?Damn You, Hold Steady! How can any band be this good? vroeg recensent Rob Sheffield van het blad Rolling Stone zich af over de vorige cd `Separation Sunday'. The Hold Steady wekt met deze opvolger interesse op in Europa. Het vijftal uit Brooklyn speelt potig, dynamische rocksongs, ergens tussen Soul Asylum, Kings of Leon en Randy Newman. Zijzelf spreken alvast een enorme voorliefde uit voor Bruce Springsteen en Thin Lizzy. Broeierig, bedreven songs, die af en toe sfeervoller en ingetogen zijn. Er is een vleugje psychedelica door piano en toetsen.

De elf songs zijn allen sterk en mooi gearrangeerd: ?Sluck between stations? zet alvast de muzikale toonaard van frisse retrorock, ?First night? heeft een spannende opbouw en ?Citrus? is een sfeervol aangenaam rustpunt.

The Hold Steady heeft een gevarieerde rockplaat uit en onderstreept alvast Sheffields woorden over deze band!

!!!, de Amerikaanse band uit de verschillende windstreken van de VS (de Westcoast en New York), trok naar het country Nashville om de derde cd op te nemen, de opvolger van `Louden Up Now', van een kleine drie jaar terug.

!!! overtuigt het sterkst binnen de stijl van de punkfunk tav geestesgenoten LCD Soundsystem en The Rapture. Ze bieden op avontuurlijke en originele wijze een broeierige, aanstekelijke en dansbaar groovende sound. Hun aanpak is alvast doeltreffender dan op voorgaand platenwerk. !!! onderscheidt zich door een instrumentarium van keyboards, elektronisch vernuft, dubbele percussie, gitaar, bas, blazers en violen.

De groep begint gedurfd met de titelsong ?Myth Takes? en ?All my heroes are weirdo?; de gitaren en de baslijnen klinken krachtiger op deze directe songs.

Vanaf song drie ?Must be the moon? begint het !!! feestje: intrigerende synths, fijne gitaarloops, een bezwerende, opzwepende percussie en een fijne samenzang. ?Heart of hearts?, de eerste single, is een eerste hoogtepunt. Op adem komen we door ?A sweet life?, een mainstream poprocksong.

Het tweede party sfeertje wordt ingezet met ?Yadnus?, ?Bend over Beethoven? en ?Break in case of anything?, waar funk en disco de groove bepalen. Sterk! ?Infinifod? is het meest sfeervolle, rustige nummer van de cd. Een prachtige afsluiter, die het rusteloze van de voorbije materiaal tot rust brengt door piano en orkestraties; een sfeermaker.

!!! heeft met `Myth Takes' opnieuw een overtuigende plaat uit en verkent nieuwe horizonten, zonder afbreuk te doen van hun party affiniteit. Live is !!! een absolute aanrader, ze bezorgen je een weirdo dansavond!

Absynthe Minded gunde zichzelf wat meer tijd voor deze derde cd, gezien de voorgangers `Acquired Taste' en `New Day' elkaar snel opvolgden. Het vijftal, onder zanger/componist Bert Ostyn én ooit `onverdiend' tweede in de HRR, verbaasde met een frisse originele sound van (grillige) pop, jazz, psychedelica, swing en Oost-Europese muziek, bepaald door een breed instrumentarium, en gedragen door de warme, melancholische stem van Ostyn.

Absynthe Minded klinkt op `There Is Nothing' compact en éénduidiger. Ze trekken de kaart van de poprock, spannend, broeierig, dynamisch en intiem, ingetogen; ze klinken een ietsje minder gewaagd en gedurfd, doch ze verloochenen hun muzikale variëteit en ideeënrijkdom niet; het is een logische stap, die er mag wezen!

?Plane song?, ?Ask me anything? en ?I wanna forget? hebben de meeste hitpotentie. ?Stuck in reverse? is lang uitgesponnen en is fijn, subtiel uitgewerkt; een hoogtepunt.

Avontuur en swing is er op ?Nowhere to go?, ?A great height? (wat een meezingbaar gehalte!) en op de titelsong; ?Let's be radical? is de meest originele song. ?It's all around you?, Your backdoor? en ?Attitude gratitude? zijn intiem, pakkend en bepaald door akoestische gitaar en Ostyns stem.

`There Is Nothing' bevat opnieuw knap werk van een vijftal, die al driemaal niet ontgoochelt. Ze krijgen terecht het etiket gekleefd van `mag beloond worden'?een grootse band `nog-steeds-in-wording'?!

Mintzkov heeft wel iets met letters en woorden. Het debuut van een kleine drie

jaar terug was `M for means and L for love'. Nu wordt de L en Luna weggelaten in de groepsnaam. De Antwerpse band is simpelweg Mintzkov nu: direct, krachtig en eenvoudiger, wat ook in de muziek te horen is. Een eenduidiger aanpak, waarbij de band, onder zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, knappe gitaarpoprocksongs brengt, waarin af en toe vleugje psychedelica wordt verwerkt door toetsen.

De groep leunt qua sound en zang nauw aan dEUS/Tom Barman, maar vormt geen inbreuk. Mintzkov, die in 2000 Humo's Rock Rally won, neemt telkens rustig de tijd om hun songs uit te werken, wat opnieuw een pak goede songs oplevert: een boeiende sound, een knap ritme en de mooie, nasale zang van Philip, geruggensteund door de zang van Lies.

?Life after fire?, en de single ?One equals a lot? geven de toon aan van de cd. De titelsong is de meest stevige. Sfeervol klinken ze op ?Miles ahead? en ?Sugar rush?. ?Let's talk things over? en ?The state we're in? intrigeren door de repetitieve opbouw. ?Hitman, afsluitende track van de cd? vloeit moeiteloos over in een xtra track en besluit eervol en overtuigend de tweede cd.

Vorig jaar verscheen een `Greatest Hits' + een nieuwe song ?Why go? van deze Britse band. Rollo Armstrong en Sister Bliss zorgden intussen voor het nageslacht en na een jaartje de klemtoon op het gezin te leggen, werd het opnieuw tijd om de Faithless ketting te doen draaien.

`To all new arrivals' is de vijfde officiële cd, na `No roots' van '04. Maxi Jazzs brabbelde zangrap is als geen andere herkenbaar; een hoofdrol is weggelegd voor Harry Collier, die in twee songs een hoofdrol neemt, nl. op de openingssong ?Bombs? en op het titelnummer. Ook Dido is gewoontetrouw van de partij en kaapt de sterkste song weg, ?Last this day?: een wondermooie sfeervolle popsong met orkestraties en triphopsounds. ?Spiders, Crocodiles & Kryptonite? verwerkt The Cure's ?Lullaby?. In ?The man in you? horen we een vleugje Tears For Fears in de verte. ?Nate's tune? is de chillout song. De afsluiter ?Emergency? klinkt het meest freaky en is eigenlijk de énige echte danssong.

Faithless kreeg steeds het kaartje festivalband bij uitstek, maar het zou kunnen zijn, afgaand op de laatste twee cd's, dat het deze maal iets gematigder zal zijn, door het feit dat een sterke groove en beat uitblijft!

The Go Find is het muzikaal speeltje van Dieter Sermeus, die vroeger één van de bepalende figuren was van het onvolprezen Orange Black. The Go Find begon als nevenproject. `Miami ` was twee jaar geleden het eerste resultaat: fijne, sfeervolle indiepop met elektronica.

The Go Find is een volwaardige band nu. `Stars on the wall' is een logisch vervolgverhaal op het debuut: de songs nestelen zich in onze zenuwbanen, zitten goed in elkaar en hebben een repetitieve opbouw; dromerige pop, met akoestisch gitaargetokkel en een fikse scheut elektronica, onder een melancholisch, neuzelende zang. Indietronica!

Ze refereren aan de sound van The Notwist, Lali Puna en Styrofoam. Deze Antwerpse band heeft een licht verteerbare plaat uit, met een pak pareltjes als ? Beautiful night?, ?Dictionary?, ?New Year?, ?Adrenaline?, ?Ice cold ice? en ?We don't wanna?.

Air, onder het Franse duo Jean-Benoit Dunckel en Nicolas Godin, heeft met `Pocket Symphony' opnieuw een lekker dromerige, wegzwevende loungy plaat uit. Subtiele, stijlvolle, filmische keyboardpartijen, soundscapes en trancegerichte dansbeats zijn de rode draad; een betoverend sfeervol geluid?een `midnightsummer lovedream sound', zoals JJ Burnel van The Stranglers (niet toevallig een Fransman!) het ooit omschreef. Postcoïtale muziek!

Air brengt dus al vijf cd's lang (de soundtrack van `The Virgin Suicides' inbegrepen) trippoplounge, wat een elegante schoonheid is van het duo. Naast de instrumentals en de paar eigen gezongen nummers zijn er twee songs met gastzangers: ?One hell of a party? met Jarvis Cocker en ?Somewhere between waking & sleeping? met Neil Hannon van The Divine Comedy.

Op ?Napalm love? en ?Mer du Japon? klinkt het duo iets forser en groovy.

Godin ging zelfs in de leer bij een Japanse meester die hem de kunst van de koto (Japanse harp) en de shamisen (driesnarig instrument, lijkend op een banjo) heeft bijgebracht.

`Pocket Symphony' is een goede cd maar Air is Air en blijft Air, en verrast niet echt meer.

The Hot Puppies is een vijftal uit Wales, onder songschrijver Luke Taylor en zangeres/componiste Becky Newman. Ze maken deel uit van een nieuwe lichting jonge vrouw-man bandjes als The Subways, The Long Blondes, Juliette & The Licks en The Pipettes.

The Hot Puppies zijn eigenlijk al zo'n zeven jaar bezig en hebben nu pas hun debuut uit. Een paar songs van vroegere EP's zijn herwerkt: ?The drowsing nymph?, ?Green eyeliner? en ?Baptist boy?, waardoor er eigenlijk maar sprake is van zevental nieuwe songs.

Ze brengen korte, catchy poprocksongs met een vleugje psychedelica door een neuzelend, neurotisch klinkend orgeltje (denk aan The Inspiral Carpets).

De groep refereert nauw aan de sound van Blondie, Transvision Vamp (Wendy James), Four Non Blondes (Linda Perry), No Doubt (Gwen Stefani) als The Throwing Muses (Kristin Hersh) en Belly (Tanya Donelly).

`Under the crooked moon' bevat dertien fijne popsongs, de ene maal snedig, broeierig en dynamisch (?Terry?, Bonnie + Me?, ?Love or Trial? en ?Baptist boy?), de andere maal sfeervol en dromerig door akoestische gitaar, subtiele toetsen of een lichte orkestratie, zoals op ?Heartbreak soup?, ?Love in practise not theory? en ?How come you don't hold me no more?!?.

Overtuigend bandje!

Het Franse duo Zdar (Philippe Ceboneschi) en Boombass (Hubert Blanc-Francard) onderscheidden zich van hun Franse leeftijdsgenoten/popdanceduo's Air en Daft Punk. Ze sloegen op '15 Again' een meer eigen weg in en ontpopten zich als liedjesschrijvers, na het opmerkelijke house/discofunk debuut `1999' en het tegenvallende `Au Rêve'.

Het eerste deel van de cd laat een `nieuw' Cassius horen: ?Toop Toop?, aanstekelijk gezongen stomende pop(disco)dance, Rock number one? met Gladys (vriendin van Boombass), die groovende funksoul laat horen en Pharrell zong ?Eye water? in, wat fijne r&b en hiphop brengt in de `Cassius' sound. Een breder concept alvast!

Vanaf ?See me now? komt het `oude' frisse dansconcept naar boven en wanen we ons in een discotempel. ?See me now?, in een Le Knight Club version, komt uit de Daft Punk stal. ?Jackrock? is de sterkste house/dansstamper op de derde plaat, pompende beats en een trance gevoel. Het afsluitende ?Grie Guervos? klinkt het meest gewaagd met neurotische beats.

`15 Again' is een gevarieerde, afwisselend dancepopplaat en heeft meer in z'n mars dan de vroegere funkdiscohouse.

The Van Jets wonnen in 2004 de Humo's Rock Rally. Een EP verscheen een jaartje later: Melodieuze retrogitaarrock'n'roll met vette, snedige gitaarlicks en

-soli, een opzwepende percussie en een overtuigende zang. ?Ricochet? was het uitgangsbord. Ze pakten zelfs ?Honey white? van Morphine avontuurlijk aan. The Van Jets refereerden aan The Datsuns en Iggy & The Stooges.

De debuutcd `Electric Soldiers' laat een viertal horen dat duidelijk is gegroeid. De sound is verfijnd, breder en rijker, luister maar naar songs als ?What's going on? , ?My love is dead? en de titelsong: doorleefd, broeierig, spannend en emotievol. ?I don't know why? en ?You!? openen de cd als ware rock'n'roll songs.

The Van Jets houden van een puur oprechte rocksound: dynamisch, subtiel en intens. Ze laten hun instrumenten spreken. Een vleugje QOSA en Millionaire stoort niet in hun melodieuze snedige sound. Smaakmaker is ?Run'n hide?, gekenmerkt door een schitterende opbouw, en die mooi is uitgewerkt met piano- en gitaarpartijen.

De plaat werd co-geproduced door Pascal Deweze en Aaron Prellwitz. `Electric Soldiers' wint per beluistering aan zeggingskracht. We hebben er een tof bandje band bij.