Bart Peeters is van alle markten thuis en beschikt over een grenzeloze creativiteit. De bijna dolle vijftiger onderscheidt zich als tv presentator, acteur, entertainer en zanger/multi-instrumentalist.
Qua muziek ruilde hij Engelstalig werk voor het Nederlands. Hij is toe aan de derde cd in de reeks, na de vorige veroveringstocht ‘Slimmer dan de zanger’. ‘De Hemel in het Klad’ lijkt dit doodleuk te herhalen. Maw hij maakt z’n sterke reputatie als Vlaamse zanger meer dan waar. Samen met z’n lievelingsmuzikanten brengt hij opnieuw een subtiele mix van pop, folk, kleinkunst en chanson, waarin een vleugje jazz, funk, afro, tango en hiphop te horen zijn, in een uitgebreid instrumentarium van gitaar, accordeon, viool, klokkenspel, derboeké (variant op de djembé ) en allerhande tierlantijntjes.
Peeters geeft persoonlijke indrukken weer, neemt de samenleving onder de loep, geeft kwinkslagen en maakte er een luchtige en integere cocktail van in z’n bindteksten. Ongelofelijk tot wat hij als cabaretier en muzikant allemaal in staat is …

We waren opnieuw onder de indruk van een bijna drie uur durende show (korte pauze tussenin!), waar de klemtoon viel op het recente materiaal. We hoorden een boeiende afwisseling qua stijl en dynamiek. Iedereen had de songs sterk onder de knie, wat zorgde voor een uiterst geslaagd optreden.
We hoorden de kleurrijke wereldmuziek van “Het is niet wat het is” …, een mambo “Arbeidsongeschikt”, “Heist-aan-Zee” op z’n Ladysmith Black Mambazo, de zwierige aanpak op “Er is geen één zoals jij” en de jazzygroove van “Hoe doen die dat”.
… En inderdaad, uit wat hij toch allemaal energie put: “Andersom(zon)dag” was spelen met woorden en klanken, “Miere miere, mugge, mugge” liet een ‘Villa Politica’ Peeters horen en ook het caféetje om de hoek, “O California”, in z’n eigen gemeente Boechout, kreeg een song. “Zo van die zomerdagen”, “Ontdooi me” en “Voir un ami pleurer”, eerbetoon aan Jaques Brel, bracht ons tot de intieme kant van Bart in sfeervol, ingetogen en sober gehouden materiaal.
Peeters & Band wisten het publiek in hun greep te houden; het volksfeest en het meezinggehalte kon niet ontbreken in de show, want we werden aangepord tot handjeszwaaien en –klappen op de levendige songs “Leve de deejays” (persiflage op Indeep’s “Last night a dj saved my life”), “Messias” en “I’m into folk”. ”Slaapwals” en het kwetsbare “Sint-Franciscus” verhaal besloten een mooi, overtuigend concert.

Peeters kent als geen ander de klappen van de zweep … Hij is in vijf jaar tijd één van de ‘hotte’ Nederlandstalige artiesten geworden. Peeters & Band boden kwaliteit met een rits goede, afwisselende songs en onderhielden een nauwe band met het publiek. Wat legt deze man de lat toch hoog …

Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen

Ray LaMontagne, singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike met houthakkershemd, bracht al twee sobere platen uit, enkel begeleid op akoestische gitaar. Hij had een teruggetrokken bestaan op het platteland van Maine. Hij stond wat wereldvreemd in deze popwereld. De derde plaat ‘Gossip in the grain’ is er eentje van rijkelijk gevulde arrangementen en laat subtiele stijlelementen horen waarin we een gevarieerde aanpak horen van pop, folk, (freefolk), soul, jazz, funk, americana/country en ‘60’s hippe psychedelica. Enkel “Sarah” en “Winter birds” hebben mee van mans oude werk en het broeierige “Meg White” is een ode aan de drumster van de White Stripes.
Het is een erg boeiende plaat van 10+ 1 tracks, waarop geen enkele zwakke song te horen is! Samen met producer/multi-instrumentalist Ethan Johns vormt hij een twee-eenheid. Blazers, strijkers, steelpedal, soundscapes, allerhande geluidjes en dameskoortjes worden soms toegevoegd. Zijn doorleefde zang refereert aan één van de zangers van het Britse Gomez. Iron & Wine, Ryan Adams, Devandra Banhart en artiesten als Van Morrison en Jeff Buckley hebben er een interessant songschrijver bij …

Sinds haar debuut ‘Allright, still’ (06) kwam de Londense dame ook buiten haar muziek nogal veel in de persbladen. Interessante Paparazziverhalen van haar felgebektheid, drankmisbruik en party’s. Na het beluisteren van de opvolger ‘It’s not me, it’s you’ is het duidelijk dat ze haar ‘ei’ eens kwijt wou, in de zin van weergeven wie ze écht is, waar ze staat, maar niet altijd raad weet met zichzelf. Grote mond –klein hartje princiep… waarvan je wel weet dat er meer achter schuilt … oud - wijzer - beroemder?! …de tol van de roem.
Qua muziek is haar tweede plaat (net als de eerste trouwens!) opnieuw een frisse, aanstekelijke en sfeervolle mengeling van dromerige en groovy popnummers, met een vleugje soul, hiphop, reggae en dance. Bij een eerste beluistering bleek de plaat gewoontjes en niet écht bleek te verrassen, maar per luisterbeurt intrigeerden die poppy deuntjes en onderstreepten ze de muzikale variëteit onder haar emotievolle vocals. “Everyone’s at it”, “Not fair” en “Fuck you” zijn de meest uptempo nummers die inwerken op de dansspieren, maar ook de sfeervolle benadering van “Him”, “Never gonna happen” (wat een leuke carroussel!) en vooral de eerste single “The fear” overtuigen sterk.
Fijne pop van een dame die toch nog iets meer in petto heeft dan enkel in roddelbladen te verschijnen.

Het Britse kwartet Friendly Fires plaatste zich vorig jaar in de schijnwerpers met hun titelloos debuut en wist toen al aangenaam te verrassen op Les Nuits Bota en op Festival Les Inrocks. De groep brengt aanstekelijke popdance, werkt in op de dansspieren en put rijkelijk uit de eighties. Inderdaad, het kwartet grijpt gretig uit de freakende pool van Talking Heads, ABC, Gang Of Four, A Certain Ratio, Cabaret Voltaire en New Order alsook de ‘90’s Madchester scène van Happy Mondays.

Friendy Fires’ hotte popdance voor de toekomst heet new rave … Met gemak stonden ze naast andere opwindende bands als !!!, The Klaxons, Hot Chip en The Rapture. De sfeervolle songs “Skeleton boy” en “Paris” kregen een krachtiger beat en groove en werden lekker uitgesponnen door dubbele percussie. “White diamond”, “In the hospital” en “On board” ondergingen verrassende wendingen door meer funk en groove. Ze rockten er vrolijk op los met de openingssong “Jump in the pool” en “Strobe”. Op “Photobook” en het pompende “Ex lover” (in de bis!) werden de pedaaleffects stevig ingedrukt en werden we overweldigd door gierende gitaren. Maar net de vonk van een feestelijke danskotheek moest af en toe aangewakkerd worden in de pittoreske Rotonde, ondanks het enthousiasme en de sfeerrijke belichting. De zweverige zang van Ed MacFarlane waaide over de songs en qua présence op het podium leek hij onze Stijn wel met die sensuele danspassen en fraaie kontbewegingen.

We genoten van een heerlijk setje van een frisse band die definitief kan doorbreken en terecht een breder publiek mag bereiken.

Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s.

Organisatie: Botanique, Brussel

Frederik Sioen uit Gent bouwde al een stevige reputatie op. ‘See you naked’ en ‘Ease your mind’ bevatten vernuftig in elkaar gestoken popsongs, waarin ruimte was voor avontuur en grilligheid; in 2007 verscheen ‘A potion’, die de singer/songschrijver Sioen in de spotlights plaatste.
Op deze vierde cd gooide de bezige bij het over een andere boeg. Hij ging in op de invitatie ‘One day for another world’ van Oxfam in Z-Afrika/Soweto en ontmoette daar Pops Mohamed en Khaya Mahlangu en kwam in contact met een handvol backing vocalisten. Op de Gentse Feesten van vorig jaar hoorden we al een voorproefje van dit project, want hij liet de Afrikaanse artiesten meekomen om z’n nieuw repertoire voor te stellen. En het resultaat is nu op plaat uit.
’Calling Up, Soweto’ is een heel gevarieerde plaat met broeierige pop/afroworld, en Sioen zoals we hem als vanouds kennen, met sfeervol, dromerig ingetogen materiaal op piano en toetsen (“Umuntu ugumuntu ngabantu”, “With your beautiful smile”, “He can’t close his eyes” en het poppy “Robot”), netjes verdeeld op de cd over de twaalf songs.
Een culturele verrijking is het alvast met deze opbouwende, broeierige, kleurrijke songs, met een knipoog naar het werk van Zita Swoon en Paul Simon, door de groovy percussie, de blazersectie en de backing vocals. “Automatic”, “Son of a gun” en “Nowhere to go” zijn de uitschieters. “We’r gonna take it easy” fungeert als de gospel Xmas song. De samenwerking met de plaatselijke artists onderstreept het talent ‘Sioen’ en is een belangvolle meerwaarde op mans repertoire dito vertrouwd geluid.

