Als twee gelijkgestemde zielen elkaar vinden, ontstaat een magie die je niet in woorden kunt beschrijven. François De Meyer is een producer, componist die van enorm vele markten thuis is.
In bijgaande persbericht lezen we ''Het project Kyem start met demo's van de Meyer, die zijn zwarte ziel erin kwijt kon' . De perfecte persoon om hem daarbij te helpen vond hij in Tim De Gieter, bekend van o.a. Fär. Met een eerste single “Blue Cat” in 2019 liet Kyem al een tipje van de sluier horen. Met 'Born in June' brengt de band een parel van een debuut uit, dat de gevoelige snaar raakt op uiteenlopende plaatsen in ons hart.
Een zwevende sound die aan je ribben kleeft, een zwoele stem die je doet wegdrijven naar die hogere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Dit is de rode draad op de plaat.
“Stainless” is een knap staaltje verfijnde pop muziek zodanig dat het niet te klef gaat klinken, maar net fijn genoeg is om een groot publiek aan te spreken. Het schipperen tussen toegankelijke deuntjes en een diepgang van een mysterieuze, lichtjes donkere omkadering , keert ook terug op de daarop volgende songs “Distorted” en “Exit Coin”. Dat hoge stembereik, waarbij de haren op je arm recht komen,  en die meeslepende sound bezorgen je telkens een krop in de keel, en doen je zweven over de dansvloer.
Eigenlijk is elke song opgebouwd rond dat totaalgevoel. Luister maar naar de gekende single “Blue Cat” of “Lumimum” waar emoties en de donkere kant botsen op lichtvoetigheid die niet verveelt en je naar adem doen happen. Dat wordt ook bij de laatste parel van een song “Mono Graph” in de verf gezet.
Besluit:  Kyem brengt met 'Born in June ' een debuut uit dat zo veelkleurig is, dat je alle kleuren van de regenboog erin terug vindt. Het zeemzoetige wordt gecamoufleerd door soundscapes die je eerder doen baden in duisternis en zorgen er bovendien voor dat je als luisteraar blijft zweven tussen die dunne lijn van licht en duisternis. Een lijn waar het altijd comfortabel vertoeven is.
Het mooie aan Kyem is dat ze binnen de pop als alternatieve muziek buiten de lijntjes kleuren, en op avontuur trekken in dat kleurrijke landschap. Bovendien brengt Kyem een debuut uit, dat zoveel kanten uitgaat dat je er stil van wordt, maar er ook niet stil kan op zitten.
Door deze veelzijdige aanpak kan zowel de doorsnee pop/R&B fan als de alternatieve muziek liefhebber hier zijn gading in vinden.

Tracklist: Stainless 04:19 Distorted 04:26 Exit Coin 04:27 When it Stops 03:36 Blue Cat 02:43 Lumimun 03:44 Mono Graph 03:06

Pop/Rock/R&B
Kyem
Born in June
 

Liquid Therapy - Een grote droom van ons allemaal is, om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omwegen, recht naar ons doel!

Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel binnen het rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten.
Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79577-breathe.html
We hadden eveneens een mooi interview met de band over, uiteraard van deze release. Een kijkje naar het verleden, het heden en deze rare tijden waarin we leven. Maar ook de toekomstperspectieven kwamen aan bod.

Heren, om met de deur in huis te vallen. Wie is Liquid Therapy? Hoe is alles begonnen en waar staan jullie voor?
Liquid Therapy is gestart door de 2 gitaristen Gino en Davy die elkaar al heel lang kennen. Door wat samen te spelen hebben ze de handen in elkaar geslagen om een band op te richten.

De band ontstond in (dacht ik) 2018. Nu komt er eindelijk een debuut plaat op de markt, maar ondertussen hebben jullie live al je kunnen bewezen. Hoe was de respons tot nu toe?
Eigenlijk zijn we best wel tevreden. Het laatste jaar hebben we door de corona niet meer kunnen optreden maar ons eerste jaar hebben we toch enkele mooie optredens kunnen doen waarbij het publiek toch wel vol lof was. Als er ambiance is zijn we op ons best ?

Ondanks dat jullie nog niet zoveel jaren bezig zijn, heeft elk van de bandleden wel al wat watertjes doorzwommen in de muziek. Hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe zag jullie muziekverleden eruit?
Davy speelt al meer dan 20 jaar gitaar, heeft reeds bandervaring en heeft ook al enkele jaren geleden een CD opgenomen.
Hans en Kristof (onze nieuwe drummer) hebben zowat hetzelfde traject doorlopen.
Bart heeft in wat kleinere bands gezongen maar Liquid Therapy is het eerste serieus project waar hij mee bezig is.
Gino heeft een verleden in blaasinstrumenten (jawel…) en drummen en heeft dit in zijn jeugd enkele jaren beoefend. Na een onderbreking in de muziek is hij enkele jaren geleden gestart met gitaar, drum en audio engineering.

Persoonlijk heb ik de plaat nog niet volledig beluisterd, maar ik lees in sommige recensies de termen ‘hardrock met een sausje grunge’ klopt dat? Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ieder nummer heeft zijn invloed van een andere muziekstijl, er zit enorm veel variatie in waardoor je iedere keer wat anders kan verwachten. We zouden graag de verschillende stijlen willen blijven combineren.

Een paar songs zijn wel gepasseerd, en ik hoor dat er veel pit in jullie muziek zit. Muziek die live nog het best tot zijn recht komt. Vinden jullie jezelf eerder een ‘live band’? of kan/mag ik dat zo niet zien
We spelen enorm graag live. We smijten ons iedere keer volledig en we denken dat het publiek dit ook ervaart. Als het enigszins kan willen we absoluut een ‘live’ band worden genoemd waarbij het publiek zich rot amuseert.

Ik lees in een artikel ‘’Inspiratie voor onze teksten vinden we in het dagelijkse leven’’ . Wil dat zeggen dat de teksten ook verwijzen naar deze tijden waarin we leven? Of net niet. Vertel ons er wat meer over
Eigenlijk gaat het gewoon over het alledaagse leven, iets waar iedereen zich ergens wel kan in vinden. Problemen waarbij vloeibare therapie (Liquid Therapy) wel kan helpen ?

Het is ook een mooie hoes trouwens. Vanwaar kwam de inspiratie, wie is de kunstenaar? Vertel er wat meer over?
We hebben enkele mensen aangesproken om iets te ontwerpen. We hebben uiteindelijk gekozen voor het schilderij van Jorge Vandeplassche. We vonden dat dit het dichtste aansloot bij de visie van ons album.

In datzelfde artikel lees ik dat jullie zich hadden ingeschreven in voor een wedstrijd van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Is daar iets goed uit gegroeid? Heeft dat bijvoorbeeld bepaalde deuren geopend?
Nee, we waren niet geselecteerd. We zullen de deuren op een andere manier moeten openen ?

Ik veronderstel dat deze coronacrisis een streep door jullie rekening is/was. Welke plannen vielen in het water?
2 weken voor de album release in onze eigen gemeente Houthulst kwam er de Lock down. Alles was zo goed als geregeld. Een serieuze streep door de rekening en sindsdien hebben we nog niet live kunnen spelen. Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.

Zijn er langs de andere kant plannen die wel doorgaan dit najaar?
We spelen eind oktober een huiskamerconcert ingericht door de gemeente Houthulst maar daar blijft het voorlopig bij. Maar volgend jaar begint er al anders uit te zien (als het doorgaat door de corona natuurlijk)

Om een beetje daarop voort te borduren, hoe ga je als muzikant en ook als mens om met zo een crisis waarin we nog steeds leven?
Dit is natuurlijk een ongelooflijk rare en moeilijke situatie voor iedereen. We hopen dat de schade, zowel economisch als emotioneel, zo klein mogelijk blijft. We hopen van harte dat volgend jaar het normale leven opnieuw kan aanvatten en hopen ook dat iedereen gezond mag blijven en erdoor geraakt zonder kleerscheuren.

Jullie ultieme droom is om op het podium van Graspop Metal Meeting te staan , zijn er nog andere dromen. Wat is de uiteindelijke ambitie van de band?
Eigenlijk is het de droom om op een festival te kunnen staan in de grootorde zoals Graspop. Dit is voor ons de drijfveer en motivatie om er hard aan te werken.

Is er een soort einddoel, iets wat je als band, muzikant en mens absoluut nog wil bereiken?
Een grote droom van ons allemaal is om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omweg , recht naar ons doel !

Ik wens jullie zeer veel succes met jullie debuut. Kun je om af te sluiten hieronder enkele links plaatsen waar mensen merchandiser en eventueel het debuut kunnen aanschaffen

Van harte bedankt en jullie ook bedankt voor de interesse in onze band. Alles kan aangekocht worden op onze website www.liquidtherapy.be  

De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken,  onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan  je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79342-mothership.html  . De voorstelling van deze nieuwe schijf werd door corona crisis waarin we nog altijd leven wat op de lange baan geschoven. Maar nu is de tijd eindelijk gekomen om die nieuwe parel ook aan het publiek voor te stellen. Flying Horseman trad aan in een goed gevulde, maar niet uitverkochte, Casino. En ook nu weer werd het een voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken.

Het magische aan een band als Flying Horseman (****) is de kruisbestuiving tussen uiteenlopende instrumentale en vocale toverkunsten, en niet één element . Dat is het meest opvallende feit aan deze band. Elke schakel is even belangrijk. En dat kwam ook nu tot uiting. Als een goed geoliede machine wordt vanaf de eerste song de aanwezigen in de zaal letterlijk  bij de keel gegrepen, om niet meer los te laten tot de laatste noot is uitgestorven.
Veel bindteksten komen daar - vooral in het begin van de set - niet aan te pas, maar het stoort in dit geval allerminst. Flying Horseman is  namelijk zo een band die vooral de muziek voor zich laat spreken. Vaak is dat in de vorm van een kabbelend beekje, zo magisch mooi net door de eenvoud. Ondanks de gezapige manier van de live-muziek op zulke momenten, verveelt het geen seconde. De band voelt perfect aan wanneer ze moeten schakelen naar een hoger toerental, zodat de luisteraar niet in slaap wordt gewiegd. De registers worden dan ook op het juiste moment compleet open getrokken. Als alle instrumenten samen komen , ontstaat er een ware vulkaanuitbarsting, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag.
… Maar ook dit duurt niet te lang, zodat je gauw tot rust en kalmte wordt gebracht door een zwevende samensmelting van deze elementen. Het voortdurend in golvende bewegingen tewerk gaan om de luisteraar murw te slaan, of net te bedwelmen, zorgt er voor dat we op het puntje van onze stoel ofwel in stilte zitten te genieten, of eerder tegen de geluidsmuur worden gekwakt, naar een plek in ons onderbewustzijn waar het ook fijn vertoeven is.
Bovendien, het extra fijne aan Flying Horseman is dat de band je , bewust of onbewust,  steeds op het verkeerde been zet. Dat viel ons op ‘Mothership' al op. Ook live merk je binnen elke song , op onverwachtse momenten, verrassende wendingen. Alsof je geniet ‘s avonds van de ondergaande zon; die rust wordt plots verstoord door het gedonder van een opstekende tsunami die alles rondom zich heen, wegvaagt. Om dan, even snel als ze is gekomen, die rust te doen weerkeren. Het eigenaardige is dat er geen ravage achterblijft, maar een soort gemoedsrust over jou neerdaalt.

