Face Your Fears is een relatief nieuwe Vlaamse newwaveband. Zangeres en toetseniste Corina kan je kennen van Black Snow In Summer, die binnenkort nieuw materiaal uitbrengt, bassiste Sonja van Midlife en drummer Dirk van The Electric Mole. De vier spelen eigen nummers, die ze live aanvullen met covers van The Cure, Kraftwerk, Sisters of Mercy, Echo and the Bunnyman, Whispering Sons, The Cult, Luc Van Acker en PJ Harvey.
Face Your Fears werkt aan een EP met eigen nummers, maar dat kan misschien wel nog even duren. Deze “Higher”, een nummer over een LAT-relatie en de moeilijkheden die dat met zich brengt, is het eerste eigen nummer dat ze op Bandcamp gooiden. En het smaakt naar meer.
De productie kan nog wat gelaagder en voller en in de mix worden soms vreemde keuzes gemaakt, maar uit deze eerste opname leren we toch al dat deze band inzake sfeer (heel belangrijk in dit genre), songopbouw en lyrics uit het juiste hout gesneden is. Hoewel hier met heel bekend voorkomende ingrediënten wordt gekookt, klinkt het toch origineel.
https://faceyourfears3.bandcamp.com/releases
Something On 11 is een nieuwe band met twee kopmannen. De eerste is de Duitse zangeres en gitariste Jen Majura. Die speelt sinds 2015 bij Evanescence, maar ze zat ook bij Equilibrium en deed backing vocals bij Rage en Blind Guardian en ze bracht reeds twee solo-albums uit.
De andere kopman is de Kroaat Alen Brentini. Deze gitaarvirtuoos speelde al samen met Richie Kotzen, Eric Martin (Mr Big) en Marco Mendoza (van The Dead Daisies), om het te houden bij de namen die hier in België een belletje doen rinkelen. De twee maken al samen muziek sinds 2018, maar dit is de eerste single die ze uitbrengen als Something On 11. Hoewel Jen een aardig potje gitaar kan spelen, is de rolverdeling hier dat zij vooral zingt. De lyrics gaan over het feit dat je niet altijd aan alle verwachtingen van de maatschappij moet voldoen.
“Soul Suffer Payment” is catchy hardrock die wat doet denken aan Thundermother, Flyleaf en Blues Pills. Stevig, snedig,pittig, goede songopbouw, klassiek maar niet oubollig. Foutloze productie en mix, degelijke clip erbij … Ze hebben alles mooi voor elkaar. Benieuwd naar dat album.
https://www.youtube.com/watch?v=bw4PVbexMdk
Een Franse alternative rockband die zowat de hele wereld verovert, maar die we hier in Vlaanderen nog niet kennen? Dat moet dan Yard Of Blondes zijn. Vooral in de Verenigde Staten zijn ze gek op dit Franse viertal. Hebben we iets gemist in Vlaanderen?
Met een vrouwelijke bassiste die ook backing vocals zingt komen er al snel referenties naar de Pixies en Sonic Youth, maar ik denk eerder aan Queens Of The Stone Age en Black Rebel Motorcycle Club bij het horen van “Do You Need More”. Een nette productie met veel laagjes zoals in de jaren ’90, een catchy refrein, een pompend ritme, … Op deze single doen deze Fransen wat DIRK. doet in Vlaanderen. Niet beter, maar misschien met een grotere sense of urgency. Die grinta van Yard Of Blondes, dat hebben we al een hele tijd niet meer gehoord in de alternative rock.
Het maakt van Yard Of Blondes een band om in het oog te houden.
“Hibernation” van Berlin begint met een intrigerende pianoriedel en vervelt dan naar een mix van basic elektro, samples en ritmes. In een heel organische, kabbelende structuur legt hij eerst laagjes op elkaar en pelt die dan na een bepaald punt weer af. Voor de ene zal deze brok emotie koud aanvoelen, voor de andere net warm. Het is maar of je blijft hangen aan die diepwarme bas-beats of aan de soms kille samples. Zonder echte lyrics is de titel de enige leidraad en die lijkt wel raak gekozen. Dit zou inderdaad de soundtrack kunnen zijn bij het begin of het einde van een winterslaap. Dit is gedurfd en knisperend fris.
