De Brassers werden wereldbekend in België door hun single “(En Toen Was Er) Niets Meer” uit 1980. Ze haalden met hun postpunk de finale van Humo’s Rock Rally en de track haalde kort de radio en verscheen later op een paar verzamelaars. Na 1982 werd het wat stil rond de band, maar er waren af en toe reünies. Vanaf 2005 werd ook opnieuw materiaal (her)uitgebracht en volgden de concerten elkaar sneller op.
Vorig jaar mochten De Brassers aantreden op het Breaking Barriers-festival van Het Depot in Leuven en dat concert wordt nu uitgebracht als live-album ‘Alternative News’. “Niets Meer” staat er uiteraard op, net als “Eruit”, een minstens net zo sterke track uit 1981. Maar de band heeft nog meer puike postpunk in de aanbieding: met drie nooit eerder uitgebrachte nummers: “O Brother”, “Goes Like This” en “Bad Company”. Blij dat die alvast bewaard zijn voor het nageslacht. België scoort al decennialang hoog als het over postpunk gaat en hier bewijzen De Brassers dat ze meer dan een voetnoot of een one-hit-wonder zijn.
Twee covers op een totaal van acht tracks is misschien wat veel (“Lowdown” van Wire en “Nasty Little Lonely” van Alternative TV). Hun versie van “Shadowplay” van Joy Division stond reeds op hun album ‘Live At Doornroosje’ van 2013.
De band krijgt alvast een pluim voor hun aanpak. Sinds ‘Live At Doornroosje’ werd geen nieuw studiomateriaal uitgebracht en toch verschilt dit nieuwe live-album sterk van het vorige. Slechts twee nummers (“Niets Meer” en “Sick In Your Mind”) staan op beide en met de onuitgegeven nummers en covers is het voor de fans zeker de moeite om dit live-album in huis te halen.

Tom Robinson Band

Tom Robinson zou dit jaar zijn 70^ste verjaardag vieren met een tour doorheen de UK en één show in Oostende, maar daar stak de viruscrisis een stokje voor. Als steun voor de bandleden die hun gage mislopen en voor tourmanager Mark die in het ziekenhuis belandde brengt Tom Robinson een benefietsingle uit.  Omdat “The Winter Of ‘79” één van de favoriete nummers is van de tourmanager, schreven Robinson en Lee Forsyth Griffiths een nieuwe tekst met toespelingen naar de actualiteit van dit en vorig jaar en de vooruitzichten om het publiek terug te zien in de zomer van volgend jaar, met vermeldingen for Greta Thunberg, Boris Johnson en Donald Trump.
Maar wie een beetje vertrouwd is met het werk van Tom Robinson zal het nummer nog makkelijk herkennen. Het nummer werd door elk bandlid thuis ingespeeld en ingezongen (Lee zingt ook een strofe) en daarna gemixt tot een single.
Benieuwd of ze volgend jaar in juni in Oostende de originele versie of deze nieuwe zullen brengen.

Elk pond dat je voor deze track doneert, gaat naar de bandleden en tourmanager. https://tomrobinson.bandcamp.com/track/the-summer-of-21

Het Amerikaanse Oceans Of Slumber is een voorlopig goed bewaard geheim in de progmetal. Sinds het aantreden van zangeres Cammie zitten ze in een creatieve vibe die maakt dat ze ook al eens door een publiek buiten de prog en zelfs buiten de metal opgepikt worden. In september brengen ze een nieuw album uit dat nog meer deuren zal openen. Eén van de singles die daaraan vooraf gaat is “The Colors Of Grace”, een duet met Mick Moss van de Britse band Antimatter.  Het is een doorleefde ballad die wat rustig is voor Oceans Of Slumber, maar die een stuk voorbij de helft alsnog een flinke dosis agressie en power krijgt. Het is een visitekaartje voor de veelzijdigheid van deze band. Met ook nog een beetje geluk wordt dit één van de grotere metalbands van de komende jaren.

Als reviewer ontwikkelde ik een onbewust waarschuwingssysteem voor bandnamen en album- en songtitels waar het woord ‘metal’ in voorkomt. Doorgaans voorspelt dat niet veel goeds, als een voorbode van een gebrek aan inspiratie. Het bericht over het nieuwe album van Brothers Of Metal was daardoor bijna ongeopend uit mijn mailbox verwijderd. Het bandconcept deed mij ook al - bijna - besluiten om op de Delete-toets te drukken: een stel als vikings verklede Zweden die dat viking-thema centraal zetten in de lyrics. Nog maar eens rondje dus langs epische zwaardgevechten, runetekens en de Disney-versie van de Noorse mythologie. Dat ik de mail-bijlage toch opende, had te maken met de toch wel originele bandbezetting: één zangeres en twee zangers, liefst drie gitaristen,  …. Dat biedt nog geen garanties, maar maakt het album al een stuk interessanter.
Net dat aspect valt wat tegen. Bij de vocalen krijg je de prachtige, heldere en duidelijk geschoolde stem van Ylva, met nog wat minimaal weerwerk van Joakim en Mats, die een beetje inwisselbaar zijn. Bij de gitaristen zou je niet zeggen dat die met z’n drieën zijn. Als trio halen ze niet het technische niveau van andere bands met drie gitaristen, zoals Iron Maiden of Kvelertak. Niet dat het kneusjes zijn, en het kan ook voor een deel aan de productie en mix liggen, maar als je met drie gitaristen de studio induikt, moet je dat als luisteraar wel kunnen terughoren. En dat gebeurt hier niet.
Ondanks dat ze die bijna-unieke troeven niet genoeg uitspelen is ‘Emblas Saga’ een prima album. In de combinatie van powermetal met het viking-thema hebben ze enkel concurrentie van Hammerfall en Gloryhammer. Van die eerste kunnen we wel stellen dat die al wat op hun retour zijn, maar dat ze alles heel serieus nemen. De tweede wordt al eens al carnaval-metal aangeduid en gelukkig nemen ze zichzelf niet al te ernstig. Brothers Of Metal zit daar ergens tussenin. Ze gaan resoluut voor het viking-thema en met een zuinige dosis humor en zelfrelativering geven ze duidelijk en eerlijk aan dat dat maar een rol is die ze spelen.
De powermetal van Brothers In Metal is stevig en klassiek, maar niet super-origineel. Deze Zweden hebben waarschijnlijk de succesformule van Powerwolf en Sabaton bestudeerd, met catchy hooks en meezingbare refreinen. Een vraag-en-antwoordsong als  “Njord” is duidelijk schatplichtig aan die twee bands en zal een publieksfavoriet worden in de liveset. Ook in de lyrics krijgen we niet plots nieuwe inzichten in de vikingwereld, maar blijft deze band ver weg van de cheape clichés zoals Alestorm die op een hoopje gooit in zijn thema-metal. Enkel op “Brothers Unite” klinken de lyrics wel heel cheap.
De beste nummers op deze ‘Emblas Saga’ zijn “Brood Of The Trickster”, “Powersnake” (ondanks de flauwe titel) en “Chain Breaker”.

Popallure 2020 - Stake - Met de gretigheid van een roedel wolven die bloed ruiken
Popallure 2020
CC Het Centrum
Nazareth-Eke
16-08-2020
Filip Van der Linden

Waren er op zaterdag in de reeks Zomerbubbels van Popallure al heel wat luide gitaren te horen (die van Equal Idiots, High Hi en Peuk) , dan werd de reeks op zondag afgesloten met zo mogelijk nog meer decibels per vierkante meter. Daar traden Stake en Rhea voor in de arena. Het dreigende wolkendek zorgde voor de juiste sfeer, maar gelukkig bleef het droog.

Het Gentse Rhea was een paar jaar geleden genomineerd voor De Nieuwe Lichting van StuBru en sindsdien is de band daar kind aan huis met hun singles. Hun jongste heet “Under My Skin” en haalde vlot de top 10 van de Afrekening. Rhea koppelt de heavy groove van pakweg Monster Magnet aan het beste van de classic rock en dient dat op met veel gevoel voor vernieuwing en innovatie. Er zit ook nog een snuifje glamrock in hun sound (o.a. in de meezingbare refreinen) en vooral ook in hun podiumoutfit.
Hoewel ze de bandbattles al enige tijd ontgroeid zijn, tonen ze veel geduld in het opbouwen van hun oeuvre. Elke single scoort dan ook wel vol in de roos, zodat hun eerste album wel eens een Best Of zou kunnen worden. In Nazareth kreeg het publiek al die knappe singles (“Stuck In The Middle”, “Baby I’m Sorry”, “Silver Lines”, “If Only” en “Under My Skin”) aangevuld met Nieuwe Lichting-track “Never Out Of Sight”. In hun finale gooien ze nog twee covers in de strijd (“99 Problems” van Jay-Z en “Bombtrack” van Rage Against The Machine) maar tegen dan heeft Rhea al elk van de 200 aanwezigen overtuigd.

