Blossoms stond deze zomer nog op Rock Werchter, in een halfvolle Rotonde zullen ze waarschijnlijk wat raar opgekeken hebben. Nochtans brengt de band muziek die zomaar gigantische zalen kan vullen en ook hun grootse banner bewijst dit. Die ene radiohit “Charlemagne” kan soelaas brengen …. Blossoms speelt typische Britpop met een iets te elektronische sound waardoor het geheel wat vreemd aanvoelt. Toch bleek het in de Rotonde heel goed te kloppen. Meer zelfs, de sleutel die de zanger rond zijn nek had hangen, opende alle vrouwenharten in de zaal. Het gevolg was soms wat meezingmomenten maar vooral erg veel liefde.

De band, genomineerd voor BBC Sound of 2016, bracht begin augustus zijn debuutplaat uit en die stelde Blossoms ook uitgebreid aan ons voor in de Rotonde. De groep uit Stockport (in de buurt van Manchester) draagt een typische, donkere Britse outfit en begint erg rustig, met een lichte bries bij “Blow”. Het was ooit de eerste single van de band dus wat past er beter als opener dan dit? Al snel wordt duidelijk dat Blossoms het niet van de stevige gitaren moet hebben maar vooral van de rustige ballads. Op een extra verhoogje staat een grote verscheidenheid aan synths en ook de drummer staat hogerop. Vooraan neemt de frontman zijn plaatsje in waarbij hij met zijn gitaar wat jengelende deuntjes brengt. Rechts en links van de zanger staan twee statische gitaristen die gedurende het volledige concert niets meer zullen doen dan soms wat ongeïnteresseerd te kijken. Desalniettemin wagen ze zich bij dit eerste nummer aan een gitaarsolo om zo het publiek van bij het begin wakker te schudden.
“Cut Me And I’ll Bleed” snijdt niet diep maar laat wel littekens na. Het is een opgewekt liedje dat ze met handgeklap op de achtergrond verzorgen. De die hard fans (en zo zijn er wel een paar) weten perfect wanneer ze hierbij moeten meeklappen, grappig om te zien dat zeker. Al snel speelt Blossoms een eerste hitje. Met “At Most A Kiss” brengen ze een soort Kasabian-achtige melodie op een zeemzoet synthgeluid. We marcheren verder en zanger Tom Ogden laat zijn gitaar voor wat het is. Hij brengt nu zijn sensueelste moves en gaat speels met zijn microfoon om. Ook hier nemen de elektronische deuntjes van de synthesizer het voortouw waardoor een erg unieke sfeer ontstaat. Het lijkt alsof we met een roze bril door het leven stappen en alleen maar liefde en vriendschap zien in de straten. Toch zijn “Across The Moor” en “Smashed Pianos” niet echt nummers die in het collectieve geheugen zullen blijven hangen en zijn zelfs bij momenten oninteressant.
Het publiek is erg stil en aandachtig, tot grote verbazing van de band. Die schrikken door de grote stilte die ontstaat tussen ieder nummer maar ze zijn wel erg dankbaar. “My Favourite Room” draagt de zanger dan ook op aan de charmante zaal. Al, zo zegt hij zelf, doet hij dat iedere avond in iedere zaal. Dat nummer brengt hij helemaal akoestisch waarbij het opvalt dat zijn stem niet altijd zo toonvast is. Toch heeft zijn typische stemgeluid iets wat ook bij Oasis en The Stone Roses zou passen, niet toevallig ook twee bands uit Manchester (en laat ons eerlijk zijn, ook zij zijn niet altijd goed bij stem). De band klinkt dus erg Brits en maakt hier dankbaar gebruik van door hiermee een hechte fanbase op te bouwen. Ook in Brussel krioelt het van de Britten die hun nieuwe idolen aan het werk willen zijn.
“Getaway” en “Honey Sweet” vormen beide de basis voor de dames in het publiek om hun strot open te trekken. Schuchter zingen ze mee met de melige maar toch meezingbare songs.

Al snel is de band door al hun nummers heen, met maar één album op zak kan dat ook niet ander. Na 45 minuten zitten ze al aan de laatste song, hun bekendste “Charlemagne”. Vrolijk en opgewekt begint iedereen in het publiek te klappen, zingen en zelfs een bescheiden dansje te placeren. En dat was het dan.
Blossoms is duidelijk een band waarvan het potentieel wel goed zit maar het er bij momenten nogal twijfelachtig uitkomt. Geef ze nog enkele jaren en dan komt het wel goed, tegen dan is de Rotonde wel te klein!

Setlist: 1. Blow 2. Cut Me And I’ll Bleed 3. At Most A Kiss 4. Across The Moor 5. Smashed Pianos 6. Getaway 7. Blown Rose 8. My Favourite Room 9. Texia 10. Honey Sweet 11. Deep Grass 12. Charlemagne

Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be/2016/10/26/blossoms-botanique-rotonde-dromerige-britpoppers-met-melige-meezingers-en-vrolijke-melodieen/

Organisatie: Botanique, Brussel

Crystal Fighters heeft een nieuw album uit en daar hoort uiteraart een tour en zeer zeker een show in België bij. Ondanks de recente plaat ‘Everything is my family’ maar matig is, slaagde Crystal Fighters er in er een groot dansfeest te maken voor jong en oud.