Er zit meer emotie en een betere structuur in deze “Hibernation” dan in de vorige singles “Home” en “Slowdown”. Die leunden nog meer aan tegen de soundscapes en collages, terwijl je op “Hibernation” meer het gevoel krijgt naar een song te luisteren. Deze derde release van Berlin is het soort muziek dat je op een endless repeat wil zetten.
De man achter Berlin blijft voorlopig in de schaduw en dat willen we respecteren. Ooit tourde hij door Europa met een band. Een spierziekte maakte een einde aan dat verhaal, maar inmiddels was Berlijn zowat een tweede thuis geworden, vandaar de naam uiteraard van dit nieuwe muzikale project. De inspiratie vond hij bij o.m. The Notwist en Trentemöller.
https://www.youtube.com/watch?v=cM0IX0ZCQuk
Wardruna komt - als alles goed komt met de coronacrisis - volgend jaar naar Graspop. Dat is opmerkelijk en ook weer niet. De Noorse band werd opgericht door twee voormalige leden van metalband Gorgoroth, maar houdt het bij donkere folk, zonder elektrische gitaren of de klassieke drums. De Noren grijpen terug naar wat volgens hun opzoekingen de authentieke muziekinstrumenten uit de Vikingperiode zijn en zetten die aanpak nog kracht bij met lyrics in het oud-Noors. Het is een aanpak die veel bijval krijgt. Bovenop de vele fans wereldwijd zijn ook de makers van tv-series en van videogames fan.
Na Graspop volgt voor Wardruna nog een passage in het Koninklijk Circus in het najaar van 2021.
De nieuwe single “Kvitravn” vertelt het verhaal van de zoektocht naar een witte raaf. Ook in onze taal staat die voor iets heel uitzonderlijks, maar in de wereld van sagen en legendes krijgen witte (albino) dieren nog een extra sacrale dimensie en het is dat aspect dat hier aan bod komt.
Deze nieuwe single is de voorbode van een nieuw album dat in januari van volgend jaar uitgebracht wordt. “Kvitravn” zit muzikaal helemaal in de slipstream van de vorige single (“Lyfjaberg”), hoewel die dan weer niet op dat nieuwe album zal staan.
Folk/World
Kvitravn -single-
Wardruna
Doodseskader is een nieuwe band met alvast twee bekende gezichten: Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You, …) en Siegfried Burroughs (Kapitan korsakov, The K, …). De twee kennen elkaar al lang, maar dit moet hun eerste samenwerking zin. Er is een album op komst en dat wordt een mix van metal, sludge, grunge en hiphop, beloven ze zelf. De eerste single heet ‘Lepers’ en is een mix van vooral grunge en sludge die een beetje atmosferisch klinkt en met een groove die de ramen doet rammelen. Het is interessant genoeg om vol verwachting uit te kijken naar het album.
https://www.youtube.com/watch?v=PX2OQnqt3Es
Donna Cannone bestaat voor de helft uit twee voormalige bandleden van Thundermother, aangevuld met zanger/guitarist Bjorn Strid van Soilwork/The Nightflight Orchestra en nog de Italiaan Luca d’Andria (Warm Sweaters For Susan). Twee Italianen en twee Zweden, twee dames en twee heren, genoeg passie en agressie voor een leuke rock/hardrock-single zou je denken en dat klopt ook voor deze “Cross The Line”. Het is über-catchy, heel up-tempo en direct meezingbaar, ook al heb je geen idee waar het nou precies over gaat. Je bent meteen helemaal mee over de streep getrokken. Begin volgend jaar volgt er een album.
https://www.youtube.com/watch?v=1O56XVgO-5o
Het Franse producersduo We Are Gold haalde de Finse singser-songwriter Tomi Saario aan boord voor een wel heel zomerse, loungy single met een heel herkenbare sample uit “True” van jaren ’80-iconen Spandau Ballet. Deze “Coconut Water” is een ideale track voor je Spotify-shuffle voor die laatste bbq van het jaar. Vlotte productie, catchy, gladjes, urban, dansbaar, … Die Spandau Ballet-sample geeft de single iets bijzonders, maar hij zit er niet heel organisch in. Met een artiestennaam als We Are Gold verwacht je dan toch eerder een sample van Spandau Ballet’s “Gold”. Of ligt dat dan weer te veel voor de hand?
Dance/Elektro
Coconut Water -single-
We Are Gold feat. Tomi Saario
De Britse metalcoreband Apollo Stands heeft met “Shitty Zombies” een knappe single uit met ook nog eens een boodschap. De zombies uit de titel hebben niets te maken met The Walking Dead en andere populaire TV-series, maar slaan op hersenloze politici die hun onderdanen naar de verdoemenis leiden.
Het gaat er niet over dat één zombie de volgende besmet, maar dat één zombie een compleet land of continent infecteert. De boodschap is netjes verpakt in bijtende metalcore.
Er is ook nog een remix bij deze single, maar daar loop ik niet wild voor. Al zal die wel zijn verdiensten hebben.
Brunhilde is een Duitse band die doorgaans rock en punk brengt, maar op hun derde single “All Is Lost” horen we toch vooral veel invloeden van Evanescence en Within Temptation. Niet dat zangeres Caro ook hetzelfde stembereik heeft als de zangeressen in die bands, maar de productie en het arrangement gaan wel in die richting. Niet zo verwonderlijk als de producer Charlie Bauerfeind is (van Blind Guardian en Helloween) en als er gastmuzikanten van Blind Guardian en Van Canto mee in de studio zaten. De symfonische vibe wordt gecounterd met rafelige en bijtende riffs. Met hun bandconcept en studiomateriaal doet deze Brunhilde mij hard denken aan het Belgisch-Amerikaanse Hitherside. Caro schreeuwt zich naar het einde toe de longen uit het lijf en de emotie lijkt echt en gemeend. Deze Duitsers scoren voldoende doelpunten om uit te kijken naar een EP of album.
Astrid B is een Brusselse zangeres en heeft dus niets te maken met de tussen Vlaams-Amerkaanse reality-soapster Astrid Bryan, nu Astrid Nuyens. De Franstalige zangeres bracht eerder een EP uit met eerder akoestische, trage en introspectieve ballads (‘Ballads Of A Young Mind’), die weinig brokken maakte. Voor haar nieuwe single, “Burn”, verandert ze het geweer van schouder. Met dezelfde begeleidingsband, Roman Quennery van Fred Et Les Garcons en Tobias Le Compte van SweeT, volgt ze hier het spoor van de klassieke bluesrock met elektrische gitaren. De saxofoon-solo van jazzcat Elias Schiva komt een beetje als een verrassing, maar hij zorgt tegelijk voor wat originaliteit. Met nog eens een gitaarsolo van dertien in een dozijn was deze single ons zeker ontgaan. De productie en mix waren in de veilige handen van André Six (Through The Void, Down To Insanity, Chalice, …).
Met deze wat ruwere rock-aanpak komt Astrid B uit in de slipstream van Beth Hart, Aaron Lee, Shania Twain, Sheryl Crow en BJ Scott. Aan de lyrics heeft ze nog wat werk, maar vocaal moet ze maar net passen voor die grotere namen. Met genoeg tijd (misschien nog wat meer eelt op dat jonge hart) en de juiste omkadering zullen we nog versteld staan van deze Astrid B.
Het Antwerpse Handkerchief grossiert in wat ze zelf zeemansblues noemen. De bekendste naam van de acht bandleden is Nele Paelinck van vroeger bij School Is Cool. Hun nieuwe single “The Drive By Night” hangt ergens tussen Elbow en Les Négresses Vertes in, of tussen Vaya Con Dios en Arno in, zo je wil.
De accordeon en vooral de blazers krijgen een hoofdrol en toch klinkt dit niet oubollig of retro, wat op zich al een prestatie is. De zanger op deze single heeft een aangename stem met een heel lichte, hese rasp. De lyrics zijn leuk, maar deze single mist een leuk meezingbaar refrein, wat toch wel een minimum zou moeten zijn voor zeemansblues. Wel zit de sfeer heel raak (light de tristesse van de saudade) en inzake compositie en muzikaal-technisch is dit van een internationaal niveau. Genoeg redenen om uit te kijken naar dat album dat er in het najaar aankomt.
https://www.youtube.com/watch?v=mtMVqhEhyRE
Nederlands 
Français 
