Joanna Newsom heeft de schijnwerpers op haar gericht op deze tweede plaat `Ys', die het debuut `The milk-eyed mender' ('04) opvolgt. Door de freefolkbeweging van bands als CocoRosie, Devandra Banhart en Sufjan Stevens krijgt de harpiste uit Californië meer airplay. Een uiterst originele sound geënt op strijkersarrangementen en haar harp. Een neoromantisch folkgeluid, gekenmerkt door lappen tekst en haar hoge fluisterzang. Haar stem doet denken aan één van de zusjes Casady van CocoRosie, Björk en Kate Bush. Vijf songs, die gemiddeld boven de tien minuten zijn.

De songs zijn subtiel uitgewerkt, zwellen soms aan en hebben een broeierige opbouw. De sound doet denken aan de `Er was eens' ..verhalen; Newsom heeft het alvast over de legendarisch verdronken stad van de Kelten.

Het is een talentrijke dame die een overdonderend moderne klassieke plaat uitheeft en beroep deed op Van Dyke Parks, Steve Albini en Jim O'Rourke.

The Rakes zijn een Londens kwartet die onder de aandacht kwamen met het debuut ’Capture/Release’ met songs als “22 Grand Job”, “Strasbourg” en  “Work, Work, Work”, korte kernachtige songs die de band in de tweede linie plaatste van postpunkbands als Bloc Party, The Futureheads, Kaiser Chiefs, Maxïmo Park en Franz Ferdinand. Frisse, energieke gitaarrock dus.

Op de tweede plaat koos de band voor een gematigde subtiele aanpak, minder rechttoe-rechtaan en dynamisch. ‘Ten New Messages’ bevat  aanstekelijke, broeierige, rauw rammelende melodieuze gitaarpop, onder de lichthese, donkere zweverige zang van Alan Donohoe.

“The world was a mess but his hair was perfect”, “Little superstitions”, “We danced together”, “On a mission” en “Time to stop talking” zijn alvast de sterkste nummers op de cd..

‘Ten New Messages’ is daadwerkelijk een minder strak en snedig album dan het debuut. De muzikale aanpak is wennen, maar de plaat wint per beluistering aan zeggingskracht.

Jerry Lee Lewis, één van de laatste rock'n'roll iconen die nog levend rondlopen op deze aardbol, heeft een nieuwe plaat gemaakt met een meer dan indrukwekkende lijst aan gastmuzikanten. De groten der aarde spelen hier op mee. Wat dacht u van Jimmy Page, Mick Jagger, Keith Richards, Bruce Springsteen, Neil Young, BB King, Eric Clapton, Buddy Guy, John Fogerty, Robbie Robertson, Ringo Starr en nog een hele rits anderen. En ondanks al deze professionals klinkt de plaat hoegenaamd niet te proper of afgelikt (wat wel eens het geval is met Amerikaanse artiesten op leeftijd) maar integendeel echt en fris, en dit voor een rocker die de 70 al voorbij is. Hoedje af.

Samen met zijn buddies reist Jerry Lee Lewis hier doorheen de wereld van rock'n'roll, blues en country. De meeste songs zijn van de hand van bovenstaande grootheden en Jerry Lee neemt op elk van deze nummers de vocals voor zijn rekening en uiteraard ook de magistrale en steeds flitsende pianoloops.

Deze plaat steekt heel toepasselijk van wal met ?rock'n'roll?, de Led Zeppelin song waar Jimmy Page en Jerry Lee een bruisend potje rock'n'roll van maken. Ook Springsteen levert met zijn eigen ?Pink Cadillac? een sterk staaltje af in het bijzijn van de grootmeester.

Neil Young brengt met ?You don't have to go? een prachtige blues en John Fogerty blaast zijn klassieker ?Travelin' band? samen met een alweer sterk op dreef zijnde Jerry Lee nieuw leven in. De song bruist en spettert als nooit tevoren. Ringo Starr rockt de pannen van het dak op ?Sweet little sixteen? en Kid Rock mag meedoen op een verrukkelijke versie van de stones- klassieker ?Honky tonk woman?. Met Little Richard is ook een generatiegenoot van de partij, de twee oudjes nemen met verve de Beatles kraker ?I saw her standing there' onder handen. ?Hadacal boogie? met Buddy Guy is het perfecte huwelijk tussen de snijdende gitaar van Guy en de spetterende piano van Jerry Lee.

De plaat is met zijn 66 minuten wel een beetje te lang en er staan ook een paar melige country nummers op (de bijdragen van Rod Stewart, Willie Nelson, Don Henley en Toby Keith hadden hier niet gemoeten) maar de eindbalans is overtuigend positief. Een heuse prestatie voor zo'n ouwe knar.

De Nieuwe Vrolijkheid is een Nederlandse band uit Den Haag onder het duo Vincent van Gerven Oei en Natasha Van Waardenburg. Ze zijn al actief van 2002 maar hebben enkele ups en downs gekend.

Ze maken een avontuurlijk weirdo mix van `80's Swans, The Virgin Prunes, Sonic Youth noise, The Ex' experimenteerdrift en voegen er zelfs een stukje Stone Roses psychedelica aan toe. De eerste nummers zijn alvast loodzwaar: ?I woke up in the middle of a dream?, ?You want my blood on the floor? en ?Kurt?. ?Winter?, ?We'll take their castle ?? en ?Typrewriter? klinken toegankelijker en zijn sfeervoller en opbouwend van aard.

Nerveuzer klinkt het trio op ?This is how I say goodbye en ?red yellow blue?. Dit beloftevolle trio overtuigt met hun bezwerende donkere noisepop.

`Blood on te floor' en De Nieuwe Vrolijkheid: een mooie contradictie in cd en groepsnaam!