‘Having Fun’ is het derde solo-album van Pauwel De Meyer van Monster Youth. Op dit album heeft hij zijn Monster Youth-maatjes Koen De Gendt op gitaar en Klaas Borms op drums, zodat de grens tussen de twee bands wel heel dun wordt.
De muziek ademt wel een andere sfeer dan Monster Youth. Having Fun is ook minder folky dan voorganger ‘Hideaway’ en gaat meer op zoek naar de perfecte popsong, met veel rijkere arrangementen en meer aandacht voor sfeer en melodie.
‘Having Fun’ opent met “Lonely Boys”, wat een mooie aanzet is, maar geen volledige song oplevert. “Here Again”, de eerste single uit het album en samen geschreven met bassist Anton De Boes, gaat dan direct in de richting van de perfecte pop om uit te komen in de buurt van Wilco en My Morning Jacket. Zoals in wel meer songs op dit album krijgt deze track veel laagjes maar zitten er in de tekst weinig weerhaken, al is de sfeer wel altijd duidelijk.
“Nothing To Prove” en “Eiaha Ohipa” starten beide ingetogen, maar worden dan laagje per laagje instrumentaal ingekleurd naar een rockende finale. “Mom’s Car” opent met een prachtige gitaarlick die niet had misstaan op een vroeg Chris Isaak-album en scheert daarna langs invloeden als Buffalo Tom, Soul Asylum en The Jayhawks. Dit is een song die het zeker goed zou doen op Radio 1 en misschien zelfs ruimer kan aanslaan dan dat.
Het album van Pauwel De Meyer heeft nog enkele pareltjes: “Easy” is een beetje een verkoelde en tegelijk psychedelische versie van The War On Drugs, terwijl “Shana-Na” een onbeschaamd vrolijke kruisbestuiving is van The Beach Boys met Bon Iver.
‘Having Fun’ is een dromerig en bij momenten vrolijk album dat vaak heel dicht in de buurt komt van de perfecte popsong. De bescheiden rock-toetsen maken dat Pauwel De Meyer tegen heel wat genres aanschurkt zonder er resoluut eentje uit te kiezen. Bij de mooiste songs wordt het gaspedaal licht ingedrukt. Een perfect album om ’s nachts mee te nemen als je nog een lange rit op de snelweg voor de boeg hebt of om in de lente van de eerste zonnestralen te genieten.
We hebben ze graag, zo van die bands die in De Grote Zoektocht naar een ‘eigen geluid’ in verschillende vijvers gaan vissen om de vangst vervolgens in een melting pot te laten pruttelen tot de vibe goed zit. Met Dirty Hips heeft Limburg er zo een groepje bij. Het vijftal beroept zich op latin, bossa, cocktail jazz, boogie, bluesrock en pop als basisingrediënten en brouwt er op hun eerste full album ‘Crisis, What Crisis?!?’ een radiovriendelijk mengsel mee dat lekker ongecompliceerd wegluistert. Wie Santana en Los Lobos wel kan pruimen is hier aan het goede adres, al ontbreekt het de Hips voorlopig aan wereldsongs genre “Jingo” of “Kiko” om echt brokken te maken. Daarvoor klinkt de groep nog te vrijblijvend, is de productie een tikje té clean en lijken lyrics nog te veel op een noodzakelijk kwaad. Met deze worp bewijzen de muzikaal bijzonder goed onderlegde Dirty Hips dat ‘feelgood music’ geen scheldwoord hoeft te zijn, al kijken we nu al uit naar wat meer scherpe randjes op die ‘moeilijke tweede’.
Uitgebracht in eigen beheer, recorded at The Bad Hip studio aka Yellow Tracks
Jack in the box begon onder Antje Cochuyt, die begon met songs op haar ukelele . Een folky sing/songwriting waar aan gesleuteld werd en vorm kreeg met een band. “Coffee time” en “Bomma” zijn minimaal gehouden en klinken intiem . Haar zegzang intrigeert en is duidelijk een meerwaarde . “Insane” en “Chocolate” hebben een breder arrangement en er is sprake van meer zangpartijen . Tot slot “Magdalena” is er eentje die in opbouw de twee samenvoegt. De EP bevat dus vijf dromerige , sfeervolle , ingenomen nummers in een herfstig klankenpalet.
Info http://vi.be/jackinthebox
Gentle Vex debuteert met een drietal nummers . We hebben te maken met intens broeierige gitaarrock, die melancholie ademt en ruimte biedt aan het gitaarspel . Intussen krijgen de nummers kleur door de toevoeging van keys . Gentle Vex is een band in progress , die nu al weet te overtuigen met fijngevoelige melodieuze gitaarpoprock!
Info http://vi.be/gentlevex
Goes & De Gasten draait rond Michel ‘Goes‘ Goessens , een geboren verteller. Nederlandstalige pop , drama en humor , over de dagdagelijkse dingen , het onrecht , tristesse in de wereld , thema’s die ons als mens weten aan te grijpen en ons mens maken . Hij brengt en speelt ze in het plaatselijk dialect (zie Sleidinge) . Dertien songs, die een lichtvoetig, sfeervolle aanpak hebben en in een jazzy, bluesy tune worden gedropt .
Goes & De Gasten - Het leven zoals het is, onmiskenbaar ‘Onskentons’, in een muzikaal rootsy decor!
http://www.goesendegasten.be
Wie wil weten hoe een lekkere, catchy metalplaat anno 2016 klinkt, hoeft niet verder te zoeken. ‘Prisoner Of Low Frequency’ is het eerste full album van From Whence We Came en swingt bijna voortdurend als een tiet.
Deze Brugse formatie bestaat uit vijf jonge honden die er ongetwijfeld elk een zeer diverse muzieksmaak op nahouden. FWWC toont zich namelijk een grootmeester in het combineren van diverse stevige genres als trash, alternative metal, metalcore, hardcore en zelfs een vleugje hardrock. Luister maar naar single “Eternal Rest” (leuke clip trouwens, jongens) waarbij vlammende hardcore, catchy metal en enkele fijne gitaarsolo’s mekaar afwisselen. Tijdens de openingsnoten van “Turn Our Back To The World” lijkt het dan weer of we naar een Maiden-song luisteren waarna het tempo plots de hoogte ingaat en we een lekkere portie metalcore krijgen met een hoofdrol voor de screams en cleane vocalen. Zowat de hele plaat zijn we trouwens diep onder de indruk van de stemmen van frontman Ward en bassist Ibe die het geheel tot een internationaal niveau tillen.
Ook de gitaren zijn om van vingers en duimen af te likken en komen vooral op maximaal volume volledig tot hun recht. Nog dit: de West-Vlamingen nemen af en toe gas terug en opteren voor diverse akoestische passages.
Het niveau van ‘Prisoner Of Low Frequency’ blijft echter consistent. Soit, genoeg geschreven. Snel surfen naar http://vi.be/fromwhencewecame .
Patchanka! Fiesta! Termen die van toepassing zijn voor Skangoeroes – even opwindend , dynamisch als de groepsnaam , huppelend, ritmisch . Het zevenkoppig gezelschap brengt ska , latin , pop , (dub) reggae te samen. Deels instrumentaal , deels gezongen in verschillende talen als in ‘t Nederlands, Frans , Engels , Spaans (“Water”, “Wani magni” en “Wauw”). De uitgebreide ritmesectie zorgt voor een heupwieg, een swing , een friste en tintelt de dansspieren . De song zijn optimistisch, brengen het zonnetje in huis en zijn dus uitermate leuk . “Marcia Baila” van Les Rita Mitsouko wordt in hun mélange gedropt . Zweetdruppels verschijnen op het voorhoofd , een ‘Condens’ meer dan waard …
Info www.skangoeroes.be
Het debuut van LaClaireau houdt het midden tussen sing/songwriting, rootspop en folk . In de sound is de lijn tussen verbeelding, verwondering en verlating flinterdun. Het materiaal klinkt sfeervol, ingenomen door een subtiel instrumentarium als gitaargepingel , bouzouki, dobro, piano, viool, mandoline, klarinet. Het kwintet brengt op die manier een ingenieus, intiem, spannend album af . Puik werk !
http://www.laclaireau.net
Krankland is een heel interessant project van Thomas Werbrouck van Little trouble kids . Hij kon beroep doen op een handvol artiesten, Janko Beckers – Christophe Claeys – Thomas Mortier, die al hun sporen verdienden bij Faces On Tv, Ministers van de Noordzee, Amatorski, Sx en Yuko , en vrijgeleide kregen om zijn muzikale ideeën verder uit te werken . Op het gevoel af krijgen we een rits intieme, breekbare , meeslepende songs , met klankexperimentjes , o.m. op pedal steel , speelgoedkeys en zoveel meer , naast de basisinstrumentatie. Sing/songwriting in een duidelijke meerwaarde . Niet voor niks werd beroep gedaan op Pascal Deweze die waakt over het intens broeierige materiaal, over de klank en het experiment heen …
Info http://www.krankland.be
Drums‘n’Guns is ontstaan uit de restanten van stonerband Mogul, doch de stonerrock is helemaal met de Noorderzoon verdwenen. Diverse nieuwe richtingen worden ingeslagen, het is alsof Drums‘n’Guns op ‘Inanna’ per sé willen bewijzen dat ze niet in één hokje te vatten zijn. Je kan het als een gevarieerd album beschouwen maar tegelijkertijd ook als een speurtocht van een band die op zoek is naar een eigen sound en gezicht.