Alleen de outfit al, waar deze Brits/Spaanse band mee het podium kwam opgelopen, zei genoeg. Opener “Good Girls”, een nummer van de nieuwe, was er meteen knal op en zette het dansfeest in de AB op gang. Bij de volgende songs was dit niet anders. “LA Calling” was er eentje dat iedereen kon meezingen en bij “Love Is All I Got” merkte je meteen enorm veel liefde in de zaal.
Ook aan decoratie en podiumelementen ontbrak er niets. Crystal Fighters bracht voor de gelegenheid vlaggen mee voor op het podium en gooide enkele strandballen in het publiek. Tegen de zweetgeur die er af en toe hing in de zaal van al dat dansen, had Crystal Fighters kruidenstokjes mee. Wat verwacht je anders van hippies?
Slabak momenten waren er tijdens het iets rustiger materiaal. Je zou denken dat na heel veel springen en dansen, de AB nood had aan wat rust. In tegendeel. Die rust zorgde voor een dieptepunt, maar werd meteen weer vergeten wanneer de set terug werd opgekrikt door de dansbare songs.
Ontroerend moment van de set was wanneer de band “Lay Low” opdroeg aan voormalige drummer Andrea Marongiu, die jammer genoeg overleed in 2014.

Ondanks het nieuwe album van Crystal Fighters gewoontjes klinkt, zorgden ze toch voor een heus feest in de AB. Nu hopen dat alles meezit en dat ze komende zomer op een van de festivals staan. Nog een groter dansfeest verzekerd!

Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel

Poliça - Intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds
Poliça
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-10-24
Johan Meurisse

Poliça , uit Minneapolis, Minnesota , en rond Channy Leaneagh , neemt een apart plaatsje in.
Ze hebben iets wereldvreemds , hartstochtelijk, koel als warm over zich .  Ze zijn toe aan de derde cd, ‘United crushers’  in een bezwerende combinatie van indie/electro/trippop. In die vijf jaar is hun publiek zeerzeker niet uitgebreid, integendeel , hoogstens een goed gevulde  AB Box vanavond , die voor hun speciale sound te vinden is . We verstaan het wel, gezien er op de nieuwe geen echte singles terug te vinden en zij met zij met “Dark star” en “Amongster” uit het debuut ‘Give you the ghost’ het beste hitpotentieel hadden …

In een mistig decor en donkere belichting zagen we een dubbele drum- opstelling , hadden we diepe bass-tunes en hoorden we vooraf opgenomen electroloops. De sound intrigeert op die manier en het sfeervolle, donkere kader wordt nog geïnjecteerd door de indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Leaneagh die op het podium graag een pak gracieuze handbewegingen maakt en danspasjes uitvoert .
Een trippy concept dus, de songs zijn spannend, sprankelend, bezwerend, bedwelmend waaroverheen een paranoïde sluier wappert . Ook ervaren we weemoed en een verlatingsgevoel. Een ideaal herfstig muzikaal decor dus.
Vóór aanvang kregen we aanzwellende dronemetal , die een sterk “Berlin” inluidde, én die de muzikale noemer van hun hobbelig bochtenwerk best definieert .  Na de donkere dreiging en lichte grooves van het rockende ronkende “Wedding” volgt die huidige prachtsingle “Lime habit” , die zalvend, gejaagd klinkt  . Het warme onthaal en het enthousiasme van het publiek doet hen enorm deugd . België  neemt trouwens een vooraanstaand plaatsje in .
Alles valt wel op zijn plaats in de set . De slepende ritmiek op “Lately”, “Great regret” zorgen net voor een broeierige (ondraaglijke) spanning. Of verder het drieluik “Lay your cards out”, “Warrior lord” en “Darkstar” die gedrevener  klinken, en een tintelende friste en meer groove hebben door de percussie,  de diep dreunde bas , de keys en de toegevoegde geluidjes .
We worden ondergedompeld in die unieke leefwereld . Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen  introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. “Melting block” omvat heel wat elektronica bleeps , “Baby sucks” krijgt  zware beats aangemeten en het afsluitende “Lose you” weet je te omarmen en te knellen door z’n felle , opbouwende , aanzwellende tunes . Een prima afsluiter .
Dat ander oudje , “Amongster” mag nog een staartje breien,  donkere romantiek, die Portishead doet opborrelen .

Een intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds vormde het muzikaal decor doorheen de (te korte) set. Het biedt kleur en emotie aan  het materiaal . Ontwapenend mooi blijft het, ondanks een selecter publiek.

Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel

Een hoop veertigers en vijftigers waren naar de AB afgezakt om de glorie van de hemelse Triffids te mogen herbeleven, een uitmuntende doch zwaar onderschatte band die nooit de erkenning gekregen heeft die ze echt verdienden, ondanks de ettelijke superlatieven die door onder meer wijlen Marc Mijlemans bovengehaald werden. Mijlemans’ sierlijke en lovende recensie uit 1986 van ‘Born Sandy Devotional’ werd hier nog eens volledig terecht voorgedragen, een recensie die zowel het talent van de grote essayist Mijlemans etaleerde als dat dat van de eminente songschrijver David Mc Comb.

