Metal/Prog/Noise
This Song Is For You -single-
Zinatra
Rock Inc.
De Nederlandse hardrockband Zinatra heeft een nieuwe single uit, zowat 27 jaar na de split van de band. Het is niet meteen duidelijk of er nog meer studiowerk volgt en of de band opnieuw live gaat spelen.
Even het geheugen opfrissen. Zinatra werd opgericht in 1986. In 1988 brachten ze hun debuutalbum (‘Zinatra’) en hitsingle ‘Love Or Loneliness’ uit. De band mocht als support mee op de Europese tournee van David Lee Roth en heeft ook best wat succes in China, Thailand en Zuid-Amerika. In eigen land loopt het net iets minder vlot, maar in 1990 staan ze wel op Bospop. Robby Valentine zit kort in de band als toetsenist en schrijft nummers voor het tweede album, ‘The Great Escape’, maar stapt snel daarna uit de band om zijn solocarrière te beginnen. Na het tweede album stopt de band in 1992 helemaal en vervolgt ieder bandlid z’n eigen weg. Zanger Jos Mennen startte z’n eigen band Mennen en deed vorig jaar mee op het debuutalbum van de Britse band Nitrate.
Van Zinatra werd in 2004 nog een omvangrijk verzamelalbum uitgebracht. Nu is er schijnbaar uit het niets deze reüniesingle. “This Song Is For You” is naar verluidt een ‘oude’ demo die nooit in een definitieve versie op een album is verschenen, uit de tijd dat Zinatra-leden Ron Lieberton en Kelly nieuwe liedjes schreven voor de band. Vele Nederlandse en Belgische fans zijn altijd blijven hopen op een Zinatra-reünie en nu wilde het toeval dat Joss en Ron elkaar tegen kwamen en tot de conclusie kwamen dat het tijd was om nog eens een single uit te brengen, iets voor die trouwe fans. Het ‘nieuwe’ nummer is een beetje melig naar de normen van vandaag en gaat geen enkel cliché uit de weg, maar hij sluit wel mooi aan op het oude werk. Voor fans van vintage-stadionrock als Bon Jovi en Van Halen.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=99&v=zhkayJXu_vs

Starman Records brengt de demo’s uit die The Kids maakten voor hun album ‘Black Out’ van 1981, het album waarop de band ‘kantelde’ van pure punk naar iets smoothere punkrock en rock tout court. Deze digitale uitgave geeft een mooie inkijk in de oer-versies van verschillende tracks van dat album. De meeste van deze demo-tracks haalden ook het album, waardoor deze digitale uitgave leuk vergelijkingsmateriaal oplevert. Jammer genoeg missen we op ‘Lost And Found’ de demo-versie van “There Will Be No Next Time”, toch de grootste hit op ‘Black Out’ en de grootste radiohit van The Kids. Anderzijds is het moeilijk te begrijpen waarom degelijke tracks als bv. “Hardrock” het album niet gehaald hebben. Misschien was die net iets te hard voor de richting die de band toen wou inslaan. De geinige rock ’n roll van “I Get So Excited” ging dan misschien weer net te ver in die nieuwe muzikale koers.
Deze ‘Lost And Found’ is een absolute must voor elke fan van The Kids en een uniek tijdsdocument voor wie geïnteresseerd is in de punk uit die periode. Vandaag spelen The Kids vooral tracks uit de albums van vóór ‘Black Out’, terwijl daar toch ook puike songs op stonden. Zelfs in de demoversie krijg ik nog steeds kippenvel van “Wild Days Are Over”.