Flying Horseman is zo een band die al circa tien jaar , op  zeer wispelturige wijze , schippert tussen toegankelijkheid en een moeilijk te verorberen sound. De wenkbrauwen worden gefronst; de avonturier onder ons, die houdt van muziek waarbij bewust buiten de lijntjes wordt gekleurd, geniet ten volle van dit geluid. Het publiek was duidelijk, aan het laaiend enthousiast applaus te horen en de fijne reacties. Iedereen genoot van deze kleurrijke, donkere, dreigende sound en de avontuurlijke trip.

Flying Horseman stelt 'Mothership' verder voor in De Handelsbeurs, Gent op 16 oktober. Op basis van dit bijzonder kleurrijke optreden,  meteen een dikke aanrader.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Not Mandatory - Sex, drugs and rock’n’roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong

Not Mandatory is een vrij jonge band rond muzikanten uit uiteenlopende muzikale strekkingen die elkaar vonden om een gloednieuw project op te starten.
Ze noemen het zelf: ‘vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.”
De band bracht ondertussen enkele singles uit, echt uit de startblokken schieten is er wegens een bepaald virus dat ons leven bepaalt niet echt bij, maar bij de pakken blijven zitten doet de band ook niet.
We hadden hierover een fijn gesprek met de band. Net op tijd, eind september stelt de band zijn nieuwste clip en single voor, “I can’t ‘Escape Myself”.  Een energieke song boordevol opgekropte frustraties, die op aanstekelijke wijze door de strot van de luisteraar wordt geramd. De luisteraar heeft altijd het laatste woord. Daarom. Luister en kijk vooral zelf:
https://www.youtube.com/watch?v=UyW4kfVVlPQ&feature=youtu.be&fbclid=IwAR0AAV4JxVsm1iF07JYXXpxSmDQEM9Z9McC4DtPCCq0gFO3OMgksyDWQJG0

Not Mandatory is een vrij jonge band, hoe is de band ontstaan? En hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Muzikale jeugdvrienden Major Tom, Qrt en Pi-Jay pikten na vervlogen tijd de draad weer op, maar misten nog een gitarist voor hun nieuw project. Door de muzikale ambities van de kinderen van Tom en DoubleYouArDee leerden zanger en gitarist elkaar kennen en zo werd het viertal verenigd vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.

Elk van de bandleden zijn geen groentjes meer. Een zeer fijne mengelmoes van talenten. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Het muzikale palmares van Major Tom haalde vooral zijn top eind jaren ‘90 in de Dance Music met Natural Born Deejays. Het jeugdsentiment KOT-X, de eerste punkband van Major Tom, Qrt en Pi-Jay vroeg om een vervolg. DoubleYouArDee en Major Tom kennen elkaar van hun muzikale gesprekjes tijdens de vioollessen van hun kinderen.  Ondanks verschillende achtergronden, new wave, new beat, metal,... leken hun ideeën toch te versmelten.

Er is nog niet zoveel uitgebracht, maar onlangs wel een single, “Public Image”. Hoe waren de reacties?
Met verwijzingen naar Tom ‘Rotten’, nice ‘80s vibes, sound als Red Zebra en Joy Division, pro opgenomen en gemixed, topschijf, … kunnen we alleen maar tevreden zijn. Er is ondertussen een videoclip uitgekomen  van het nummer “I Can’t Escape Myself” van The Sound en de reacties hierop zijn weer top!

Bommetjes energie die in je gezicht ontploffen op gevarieerde wijze, was mijn eerste indruk. Je mening over deze stelling?
Fijn dat u van onze energie genoten heeft, want onze bedoeling naar het publiek toe is … de tent in brand te zetten. Not Mandatory, verdorie, ambiance verzekerd!

De single “I Can't Escape Myself” wordt gedragen door een 'emotioneel' stem- geluid, iets meer ingetogen ook, maar nog steeds lekker strak. Kunnen we stellen dat Not Mandatory een band is die zich bewust niet in een hoekje laat drummen? Ik vind vooral dat jullie veel kanten uit kunnen gaan met jullie muziek
Vanuit verschillende muzikale invloeden is dit een voor de hand liggend gevolg. Hokjes kennen wij niet, al zijn we nu wel opgeHOKt.

Om daarop voort te borduren, naar promotors en zo toe, hoe zou je zelf je muziek verkopen?
Bekende en minder bekende songs in een nieuwe verpakking met een eigen interpretatie als aanzet om van daaruit te werken naar eigen nieuwe nummers toe. Ook eigen nummers zitten in de pipeline.
Yes.. we kill our darlings, but just to make them prettier and more tasteful!

Rijk worden met muziek is onmogelijk, maar wat is jullie doel en ambitie eigenlijk als band?
Ambiance on stage! Het publiek live  in vervoering brengen. Niets is onmogelijk, daar staat NOT MANDATORY voor. It’s all in the name.

Om terug te komen op die releases. Zijn er, na die singles,  ook plannen voor meer singles of eventueel platenwerk?
Uiteraard, dit is nog maar het begin van een mooi verhaal. De band zal hierin groeien en op termijn ook eigen werk op het menu zetten.

Wegens corona valt alles beetje in het water. Waren er ook bij jullie plannen wat optredens en zo betreft?
Zoals alle andere bands lijden wij daar ook onder, maar het geeft ons meteen ook de tijd om nieuw werk te creëren alsook een positieve vibe te behouden. Een aantal optredens werd jammer genoeg opgeschort. Hopelijk komt hier snel verandering in.

Hoe ga je eigenlijk als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Sex, drugs and rock ‘n roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong ;-)

Zijn er naast Not Mandatory nog andere projecten waar je aan bezig bent? Of de andere bandleden?
DoubleYouArDee werkt naast Not Mandatory nog aan een kleinschalig blues-project.

Hoe blijf je het allemaal combineren?
Music was our first love and it will be our last.

Het zijn rare tijden, maar toch zie je mensen die er interactief mee omgaan door bijvoorbeeld filmpjes te posten, waar elk bandlid in zijn eigen kot een stuk brengt en dan wordt het via streaming gelanceerd. Iets voor jullie?
Afstand werkt niet… Het sociaal samenzijn in dit muziekproject is belangrijk. We kijken dan ook uit naar betere tijden waar we met z’n allen terug een echt feestje kunnen bouwen.

Wat zijn de verdere plannen na deze crisis, zowel met de band als andere projecten eventueel?
Op zoek naar een platenfirma en ons pensioen verzekeren :-) De liefde alleen is niet genoeg …

Om af te sluiten, via concerten en zo is het onmogelijk om merchandise van de band te kopen, hoe kan het wel? Geef gerust enkele links
https://teespring.com/nl/stores/not-mandatory

Zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe, zet ze gerust hieronder
http://www.notmandatory.be

Nicolas Michaux - Democracy can only function if people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process

Nicolas Michaux is a singer-songwriter and music producer. Born and bred in Belgium he now divides his time between Brussels, and the Danish island of Samso, where he writes and records. Michaux released the critically acclaimed debut album “A La Vie A La Mort” in 2016. His second album “Amour Colère” will be out now on September 25. We had a nice conversation with Nicolas about the past, the new release of course, and the future. But also about corona and how the world is changing.. Or how it should be.

Nicolas, you've been in the music business for a while, because our readers (and I too) are quite curious. How did it all start?
Yes that’s true. I started a first band when I was still a teenager around 2004. The band was called Eté 67. We were all from Liège and used to play a lot in the area at the time. It was fun to be on the road with my mates and very instructive to be involved at such a young age with the music business, the studios, the tours etc... That period in the band really allowed me to learn my trade.  Then the band split and after a small break I started my solo career in 2014 with the releases of my first two singles : ‘Nouveau Depart ‘and ‘A la vie à la mort. ‘

What are the heights and any depths to date?
I don’t know really. I don’t envision things exactly that way. I mean I try to focus on my work and try to do It honestly with a high level of commitment and concentration. But You can only put your best efforts ; you can’t command the consequences and this trade demands a lot of distance from the fruits of action. I mean you never know when something is going to be a success or not, there are so many parameters. I’ve enjoyed great times in my career but paradoxically It was not linked to such things as commercial success etc... The discovery is what’s the more thrilling for me. To unveil a song or even just a beautiful musical part is always a source of great joy.

You divided, according to I read your time between Denmark and Brussels? Your songs are partly in English and French? A very international road that you walk. Have you consciously chosen this approach? And why?
That’s right. I live partly in Brussels where I’m part of Capitane Records and partly on the island of Samsø where my girlfriend and our daughter reside. I don’t know If I chose all this consciously. I don’t think we choose that much in life. And certainly not who we fall in love with. But It’s true that in a way I orientated my pace without paying too much attention to frontiers and boundaries. I’ve always craved this kind of freedom from inherited determinisms. I mean living abroad a great part of the year and being in a relation with someone from another culture surely brought me a bit of distance from my natural environment and comfort zone. It makes you think with a little bit more relativity maybe. It brings to mind that things can be different from what you’re used to and that very few things are really natural ; most of them being socially and culturally constructed.

‘His music stands at the crossroads of different traditions: the great era of the French "chanson", the American songwriters, the Brit rock of the 60s, and the early new wave.’ I read the press release. How would you prefer to describe your music yourself?
It’s always a difficult question. I’m not at ease with musical genres and I always find It hard to categorize things ; especially my own music. And I think my music and my lyrics are made of all those things I can’t describe in real life.  But we could say my music sits somewhere between Indie Rock and Indie Pop and is influenced by the sound of the sixties and seventies. 

Which artists are your biggest source of inspiration and why?
You have the great american songwriters like Bob Dylan, Leonard Cohen, Hank Williams, Lou Reed, Townes Van Zandt… because they’re all so cool and they just wrote all these amazing songs.
Then you have the early rock from the fifties and the sixties : The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who, Pink Floyd,… Rock is the music who triggered me to play when I was a teenager and I keep an instinctive and very powerful love for It.  And then you have the French tradition with singers like Léo Ferré, Barbara, Charles Trenet, Serge Gainsbourg, Georges Brassens, Jacques Brel, Jeanne Moreau…  For me, these artists have always been around. It’s the music my parents used to listen to at home.  But I also love things like the CBGB scene, the highlife from ghana and Its area, the Congolese rumba, Moondog, the clash, the Ethiopian jazz, the country-blues, the beach boys…. ; my tastes are very eclectic as long as I feel that the artists had something to say and were somehow part of what greil marcus once called the “invisible republic”. 

You released your debut in 2016, what were the reactions and has it opened certain - let's say - doors?
It did indeed. The album was mainly in French and it was released on a French label called Tôt ou tard. It got really good reviews in many newspapers and magazines. We toured extensively after the release giving more than one hundred shows in Belgium, France, Italy, Switzerland, Canada, Germany and even a few in China.

I have to admit I haven't listened to the latest album 'Amour Colére' yet. What can I expect? Give me a reason why I should buy this record?
Go for It then, give it a try, you’ll tell me. I’m not a good advertiser.

Does the title have a specific meaning, it is about love of course .. tell a little bit more about it?
Yeah. The title translates as “Love Anger”. But one friend of mine uses the expression in French as an equivalent to “make-up sex”. That’s how I found the title.  More seriously, in these recent years I’ve caught myself in between those two feelings of Love and Anger. And then I thought that what was true for me was maybe true for many people. When I’m in a city, I always tend to walk the streets as much as I can and I can see that the streets are filled with love and anger exactly as my heart is.

What are your personal expectations regarding this disc?
I’m not sure about that. I’m already thinking about the next one and about other projects we have with the label and I learnt not to expect too much from things I don’t control.  But still, I would be very pleased If people were listening to It for what It is. I mean I’m conscious that It’s a “difficult” and pretty “dark” record and I know I’m sometimes hard to categorize and sum up because of my multiple origins and influences and the bilingualism of my works. I wanted to give people the whole picture and not to limit myself for whatever reason. I wanted the record to speak for me and It does. I’m proud of It, no doubt. ;-)

We are still living in a corona crisis, which will not disappear this year, how do you deal with that as a person, musician and composer?
Obviously, Coronavirus sucks for so many reasons. But I try to see the predicament we’re In as an alarm and an encouragement to really change things.  We’re running to big disasters If we just keep on acting like bastards who don’t respect nature and other species. Coronavirus is an ecological issue, like the forest fires around the globes, the loss of biodiversity, the sea pollution and so forth...  The world is about to go up in flames and before the Corona I had the impression that most of people didn’t care and did prefer kill off their brains instead of  being involved in the political process. But now things are evolving and I have the feeling people want the power back. I think that’s good because that’s what democracy is about. It’s not about just turning in at the polling station. Democracy can only function If people are aware of what’s going on and willing to participate in the political process.

Have plans fallen into disrepair? Which?
Yeah, some gigs were postponed some others were just cancelled.  But we decided to focus on production and writing. As a label and a work collective Capitane Records now have Its own studio and an office in an old house in the middle of a park in southeast Brussels. And that’s great to know we have that and that we can focus on our work there. If shows can be set up, we’ll be pleased to play the gigs. If not, we will produce and record music for the next months.  Under The reefs Orchestra and Turner Cody are both on Capitane Records and are working on new music As a music producer I’m involved in these ventures as well. 

In these times a lot of questions are about that corona, this question I actually ask everyone involved. But how do you personally think the culture, which has been particularly hard hit, will survive this crisis?
Yeah culture is hard hit that’s true. But many other sectors are hard hit as well. Generally speaking, the word is getting more and more in egalitarian and disrespectful towards mother earth’s needs. I personally think that capitalism, as It unfolded the past decades, is a dangerous threat for humanity and earth alike. But like I said, at least now, It’s pretty obvious that the ruling class in leading us to the catastrophe. So things might finally change for the better If only we’re able to take back the wheel and drive in an other direction.  On October 7, Capitane Records and the FACIR set up a lecture by french sociologist Bernard Friot who is an historian of the social security and who advocates to turn progressively our back from capitalism by extending the social security to new sectors of activity among which housing, food, press, culture etc…  Its theory includes the establishment of a “salary for life” that would be considered as an unconditional human right.

What are the further plans, will the new release also be presented live?
Yes despite of Corona, we’ll play at Les Nuits Botanique on Octobre 1 in Brussels for a special Capitane Records label night featuring Under The Reefs Orchestra, Great Mountain Fire and myself. It’s sold out.  The same bill will play Trefpunt in Ghent on November 13^th. It’s not sold out. ;-) 

I there also something like an end goal?
I’m not sure I get your question. An end goal to what ?  To change the world for the better with love, legitimate anger and music maybe ?  What else ?

Thanks for this nice conversation, unfortunately I could not do this face to face due to unforeseen circumstances, but I hope to meet you live at one of your gigs soon. Are there any gigs set for the fall and so on? feel free to put below. Big thanks!
Thank you  Met plezier !! 

Bebel Gilberto is een Braziliaanse singer-songwriter die sinds het sprankelend debuut in 1986 voldoende haar stempel heeft gedrukt op de muziek. Niet alleen Grammy nominaties, eveneens een diep respect binnen de scene waren - en zijn nog steeds - haar deel. Het is de laatste jaren een  beetje stil gebleven rond Bebel Gilberto. Maar in augustus dit jaar bracht de zangeres, na een bijzonder zware periode, een nieuwe plaat uit ,'Agora'. De zangeres verloor in de laatste twee jaar haar beide ouders en haar beste vriend. Dat doet verdomd veel pijn, en dat hoor je aan de songs. En toch is het geen treurige schijf, maar straalt ze hoop en liefde uit. Een krop in de keel en traantjes weg pinken waren van begin tot einde het gevolg.
Bebel Gilberto is vooral bekend geworden door het aangename bossa nova geluid dat ze in veel van haar platen naar voor bracht. De glans ging er een beetje af de laatste jaren maar dankzij de impuls van producer Thomas Bartlett lijkt op ‘Agora’ een nieuw hoofdstuk te zijn geschreven. Er is plek voor elektronica en organische klanken. Gelukkig blijft de Braziliaanse roots eveneens overeind staan …Knap gedaan. De artieste met al die jaren op de teller heeft het namelijk uiterst moeilijk om verrassend voor de dag te komen, en daar  nu net, slaagt Bebel Gilberto er met brio in. 
Bebel haar wondermooie, breekbare en sterke stem vloeien  dus voortdurend samen in een klankenbord dat je niet van haar gewoon bent; dat blijkt al op “Tito Bom” en het wondermooie “Agora”.
Emoties en hoe daarmee omgaan vormen de rode draad , een lang wachten meer dan waard. Haar vorige plaat dateert toch al van 2014. Eigenlijk hoeft Bebel Gilberto niets meer te bewijzen, ze kon even goed een routineklus afwerken, toch verkiest ze buiten haar comfortzone te treden. Luister maar naar een bijzonder experimentele song als “Yet another love” waar sprankelende elektronische muziek mooi samenvloeien met die warme stem van Bebel. Een stem waaruit pijn en verdriet klinkt, maar die eveneens aanvoelt als een warm deken om je te beschermen tegen de stormen in het leven. Dat horen we op een “Que Não Foi Dito” en de breekbare, wondermooie afsluiter “Teletransportador”.
Besluit: Bebel Gilberto keert met deze veelzijdige schijf, die uit zoveel verschillende lagen bestaat waardoor de aandacht nooit verslapt, terug langs de grote poort. De beste manier om je  pijn te verdrijven, is het neerschrijven of erover te praten. Bebel Gilberto giet dat in songs die ze met zoveel emoties zingt dat je er als luisteraar prompt stil van wordt. Die weemoedigheid in haar stem, bedekt met zachtmoedige, uiteenlopende klanken en de typische Braziliaanse inbreng , keert eigenlijk over de hele lijn terug. Vooral het feit dat Bebel Gilberto buiten de eigen lijntjes kleurt, met een knipoog naar haar Braziliaanse roots, trekt ons bij de luisterbeurt nog het meest over de streep.

Tracklist: Tão Bom 3:27 Agora 3:06 Cliché 3:29 Bolero 4:06 Essence 4:22 Na Cara 3:09 Deixa 3:31 Raio 3:19  Yet Another Love Song 3:37 Que Não Foi Dito 3:39 Teletransportador 3:46

Een band die de laatste jaren rave muziek heeft heruitgevonden? Zo kun je Raveyards eventueel omschrijven. De band bestaat in elk geval uit grootmeesters die van vele markten thuis zijn. Joris Casier (drum), Brent Vanneste (zang en gitaar) en Francois De Meyer (zang, synths, producer). Zowel op als naast het podium heeft Raveyards al grenzen verlegd. De heren bulken niet alleen van talent, ook aan inspiratiedrift komt geen einde.
Een bijzonder bewijs daarvan is het evenement GHOST waarmee sinds enkele jaren Gent onveilig wordt gemaakt. Een concept dat door Raveyards zelf bedacht is, en waarbij er in en rond de kerk van Sint-Jacobs diverse groepen met totaal verschillende genres optraden, gekoppeld aan een tentoonstelling in de kerk.  Maar we dwalen af.
Raveyards vond ondertussen ook nog de tijd om een nieuwe parel van een rave album uit te brengen 'Recollect'. Een plaat waaruit blijkt dat de heren niet zomaar elektronische muziek fabriceren, nee dit is onaards en zo buitengewoon inspirerend dat het wel lijkt alsof de band een nieuwe genre uitvindt of zo.
Met  de song “Recollect” zet de band alvast de toon door je op een bezwerende en  oorverdovende wijze op het verkeerde been te zetten. We besloten bij de eerste luisterbeurt die plaat gewoon op ons te laten inwerken, en zien waar we uitkomen. De fantasieprikkelende songs brengen je naar een donkere wereld, waar het door de verdovende - ja die is er onder dat verschroeiend tempo dat wordt aangehouden - inwerking op je gemoed fijn vertoeven is als je houdt van mysterieuze vlaktes uit mystieke dromen. De enige voorwaarde is dat je die muziek echt tot het diepste van je genen laat doordringen.
Elke song is trouwens heel anders dan de vorige, maar heeft steeds diezelfde werking die balanceert tussen angst en vertwijfeling; ook een soort gemoedsrust daalt over jou neer in een verlaten straat , midden van de nacht.
De doortastende bas , de gitaar en synthesizer geluid zijn een versmelting . En de drumsalvo's gaan naar een climax toe , die ahw de hersenpan verbrijzelen. En dan , die uiteenlopende stem, schreeuwerig en strelend. Het zorgt voor een emotionele rollercoaster die letterlijk een rave party doet ontstaan in je hoofd, dit allemaal zonder gebruik te maken van geestesverruimende middelen.  Om maar een voorbeeld te geven. Bij “Sad Clown” komt die mysterieuze, donkere, macabere kant van de band boven drijven. Je belandt in een spookachtige wereld waaruit je badend in het angstzweet niet meer kunt of wil ontwaken.
De verslavende inwerking op je gemoed zorgt ervoor dat je deze trip nogmaals wil doormaken, en je krijgt er maar niet genoeg van. Dat wordt o.m. in de verf gezet op “Linstuk”, “Lufthansia” en “Monolith”.
Bezwerend en hypnotiserend doet Raveyards je vertoeven in pure duisternis, waar geen licht te bespeuren valt. Door de uitwerking op de dansspieren zweef je in diepe trance met een glimlach op de lippen op de dansvloer.
Gemakkelijk klinkt het allemaal niet …Dus de luisteraar moet wel een inspanning doen om het te begrijpen. Maar eens gegrepen… beland je in een wereld waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Besluit: Klasse komt altijd boven drijven … Apart zijn Francois, Joris en Brent grootmeesters op diverse fronten … Breng ze samen en er ontstaat iets magisch dat je met geen woorden kunt omschrijven. De luisteraar heeft echter altijd het laatste woord. En daarom raden we aan, zet uw koptelefoon op, ga zitten en laat je meevoeren naar een onbekende wereld die Raveyards je hier aanbiedt, dat wordt genieten tot de toppen van je tenen. Zeker weten!

https://raveyardsmusic.tumblr.com/MUSIC

Tracklist:
Recollect 06:16
Pressing 03:25
Storm 02:59
Tasi 00:40
Sad clown 05:52
Linstuk 03:11
Lufthansia 03:08
Monolith 02:54

electro-punk
Recollect
Raveyards
Ghost Records/Gentlepromotion

Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel aan dit rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten. Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen.
Vanaf “When Loves Fool you” vat de band de koe bij de horens, en drijft het tempo naar een gevarieerd en ongekende hoogte. Gevarieerd inderdaad, want je kunt deze band niet in een hokje duwen. Er komen zoveel invloeden boven drijven, ze dragen de stempel 'rock in zijn meest pure vorm'
De energie spat dan ook door de boxen bij de daarop volgende songs “Keep on going”, “Payback”, “Scars” en “Fly away”. Van een rustpunt is er totaal geen sprake bij Liquid Therapy. Of misschien toch , bij het eerder zwevende “Control”. Maar daarna is het terug als vanouds: rocken!
Nog een opmerkelijk pluspunt. Over de hele lijn klinkt het alsof de band al twintig jaar samen speelt, indrukwekkend hoe de heren in het bespelen van instrumenten en de vocals de perfectie benaderen en elkaar blindelings vinden. Gevolg? De haren op onze armen komen voortdurend recht te staan van puur genot. En ons rock hart dat steeds sneller en sneller slaat. We zijn vertrokken voor een wervelende finale op die rollercoaster 'rock', op songs als “Sober”, “Control”, “Rat race” - een titel die subtiel verwijst naar tijden waarbij je geen rust wordt gegund - tot het wonderbaarlijke “Breath”. Maar op adem komen is er dus echt niet bij, integendeel!
Besluit:  Liquid Therapy bewijst op hun debuut dat pure rock muziek nooit zal sterven, door de dynamische en bijzonder energieke aanpak, en ze bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot. Als kers op de taart is er een vocale inbreng waarbij lekker wordt geflirt met rauwheid. Al die elementen doen ons over de hele lijn ademloos achter blijven, lekker headbangend in de hoek van onze kamer tot in de vroege uurtjes.
Benieuwd hoe dat live gaat klinken? We  vrezen voor een wervelstorm en vulkaan uitbarsting waarbij het dak er gewoon afvliegt.
Band om in het oog te houden dus, want dit zijn zo van die uitzonderlijk rock parels die je niet elke dag tegen komt …

Tracklist:  When Loves Fool You - Keep On Going – Payback – Scars - Fly Away – Sober - Control - I Don't Care Rat Race - Breathe

Thunderblender - Economically, it was very difficult before the pandemic, and now it’s a real crisis. But if you ask what would like to do in my life, making this music and performing it, would be the answer

Ter introductie van de formative Thunderblender citeren we even uit de biografie op de website van JazzLab: ‘’Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.’’
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin, ontmoet hij tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio brengt zijn debuut uit ‘Stillorgan’. We hadden hierover een fijn gesprek met Sam  Comerford in een gezellige café nabij Brussel Zuid. Naast de nieuwe plaat hadden we het ook over het verleden, de moeilijke situatie nu voor vele muzikanten, en de toekomst.

You could look it up, but as we’re a bit lazy - how did the idea of ​​"Thunderblender" come about? The style of music you bring is described as "Avant-garde jazz”. Is this correct, what does this mean?
I founded the band when I was studying at the Flemish Conservatory in Brussels. I had been playing in different groups playing original music for many years, such as Aerie, and I wanted to start my own project. I wanted to write music that had many layers, that could be improvised in a different way every time. I was looking for open minded musicians who could improvise in an honest way, and I met Hendrik at the KCB. When I called Jens to play the music, I didn’t know him at all. I had seen him play a gig at a small café in Brussels, the Chat Pitre, and I was really amazed. That's how it all started.

The music style you bring is called jazz, but it is not classic jazz, but jazz nonetheless. Sounds complicated, but what is jazz actually in your eyes?
What jazz that is a big question, and I don’t feel that qualified to answer! I think it begins with American art music, especially African-American music. I certainly love and was heavily influenced by musicians like Lester Young, Charles Mingus, Eric Dolphy, and Lennie Tristano. It's the spirit of exploration and freedom in this music that draws me to it. Is what I do jazz? I'm not sure, but it certainly feels connected to that tradition.

Is it also true if you can play jazz you can play anything, that’s a little bit my opinion
Well, playing jazz requires a strong musical and technical foundation. Today, a lot of people go to study jazz in a conservatory to have that foundation, and then go on to make music in a different style. But this doesn’t mean that by studying jazz you know how to play a different kind of music. Every kind of music is expressing something unique in its own way.

Your debut will actually be released on September 11, but in 2017 there was already an EP "Last Minute Panic" How were the reactions to this EP. Has that release opened doors?
Yes, we had good reviews, and it helped us to play in Belgium, around the country, at festivals, and even tour Ireland. But it was a raw live recording, made on one of our first gigs! The new album is more of a complete statement. We had grown so much as a band from playing together, and I wrote a lot of new music. It was recorded live in the same room, in Koen Gisen’s studio, La Patrie, and his production really made the album what it is.

The title of the debut ‘Stillorgan’ refers to the suburb of Dublin where band leader Sam Comerford grew up, I read in an article by our colleague from Luminous Dash. Tell us a bit more about it
Stillorgan is the place where I spent my teenage years. It’s a suburb of South Dublin, there’s not much going on there. The title isn’t really about the place, it’s more about where I come from, my experiences there, and the people I love who live there.

I have only listened to the disc twice, it seems to me not even enough, I get the feeling that there are many things that I have not yet discovered, after a second listen you suddenly hear sounds that you have not heard before. Was this approach consciously chosen?
I guess that’s a result of the process. It’s the way I make music. The details come from the process. It was all recorded live, and a lot of the music is very improvised. We made edits later, sometimes combining takes of different improvisations. In the recording and mixing, a large part was done in an analogue way. I hope the result is a very organic sounding record.

I especially like that endless experimenting and improvising, creating a kind of ordered chaos in my head. Magnificent! What is your opinion about this?
I'm happy you enjoyed it. When I was writing the music I tried to make the composed parts sound unpredictable, loose and improvised, and often when we improvise it ends up sounding more composed than the writing.

It is also a very varied disc, not a single song on the previous one. Sometimes modest, often the reins are released. The question here too, what is your opinion on that? Was such an approach consciously chosen and why?
Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation.

It is also wonderful how you (especially percussion and piano) want to take your own path, which is perfectly complemented by the saxophone sound, so that a line is still strong. For that you have to feel and complement each other perfectly, otherwise things will go wrong. Is this statement correct?
Yes, it's true! A lot of the music I write for Thunderblender has three or four different voices at the same time. The idea is that we can choose to play some, all, or none of the written parts, so that the composition is different every time it's played. It's really about melody – I am a saxophone player! Even the bass parts are meant to be heard as melodies.

To wrap up on my personal opinions on this disc, (the review will follow later) what are your own personal expectations?
I think once you make a record and release it in the world, it has its own life, and people can make their own conclusions. I can only hope people will listen to it and feel something.
In September and October we're going to do a release tour. I can't wait to play live again! The release tour will be a double bill with Kreis, organised by Jazzlab. Kreis play beautiful delicate chamber jazz, with accordion, double bass and reeds.(https://www.jazzlab.be/seizoen-2020-2021/double-bill-kreis-thunderblender/) We also have a gig on October 3^rd in CC Strombeek, double bill with Ansatz Der Maschine. (link), and a gig at the Jazzycolors festival in Paris, at the Centre Culturel Irlandais in November.

Let's also agree on these special times in which we live. How have you as a musician, band, but also as a person dealt with this corona crisis?
It’s been a difficult time. I've been making a living only from performing for the past ten years. I've lost all my income, have luckily gotten some support, but it's not going to last, and it's not enough. As a person it's also been a difficult time, but one full of great personal growth.

It's kind of a standard question that I'm asking everyone these days. How do you think culture and music will survive this crisis?
I think it’s going to be a very difficult era. Already before Covid, the right wing politics have been working on dismantling everything cultural – see the State of the Arts campaign. We need music and art, but I'm afraid many people are going to have to stop, many institutions will risk closing.

What are the further plans, will there be performances (possibly corona proof)?
After the tour, we have to wait and see how we can organize international gigs with the pandemic situation. Personally, I'm going to dive into a project based around traditional Irish music and the saxophone.

Besides Thunderblender, you are also working on other projects. How can this be combined? Because some of those projects are also very active now. However?

I'm playing in a lot of bands –you just have to be very organized with your time, my calendar can get very confusing! Artistically, each band has a different repertoire, and a different way of approaching music. I try to have no preconceived ideas about what the music needs, and be as honest as possible with my playing.

What are the band's ambitions (beyond world dominance, of course)?
If I could compose and play music for Thunderblender full time and make a living from it, I would be very happy!

Would you be willing, if you could make a lot of money with that, to make music just for the money? If that makes you world famous, but also denies your roots?
Whether I make very commercial or very abstract music, I always try to bring an honest approach to it. So I guess the answer is, I would do it in an honest way? I don't know! With Thunderblender, it should be pretty clear that money is not the primary motivation.

Thanks for this nice conversation.  If there is anything more you want to tell our readers, go ahead
Thank you Erik!

Gigs: 15-10 De Casino, Sint-Niklaas ; 21-10 Trix, Antwerpen; ...

Pics homepag @Sophie Saporosi

Sammy Brue - I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way

Sammy Brue is een folky singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, en je onderdompelt in een sfeer van rond het kampvuur. Dat zette hij met eerdere werkjes voldoende in de verf, met naast de EP zijn sprankelend debuut ‘'I Am Nice ‘ in 2017 uitgebracht. Nu is er een nieuwe plaat op de markt ‘Crash Test Kid’, waarbij je de neiging voelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat. Reden genoeg om Sammy enkele vragen te stellen omtrent zijn nieuwste release , hoe je omgaat met deze crisis waarin we leven en de toekomstplannen.

Sammy, your music is described as folk music. I'm not thinking in boxes, but how would you describe your music yourself?
I like to say at the root of my music, it really is folk music. I'm just trying to put myself in my songs and let the fans do the rest.

A statement I saw passing by ''Sammy Brue is an old musical soul with the perspective of youth ... an explosive combination '' … What do you think about this?

I think that's a beautiful thing to say about someone… Explosieve…

In 2017 you released your debut EP 'I Am Nice'. How were the reactions? Has that release opened certain doors?
Well for starters I went on my first official tour with a hero of mine, Justin Townes Earle, and it was during a weird time in my life but i felt alive and found what I want to do. Just his love alone has opened so many doors.

I really enjoyed your last release 'Crash test Kid'.  It is striking that you bring the songs in a sensitive way, but you also immerse me in folk atmospheres that you can find around the campfire of life. What is your opinion about this?
I'm glad you said that. I love adding instruments to my recordings but at the end of the day, these songs were written with just a guitar and a man and were meant to be played like that too.

My final conclusion was: "especially an artist who embraces his past, cherishes the present and sees the future with a certain charisma in voice and appearance"; what is your opinion about this statement? and do you consciously choose?
I appreciate that so much. That's what I’m learning every day, Its hard right now but I'm working to wake up every day excited and enjoy what I do every day. so thank you.

How were the general reactions on your latest disc?
I've noticed people are liking the transition of vibes with the albums. Always looking for a sound.

I suppose that many activities have fallen into the water due to this corona crisis, which ones?
I guess the biggest one is just tours and shows that would’ve happened. Sad days…

How do you deal with such a crisis as a musician but also as a person?
I've been getting into filmography and just learning new things to further my songs.

Have plans been canceled? which?
Touring, it’s my biggest heartbreak

What are the further plans after this crisis?
Who knows when this crisis is going to end, but I'm planning on just continuing to grab opportunities that come my way and keep evolving and writing. Thinking about making another EP.

Nowadays you see the occasional videos appear where bands perform 'live' for their facebook fans. How do you feel about that?
It's definitely not like the real thing but you gotta do what you gotta do to keep getting your name out there and present

And opposite live streaming concerts? Will this become the new normal?
I don’t believe so and definitely don’t want to believe so. There's nothing like that real human interaction.

A question that I elaborate on, what is your opinion about streaming via spotify or bandcamp? which of the two do you prefer? Why?
I don’t prefer one really, but I have Spotify because that's what my family has.

What are your actual ambitions as a musician?
I've been trying to get better at home recording and actual jamming with other musicians, and last but not least been trying to make my performances top notch with my newest band line up.

My last question. To go deeper into that. Is there also some kind of end goal? Something you absolutely want to achieve as a musician in life?
I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way. Meeting beautiful people in beautiful places. 

Thank you for this nice conversation, hopefully we will see you live, also in our country Belgium
Thank you for your support and your interest in me. I hope I get to meet you soon backstage somewhere. :)  - Sammy