Rhea krijgt van Stake-zanger Brent nog een complimentje (‘dat is ook een goed orkestje’), maar afgemeten aan het aantal bandshirts in het publiek had de meerderheid in Nazareth toch een ticket gekocht voor Stake. Die band is hier nog steeds bijzonder populair en had zonder viruscrisis deze zomer op de grootste Belgische en Europese (metal)festivals moeten spelen. 200 fans die in het dorp van Nazareth op een stoeltje zitten is dan een hele omschakeling, maar de gretigheid kon bij Stake niet groter zijn. Als een roedel wolven die bloed geroken hebben. Ze openden hun set met een reeks nummers uit hun album ‘Critcal Method’ van vorig jaar, aangevuld met een paar oudere tracks uit hun Steak Number Eight-verleden (o.m. uit het fantastische album ‘Kosmokoma’).
De al vaak vervloekte coronacrisis gaf deze band dan weer de tijd om al nieuwe nummers te schrijven. In het nieuwe materiaal komt Stake opnieuw wat dichter bij donderende atmosferische postmetal met onderhuids nog steeds sludge, noise en posthardcore. Liever dan hun succes en status te consolideren grijpen ze bij Stake elk volgend album aan om hun grenzen nog wat verder op te rekken. De fans zijn al helemaal mee.

Neem gerust een kijkje naar de pics http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/popallure-2020.html
Organisatie: Popallure

Popallure 2020 - Toch een beetje festivalgevoel met Equal Idiots, High Hi en Peuk
Popallure 2020
CC Het Centrum
Nazareth-Eke
2020-08-15
Filip Van der Linden

Popallure mocht voor een week de tuin van CC Centrum in Nazareth vullen met heel uiteenlopende muziek: van Mama’s Jasje, de Starlings en Stan Van Samang tot Uberdope, Brihang, Portland, Equal Idiots en zelfs Stake. Deze Zomerbubbels behoren tot de weinige tuin- en parkconcerten die de annulatiegolf van de viruscrisis overleefden en de organisatie krijgt een pluim voor het behoud van een zomerse en zelfs uitgelaten sfeer ondanks de soms strikte afspraken en regels.
Op zaterdag 15 augustus loopt de programmatie van de Zomerbubbels al stilaan op z’n einde. Alle concerten zijn uitverkocht en alles verliep zonder problemen, ondanks de hittegolf en enkele avondlijke onweersbuien. Met drie bands op één avond en een setting in open lucht krijgen we alvast een beetje het festivalgevoel dat we dit jaar moeten missen. Het verschil is dat je niet dichter bij het podium of bij de toog kan gaan naargelang je interesse in één van de drie bands: de stoeltjes waar je bij de start gaat zitten, zijn je bubbel voor de rest van de avond. Het is even wennen, maar een stoeltje om achterover te leunen en een kistje als tafeltje voor je drankje, dat is meteen wel heel comfortabel. Zo comfortabel dat je het gebrek aan de klassieke moshpit vergeet.

Nochtans nodigt de noiserock en grunge van Peuk zeker uit tot een wilde pogo, al is het dan nog vroeg op de avond. De band van zangeres/gitariste Nele Janssen, drummer Dave Schroyen (ook o.a. bij Millionaire) en bassist Jacky Willems (Heisa) wordt al eens vergeleken met Nirvana en Cocaine Piss en dat rijtje mag je aanvullen met Sonic Youth, Pixies en Shellac. Veel overstuurde gitaren, distortion en fuzz, maar de songs blijven wel behapbaar voor de breeddenkende rockliefhebber.  Peuk vult de set met de beste tracks van hun debuutalbum uit 2019 (“Magpie”, “Cave Person”, “Skin It”, “Endless Spark” en “Drunk’n Caravan”), aangevuld met de twee tracks van hun split met Head On Stone (“Greasy Eye” en “Clean Up Time”). Die laatste zag drummer Dave - vanwege de hitte - liever vervangen worden door een rustiger nummer, maar als Nele het publiek de keuze laat, gaat maar één hand in de lucht voor ‘rustig’. Bassist Jacky krijgt de award voor de meest rake opmerking van de avond als hij tussen twee nummers in zijn bas stemt: ‘Voilà ik heb gestemd, stemmen jullie in het vervolg voor een partij die wel subsidies geeft aan cultuur’.

Die van High Hi zouden deze zomer op een roze wolk moeten leven. Met “Daggers” stonden ze dit voorjaar op nummer één in de Afrekening van StuBru en dat is doorgaans het sein voor een band om je hele zomeragenda leeg te maken om onafgebroken van de ene festivaltent naar het volgende stadsfestival te hossen. Dankzij de coronacrisis klopt daarvan vooral het gedeelte van de agenda leegmaken, maar High Hi wist toch een mooie reeks coronaproof concertjes  te versieren, met als kers op de taart de support van Equal Idiots op de Zomerbar-sessie van Rock Werchter.
Het Afrekenings-succes van “Daggers” kwam voor High Hi op het juiste moment. Niet dat hun carrière in het slop zat, maar een radiohit zorgt wel voor een onwaarschijnlijke boost, zelfs in deze tijden van Spotify en Youtube. Voor hun set in Nazareth putten ze vooral uit hun jongste album ‘Firepool’, met een knappe versies van “Borders” en “Alligot”, aangevuld met telkens één track uit de EP ‘Imminent’(“Madison”)  uit 2018 en het album ‘Hindrance’ uit 2017 (“Baseball Fights”). De donkere poprock van High Hi heeft een mooie balans tussen pop en luide gitaren, tussen de bijzondere stem van zangeres/gitariste Anne-Sophie en die van drummer/zanger Didi. Hoewel dit powerpoptrio al minstens zeven jaar op het podium staat, missen ze soms nog wat zelfzekerheid en grinta. Een hit als “Daggers” moet je als band schaamteloos uitbuiten en dat durven ze bij High Hi nog net niet genoeg.  Maar het publiek was wel helemaal mee, ondanks de regen.

Equal Idiots heeft al meer dan één radiohit op zijn palmares en zanger/gitarist Thibault heeft absoluut geen gebrek aan zelfzekerheid zodra hij op het podium stapt. Al van bij de soundcheck spelen hij en drummer Pieter met het publiek. Drie nummers ver in de set staat de helft van het publiek reeds recht voor hun stoeltjes en wordt er volop gedanst op een halve vierkante meter. En wordt er luid meegezongen met “Hippie Man”, “16”, “Salmon Pink” en “Toothpaste Jacky”, het enige nummer waarin de band een beetje gas terug neemt. Didi van High Hi mag ook even komen meedrummen. Het enige bisnummer van de avond is “Put My Head In the Ground”.
De 200 mensen in Nazareth zijn in aantal een heel pak minder dan het publiek van Pukkelpop of Rock Werchter waar Equal Idiots eerder speelden, maar het duo is gewoon super tevreden dat ze deze zomer toch nog vier keer live konden spelen en dat levert een stomende set op.

Neem gerust een kijkje naar de pics http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/popallure-2020.html
Organisatie: Popallure

Het vierde album van Manolis Aggelakis is uiterst veelzijdig. Van cinematografische soundscapes naar instrumentale, atmosferische jazz via ambient, noise, drone en bijzonder experimentele blues.
Op titel- en openingstrack “The Stone We Had In Our Mouth”, “Where People Go Without Their Names” en “While, Far From Beyond, The Most Intimate Life Of Mine If I Were A Stranger” doet Aggelakis wat denken aan Jane Weaver’s Fenella: donkere en desolate soundscapes die niet zouden misstaan als een bevreemdende soundtrack bij een al net zo experimentele film. Ze lijken ook wat op de atmosferische soundscapes (“Morphe”)die Suura gebruikte op hun ‘Luwte’. De Griek werkt veelal met laagjes van vervormde gitaren en komt hier af en toe in de buurt van de intro’s en outro’s die experimentele black metalbands componeren. Bij Consouling Sounds zal Aggelakis zeker een paar gelijkgestemde zielen vinden.
Op “No, It Is Not A Wing” gaat hij aan de slag met een warme, bluesy gitaar, maar blijft hij mijlenver weg van wat een klassieke blues-song is. Hij speelt met het geluid, voegt kleine dingetjes toe en komt uit bij desolate, experimentele jazz. De twee overige tracks liggen opnieuw meer in de lijn van het eerder vermelde trio songs. Die vreemde en lange songtitels komen overigens uit gedichten van Tasos Livaditis.
Ambient/Jazz
The Stone We Had In Our Mouth
Manolis Aggelakis
SDM/Inner Ear Records

https://manolisaggelakis.bandcamp.com/album/the-stone-we-had-in-our-mouth

Astrid B is een Brusselse zangeres en heeft dus niets te maken met de tussen Vlaams-Amerkaanse reality-soapster Astrid Bryan, nu Astrid Nuyens. De Franstalige zangeres bracht eerder een EP uit met eerder akoestische, trage en introspectieve ballads (‘Ballads Of A Young Mind’), die weinig brokken maakte. Voor haar nieuwe single, “Burn”, verandert ze het geweer van schouder. Met dezelfde begeleidingsband, Roman Quennery van Fred Et Les Garcons en Tobias Le Compte van SweeT, volgt ze hier het spoor van de klassieke bluesrock met elektrische gitaren. De saxofoon-solo van jazzcat Elias Schiva komt een beetje als een verrassing, maar hij zorgt tegelijk voor wat originaliteit. Met nog eens een gitaarsolo van dertien in een dozijn was deze single ons zeker ontgaan. De productie en mix waren in de veilige handen van André Six (Through The Void, Down To Insanity, Chalice, …).
Met deze wat ruwere rock-aanpak komt Astrid B uit in de slipstream van Beth Hart, Aaron Lee, Shania Twain, Sheryl Crow en BJ Scott. Aan de lyrics heeft ze nog wat werk, maar vocaal moet ze maar net passen voor die grotere namen. Met genoeg tijd (misschien nog wat meer eelt op dat jonge hart) en de juiste omkadering zullen we nog versteld staan van deze Astrid B.

Stippenlift brengt depriwave in het Nederlands. De songtitels van deze Nederlander zijn zelden echt opbeurend. Denk aan o.m. “Huilen (kerst)”, “Scherven”, “Het Einde Van Een Vriendschap” en “Alles Dat Bloeit Vergaat”. Hij bezingt met een overrompelende eerlijkheid zijn eigen psychische problemen en die teksten verpakt hij dan vaak met vrolijke beats. Voor nog zo’n heel persoonlijk nummer over zelfmoordgedachten krijgt hij nu de hulp van Aafke Romeijn. Dit keer bestaat de muzikale begeleiding uit een perfect geproducete pianoriedel. Dit arrangement past veel beter bij de donkere gedachten van de tekst dan wat Stippenlift doorgaans op Spotify loslaat. Samen met Romeijn vindt Stippenlift hier de juiste toon, zowel in het brengen van de tekst als in de tekst zelf. Want dit kon makkelijk doorslaan naar al te zielige eerlijkheid.
Stippenlift bracht onlangs overigens een degelijke cover van “Een Eigen Huis”, de hit van Het Goede Doel en René Froger.  

Was Ik Maar Dood -single-
Stippenlift & Aafke Romeijn
Magnetron Music

https://www.youtube.com/watch?time_continue=7&v=hBljxTcqV5Q

Ziggy Marley heeft een nieuw album klaar, de opvolger voor ‘Family Tree’ uit 2009. De single die daaraan voorafgaat, is het guitige “Play With Sky” met gastzanger en -gitarist Ben Harper. De toon is veel vrolijker en onbezorgder dan een  “Tomorrow People” of  “True To Myself” en deze single sluit zo meer aan op een song als “Look Who’s Dancing” en “I Love You Too” van ‘Family Tree’. Het zonovergoten ritme van de ska wordt hier nog versterkt met vrolijke blazers. De lyrics en de dansbare muziek geven voorrang aan een ook voor kinderen te bevatten positiviteit en vrijheid. Ziggy Marley maakt zijn muziek toegankelijk voor kinderen en tegelijk interessant voor volwassenen. Er zijn er maar weinig die hem dat nadoen.
Het volledige album, ‘More family Time” volgt in september en zal bijdragen bevatten van o.m. Stephen Marley, Sheryl Crow, Angelique Kidjo, Alanis Morissette, Tom Morello (Rage Against The Machine), Lisa Loeb, Busta Rhymes en zelfs van actrice Jamie Lee Curtis.

Play With Sky -single-
Ziggy Marley feat Ben Harper
Tuff Gong/V2