Tjens Matic - WOW! (Waardig Ouder Worden)
Tjens Matic
Kreun
Kortrijk
2017-12-14
Geert Huys
Arno, le plus beau van de vaderlandse rock, hoort en voelt zijn biologische klok steeds harder tikken. Langzaam afbouwen, decadent rentenieren of gewoon stilletjes wegdeemsteren lijken echter nog niet besteed aan de 67-jarige veteraan. De jeugd wordt preutser en de rock die ze maken alsmaar braver: het zint Arno duidelijk niet, dus nu het vege lijf nog mee wil vindt ie het hoog tijd om de puntjes ‘go-go-godverdomme’ nog eens op de ‘i’ te zetten. Hij kon hierbij geen meer welgekomen kuur bedenken dan een bloemlezing uit zijn strafste muzikale stoten bij respectievelijk Tjens Couter (’72-‘80) en TC Matic (‘80-‘85), twee prominente bands uit de Belgische muziekgeschiedenis die anno 2017 grammaticaal versmelten tot Tjens Matic.
Uit de oorspronkelijke bezetting van beide oerbands is enkel Arno nog van de partij; tijdens deze tour wordt ie vergezeld van drie jonge(re) honden die in een klassieke bas-drum-gitaar opstelling rauw en energiek van jetje kwamen geven. Voor compagnon de route en meester-toetsenist Serge Feys is tegenwoordig geen plaats meer. Met Tjens Matic wil Arno duidelijk terug grijpen naar de pure eenvoud van de rock’n’roll, gespeend van alle franjes. Kortom, wie dacht frivole 80ies pop (“Ugh Ugh”) of melancholische ballads (“Elle Adore Le Noir”) op het menu terug te vinden kwam van een kale reis uit Kortrijk terug.
Speciaal voor deze tour heeft de nachtburgemeester zijn ‘cockney English’ accent terug wat ingeoefend, wat deze trip met de teletijdsmachine naar het Belpop landschap medio midden jaren ’70 nog echter maakt. Uit die periode dateert de uitgebeende garageblues uppercut “Gimme What I Need”, het beste nummer dat de generatiegenoten van Dr. Feelgood nooit maakten. Arno vertelt er een sappige anekdote bij over hoe het nummer zelfs zijn weg vond naar de jukebox van het legendarische New Yorkse punkhol CBGB’s. De veertigers en vijftigers in de tot de nok gevulde Kreun nemen zijn gewauwel maar wat graag voor waarheid aan, en gooien er prompt hun eigen sterke verhalen bovenop.
Niemand is afgezakt naar Kortrijk om voor de elfendertigste keer “Oh La La La” en “Putain Putain” voorgeschoteld te krijgen, maar helaas, beide pronkstukken uit het nationaal cultureel erfgoed passeren toch de revue. Een pak interessanter wordt het als nummers die zelden of nooit de solo setlists van Arno halen worden opgediept. Een zwierige rocker als “Forget The Rest, Take The Best” (een heropgevist Tjens Couter B-kantje uit ‘78) en de hoekige punkwave van TC Matic’s “Arrivederci Solo” (‘83) staan vanavond netjes zij aan zij, urgent en zonder direct aanwijsbare ouderdomskwaaltjes. Dat Tjens Matic overigens niet enkel het verleden doet herleven bewezen ze met het aan The Jesus Lizard-schatplichtige “Middle Finger”, een nieuw nummer dat onlangs als 45-toeren singletje werd uitgebracht en alles in zich heeft om een collectors item te worden. Wie snel even de lyrics doorneemt herkent trouwens prompt een oud zeer: Arno en Bart De Wever, écht goeie vrienden zullen het nooit worden.
Tijdens de encores deelt de groep de laatste twee kopstoten uit die ons er nogmaals doen aan herinneren wat voor een progressieve band TC Matic eigenlijk wel was. Van avant-garde blues (“Ha Ha”) tot averechtse funkwave (“Bye Bye ‘Till The Next Time”): Arno en Jean-Marie Aerts gooiden het toen allemaal in de mix en het werkt 35 jaar later nog steeds.