Het Belgische Arsenal, onder de musical brains van Hendrik Willemyns – John Roan, namen de tijd om te werken aan de opvolger van ‘Outsides’. De derde ‘Lotuk’ behoudt de aanstekelijke en catchy groove van vroeger werk, maar klinkt door de pak mooie stemmen verrassend, breder en sfeervoller. Een bijzonder rijke ervaring aan hun materiaal, die hun multi-culturele sound van pop, elektronica, funk, hiphop, rock en wereldse, zuiderse (afro) beats naar een hogere dimensie brengt. “Estupendo”, “Not a man”, “Turn me loose” (met Mike Ladd), “Selvagem”, “Egun” en de titelsong (met Shawn Smith) zijn alvast de smaakmakers die inwerken op de dansspieren. Een hoofdrol is hier weggelegd voor de Braziliaanse zanger Mario Vitalino dos Santos en Leonie Gysel, die met haar backing vocals de songs nog meer warmte en uitstraling biedt. De band klinkt innemend en dromerig op “Who we are” (zang van Cortney Tidwell) en de instrumentale extra sluiter “Sandness”. De broeierige, opbouwende “Diggin a hole” (door John Garcia) en “The letter” (door Grant Hart) klinken sfeervol en maken van ‘Lotuk’ een fascinerende, boeiende, variërende plaat.
De groep balanceert moeiteloos van exotische, dansbare pop naar een meer directe aanpak. Het duo kreeg een pak artiesten op de been voor hun nummers en zullen live terug meer dan voldoende instaan voor opwindende live acts en zonnige cocktails!

Oasis: coolness, arrogantie, Beatlesque invloeden , Britpop bepalende band samen met Blur en Suede … Bijna 15 jaar later hebben de broertjes Gallagher na de compilatie ‘Stop the clocks’ (2006) een nieuwe plaat uit. Hun zevende trouwens was in een productie van Dave Sardy. Een erg toegankelijk album, dat strakke, opwindende, vitale rockers bevat ( “Bag it up”, “The turning”, “The Shock of the lightning” en “Ain’t got nothing”), als sfeervol poppy opbouwende songs waarin een psychedelica groove terug te vinden is (“I’m outta time”, “Get off your high horse lady”, “Falling down” en het afsluitende “Soldier on”. En er is nu de gedoseerde, minder geforceerde zang van Liam. Tja, Oasis en The Verve (Liam vs Richard), het lijken wel broertjes.
Maar Oasis is eigenlijk Noel Gallagher, die maar liefst voor zes van de elf songs instond. De doorbraak ‘Definitely maybe’ (’94) en ‘What’s the story morning glory’ (’95) hebben na meer dan tien jaar de dichtst leunende, overtuigende opvolger klaar met ‘Dig out your soul’. Een niet écht verrassend album, maar een traditional wall of Oasissound, meer dan de moeite waard!

Het nieuwe Amerikaanse tieneridool Katy Perry, 25 jaar jong, scoort hoge ogen bij het jonge publiek. Met maar liefst 1 plaat ‘One of the boys’ en twee n° 1 singles “I kissed a girl” en “Hot’n cold”,wist ze met gemak de AB uit te verkopen! Ze plaatst zich meteen naast een Lily Allen, Avril Lavigne en Kelly Clarkson.
We waren alvast benieuwd hoe zij er het ging vanaf brengen, wetende dat ze een heuse Europese concerttournee op poten zette en de komende festivalzomer komt afzakken naar Pinkpop, Werchter en het Main Square Festival.

Ze wou haar succesvolle Europese tournee met een mooie herinnering besluiten te Brussel. Aan ambiance en folklore ontbrak het niet. We werden eerst opgepept door enkele discostampers van o.m. Kylie Minogue en Madonna. Op het podium zagen we grote opgeblazen, plastieken aardbeien en een immense kattenkop, die blauw doorschijnende en indringende Big Brother ogen had. Katy was gekleed in een fel gekleurde (bloemetjes)jurk en achter haar stonden vier heren in een strak wit pak; aan de naden van hun pak en aan de kraag hingen fluorescerende lichtjes. We zagen pracht, praal en fantasie op het podium en een jong huppelende dame tussen de groepsleden, in interactie met haar fans.
Haar set leidde ze in door “Killer Queen” van Queen, één van haar favoriete bands trouwens, waarvan ze in de bis zelfs knap “Don’t stop me know” coverde. Ze stond met haar band garant voor een avondje fun en emotie, ondanks het feit dat sommige nummers, “Self inflicted”, “Mannequin” en “Ur so gay” (op plaat ook zwak!), gewoon de mist ingingen.
Haar performance, haar heldere, overtuigende stem en het fijn rockende bandje maakten veel goed. “Fingerprints” gaf het tempo aan van een paar snedige rockers en stampers, want al snel volgde het pompende “Hot’n cold”, wat gillend onthaald werd van de eerste rijen tieners; tijd voor dansplezier, handjeszwaaien en hartjes maken met gekruiste vingers… Tienerdromen van ‘a boy and a girl’ waren Katy’s centrale thema’s …
Na de uptempo rockers kwam de klemtoon op sfeervoller materiaal als “Lost”, “I’m still breathing” en “I think I’m ready”. Ingetogen, intiem en broos klonk de nieuwe single “thinking of you”, bepaald en gedragen door akoestische gitaargetokkel en haar stem. Inderdaad, Perry speelde af en toe gitaar, hoe laten we in de midden, maar ze profileerde zich alvast als een getalenteerde gevoelige rockbitch. Op het afsluitende strakke “If you can afford me” vlogen plastieken aardbeien de lucht in en op de explosieve klassieker “I kissed a girl” stoven de 2MC’s van de support ook het podium op en maakten er als een freak-folkend Cocorosie een ‘all together now’ entertainment, show en feestje van!

Eén plaat en een handvol toffe nummers konden de set van Katy onvoldoende dragen, maar ze kan nog groeien om voldoende materiaal te hebben om een goed uur lang te boeien.

3OH!3 waren twee wild om zich heen springende ‘model’ boys op een wall of sound van voorgeprogrammeerde disco, dance en elektronicabeats. Goed voor een nummer, maar na een half uur was het me toch wat teveel van het goede. Maar ze slaagden erin de boel op te zwepen, betrokken het jonge volkje bij hun acts en zorgden ervoor dat vooral het gillend tienergeweld warm werd gemaakt voor hun idool Katy!

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site onder live foto’s

Organisatie: Live Nation

Een bijna uitverkochte Rotonde onderging het verschroeiende fxx up geluid van het uit Long Beach, Californië afkomstige Crystal Antlers. Het kwintet kwam een paar maand terug in de belangstelling met hun titelloze EP, een mengeling van rock, psychedelica, progrock en garagepunk. Gierende gitaren, opzwepende drums, een pompende baslijn, Doors achtige toetsen en feedbackgeraas, balancerend tussen tegendraadse ritmes en melodie.
Deze spanningsboog klonk bezield en meeslepend. We werden er live letterlijk in ondergedompeld, gedragen door de praktisch onverstaanbare, schreeuwerige vocals en zegzang van Jonny Bell, die deed terugdenken aan de onderschatte Michael Gira in z’n jonge Swans jaren.
We hoorden veel nieuw werk van de nog te verschijnen full cd ‘Tentacles’. De groep liet ons meteen proeven van dit niet voor de hand liggend materiaal als” Until the sun dies, pt2”, “Vexation” en “1000 eyes”. Ook de titelsong van de komende debuutplaat “Tentacles” klonk hevig getormenteerd. Af en toe kon in een nummer wat gas teruggenomen worden, klonken ze minder gretig en bijtend en was de band sfeervoller zoals op “Several tongues” en “Arcturus”, het meest toegankelijke nummer van de avond. Het uitgesponnen “Parting song for the torn sky”, die de set besloot, bracht ons onder in een web van distortion en pedaaleffects.
In de bis hoorden we nog zo’n song die de tegendraadse ritmes van de band sierde. Niet voor niks stond Ikey Owens (toetsenist bij Mars Volta ) in voor de productie van hun werk!
Crystal Antlers zorgde voor de ideale schreeuwtherapie, die de inhoud van je hoofd leeg maakte. Dit alternatief bandje houden we zeker in het achterhoofd!

Organisatie: Botanique, Brussel

Een fris, sprankelend EP’tje horen we van het energieke, leuke kwartet The Galacticos uit Limburg. Ze werden eerder al Libomania winnaar en behaalden een finale plaats op Humo’s Rock Rally 2008. En verdiend, want we horen opwindende, aanstekelijke poprock met catchy melodieën en meezingbare refreinen: springerig, opgewekt met subtiele, zwierige toetsen. Het speels rommelig ondertoontje nemen we er maar al te graag bij!
Het jonge bandje refereert aan het oude Rentals, Weezer en Pavement en gaat hand in hand met het uit Wales afkomstige Los Campesinos.
Vier vrolijke gasten, die houden van interplanetaire stuff en de uitstraling hebben van I’m From Barcelona In Space, zo te zien op de cd hoes.
Hun vijf nummers tellende EP werkt in op de dansspieren. Oorstrelende feel good music… charmant bruisende pop. Met de single “Humble crumble” heeft het kwartet alvast een aardige hit op zak. Verdiend!
Info op http://www.myspace.com/thegalacticos