Deze Triffids-reünie was eigenlijk één nostalgisch en fraai eerbetoon aan de in 1999 overleden David Mc Comb, stuurman, drijvende kracht, hart én motor van de band. Hij was de absolute ster van vanavond, zijn ziel zweefde de hele tijd door de AB, zijn geest dwarrelde rond in elke noot.
Wij voelden gewoon het gemis tot in onze onderbuik, dat grote gat dat er was gevallen in The Triffids en nooit meer zou kunnen worden opgevuld. Een gat die er eigenlijk al was in 1990 toen de band er mee ophield en Mc Comb voor zichzelf andere plannen had gesmeed. Met The Blackeyed Susans en een half mislukte solo uitstap kon hij echter nooit meer zo tot de verbeelding spreken als met de legendarische Triffids, vroeg of laat moest die reünie er toch wel eens van komen. Het mocht echter niet zijn, Mc Comb kampte met hart- en gezondheidsproblemen ten gevolge van langdurig alcohol- en drugmisbruik en stierf op 37 jarige leeftijd. Met hem werden ook The Triffids definitief begraven.
Naar aanleiding van de dertigste verjaardag van het meesterwerk ‘Born Sandy Devotional’ planden de overige groepsleden deze reünie om de plaat en diens betreurde inspirator in de bloemetjes te zetten. En hoewel quasi alle originele Triffids leden, aangevuld met een resem gastzangers, hier op het podium stonden, voelde dit toch een beetje aan als een tribute band omdat die ene onmisbare schakel ontbrak. Maar dan wel een hele goeie tribute band, eentje waar we ongeremd mochten van genieten.
Het was duidelijk te merken dat de groepsleden elkaar na al die jaren nog een beetje moesten terugvinden, er werden wel wat foutjes gemaakt en de zenuwen stonden merkelijk gespannen. De man die hen altijd in de goeie banen leidde was er immers niet meer, dus moesten ze het zelf zien te rooien. Een zaal van het kaliber AB waren ze bovendien ook al lang niet meer gewoon, met uitzondering dan misschien van bassist Martin P. Casey die met Nick Cave & The Bad Seeds wel wat meer gewend is. Het was net die kwetsbaarheid en onvolmaaktheid die de présence van deze Triffids zo sympathiek en pakkend maakte. En natuurlijk die onsterfelijke songs van Mc Comb.
De gastzangers brachten elk hun eigen interpretatie van de songs en probeerden niet meteen Mc Comb te imiteren. Ze moesten wel dikwijls onderdoen voor de schittering van het origineel, maar ze hadden tenminste zichzelf niet verlaagd tot risicoloze copycat. Een handvol songs uit dat fenomenale album ‘Born Sandy Devotional’ benaderden zelfs heel sterk de magie van The Triffids in hun beste dagen, een striemend “Chicken Killer”, een sluipend en dreigend “Lonely Stretch” (onze favoriet van de avond), een bijtend “Personal Things”, een adembenemend “Stolen Property” en uiteraard een meesterlijk  “Wide Open Road”. Natuurlijk moesten we herhaaldelijk dromen van hoe wonderlijk dit allemaal zou geklonken hebben mocht David Mc Comb hier zelf gestaan hebben, maar ook nu kwam het kippenvel op onze armen moeiteloos recht.
Na het ‘Born Sandy Devotional’ luik haalden de Triffids nog een hoop andere klassiekers uit de toverdoos. Mc Comb schreef immers destijds het ene pareltje na het andere, ze hadden de ruwe diamantjes dus maar voor het uitkiezen. Soms ging het venijnig hard en briesend (“Bright Lights, Big City”, “Hell Of A Summer”), elders dan weer heel intiem en ingetogen. Wij waren trouwens helemaal van onze melk van dat lieflijke en broze stemmetje van de schattige Jill Birt die “Raining Pleasure” tot een pareltje van het zuiverste water verhief. Ook “Trick Of The Light”, “Unmade Love” en “In The Pines” beroerden ons tot diep in de aderen, en dat niet alleen omwille van de nostalgie die ze opriepen, maar gewoon omdat het stuk voor stuk briljante songs zijn.
Als ultieme slot bleven nog drie Triffids op het podium voor een heel intieme, naakte en sublieme versie van die onevenaarbare klassieker “Bury Me Deep In Love”, en dat steeds met die prachtfoto van David Mc Comb op de achtergrond, alsof de patron himself hen loodste tot deze enig mooie uitvoering. Een traantje wegpinken was hier wel op zijn plaats.

The Triffids waren sympathiek, ontroerend, breekbaar en bij vlagen geniaal. De ware held is al meer dan 15 jaar niet meer onder de levenden, maar vanavond was hij alom aanwezig.
In remembrance of David McComb – The Triffids play ‘Born sandy devotional’ – tribute tot he 30 th anniversary of a classic

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel