Dogs’, nieuwe plaat van Nothing But Thieves, die eind volgende week definitief uitkomt, voor te stellen … Stop twee bracht hen in de mooie AB Club, Brussel; in de morgen traden ze op in Utrecht en ‘s avonds waren ze te zien in Londen.

Eind september brengt Nothing But Thieves hun langverwachte vijfde album dus uit. Met het succes van ‘Dead Club City’, het vele toeren en de festivalpassages, zijn de verwachtingen hoog en is hun fanbasis snel gegroeid.
Naar promotie toe heeft de band niet alleen al een aantal sterke songs gelost maar deden ze ook wel een aantal andere stunts. De drie concerten op één dag maken daar vlak voor de release deel van uit. 

Na hun ochtendconcert kwam de tourbus, een uurtje voor tijd, aangereden bij de AB voor hun tweede concert van hun gewaagde promotietour van 3 optredens in één dag. De gelukkigen die een kaartje konden bemachtigen voor hun tweede stop in de AB Club moesten wel een extra 20 minuten wachten voor ze naar binnen mochten, maar dat vonden ze zeker niet erg. 

Eenmaal iedereen binnen kon er geen minuut verloren gaan, kwam de groep op en opende direct met het sterke “Evolution” wat gretig ontvangen werd door de fans. Wie dacht veel onuitgebrachte songs te horen van de band, was er wel aan voor de moeite want enkel het nog onbekende “AI.Jesus” stond mee op de setlist van negen nummers die ze in een toch wel snel tempo er uit knalden. Dat was op zich geen probleem want de band heeft genoeg andere hits die ze mooi tussen de nieuwere songs van ’Stray Dogs’ wisten te plaatsen.
Waar bij “Evolution” er misschien nog een beetje geluidsproblemen te horen waren, door het snelle opstellen denk ik dan,  was dat bij hun tweede nummer “Itch” duidelijk al weggewerkt, en bracht de song misschien een vleugje nostalgie mee maar was die voor de aanwezige fans duidelijk geen onbekende.
“Baby Kool” werd door de bandleden net iets harder gebracht wat opnieuw sterk werd onthaald in de intieme club.
De band had er duidelijk zelf ook zin in en na “Sorry”, waar het publiek al het refrein voor hun rekening nam,  kwam het ijzersterke “Stray Dogs”. Wat live toch een echte publieksliefhebber zal worden. Wat een perfecte combinatie is dat nummer tussen de riffs van de gitaren, de drums en de sterke stem van frontman Conor.   Er ontstond zelfs even een kleine moshpit in de AB Club. 
Ergens in het midden van de set excuseerde Conor Mason zich nog voor de snelheid waarmee de songs elkaar opvolgden, maar hij verzekerde de fans dat dit enkel was om zoveel mogelijk songs te kunnen spelen in de korte tijdspanne. Want ja, er stond nog een club op het programma maar dan wel in Londen. 
Daar waar tijdens de eerste nummers de band dichter en strakker begon te spelen en ze misschien ook gewoon door hadden dat hun tweede optreden van de dag goed ging komen,  werd bij de sterke hits “Welcome to the DCC” en “Is everybody going crazy” de connectie tussen band en fans nog sterker. 
Eindigen deden ze met hun laatste uitgebrachte telg “A Different Kind of Happiness”. Het afsluiten met deze iets rustigere song was welgekomen bij een set waar stilstaan en de meezing bijna geen optie meer was. 

Die drie clubs op één dag is een puike prestatie van de band. Maar vooral een 100% genieten voor de aanwezige fans. Want geef toe, hoeveel kansen zal je nog krijgen om Nothing But Thieves in zo een kleine venue aan het werk te zien. En ze hadden er duidelijk zin in. Je had bijna het gevoel dat de bandleden gewoon zeer sterk aan het jammen waren ergens in een garage, maar dan met dat kleine verschil dat het wel allemaal super sterke hits waren die ze er uit lieten rollen. 
Hetgeen we tot nu toe al hebben mogen leren kennen van ‘Stray Dogs, laat toch wel horen dat Nothing But Thieves weer iets meer hun rauwere rockkant opzoekt. Maar dat vinden we zeker geen probleem. De harde gitaren en luide drums werken gewoon perfect bij de magische stem van frontman  Conor Mason. Want of het nu over “A Different Kind of Happiness”, het hardere “Stray Dogs” of “Baby Kool” gaat, altijd zorgt Conor er met zijn groot stembereik voor dat zijn vocals perfect matcht en het goed hoorbaar is tussen de ofwel harde rock of iets zachtere indie pop achtige sound.

Nothing But Thieves staat op 31 januari in de AFAS Dome … Als ze met deze energie ook de AFAS Dome inpakken begin volgend jaar, is dit al zeker een concert dat je niet mag missen. 

Setlist: Evolution – Itch - Baby Kool - AI.Jesus – Sorry - Stray Dogs - Welcome to the DCC - Is Everybody going crazy? – A different kind of happiness

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10298-nothing-but-thieves-19-9-2026?ltemid=0

Organisatie: Sony music ism Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel