METZ - Een laatste keer alles geven

Vrij verrassend en spijtig nieuws is het dat METZ deze tournee aankondigt als hun allerlaatste. De Canadezen hebben besloten om er mee op te houden en dat is heel jammer. METZ heeft met name nog heel wat in hun mars, dit lijkt ons een band die helemaal nog niet is uitgezongen, getuige de laatste voortreffelijke plaat ‘Up On Gravity Hill’ waarin met succes nieuwe paden werden verkend.

Ook op het podium zijn er geen sporen van verval of sleur te merken, dit is een hecht trio die met volle overgave hun withete noise-rock de zaal in jaagt.
METZ gaat furieus van start met “No Reservation/ Loves Comes Crashing”, die sterke opener van de laatste plaat. Het wordt ons terug duidelijk dat deze band flink wat mosterd heeft gehaald bij Fugazi en Hüsker Dü. Al vrij vroeg in de set gaat het dak eraf met vlijmscherpe opgehitste noise-rockers als “Get Off”, “Entwined” en “Blind Your Industrial Park”.
Het gaspedaal blijft vrijwel constant ingedrukt tot die ene adempauze in het heerlijke “Light Your Way Home”, de shoegaze-uitstap waarmee METZ een heuse stap buiten hun comfortzone zet, een wonderlijke song die hier voor een welgekomen sfeervol rustpuntje zorgt. Daarop gaat het tempo terug genadeloos de hoogte in wordt er met het mes tussen de tanden doorgescheurd.
METZ sluit af in crescendo met de geweldige noise uitbarstingen “A Boat To Drown In” en “Wet Blanket”, uw oren zullen het geweten hebben.

Helaas is dit dus een laatste kennismaking met METZ. Een dik uur lang raast de band met ongeziene grinta doorheen hun repertoire, en dan is het onherroepelijk gedaan.
Voor wanneer is die come back?

Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe

METZ
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7157-metz-23-11-2024.html?catid=category

STUFFED FOXES
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7158-stuffed-foxes-23-11-2024.html?catid=category

Organisatie: Aéronef, Lille

Let’s face It, ‘Heavy Lifting’ is geen MC5 album, het is een solo plaat van Wayne Kramer die helaas kort voor de release de pijp is uit gegaan. Die andere MC5 link is de bijdrage op amper 2 songs van originele drummer Dennis Thompson, maar ook hij heeft in 2024 de geest gegeven, nog voor ‘Heavy Lifting’ het levenslicht zag.
Qua aanpak en sound zijn er hoegenaamd al geen raakpunten, het geluid van ‘Heavy Lifting’ sound staat immers mijlenver van de rauwe in your face sound van ‘Kick Out The Jams’, van de straight forward rock’n’roll van ‘Back in The USA’ en van de high energy rock van ‘High Wire’. Verwacht u iets in het verlengde van deze 3 legendarische MC5 albums, dan komt u bedrogen uit.
Wat is ‘Heavy Lifting’ dan wel? Wel, gewoon een potente en onderhoudende rockplaat van een legendarische gitarist, met een stel indrukwekkende gastbijdrages van onder meer Slash, William Duval, Tom Morello en Vernon Reid. Maar ook niet meer dan dat, vermits er hier geen onvergetelijke songs of echte blijvers op staan. Nu alle MC5 leden definitief onder de zoden zitten, zullen die songs ook nooit hun weg vinden naar een live podium en zullen ze zo al snel hun intrede doen in de eeuwige vergetelheid. Geen enkele track is trouwens de naam MC5 waardig, hoezeer ze ook hun best doen om ergens wel stevig uit de hoek te komen. Maar alles klinkt te clean, te clichématig en al zeker niet vettig genoeg. Het album is dus eerder een opvolger van het trio ‘The Hard Stuff’, ‘Dangerous Madness’ en ‘Citizen Wayne’, drie degelijke Wayne Kramer rockplaten uit de nineties. Maar MC5 it ain’t.

Het geweldige Gnome is in onze contreien nog steeds een miskende en onderschatte band terwijl ze in het buitenland al een heuse cultstatus opgebouwd hebben. Met het eerste stevige album ‘Father of Time’, dat eigenlijk vooral een stoner-rifffestijn is, helde de sound nog iets te veel naar Karma to Burn maar met het fantastische ‘King’ ontpopte Gnome zich als een unieke band met een eigen potige sound voorzien van een stel gekscherende zijstapjes. ‘King’ is een prachtig staaltje stoner-metal met een kwinkslag, én met een pinnenmuts op, wat ondertussen hun handelsmerk is geworden.
En het is heus niet omdat ze een voorliefde hebben voor trollen en geflipte kabouters dat we hier van een gimmick moeten spreken, dit is Ghost niet. Gnome is veel straffer.

We hebben weinig moeite om te stellen dat ‘Vestiges of Verimex Visidrome’ even sterk en hevig is als ‘King’. Gnome levert de meest stomende riffs per lopende meter en zet geregeld een abrupte tempowisseling op til, en daar is opener “Old Soul” al een geweldig proefstuk van, met loden riffs en gore metalzang afgewisseld met okselfrisse tempowisselingen. Primus in stonerland, zoiets. Heerlijke song.
Ook het fenomenale “The Ogre” springt van de stevige hak op de woeste tak en pakt dan ook nog eens uit met een prettig gestoorde sax-solo, wonderlijk. Nog een klassieker in wording: “The Gods Are Evil”, stampende stoner-rock op kruissnelheid. Welgemikte kopstoten als “Duke Of Discrace” en “Back to the Mud” hebben ook serieus wat animo in huis en zetten koers richting de geschifte metal van King Gizzard, die van ‘PetroDragonic Apocalypse…’ en ‘Infest the Rat’s Nest’. In de intro van “Golden of Fool” wordt de pinnenmuts heel even vervangen door een sombrero, maar dan gaan de poppen weer stevig aan het dansen en draaien de riffs overuren.

Dit is fabuleuze stoner-metal met een hoek af. Het klinkt even uniek als geweldig, en het ziet er dan ook nog eens fantastisch uit met dat schitterende artwork. Kopen op vinyl, die handel.

Satyn’s Satyrs is een band die hun metal het liefst op zijn allersmerigst serveert. Met hun debuut ‘Wild Beyond Belief’ dompelden ze Black Sabbath, Blue Cheer, Electric Wizard en Venom in de vuilste riool die ze tegenkwamen, voegden ze er wat vettige garage-rock aan toe en joegen ze het ganse zootje door een vunzige brij punk-metal.

Met hun vijfde album ‘After Dark’ hebben ze gelukkig de ganse zooi nog voor geen meter opgepoetst, alles klinkt nog even goor en brutaal als 10 jaar geleden, de modderkluiten zijn aan de gruizige gitaren blijven vasthangen. “Hellin’ it Like It Is” en “All 4’s” zijn rauwe rock’n’roll songs die gebouwd zijn op verwrongen metalriffs en gescheurde gitaren. “Deadly Again” is een soort heavy-metal Stooges, “Saltair Burns” is psych-rock met een Black Sabbath toets en The Afterdark/Mattressback is ontspoorde rioolmetal die uitdooft met een melancholische bui.
Lekker vuil plaatje.

Even schrikken toch, een gitaar-noise band die zijn nieuwste album ‘Synthesizer’ doopt. Als dat maar goed komt. Dit is immers een band die wel open staat voor een experimentje, getuige de vele remixen van hun songs die ze op de streaming platformen pleuren.
Maar een mens is snel gerustgesteld, het is maar een titel, van een abrupte koerswijziging is hier hoegenaamd geen sprake, hoewel APTBS wel degelijk dat synthesizer-ding in de sound opneemt en geregeld het geluid van de eighties opzoekt. Check “Fear of Transmission”, dat inzet als een soort Bauhaus meets DAF en dan overgaat in de vertrouwde noise-poel. Het aanstekelijke “You Got Me”, met een riffje die nogal naar DIIV lonkt, is nog zo een fijne uitstap buiten de comfortzone en afsluiter “Comfort Never Comes” graaft ergens in de schemerzone tussen The Cure en Joy Division.
Voor de rest mag de decibelmeter hier als vanouds over de limiet gaan met vertrouwde noise-uitspattingen in schuimbekkende tracks als “Disgust”, “Bad Idea” en “Have You Ever Been In Love”, dit is vintage APTBS met gitaren die door merg en been snijden.

‘Synthesizer’ is nog maar eens een bruisend en snedig album van een band die zichzelf blijft uitdagen zonder de eigen herkomst te verliezen.

Coldplay is een band die wij al vanaf hun derde plaat bij het huisvuil gezet hebben, maar uit pure nieuwsgierigheid, en om stiekem te kijken of er een vorm van onverhoopte genezing is opgetreden, zijn we nu toch even gaan luisteren naar hun nieuwe album. We hadden beter moeten weten.
‘Moon Music’ heet dat ding en het is een absolute verschrikking. Coldplay maakt zich hier schuldig aan derderangs r&b, halfslachtige ambient, ordinaire disco, fletse kermispop en inferieure hip-hop. Om de haverklap komen er dan nog eens irritante la-la-la refreintjes de kop opsteken die het geheel zo gênant maken dat een mens er acute diarree van krijgt. De heren miljonairs zijn er zich duidelijk van bewust dat alles verkoopt, als je er maar een gerichte en dure marketingcampagne tegenaan gooit. Ze zijn de schaamte voorbij en hebben de lat der goede smaak zodanig laag gelegd dat zelfs een mol er niet onder kan kruipen. Ze kakken zonder gêne een resem songs die dusdanig beschimmeld zijn dat die het containerpark niet meer in mogen. Dus mocht u dat misbaksel per abuis aangeschaft hebben en het na één luisterbeurt als de bliksem naar de kringloopwinkel wil brengen, ze zullen die afval daar al zeker niet aannemen en u abrupt terugsturen met de melding “Madammeke, we nemen veel binnen, maar er zijn grenzen”.
Meer dan 20 jaar geleden waren wij zeer te spreken over de eerste twee albums van Coldplay, die gasten hebben heus wel goeie dingen gemaakt. Maar op ‘Moon Music’ tref je niets anders dan beschamende platte kaas-pop die zelfs nog niet deugt om als achtergrondmuziek in de supermarkt gedraaid te worden.

‘Moon Music’, naar de maan ermee.

Geweldig nieuws, de legendarische underground noise-rockers van The Jesus Lizard hebben elkaar teruggevonden na een stilte van maar liefst 25 jaar.
De vraag is dan ook: kunnen zij nog zo fel, driftig, frontaal en energiek klinken als op de onvolprezen meesterwerkjes ‘Goat’ (1991) en ‘Liar’ (1992)? Het antwoord is een volmondig ‘JA!’.
‘Rack’ mag met geheven hoofd plaatsnemen naast die twee klassiekers, dit dankzij een stel ijzersterke, rauwe en zinderende songs. Hier zijn absoluut geen tekenen van ouder worden te merken, The Jesus Lizard is springlevend en bijt, snijdt, briest en sneert als nooit tevoren. Het gaat hard en bronstig in post-hardcore kopstoten als “Hide & Seek”, “Grind” en “Moto(R)”. Het sleept, sluimert en dreigt in “Armistice Day” en “What If?”. In het rauwe “Alexis Feel Sick” waart de geest rond van wijlen Steve Albini, een fan van het eerste uur die niet weg te denken is in de geschiedenis en entourage van de band. Hoewel Albini, die het loodje legde enkele maanden voor de release van ‘Rack’, deze keer niet de producer van dienst is lijkt hij toch prominent aanwezig in de rauwe, ongelikte, bruuske en naakte sound. Geen toeval, Albini heeft gewoon mee dat unieke geluid van The Jesus Lizard gevormd en zal voor eeuwig met deze band verbonden blijven.

Wij twijfelen er niet aan dat The Jesus Lizard na al die jaren deze intensiteit en ongebreidelde energie ook zal kunnen neerzetten op een podium, en dat mogen we aan den lijve gaan ondervinden op Les Nuits Botanique op 18/05/2025.

Mono - Beklijvend eerbetoon aan Steve Albini

De Japanse post-rock pioniers hebben eerder dit jaar ‘Oath’ uitgebracht, een mooi album die alweer vintage MONO klinkt, maar met meer orkestrale uitweidingen dan we van hen gewoon zijn. Voor de band alvast een reden om deze keer met een zeskoppig kamerorkest te toeren.

Het moet gezegd, die orkestrale bijstand zit de muziek van Mono, die op zich al heel filmisch en atmosferisch klinkt, als gegoten. Met de integrale live vertolking van de nieuwe plaat werd nog maar eens duidelijk hoe sterk en harmonieus dat album wel is, het kwam binnen als de prachtsoundtrack van een film die nog niet gemaakt is. Het gaf de leden van Mono de kans en ruimte om hun heftige gitaarexplosies, want die waren wel degelijk aanwezig vanavond, te laten overvloeien in zweverige en prachtige harmonische orkestraties.
Een perfecte match dus, maar dat wisten we al, want ze hebben dit al eens eerder gedaan, check het live album ‘Holy Ground: NYC live with the Wordless Music Orchestra” uit 2010.
Na een bekoorlijke en langzaam opborrelende opwarmingsronde was “Run On” de eerste grote apotheose waarin het complete gezelschap alle registers opentrok, het orgelpunt van de plaat, een Mono klassieker in wording. Verder in de set ontpopten “We All Shine On” en “Time Goes By” zich als prachtige post-rock juweeltjes.
Het was sowieso een goed idee om hier niet te gaan schiften in ‘Oath’ en het album van naaldje tot draadje in zijn live versie te laten schitteren. We moesten daardoor misschien wel een hele hoop Mono klassiekers missen, maar die houden we tegoed voor hun volgende passage.

Na het ‘Oath’ luik dook Mono alsnog even in hun back catalogue met twee uitgesponnen epische songs, eentje zonder sextet, eentje met. Hierbij draaiden de Japanners de gitaarsluizen volle bak open met een regelrechte aanslag op de trommelvliezen en een uit al zijn poriën openbarstende sound. Het ging van fluweelzacht naar verschroeiend hard en weer terug. Het klonk vooral wonderlijk, zoals het bij Mono overigens altijd al geklonken heeft.

Geen support act vanavond, maar voor de set hadden we al de ganse tijd de heerlijk rudimentaire songs van Shellac door de boxen horen knallen, en dat was niet zomaar toeval. Mono droeg immers de laatste song op aan ‘our hero’ Steve Albini, producer van ‘Oath’, ongewild één van de allerlaatste platen waarop hij de knoppen beroerde. Zo kreeg de finale nog een extra emotionele dimensie als ultiem eerbetoon aan de belangrijkste no-nonsens producer die de rockwereld ooit gekend heeft.
Quasi onmiddellijk na Mono’s beklijvende set joeg men dan nog eens “The End Of Radio” door de zaal. Die kwam echt hard binnen. Krop in de keel.

Organisatie: VierNulVier, Gent ism Democrazy, Gent

Gary Clark Jr. - Gary Clark Jr. smeert het breed uit

Gary Clark Jr. is één van de zeldzame performers die gezegend zijn met meerdere talenten, zo is hij een geboren entertainer, een briljant gitarist en een fluwelen soulzanger.
Het mag dan ook geen verassing zijn dat hij al die bekwaamheden maar al te graag etaleerde op het podium, wat ons betreft iets te uitvoerig.

Op zijn albums, en al zeker op zijn recentste en zeer wisselvallige ‘JPEG RAW’, tapt hij uit te veel verschillende vaatjes en dat uitte zich ook vanavond ook in zijn live gig. We ontwarden Jimi Hendrix, Marvin Gaye, Prince, Stevie Wonder, Curtis Mayfield en George Clinton. We hoorden blues, soul, jazz, r&b en stevige rock. We zagen tegelijk een gitaarheld, een soulman, een r&b zanger en een blueswonder. Nogal veelzijdig dus, maar de wonderboy nam te gretig de tijd om al zijn vaardigheden tentoon te spreiden. Hij gaf dan ook nog eens de ruimte aan zijn muzikanten om hun virtuositeit in de picture te zetten, vooral dan de keyboardspeler. Allemaal best wel knap en heel vakkundig, maar toch ook een beetje te veel van het goede.
Zo klokte de ganse set af na twee uur en een kwart, en dat had heus wel een half uur minder mogen zijn. Een iets strakkere en compacte set had hem een beter eindrapport opgeleverd.

Maar soit, gedaan met muggenziften, want hier was wel degelijk veel te beleven. Soulvolle ballads als “The Healing”, “Our Love” en “Habits” mochten dan misschien wel een zeemzoeterige aanvang hebben, ze groeiden dankzij een stel prachtige gitaarsolo’s uit tot werkelijke huzarenstukjes. Een fenomenaal “When My Train Pulls In”, een klassieker van het eerste uur, was een absoluut hoogtepunt met alweer een gitaarsolo die ons naar hogere oorden bracht. Verder in de set ontpopte een stevig uit zijn voegen barstend “Bright Lights” zich als subliem orgelpunt van de avond, een absolute kraker met Hendrixiaanse allures. Wij verlangden naar meer van dat, maar meneer besliste daar anders over en pakte net iets te veel uit met zijn naar Prince neigend falsetto-soulstemmetje. Op zich best wel aangenaam, maar de songs waarin hij dat deed waren net niet sterk genoeg en hadden stuk voor stuk een sublieme gitaarsolo nodig om van de banaliteit gered te worden. “To the End of The Earth/ Alone Together” bijvoorbeeld lonkte iets te nadrukkelijk naar Prince maar raakte eigenlijk nog niet aan de enkels van die kleine ukkepuk.
In de bisronde kwam Gary Clark Jr. in zijn eentje de blues vertolken met een wondermooi “In The Evening (When the Sun Goes Down)” om daarna nog eens volledig crescendo te gaan. Het complete gezelschap, versterkt met de Noorse support act Magnus Berg, drukte nog eens volop het gaspedaal in met een knetterend “Don’t Owe You a Thang” waarin de volumemeter een flinke ruk naar rechts ging en de gitaarsolo’s volop gierden (deze keer niet van de meester zelve, maar wel van zijn kompanen inclusief nog een keer die schitterende Magnus Berg, onthoud die naam). Een straffe eindspurt van een concert dat lang niet altijd de vaart had die het moest hebben, maar wel een flink stel verbluffende en adembenemende momenten vertoonde.

Een goede twee jaar geleden zagen wij deze rasartiest nog schitteren in de AB, toen haalde Jimi Hendrix het van Prince en haalde de bluesrock het van de soul. Nu was het eerder omgekeerd, maar toch alweer zeer de moeite, ondanks een paar mindere passages.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7047-gary-clark-jr-22-10-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Democrazy, Gent

Godspeed You! Black Emperor – Le Grand Mix in brand!

Krek op de dag van de release van het nieuwe album ‘NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD’ stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze hier bij de buren van l’ Aéronef een wonderlijk concert gaven. Met 4 tracks kregen we een uitgebriede rondleiding in de nieuwe plaat en al snel bleek dat deze weer even indrukwekkend is als de meeste van zijn voorgangers. Alle ingrediënten die deze band zo uniek maken waren immers aanwezig, een atmosferische sound, melancholische violen, verschroeiende gitaarpartijen, adembenemende verstilde momenten en epische noise-uitbarstingen.
De nieuwe tracks “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “GREY RUBBLE-GREEN SHOOTS” mochten volgens het gekende recept stuk voor stuk in hun live versie lustig buiten hun oevers treden. Het waren toonvoorbeelden van hoe een G!YBE song een volledig publiek kan vastnemen, verwonderen en naar andere oorden brengen. Zowat iedereen werd meegezogen in dat alweer apocalyptische totaalspektakel.
Ook de onvermijdelijke visuals die steevast deel uitmaken van hun meeslepende gigs ontbraken niet. Chaotische beelden van verlaten gebouwcomplexen, neerstortende vliegtuigen, felrode vuurgloeden, rellen, bosbranden,… geen vrolijke eendjes in het park, dus.
Met “Fire At Static Valley” en “First of the Last Glaciers” plukte GY!BE twee geweldige pronkstukken uit hun vorige plaat ‘G_d’s At States End’ om dan volledig crescendo te gaan met “Chart#3” en “World Police and Friendly Fire”, een almachtige hap uit hun all time meesterwerk ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’. Volgend jaar is die plaat 25 jaar, mochten ze op het idee komen om ter ere van dat jubileum de plaat integraal live te spelen dan staan wij op de eerste rij, en dit al 2 dagen op voorhand.

Dit was nog maar eens een fenomenaal concert van een band die het post-rock genre niet omhelst maar overstijgt.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing