Wanneer we over The Covenant spreken dan hebben we het over de Amsterdamse rockband en niet over de Zweedse EBM band Covenant. Kwestie van misverstanden uit de weg te ruimen. The Covenant is met dit album aan hun negende album toe. Dat die laatste er gekomen is was niet zo vanzelfsprekend want in 2022 stierf bassist en medeoprichter Peter Stap. Na een tijdje nam zanger Frank de bas op om samen met de andere leden de band nieuw leven in te blazen. Er ontstonden op die manier ideeën voor nieuwe nummers die de basis voor ‘The Age of Rage’ vormden. Uiteindelijk vonden ze een nieuwe bassist, Erol Erdogan, die al op verschillende nummers te horen is.

Muzikaal: Opener en titelnummer “The Age of Rage” is een mengeling van rock, punk en op het einde van de song wat reggae- elementen. Verder is het een catchy song geworden. “Trainwreck” doet wat aan Triggerfinger denken. Een nummer dat puntig is en het nodige gevoel bevat. Net als “Loophole” trouwens dat start met een fijne basgroove.  “Souls to Lose” klinkt melancholisch en bezinnend. Het wordt mooi opgebouwd tot aan de climax. Heel fijn nummer.
“Artisticus Narcisticus” is zelfrelativerend; een nummer waarbij ze zichzelf niet al te serieus nemen. Op het begin van “Wait For Me” lijken we rond een kampvuur te zitten. Uiteindelijk wordt het een soort van ballad met een mooie tekst over o.a. communicatie, vriendschap… Afsluiter “Bones” gaat over rouw, verlies. Waarschijnlijk geïnspireerd door het verlies van Peter Stap.

Zeven nummers lang weten ze ons te boeien met songs die rocken met een melancholische ondertoon. Zeven songs is misschien niet erg veel voor een album maar er staat dan ook geen enkele overbodige track tussen. Het album is mooi uitgebalanceerd.
Qua artwork kunnen we ook nog een en ander vertellen. Bij aankoop kan je een (foto)lijst kopen waarin de cd zit en zeven keer het artwork in verschillende kleuren. Het artwork is geïnspireerd op een oude tegel uit de jaren ’20. Een leuk hebbedingetje.

We waren al ferm onder de indruk van hun eerste single “The Edge” uit hun te verschijnen nieuwe album. Over hun tweede single “What Goes Around” zijn we minstens even enthousiast. Ook dit nummer zit muzikaal heel goed in  elkaar en heeft de nodige elementen om het boeiend te houden na enkele beluisteringen. Bovendien zingt Sharon Braye bij momenten de pannen van het dak.
De intro begint met opvallende synths. Daarna komt de rest erbij en heeft de song een consistente sound meegekregen.
Elk instrument staat op zijn plaats. Het nummer is catchy en klinkt volwassen. Meer kan ik er niet over zeggen dan dat je hem zeker eens moet checken. Super liedje!

What Goes Around

We waren al zeer gecharmeerd door de singles “Digging” en vooral “Spiritchaser”. Sedert kort is hun album uit en is het spannend om te horen of ze deze opwaartse trend kunnen doortrekken over het gehele album.
Er wordt geopend met reeds gekend materiaal: de singles “Digging” en “Spiritchaser” waarvan we van die laatste al zeiden dat dit een heel sterke en goed opgebouwde track is.
“Into the Fog” begint met donkere en sfeerrijke synths. Het nummer wordt dansbaarder wanneer de beat start. De afwisseling in de zang tussen Fred en gastzangeres Simona Ferucci (o.a. Winter Severity Index) werkt ook goed. June Dune (Dead Crush)  doet mee op “The Knife”. Een nummer dat wat aan The Cure doet denken qua sfeer vanwege de synthsounds en de bas. June zorgt halfweg met haar spoken words voor een ijkpunt op de track.
Wat opvalt in veel songs zijn de mooie soundscapes die onder de nummers gestoken worden en die daarmee de sfeer bepalen. Zoals op “Energene” dat uit een aantal verschillende lagen bestaat. “Kids Alone” doet o.a. wat aan Siouxsie and the Banshees denken vanwege de bas en de gitaar. Er zitten dus heel veel invloeden uit de jaren ‘80 in de muziek verweven maar de soundscapes erbij maken dat het toch ook een hedendaagse touch heeft mee gekregen.
Het album bevat elf tracks en de digipack cd bevat ook nog twee bonustracks. Met name het makkelijk in het gehoor liggende “Replicant” en het fijne instrumentale “Awakening”.

Het moet gezegd worden dat de nummers van dezelfde kwaliteit zijn zoals de singles die we al eerder hadden gehoord. Dat betekent dat ze allemaal mooi en slim opgebouwd. Het klinkt eigenlijk ook vrij melodisch.
Met ‘Paradoxial Sleep’ zet de band op muzikaal vlak opnieuw een stap vooruit.

Postpunk/ Cold Wave
Paradoxical Sleep
The Ultimate Dreamers

Het is nu bijna drie jaar dat Red Zebra op non actief staat. Enkele van de leden hebben niet stilgezeten. Met name Frits Standaert (gitarist bij red Zebra) en Sam Claeys (bassist bij Der Klinke, Red Zebra, Pesch, Mask…) begonnen song ideeën uit te werken. Frits deelde demo’s en teksten met Sam die de melodieën voor de zang erbij uitwerkte. Zo kwamen tot een twintigtal nummers. In het najaar verschijnt er dan ook een full album met een aantal van deze tracks op.
Als voorloper krijgen we “Crossfire of Lies” dat een mooi uitgewerkt en catchy klinkende stevig synthpop nummer is geworden. Sam heeft al meermaals bewezen dat hij een prima zangstem heeft en de muziek klinkt goed. Mooie productie en mix.
Live voorziet Sam de zang en de gitaar, Frits de electronica/toetsen en Joshua Ongenae de drums.

Synthpop/Postpunk
Crossfire of Lies -single-
Gare Noir

Crossfire of Lies

Solo artiest Night Ritualz (aka Vincent Guerrero IV) is afkomstig uit San Antonio (Texas). Net als Twin Tribes trouwens. Tja, ik noem hen omdat ze ook wat in hetzelfde genre muziek maken. Met dit verschil dat Twin Tribes wat traditioneler klinkt dan deze Night Ritualz. Sommige teksten zijn in het Engels en andere in het Spaans.
Opener “Make Me Feel” start met een drumcomputer en een aanwezige bas De gitaar klinkt typisch voor een darkwave band. Het is een heel goede opener. Het volgende nummer “Take Me To The Crib” wijkt wat meer af en de electro komt meer op de voorgrond. Een heel mooi opgebouwd nummer waarin veel gebeurt.
“Cross My Heart” zit heel dicht bij de sfeer van bands zoals The Neon Judgement. “Sonar” is dan weer sfeervolle darkwave/dreampop. Hij zingt hier op een iets andere manier waardoor zijn stem wat op die van Elbow lijkt. Ook “Try Means Fail” zit wat in hetzelfde straatje. “Turn N Burn” is eerder een soort club track. Hier kan het volk op de dansvloer al op en neer gaan. Op “Vida” komt de zang van ene Vick Vapors. De stem past perfect bij het vrij dansbare liedje. Ook afsluiter “I Never Get What I Wanted” is een samenwerking. Ditmaal met de eerder onbekende Philadonna.
“Sharing Skin” is een electro punk track. Hij begint vrij rustig om dan open te breken. Met zijn vier minuten is het meteen het langste nummer uit het album. De meeste songs zijn net geen drie minuten lang.

In totaal staan er twaalf tracks op ‘Night Ritualz’ maar o.a. door de afwisseling verveelt het geen minuut. Door die afwisseling is hij iets moeilijker in een hokje te plaatsen hoewel je wel kan zeggen dat het allemaal donkere muziek is met electro en wave elementen.
Wat zo goed aan dit album is, is dat het gekende sounds uit het genre mengt met hier en daar wat experimenteler klinkende elementen. Daardoor klinkt deze muziek enigszins vertrouwd maar toch ook fris. Bovendien zijn ze goed gemaakt en klinkt ook de productie fris. Een sterk debuut!
Voor de liefhebbers van: Twin Tribes, The Soft Moon, Drab Majesty…

Electro/postpunk/dark/wave
Night Ritualz

Mission Jupiter is een female fronted band uit Wit-Rusland die grossiert in ietwat donkere, atmosferische en gothic klinkende metal. De vierkoppige band bestaat al een tiental jaren en heeft al enkele albums uitgebracht. De leden hebben elk hun eigen verschillende muzikale achtergrond. De song “Human Nature” is goed opgebouwd en heeft een goede productie meegekregen. Muzikaal grenst hun muziek wat aan bands zoals Evanescence of het Belgische Subatomic Strangers.
De zang (aangename stem van Kate Varsak) en muziek zitten dus goed maar het klinkt wel een beetje gewoontjes.
 Er mocht wel iets in de song gezeten hebben dat het nummer naar een hoger niveau tilde, waardoor het wat meer zou opvallen. Nu vrees ik dat het wat zal verdrinken tussen de andere releases. Voor de rest een prima song.

Alternative/gothic/metal/rock
Human Nature -single-
Mission Jupiter

Videoclip: https://www.youtube.com/watch?v=t7XA1ciX8lc

In 2020 stonden deze drie mannen in de finale van de Rock Rally. Dat betekent toch nog steeds dat je iets in je hebt. Het trio brengt regelmatig iets uit en telkens kan je wel stellen dat dit voor de luisteraar dikke fun is. Ze speelden reeds in het voorprogramma van o.a. The Sisters of Mercy en Tramhaus.
Op de openingstrack “Austerity Demon Days” nemen ze je mee in hun psychedelische wereld met enkele onverwachte muzikale twists and turns. “SaraH” is een rustige song dat een beetje openbreekt halfweg door middel van een synth. Wanneer het “woho” of “Mééh” op de achtergrond passeert denk ik even aan “Where Is My Mind?” van The Pixies. Maar tot zover de eventuele gelijkenis. Zeer stemmige song.
Op “Moonshake” gaan ze terug meer rocken. De ritmesectie is de basis van de track waarrond de rest fladdert. “Fool’s Order” is een song met een portie gekheid. Maar dat absurdistische dat zo eigen aan ons land is kunnen we zeer appreciëren. 
Afsluiter “The Ballad of the Balrog” is een heel goed opgebouwde song waarin veel te beleven valt.

Deze EP bevat vijf tracks vol luisterplezier met goed opgebouwde nummers en voldoende afwisseling. Heel sterke aanrader!

Psychedelic rock
Temple of Soda EP
Hugs of the Sky

Duo’s zijn dikwijls een gegeven in de muziek. Het is een concept dat meestal ook wel goed werkt. De muzikanten vullen elkaar aan en met twee moet je ook veel minder compromissen maken dan met een volledige band. Arliston is een Brits duo bestaande uit Jack Ratcliffe (zang) en George Hasbury (gitaar en productie). Hun muziek is ingetogen, met introspectieve teksten en minimalistische arrangementen.
De openingstrack “What Did I Think Would Happen” is een mooi voorbeeld van wat hun muziek omvat. Een mooi uitgesponnen en sfeervolle intro. De warme en ingetogen samenzang valt daarna in terwijl op de achtergrond de muziek langzaam opbouwt en zich verder ontwikkelt. De muziek bevat een melancholie en sfeer zoals je die ook kent van The National, Bon Iver, Sufjan Stevens of Iron & Wine.
Tekstueel gaat het over hoop, verlies, acceptatie en andere menselijke gevoelens. Op “Any Raft Will Do” zingt Ratcliffe met een falsetstem. Het stemgeluid doet mij hier wat aan Gotye denken.
In elk geval kunnen de twaalf nummers blijven boeien ondanks dat ze allemaal ingetogen en eerder traag zijn. Je vindt hier geen uptempo tracks of feelgood deuntjes terug. Wel goed opgebouwde, melancholische luisterliedjes. De songs krijgen na enkele beluisteringen nog meer diepgang en je ontdekt ook dat ze verschillende lagen bevat.
Een heel mooi debuut van deze twee heren.

Aghogho is de artiestennaam van de Antwerpse Caro Abutoh. Ze heeft onlangs een master in de Kleinkunst behaald in Antwerpen. Met ‘17’ heeft ze haar eerste EP uit. De EP gaat over zelfacceptatie en zelfontplooiing. Haar Nigeriaanse roots klinkt duidelijk door in de muziek zonder dat het als muffe wereldmuziek klinkt. Integendeel het klinkt fris, fruitig en modern.
De nummers zijn een mix van funk, soul, pop en afro. Dat allemaal gegoten in knappe songs die op de radio zeker niet zouden misstaan. Wat opvalt aan ‘17’ is dat Aghogho een knappe stem heeft. Ik vermoed dat dat live wel gensters moet geven. Ze speelt bas en dat hoor je duidelijk in enkele songs waar de bas meer op de voorgrond komt zoals bijvoorbeeld in “You”. “She’s Everywhere” bestaat hoofdzakelijk uit bas, akoestische gitaar en een dromerige trompet. Daarbij wat percussie en de hemelse stem van Aghogho die het geheel naar een hoger level brengt. “I Love Myself More” gaat over jezelf kwijt raken en dan beseffen dat je in feite een sterke en mooie vrouw bent. Maar bovenal is het een knappe en dansbare afropop song. “Hold Me” is gevoelige soul dat wederom sterk in elkaar steekt.
Tijdens het beluisteren van ‘17’ is het alsof je je onderdompelt in een warm bad. Daarnaast steekt alles knap in elkaar en klinkt de muziek heel puur en naturel. Ik moet bekennen dat ik verkocht ben en dat ik kippenvel kreeg van enkele tracks.
Deze muziek kan, mits het vinden van de goede kanalen, zeker en vast België overstijgen. Het klinkt heel internationaal. Een aanrader!

Soul/funk/Afro/Indie
17 EP

Na de EP ‘Honger’ uit 2023 is er nu hun eerste full album uit. De plaat telt 14 tracks. De titel ‘Waarom niet?’ is afkomstig van een zinsnede die ze onder elkaar vaak over de tong lieten rollen. En, toegegeven, het is een titel die er staat en goed klinkt.

Het laatste jaar konden we hen al verschillende keren aanschouwen op een podium. Of op één van de zotte dinsdagen van Don Vitalski. Maar nu kan je hen dus ook gewoon thuis beluisteren. Geen paniek voor diegene die de EP gemist zouden hebben want de meeste nummers staan ook op deze plaat. Opener “Voorspel-Kom Dichter” opent met een fijne beat en zware gitaren. De song begint na de eerste alinea’s van Nel pas echt open te breken. Een geslaagde song wat mij betreft. “De Helaasheid Der Dingen” begint met schitterende muziek van J.P. die de ideale sfeer schept waarin de poëzie mooi kan gedijen. De bridge met de beats en naar donkere dance neigende synths zet de toon naar het einde toe in. Sterk! “Huidhonger” kennen we al van de EP. Een heel degelijke song waarbij het  gesprokene in enkele songs soms wat minder proper mag klinken. Maar dat is misschien omdat Nel wil dat we echt luisteren naar de teksten. “Traan” is donker en melancholisch. Een rustigere song die er best wezen mag en goed opgebouwd is.
“Waarom Niet?” is net als “Zelfbeeld van den Aldi” een terechte single. Catchy in woord en muziek. In “Tweelingsvlam” probeert de muziek de track voort te stuwen. Maar de vlam slaat bij deze song bij mij niet aan. “Hamartia” heeft heel lekkere synths en beats meegekregen. Ook de spoken words komen hier beter tot uiting en blenden beter in het ritme dan op “Tweelingsvlam”. “Desinteresse” met zijn tempowissels weet mij ook te boeien. “Donderende Anarchie” klinkt onderhuids catchy. “Zebra” vind ik persoonlijk wat spielerei. Het bevat alle elementen die in de andere songs zitten maar dit klinkt toch ietwat één dimensioneel. “Baude ogen” vind ik ook niet meteen hun sterkste track. Nel heeft veel diepere teksten waar mensen zich kunnen in terugvinden dan in deze. Op “Black and Wine” verschijnt er terug een heel mooie soundtrack onder de fraaie tekst van Nel. Begeesterend.
Er wordt afgesloten met “Naspel-Ruimte”. Een mooi gedicht dat op piano werd gezet. De samenhang van de muziek en de stem is iets minder geslaagd alhoewel het verstillend werkt. Wat dan weer goed is om de plaat mee af te sluiten. En dat was misschien wel hun bedoeling.

Veertien tracks is nogal veel. Vooral in deze vluchtige tijden en het is ook intense muziek. Maar we maken nu toch luisterlijstjes op spotify dus dan laat je de mindere achterwege. Toch?  Laten we zeggen dat er heel sterke tracks opstaan waar de muziek en de spoken words heel mooi blenden. Enkele zijn op dat vlak iets minder geslaagd maar als je tien heel goede tracks uit een album van veertien songs kan halen dan kunnen we van een fijn en goed album spreken. Het klinkt donker, wat punky en soms industrieel. De teksten passen wonderwel bij die stijl. Niet direct vergelijkingen met een Anne Clark maken omdat ze dat toch deels anders klinken. Ze hebben een eigen smoel, een eigen stijl en dat is altijd beter dan een kloon van een bekende act. Bovendien klinkt alles heel goed geproduced.
Zonder meer een geslaagd debuut.

Industrial/spoken word/electropunk
Waarom Niet?
N.E.L. & J.P