Hebben ze ook in Spanje ‘superbands’? Best wel. The Gold brengt zijn debuutalbum uit dat ze meteen ook maar ‘The Gold’ gedoopt hebben. Hoewel de naamgeving op meer dan voldoende ambitie wijst, is de term superband misschien een beetje overdreven, maar toch: op zang en gitaar is er de naar Spanje verhuisde Amerikaan Kurt Baker (The Leftovers en nog wat andere zijprojecten, zoals de Spaanse bands Bullet Proof Lovers en K7s) en voorts zijn er de Canadees Mark O’Flaherty (Chixdiggit, Imperial Surfers) en de Spanjaarden Marcos Mascato (The Phantom Keys, The Limboos) en Oky Von Stoky (Hollywood Sinners). De producer is ook prima: Mike Mariconda (Cosmic Psychos, The New Bomb Turks, The Pleasure Fuckers, The Devil Dogs, Hollywood Sinners, The Limboos, The Excitements, …). Mariconda spelt zelfs een stukje gitaar mee, op “On The Streets Again”. Als The Gold brengen ze rauwe garage met een flinke snuif punk erbij. Denk aan The New York Dolls, Johnny Thunders and the Heartbreakers, de jonge Rolling Stones of The Stooges.
Met zo’n band- en albumnaam, moet elke track toch ook minstens een gouden medaille halen? The Gold maakt al zeker genoeg gensters zodat zeker bij liefhebbers van het genre het vuur in de pan zal slaan.
Er staan twee covers op dit album: “Blue Monday”, niet van New Order maar van Fats Domino, en “Anyway You Want It” van de Dave Clark Five. Niet meteen de bekendste tracks, maar wel knap naat boven gespit. En ze geven er hun eigen draai aan, zodat ze niet opvallen tussen het eigen materiaal. Alles is snel, rauw en catchy, en een beetje retro.
Er zijn op dit ietwat verrassende debuut niet echt tracks die ver boven de andere uitsteken, maar als je de goudader van deze The Gold wil aanboren, begin dan bij “Fallen Angel Stroll”, “Gimme Your Love” en “Trouble To Trouble”.

De West-Vlaamse metalband Enchantress heeft het voor oldschool heavy metal. Op hun jongste EP ‘Power’ laten ze horen dat de liefhebbers van het genre niet moeten wachten tot dinosauriërs als Iron Maiden of Iced Earth nog eens een album uitbrengen om hun pensioen aan te dikken. Dit genre leeft nog en er zijn genoeg bands met genoeg talent die uit de schaduw mogen treden.
Enchantress heeft op deze EP heel wat sterke muzikale composities, een uitstekende zanger, prima gitaristen en drumster Elizabeth die al dat klassiek gepingel de 2ste eeuw inmept met soms niet voor de hand liggende ritmes en partijen.
Vooral de songopbouw is sterk: klassiek en toch niet cliché, wat een hele prestatie is als je jezelf wil meten met klassiekers die echt iedereen kent. De hooks en breaks zitten waar ze moeten zitten en de goede ideeën worden niet nodeloos uitgemolken. Echt vernieuwend is het uiteraard niet, maar je hoort ook geen geen platte kopieën. De meeste refreinen kan je al bij de eerste luisterbeurt meebrullen. De tracks waarvan ik het meeste onder de indruk ben, zijn titeltrack “Power”, “Architects Of Fear” en “Cradle Of Life”. Als bonus is er een cover van The Beast van de band Randy. Alleen een beetje jammer dat ze stoppen bij zeven tracks. Zes eigen nummers en één cover (“The Beast” van de band Randy) delen we nog net in bij de EP’s. Met één track extra was dit een album.
Eén of twee tracks extra zou geen overbodige luxe geweest zijn. Ideeën hebben ze genoeg bij Enchantress. In die mate zelfs dat de knappe vondsten elkaar soms voor de voeten lopen en je als luisteraar er goed het kopje moet bijhouden. Maar dat maakt het tegelijk interessant: je ontdekt bij elke luisterbeurt nog iets nieuws.

Black Leather Jacket zette zich met twee singles, “Village People” en “Western World”, in de slipstream van The Hives en Oasis en - in eigen land dan - SONS en Equal Idiots, maar met de derde single, “FFFreaks”, veranderen ze het geweer resoluut van schouder. Geen catchy garagerock dus, maar eerder sludgy, stoner-like noise.
Het is verfrissend dat een band zo breed wil gaan en ze zullen de eindeloos weerkerende vergelijkingen met voornoemde bands zo beu zijn als koude pap, maar toch missen we iets aan deze “FFFreaks”. Er zit zelfs naar sludge/noise-normen niet altijd genoeg vlees aan het been. In die genres hebben o.m. Stake en Brutus de lat hoog gelegd. Deze single is een prima track van Black Leather Jacket, want inzake opbouw en compositie is dit top, maar ik krijg het er ook niet warm of koud van. De vonk slaat zelfs na verschillende luisterbeurten niet over. Misschien zijn we als luisteraar te verwend of waren we te hard fan van de eerste twee tracks. Dat kan ook.
Het eerste full album van deze zwartjassen komt binnenkort uit. Benieuwd of ze daarop toch de lijn van “Village People” en “Western World” aanhouden of dat ze nog meer uitstapjes naar andere genres uit hun mouw toveren.

Volume 6 alweer van de Undergound Wave-compilatiereeks van het Belgische label Walhalla Records. Enkel op vinyl beschikbaar en alle vorige volumes zijn lang uitverkocht. Het label heeft dan ook een sterke reputatie in het opsporen en uitbrengen van onuitgegeven materiaal, vooral uit België dan, in minimal synth, cold wave en wat we vroeger met ‘new wave’ mochten aanduiden.
Hoe lang hou je zo een compilatiereeks vol, is dan de vraag. Op een keer zal het vat met onuitgegeven of obscuur materiaal leeg zijn en hoe vul je die leegte dan op? Walhalla kiest voor de oplossing waar muziekliefhebbers het meeste aan hebben: de geografische grenzen verruimen. Voor deze compilatiereeks schrapte samensteller Lieven De Ridder reeds bij het derde volume het adjectief ‘Belgian’. Toen werden twee Nederlandse en één Duitse track toegevoegd. Op deze zesde editie krijgen we naast lekkers uit eigen land nog Hades uit Brazilië en SS20 uit Frankrijk te horen. Het vinyl is naar goede traditie voorzien van uitgebreide info over de bands en tracks.
Bij de Belgische bands zijn er een paar Walhalla-bekenden. Tangible Joy stond reeds op het eerste volume van Underground Belgian Wave en Onderbronders kennen we van het voorlopig enige volume van de Walhalla-verzamelaar The Whispering Trees. Nog een constante in deze compilatiereeks: de tijdsgeest is bijna tastbaar. Je hoort het aan de rudimentaire synthesizerklanken, de heel basic technieken voor opnemen en mixen, het niet-accentloze Engels, … Geluid, lyrics en vibe weerspiegelen als geen ander het bijna uitzichtloze van de economische crisis toen in België en de rest van Europa.
Het Franse en doorgaans in het Duits zingende SS20 ontstond uit de asse van Guerre Froide. Hun “Nichts Verstanden” hangt ergens tussen coldwave en pop in, waarbij het niet helemaal perfecte Duits de slinger doet doorslaan naar de coldwave. Met onderwerpen als Lebensraum en Drittes Reich is dit een song over het fascisme. Commercial Term brengt met “We All Fight” een track die neigt naar de EBM van SA42 en Front 242. De track heeft een pittige, heel vervormde zang en een zelfs voor die tijd heel sobere productie.
“Beat Love Affair” van Spleen is een instrumentale track die doet denken aan Poésie Noire en new beat. Dansbaar, maar net een tel te traag om vandaag nog catchy te zijn. “Coolcab” van Sex Bizarre is dan weer wel heel dansbaar en twijfelt tussen EBM en new beat. Een beetje jammer van de lauwe outro, maar er gebeurde zo al niet veel in dit nummer. “Your Screen” van White Houwe White heeft muziek en een productie op internationaal niveau, maar een magere zang. Op “Open Your Eyes” van War Tempo hoor je al een beetje dat Duc Nhan Nguyen (drum en synths) later de drummer van Nitzer Ebb zal worden. Dit is ook één van de tracks die niet gedateerd klinken.
“Sans Titre 2” van Vitor Hublot klinkt gezocht arty en zelfs wat exotisch. Met een betere mix en een zanglijn had dit wel iets kunnen worden. “Carry The Flag” van Onderbronders klinkt rudimentair van instrumenten en productie. De zang doet mij wat denken aan 2Belgen en Nacht Und Nebel (als je de bekende singles even buiten beschouwing laat). “Synchronize” van Tangible Joy is misschien wel de meest poppy track van deze verzamelaar, met bovendien een sterk en catchy refrein. Helaas wordt dat gecombineerd met weinig originele disco-synths en crappy Engelse teksten. “Easy Touch On Silky Skin” van Metal Tought is het andere uiterste. Op dit experimentele nummer blijf je wachten tot de drum invalt. Heel intrigerend, maar er gebeurt te weinig. Laat Maurice Engelen of Enzo Kreft dit sampelen en dan blazen zij ons omver met dit geluid. Hades heeft zijn “Morbid Action” uit de jaren ’80 in 2016 heropgenmen, maar nagelaten om ook de productie en arrangementen naar het heden te vertalen. Een beetje een gemiste kans. “Ilona Marchesi” van Blitzzega is opnieuw een track die tussen new beat en EBM in hangt. Voor vleermuizen is dit heel dansbaar en het is ook één van de meest complete nummers op deze verzamelaar, met een knappe opbouw en puike arrangementen.

Electro/Dance
Underground Wave Vol. 6
Various artists
Walhalla Records/Cluster Park

Francoise Cactus zullen sommigen misschien nog kennen van de Duitse band Les Lolitas, maar sinds de split van die band vormt ze een duo met Brezel Goering als Stereo Total. Hun jongste album heet ‘Ah! Quel Cinéma!’ en is een pareltje in lo-fi naïeve elektropop. Francoise Cactus zingt hier in het Frans en Duits en soms ook in tenenkrullend/lieflijk Engels met een zwaar accent.
Muzikaal zit deze Stereo Total ergens tussen Serge Gainsbourg en het meest commerciële van de Neue Deutsche Welle (denk aan “Codo” van DÖF of aan “Dreiklangsdimensionen van Rheingold). Gainsbourg is overigens net iets te goed als referentie. Het geniale van die Fransman haalt Stereo Total nergens op dit album, wel hebben ze dezelfde aanpak en evenveel lef. Ze mixen net als hem melancholie met hints van zuivere pop en humor met muzikale anarchie. De beste momenten zijn openingstrack “Einfach”, “Hass-Satellit” en “Brezel Says”. Als je die goed vindt op Spotify of Bandcamp, kan je verder met Stereo Total.
Daarnaast zijn er nog een reeks tracks die het verhaal mooi aanvullen, zoals “Mes Copines”, “Ich Bin Cool”, “Keine Musik”, "Dancing With A Memory"  … Maar er zijn er ook een paar waarop ze een beetje de mist ingaan: "Elektroschocktherapie", "Methedrine", "Le Spleen", …
Er zit net iets te weinig magie in dit album, maar voor wie zonder oogkleppen naar deze anarcho-elektropop wil luisteren, zitten er ook genoeg woordgrapjes, humor en leuke muzikale vondsten in verstopt. Je krijgt het evenwel niet altijd op een presenteerblaadje.

River Drivers is een Amerikaans viertal dat Keltische folkmuziek brengt met een politieke boodschap. Denk aan Richard Thompson en Billy Bragg. Niet zo traditioneel en afgelikt als pakweg The Dubliners, maar toch met meer dan een knipoog naar de protestzangers van de jaren ’70 en ook naar de maatschappijkritische traditionals uit Ierland.
Kevin McCloskey en Mindy Murray wisselen elkaar af op zang en doen dat beiden met een (meestal) overtuigende Ierse tongval en een goed gevoel voor drama. Kevin legt op “Children’s March” iets meer sense of urgency in zijn lyrics dan Mindy op “Going Once”. “Children’s March” gaat dan ook over een mars tegen kinderarbeid in de mijnen in de VS in 1903, terwijl “Going Once” een meer persoonlijk verhaal is, over Mindy’s oma die met negen kinderen een nieuwe woning moest zoeken toen haar huis werd aangeslagen wegens achterstallige belastingen.
Beide verhalen weten je als luisteraar te raken. Muzikaal valt op dat er geen drum ingezet wordt en dat die ook niet gemist wordt. De band gebruikt wel een heel breed spectrum van folkinstrumenten en laten alle ritmes van al die instrumenten mooi organisch naast elkaar lopen. Een akoestische versie van The Levellers meets Joan Baez, al leggen we de lat daarmee misschien net iets te hoog voor River Drivers. Toch ben ik heel benieuwd naar dat album dat later dit jaar uitgebracht wordt.