De trip mocht gerust nog wel wat langer duren, maar na een uur en een kwart ging de stekker er toch onverbiddellijk uit. Niet getreurd, de AB biedt volgende maand alweer een nieuwe afspraak met dit weerbarstig stukje Belpop geschiedenis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pjds-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tjens-matic-14-12-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Triggerfinger - Beestig (en) goed!
Triggerfinger
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-14
Wim Guillemyn
Voor wie het nog niet mocht weten: Triggerfinger heeft een nieuwe plaat uit: ‘Colossus’. Daarvoor staan ze een aantal keer in een uitverkochte AB. Terecht, want ze hebben een goede live reputatie alsook een goeie nieuwe plaat.
Hong Kong Dong mocht de avond opwarmen. Dit trio bestaat uit de broer en zus Zeebroek (inderdaad nageslacht van ene Kamagurka) en de fantastische gitarist Jeffrey Burton. Boris en Sarah zingen afwisselend en bedienen de synths. Hun muziek is experimenteel, eclectisch en bij momenten ook vrij catchy. Ze konden mij wel bekoren maar het overgrote deel van het publiek moest de zaal nog betreden.
Triggerfinger is ook een trio en op het podium werden ze bijgestaan door, jawel, Jeffrey Burton. Het reusachtig doek op de achtergrond was het werk van Sarah Yu Zeebroek. Er werd stevig van start gegaan met “Upstairs Box” en There She Was Lying In Wait”. De drums van Mario Goossens stond centraal vooraan en langs weerszijden vonden we Ruben De Block en Mister Pol terug. Goossens is een beest van een drummer maar ook een publieksmenner. In de luwte stond Burton te spelen maar hij kreeg zijn moment van glorie tijdens een magistrale solo waarin hij loos mocht gaan. “Flesh Tight” klonk heel goed en ook het van spanning opgebouwde “My Baby’s Got A Gun”. Tijdens een uitgebreide drumsolo toonde Mario Goossens zijn kwaliteiten en daarna verschenen zijn compagnons om mee een stukje mee te drummen. “All This Dancin Around” en “Colossus” stookten het vuur verder op.
Maar het publiek was al eigenlijk mee in het verhaal vanaf song 1. Twee keer kwamen ze terug voor bisnummers. Ze waren daar heel tevreden mee en het publiek duidelijk ook. We kregen o.a. een mooie cover van Rihanna “Man Down” met een stuk Led Zeppelin in verwerkt. “Funtime” van Iggy Pop and the Stooges en “Afterglow”.
Triggerfinger bewees vanavond nogmaals hun internationaal niveau met een optreden om u tegen te zeggen. Na een Europees tour krijgen we de komende maanden een Belgisch luik en het is een aanrader om te gaan zien naar dit fenomeen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trigger-finger-15-12-17/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
In de Handelsbeurs Gent werd op 14-15 en 16 december het Festival van de Gelijkheid georganiseerd. We pikten er één van de avonden uit , met het optreden van de Nederlandse Spinvis, het alter ego van Eric de Jong.
In het voorprogramma troffen we de Palestijns-Syrische Pianist Aeham Ahmad aan. De man werd wereldberoemd door een foto waar hij op zijn piano speelt tussen het puin door de burgeroorlog in Syrië. Hij speelde, alleen , zittend aan zijn piano, meer trieste, sombere nummers en klaagzangen van wat die oorlog teweeg heeft gebracht, waarvan pakkende beelden werden geprojecteerd achter de muzikant. Hij gaf soms een woordje uitleg, maar besefte altijd net op tijd wanneer hij teveel zou uitweiden . Een uptempo song volgde dan.
De ganse context linkte me aan de begeleidende melodietjes van de vroegere stomme films van Charlie Chaplin of Laurel &Hardy. Best wel een aangrijpend halfuur.
Tien minuten eerder dan aangekondigd verscheen Spinvis al op het podium. Eric De Jong, al niet meer zo jong (56)!, had deze keer een heuse begeleiding mee ; hij was omringd door 5 jonge rasmuzikanten. Van het Spinvis combo kregen we maar liefst een twee uur durend fantastisch optreden . De songs zijn meeslepend, melancholisch , poëtisch en romantisch. Onze sing/songwriter is een echte woordenkunstenaar die de zaal meeneemt, - voert op een muzikale tocht doorheen de acht albums.
Ieder nummer heeft wel iets speciaal. Je ervaart nooit hoe een nummer zal verlopen en eindigen. Breekbaar en kil, traag of snel, ingetogen of uitbundig, solo of met gans de groep, je kreeg het allemaal gemoedelijk, vriendelijk van Spinvis , die de hele avond bleef verrassen. Boudewijn De Groot lijkt een grote inspiratiebron. De kleine grapjes tussenin doen niks af van de kwaliteit van het optreden.
Op “Voor ik vergeet” doet hij iedereen er even aan herinneren dat dit nummer al 15 jaar oud is en dat het daarmee allemaal begon.
Het publiek hangt aan zijn lippen, stil, ingetogen en roerloos, des te uitbundiger is het applaus. Na de titeltrack van het nieuwe album ‘Trein, Vuur, Dageraad’ verlaat de band na een gezamenlijke buiging kort het podium. Snel zijn ze terug voor een mooie, sfeervolle bis.
Erik grapte dat we niet moeten wanhopen . Altijd komen ze terug voor hun publiek. Ze stonden te wachten achter het gordijn, wat traditie is . Eindigen doen ze geweldig, in schoonheid met een moderne versie van “Bagagedrager”.
Het Nederlandstalige lied wordt hier naar een hoger niveau getrokken . Spinvis tekende voor een vijf sterren concert! , tijdens deze driedaagse .
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Gruppo Di Pawlowski - Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit
Gruppo Di Pawlowski en Hypochristmutreefuzz
Nosta
opwijk
2017-11-13
Didier Becu
Soms vergt het moed om naar een optreden te gaan. De levensgevaarlijke watergladheid op de autosnelweg was gisteren zo’n reden om je af te vragen waarom je je naar een optreden sleept. Het antwoord: Hypochristmutreefuzz en Mauro dat moet gewoon magie worden. Dat werd het, hoewel toverkunst van een compleet andere dimensie. Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit.
Er zullen wellicht nog wat mensen zijn die nog nooit van Hypochristmutreefuzz hebben gehoord. Erg is dat niet, want dat zal altijd wel het geval zijn al was het maar wegens het feit dat deze Gentse noiserockband (of is het toch iets anders?) muziek maakt die kilometers ver buiten de lijntjes gaat.
Als ze willen kunnen ze catchy songs schrijven die de functie van een oorwurm hebben, getuige “The Spitter”, maar meestal willen ze dat niet en dat is wat Hypochristmutreefuzz doet schitteren. Anders zijn dan de rest.
Eens de lichten in de Nosta uitfloepen en Ramses zijn Star Wars-achtige lichtsabel boven haalt weet je dat het gaat beginnen. “Finger” wordt ingezet, je voelt meteen dat het goed zit, niet dat Hypochristmutreefuzz ooit fout zat.
We hebben al van alles geprobeerd, maar we zijn er nooit in geslaagd om de geluiden van Hypochristmutreefuzz in woorden te vertalen. Ja, het is krautrock, maar krautrock kan altijd wat anders zijn en dat is wat deze Gentenaren doen. Ramses springt op en neer, Jesse Maes bewijst iedere seconde dat hij een wonder op gitaar is, Sander Verstraete weet dat een bas door je lijf moet zinderen, de keyboards van Thijs Troch (op krukken!) weergalmen heerlijk en Elias Devoldere mept zijn ziel op de drums uit.
“Clammy Hands”, “One Trick Pony” of “The Spitter”. Ze klinken allen zalig. Wie heeft nood aan buitenlandse bands als je zo’n raspaarden in je eigen stal hebt? Wie Hypochristmutreefuzz nooit zal kennen zal het zich later tussen de sterren nooit vergeven…
Mauro Pawlowski. Iedereen heeft een mening over hem, en dat is goed. Een muzikaal genie die een agenda nodig heeft om nog te weten bij welke band hij speelt, maar als er één boven uitsteekt (niet dat de anderen op de bodem drijven) dan is het Gruppo Di Pawlowski wel.
Niet iedereen zal Gruppo Di Pawlowski begrijpen, maar niet iedereen snapt Christoff. Wat Mauro doet is wat een mens voor de spiegel van de badkamer doet, je demon wegschreeuwen. De lof der zotheid omdat normaal saai is.
De kritiek dat Mauro te veel zou spelen werd in Opwijk volledig weggespoeld. Eerst en vooral is er nooit een te hoge dosis Pawlowski en ten tweede zat de Nosta tot aan de bar stampvol. Een plaats die de Limburgse god ook wel zal bezocht hebben, want nog voor het optreden keek Pawlowski naar zijn met bier doordrenkte setlist. Als dit maar goed zou aflopen… Troost je, het werd het optreden van het jaar, één buiten categorie die normaal gezien alleen maar voor gasten als Iggy Pop weggelegd is.
Als het op omschrijven aankomt vormt Gruppo Di Pawlowski een al even groot probleem als Hypochristmutreefuzz. Het is noise die gedreven wordt door de dirigent die gewapend is met een maracas, een stem waarmee hij mompelt en schreeuwt, maar vooral veel charisma.
Pawlowski is het uithangbord waar je naar kijkt, maar zelf weet hij ook wel dat zijn gruppo er minstens even veel voor zorgt dat de toeschouwer met een zalig rockgevoel de zaal verlaat. Echte songs, nou ja, heeft Gruppo Di Pawlowski niet. Het is meer een aaneenschakeling van flarden noise, maar wel vol ritme. De koning van Absurdistan. De mening liegen er niet om, menig muziekfan is er van overtuigd dat diens show op Pukkelpop het hoogtepunt van het afgelopen concertjaar was. Een reputatie waar de meester in de Nosta een schepje bovenop deed.
Geen seconde was normaal. Alles gebeurde. Iets wat uit zijn broekrits floepte (neen, het was geen vinger), een bierglas dat met de microfoon tot scherven werd herleid en vervolgens tussen zijn tanden verdween, een blik vol waanzin, een lijf vol rock ’n’roll.
Mauro Pawlowski had gisteren de toverkracht in zich om alle moraliserende vingertjes te breken. Groots, eigenlijk zelfs grootser dan groots. Concert van het jaar dus? Jammer voor al die andere artiesten, maar ja dus!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Nosta, Opwijk
Electric Eye uit Noorwegen grossiert in psychedelische rock zoals je ze kent uit de Jaren 70. Ze kennen een inspiratierijke periode. Verleden jaar kwam hun tweede album ‘Different Sun’ uit en recent nog hun live album ‘Live at Bla’.
Dat ze meer zijn dan zomaar een psychedelische band blijkt uit het feit dat ze reeds mochten spelen op het Eurosonic festival. Op hun derde album kunnen we genieten van psychedelische vibes gecombineerd met rock grooves en elementen uit India, drone, jazz en acid prog. De ene keer komen de orgels wat meer op de voorgrond en de andere keer zijn het de gitaren die de hoofdrol spelen. Ze schotelen ons acht nummers voor die ergens tussen de vijf en de zeven minuten lang zijn. Een song als “Invisible Prison” is een funky , dromerige song dat wat elementen van een band als The Stone Roses of Kula Shaker in zich heeft. We horen hier een sitar passeren. Soms zijn de tracks eerder soundscapes zoals het instrumentale “Rock Pa Norska”. Het album heeft wel een bepaalde sound maar het wordt de ene keer in een song gegoten en de andere keer is het eerder een lapje muziek.
Het blijft muziek voor liefhebbers van drone en psychedelic rock. Ondanks dat het niet echt vernieuwend klinkt, heeft het wel iets fris en kon het mij wel blijven boeien.
Sedert 2010 brengt Frida Annevik (dochter van folkzanger Tor Karseth) regelmatig een album uit. Op “Flyge Fra” (Noors voor ‘Vliegen Van’) presenteert ze ons acht fragiele en sfeerrijke popliedjes. Het Noors geeft het beetje een exotisch toets maar het klinkt wel catchy. De songs bevatten lichte toetsen dromerige pop, folk en soul. Samen krijgen we goed in het gehoor liggende tracks die een mens blijgezind maken. “Lilith” is een warme en recht uit het hart klinkende track. Geen idee waarover het gaat (ik begrijp geen Noors) maar zo komt het over.
In eigen land kreeg ze al diverse prijzen voor haar muziek. De Spellemannprisen ( voor haar teksten) en de Proysenprisen zijn er daar twee van. In Europa geniet ze vooralsnog geen bekendheid maar het is hier toch een album dat wat aandacht verdient vanwege de kwaliteit die we te horen krijgen.
Wie van dromerige singer songwriters houdt , moet dit op zijn minst eens een kans geven.
Opwindende en recht-door-zee rock. Altijd fijn als je nu en dan zoiets tegenkomt. En met de debuut EP van het Zwitserse The Killing Volts is dat het geval. Zangeres Tania Silversen zingt met veel branie en overtuiging. Op “Never Insecure” doet het punk en rock and roll gehalte tijdens het beluisteren de adrenaline de lucht injagen. Op “PonyHorn” zingt ze iets ingetogener maar de afwisseling tussen hoog en laag en het iets subtieler gitaarspel maakt het tot een vrij catchy song. “I Got A Something” is lekkere rocksong. “Tainted Love” is een fijne cover van Soft Cell waar ze hun eigen vibe en draai aan hebben gegeven. Denk bij hun muziek aan bands zoals Magnapop, Hole, Patti Smith, Iggy Pop …
The Killing Volts hebben een EP afgeleverd waarbij het prettig vertoeven is. De zang weet mij in te pakken en de rockvibe zit op de juiste plaats. Meer moet dat soms niet zijn.
Een Frans-Zwitsers trio dat Papertank heet maakt snedige rock dat bij momenten neigt naar hardcore, punk en powerrock. Ze spelen enkel met drums en bass. Bijgestaan door hun geschifte en opruiende gezang. Ze klinken energiek en ondanks dat ze enkel bas en drums gebruiken, klinkt hun muziek toch vol genoeg.
Tien tracks die rocken en soms vrij catchy klinken. Dat is wat je krijgt op “Playground”. Zet je op de achtbaan van Papertank en laat je remmen los voor een ritje van een goeie 25 minuten. Achteraf zal je misschien snel terug naar de ingang lopen voor nog een rondje op hun achtbaan…
Johan Troch maakte in een ver verleden deel uit van de postpunk band Last Journey. Een erfenis die hij levendig weet te houden. Maar erna heeft hij een heel andere weg ingeslagen. Daarvan is er nu een compilatie uit die een mooi overzicht weergeeft van de man zijn oeuvre.
De muziek van Johan Troch kan je omschrijven als instrumentale soundscapes met elementen vanuit genres als ambient, avant-garde en filmische muziek. Op “Apology Accepted” heeft hij 17 tracks geselecteerd uit zijn zeven albums. De nadruk ligt een beetje op zijn debuut ‘Changes’ waarvan er hier het meest nummers vertegenwoordigd zijn. Daarnaast zijn er van elk ander album minstens één of twee tracks aanwezig op deze verzamelaar. Het album vormt een mooi organisch geheel. Muzikaal gezien hoor je niet dat “A New Day” een oude en “Behind The Screen” een recente track is. “Apology Accepted” kan een ideale soundtrack zijn bij een sauna-avondje of op een avond met een glas rode wijn en een goed boek.
Tot op heden was elk album enkel digitaal verkrijgbaar maar voor deze jubileum editie (twintig jaar composer) heeft hij ook een uitgave op cd voorzien. Johan Troch is composer en geen performer, dus zal je hem op podia niet tegenkomen maar de muziek is daarom zeker er niet minder om. Wie kennis wil maken of nog niets in huis heeft van de man haalt met deze compilatie een ideaal startpakket in huis.
Discoversies van post-punk en no-wave songs noemen ze zelf hun muziek. Disco zou ik het niet noemen maar ze bezitten wel een zekere dansbaarheid zoals bv The B52’s ook wel pleegden te hebben. Dus catchy en vrij dansbare songs met post-punk en wave elementen. Dat zorgt voor prettige en frisse liedjes waar naast gitaar ook wel eens een sax, bongo of een trompet passeert. Hoe gekker hoe liever zou ik denken. Met gekke baslijntjes zoals in “Bed Smoker” of een overstuurde sax in “Aspirin Nation”. In vergelijking met hun vorige EP klinken ze hier wel gestroomlijnder en coherenter. Het lijkt alsof ze nu hun stijl gevonden hebben.
Op zeven frisse en soms amusante tracks met een dansbare basis, veel gekte en een originele invalshoek weten deze Duitsers (uit Hamburg) ons wel te charmeren. Het doet ons besluiten dat een beetje gekte wel eens mag en moet. Op vinyl of mp3 te verkrijgen.
Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn. “Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.
Zoals je reeds aan de hoes van het album kan vermoeden is de muziek op ‘Blackbox’ vreemd en wat donker gekleurd. Daarnaast is het ook heel verhalend en cinematografisch. Opener “Lover, Lower Me Down!” klinkt als prog rock en “Night Hitcher” begint eerder als electro maar gaat dan over in meer progressievere muziek. Al bij al is dit originele prog rock. Niet in het minst door de zang maar ook de percussie wijkt wat af van de doorsnee prog die wel eens vrij ingewikkeld en over the top kan klinken. Hier klinken de tracks vrij naturel. Toch bevatten ze veel variatie en elementen die het boeiend houden. Linn Frokedal komt hier in vier nummers de vocals versterken. Het levert een mooi contrast op met de zang van John Ivar Kollbotn. “Isabel” is een donkere en aantrekkelijke song waarin beiden hun vocals afwisselen en waarin we snedige gitaarlicks horen (die niet het geheel overheersen). De band bestaat uit maar liefst zeven leden (violist, gitarist, orgels…) en voor dit album werd nog met een heleboel artiesten samengewerkt. Voor de sound en productie werd Yngve Leidulv Saetre aangetrokken (o.a. Datarock, Magnet en Kaizers Orchestra).
Major Parkinson klinkt op “Blackbox” donker, feeëriek, spookachtig en origineel. Heel moeilijk om hen in een hokje te stoppen. Maar als je je geest openstelt dan ontdek je een pareltje.
Wie houdt van een fijne vrouwelijke zangstem samen met goed in het gehoor liggende metal a la Nightwish, Delain, Amberian Dawn zal hier wel aan zijn trekken komen. The Dark Element is een nieuw project dat toevallig is ontstaan op vraag van het label Frontiers Music. Nadat ze aan gitarist en songschrijver Jani Liimatainen (Cain’s Offering en ex- Sonata Arctica, Stratovarius) gevraagd hadden om een nummer voor een compilatieplaat te schrijven , beviel het resultaat hen zo goed dat ze hem vroegen om een gans album te maken. Er werd een zangeres bijgehaald zijnde Anette Olzon. Niet zomaar een zangeres want tot 2012 was ze zangeres bij Nightwish. Ze zong o.a. op “Dark Passion Play” en “Imaginareum”. Ze deed daarvoor ook de vocals bij een ABBA tribute band. Dat verklaart een beetje haar zang die wat meer naar pop dan naar metal neigt. Maar samen met de symfonische metal klinkt het in elk geval niet slecht. Qua vocals krijgen we dus mooie cleane zanglijnen. Voor de ritmesectie sprak Jani zijn companen van Cain’s Offering aan. Maar muzikaal merken we dat niet meteen en horen we hier eerder muziek in de stijl van Eyes in Eden of Nightwish.
Songs als “The Ghost and the Reaper” en “My Sweet Mystery” klinken catchy en met net genoeg ballen om van metal te spreken. De synths maken het geheel vrij vlot verteerbaar. Voor sommigen zal het wat te gepolijst klinken maar het album in zijn geheel klinkt wel goed. Het ene nummer blijft al wat beter plakken dan het andere maar echte stinkers staan er niet tussen. Er staan naast de vele uptempo tracks ook wel ballads tussen zoals “Somebody Used To Know”. Deze weet mij minder te raken. “Heaven of Your Heart” kan mij meer bekoren. Toch hoor ik ze liever tussen de gitaren tijdens de uptempo songs. Die piano ballads zijn iets te braafjes voor mij. “Only One Who Knows Me” is een toptrack waarmee dit meer dan degelijk album wordt afgesloten.
Tot op heden is niet bekend of er ook op tournee zal gegaan worden. Zou wel leuk zijn. In de tussentijd moeten we het met de plaat zelf doen.
Verleden jaar leerde ik deze Amerikanen, geleid door Michael Wood, kennen via een 5x5 promo ‘Feels Like Five Days’ van Silber Records. Een band krijgt dus de kans om 5 maal één minuut muziek op te nemen. Op deze promo was het mij opgevallen dat dit misschien wel een bandje was om te blijven volgen. Ik was er natuurlijk vlug bij toen ze op de proppen kwamen met dit album. Ik was dus benieuwd of ze konden blijven boeien wanneer ze met songs van drie minuten of meer afkwamen. Het antwoord is volmondig: ja.
Ook op deze release zijn ze muzikaal te plaatsen ergens tussen bands als Ride, Pixies, The Fall… Opener “Quicksand” begint met het geluid van de zee om daarna met een roestige gitaar a la Dinsosaur Jr verder te gaan. De manier van zingen doet wat aan Frank Black denken. De song heeft een mooie outro. “Cleanse” is nog iets sterker dan de vorige track. Er zit meer pit in en ze klinkt minder braaf. “Cold Beach” die erna komt is een toptrack. Synths zetten de song in en gaat verder als een postpunk nummer met fijn gitaarspel en gedreven zang. Op “Family Reunion” gaan ze verder op hun elan. Een fijne punksong. Het thema van de zee komt terug in “Warm Beach”. Een donkere en mysterieuze instrumentale song. “Tired” stond al op de vorige EP maar hier staat hij in vol ornaat. Een heel aardig nummertje en een Pixiaanse song. “Dirt and Tress” is een nadrukkelijke synth-song. En toch pure punk. Afsluiter “You Can’t Get Back” is terug punk verweven met alternatieve rock en wave elementen.
‘Oceans’ is een boeiende punkplaat. Punk dat eens niet de clichés van het genre volgt maar gewoon een band dat hun eigen zin en goesting doet en ze beleven er hoorbaar plezier aan. Niet alles klinkt even correct maar dat stoort bijlange niet. Heerlijk lo-fi plaatje.
Nederlands 
Français 