Wij horen flarden van de vroege Placebo (“Time Machine”), een beetje Savages, een tikkeltje Queens Of The Stone Age, een zweem Sixteen Horsepower (of Woven Hand als u wil), een rondje Flying Horseman (“Rand”), een snuifje Madensuyu (“Inanna Why ?”) en zelfs een ietsiepietsie Goat (“The Cycle”).
‘Inanna’ is gevuld met stuk voor stuk degelijke rocksongs die weliswaar nog niet voor de eeuwigheid bestemd zijn, maar die ook niet de nieuwste hypes of gangbare trends achterna hollen. Daarvoor alleen al verdienen Drums‘n’Guns een dikke pluim. Er is nog werk aan de winkel, maar ze gaan tenminste hun eigen weg, ook al gaat die nogal veel verschillende richtingen uit.
“Laten we vooral niet moeilijk doen, die versterkers volop open draaien en er wat luide ongecompliceerde hard-rock doorjagen” moeten de vier ouwe rockers van Daddy Was Wrong gedacht hebben toen ze dit EP’tje met vijf rechttoe-rechtaan rocksongs opnamen. Het beestje rockt overal stevig door, hoewel het niet echt doorbijt, daarvoor klinkt het allemaal een beetje te gewoontjes. Maar hey, dit is fun, hard-rock voor diegenen die de extremen en de capriolen van de metal er niet bij willen nemen (zwaarden, extreem bloederige taferelen, afgehakte ledematen, brandende kerken, duivelstekens alom, onleesbare bandlogo’s,…).
Daddy Was Wrong is vermakelijk vertier voor rockliefhebbers die houden van no-nonsens bandjes als Airbourne, The Datsuns, Rose Tattoo en Buckcherry, om maar iets te noemen. Best te consumeren ergens in een bruine kroeg waar het bier rijkelijk vloeit. Barkruk-rock, dat is het.
Contact : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Faces On Tv is een talentvol kwartet rond Jasper Maekelberg , die ook te vinden is in het Warhaus project van Maarten Devoldere van Balthazar .
Faces On Tv heeft een EP van vijf nummers uit. De eerste twee , “Love/dead” en de titelsong kunnen de doorbraak forceren, radiovriendelijke dromerige, sfeervolle psychedelische trippop door die zalvende, subtiele sounds . “It’s coming in” en “Run against the stream“ houden het midden tussen toegankelijkheid en grilligheid . De verrassende wendingen boeien en zorgen voor een breed kader . Tot slot “Pray the light” is donkere popelektro, die de veelzijdigheid en het multi-talent van het combo onderstreept.
In het genre toont Faces On Tv een verschillend gelaat. Puik werk!
Info http://vi.be/facesontv
De zusjes Dienne en Nelle Bogaerts vormen Lili Grace die knetterende kampvuurliedjes op piano, cello en viool nu een breder gelaat bieden . Keyboards , percussie en effecten doen hun werk , een donkere electrogroove wordt toegevoegd en zorgt voor een broeierige intensiteit , een lichte dreiging en bevreemding door het industriële karakter . De heldere, indringende (meerstemmige) zangpartijen doen de rest.
Heel wat mooie namen werkten mee als een Arne Van Peteghem , Jo Francken en Anton Walgrave .
In 2012 haalden ze de finale van Humo’s Rock Rally. Hun talent wordt nu onderstreept met de EP van vijf nummers . “The spell” is er eentje om in te lijsten. “Don’ drag me down” en “Close” zijn solider en doen ergens een engelenachtig Soap & Skin opborrelen . Lili Grace komt alvast sterk voor de dag!
Info http://vi.be/liligrace
We leerden het Nederlandse First E een tweetal jaar terug kennen , beloftevolle indiespsychedelische pop door trippy melodieën en synth klanklandschappen, die het Britse (ondergewaardeerde) Archive en de wave van Echo & The Bunnymen opwierp . Beide troeven blijven aanwezig , nu nog meer in een ‘Bowie’-iaanse jasje gestopt (check het recente ‘Lazarus’ maar eens).
‘Zeitgeist’ intrigeert, overtuigt … . We krijgen een rits intens broeierige popsongs , gekenmerkt van kleurrijke keys. “To meet her is the dying part” en “The wrong road” boeien door deze aanpak . De sing/songwriting sijpelt door in nummers als “The end of the haunt” (90s Grant Lee Buffalo in de gitaarmotiefjes!) en “X-Ray street”. De 80s wave wordt benadrukt in een “Life of the others” en “Cyber communication” .
De kunst van het popschrijven beheersten ze reeds , de variaties in het genre onderschrijft hun talent!
https://www.facebook.com/First-E-164831386938905/
http://www.firste.nl
Nederlands 
Français 