“Witches” is de eerste single van Pauwel, de nieuwe nom-de-plume van Pauwel De Meyer. Onder die ‘volledige’ naam bracht hij in 2017 nog de EP ‘Witches’ uit met een akoestische solo-versie van deze track. Deze versie lijkt opnieuw een akoestische en lofi kampvuursong te gaan worden, maar na de intro vallen een diepwarme bas en een lichte drum in. Met die erbij wordt deze single opgedreven tot zomerse laidback droompop, een beetje zoals we die ook al hoorden op Pauwel’s  album ‘Having Fun’.
Onbeschaamd catchy en voluit dreamy. En met een heerlijke outro die ze gerust tot een kwartier mogen oprekken. Als dit de voorbode is van een nieuw album, dan komt dat wel goed.

Witches -single-
Pauwel
Starman Records

Luedji Luna’s album ‘Um Corpo No Mundo’ is een topgerechtje met de beste ingrediënten uit de muziekgeschiedenis. Het heeft de desolate leegte-op-de-achtergrond van Tracy Chapman’s debuut uit 1988, de saudade van het begin van Madredeus en ook van Cesária Évora uit Kaapverdië en de loungy jazz van Sade in een huilerig unplugged jasje. Inhoudelijk heeft deze Braziliaanse zangeres het vaak direct en indirect over haar gevoel van ontheemding, als afstammeling van Afrikanen in Brazilië.
Luedji Luna heeft er vanwege haar afkomst moeite mee om zich één te voelen met de ‘andere’ Brazilianen. Misschien daarom dat haar album helemaal niet klinkt als de samba die wij doorgaans met Brazilië associëren. Uitbundig, vrolijk, exotisch en voluit dansbaar, dat is het dus niet. Wel ingetogen, klein en kwetsbaar. De instrumenten en rustige arrangementen worden tot een minimum beperkt zodat haar stem en haar verhaal heel centraal staan. Haar thema’s lopen grofweg gelijk met die van de saudade in de fado en dat ze, op één Frans zinnetje na, in het Portugees zingt, versterkt die referentie naar de Portugese fado en folk nog. Minimal urban rootsmuziek zou een definitie kunnen zijn, maar dan missen we nog een aantal facetten.
Slechts twee nummers, “Na Beira” en “Banho De Folhas”, hebben percussie en ritmes die we vaagweg met de stereotypen uit Brazilië zouden associëren en daarvan is er dan nog maar één (“Banho”) dat we het etiket dansbaar zouden kunnen opkleven. En zelfs dan nog loopt die song over van weemoed en onbestemd verlangen. Zelfs wie geen Portugees begrijpt, herkent in dit hele album meteen een vat vol authentieke emoties die wel allemaal in het hetzelfde straatje liggen: weemoed, heimwee, liefdesverdriet, woede over onrecht, verlangen naar wat onbereikbaar is, eenzaamheid, … Als afsluiter is er een net iets experimentelere track, “Iodo + Now Fragil”, die we met enige voorzichtigheid in de X Legged Sally-familie kunnen situeren.
Leudji Luna’s album is geen hapklare brok popmuziek. De thema’s zijn soms droef en zwaar op de hand en de muziek versterkt die gevoelens nog. Die aanpak tilt de authenticiteit en de beleving van het album naar een nog hoger niveau. Even doorbijten, maar het loont.