Girlseeker maakt op zijn minst gezegd geschifte muziek. Nu, op zich is daar niets mis mee, wij kennen wel een hoop artiesten die geschifte maar absoluut geniale dingen maakten zoals Frank Zappa, Captain Beefheart of Mike Patton.
Maar met Girlseeker, die zichzelf nogal graag vergelijken met Ariel Pink (er is iets van), hebben wij aanvankelijk nogal wat moeite. Misschien is dit een goed teken, dat laten wij nog in het midden. Het is namelijk moeilijk te vatten allemaal, het is kitscherige lo-fi eighties synthpop met af en toe seventies gitaren.
Er zitten leuke vondsten en probeersels in, maar over het algemeen valt het als geheel wat te licht uit, ofwel snappen wij het niet. Wij blijven ons eigenlijk afvragen of dit menens is ofwel een al dan niet geslaagde eighties pastiche.
Een duidelijk antwoord krijgen we niet met deze waarschijnlijk wel bewust mysterieus bedoelde plaat, maar daarom niet altijd even geslaagde. U daarentegen zal er misschien heel anders over denken, vandaar toch maar best even beluisteren. Wij grijpen toch liever terug naar ons exemplaar van ‘Before today’ van Ariel Pink’s Haunted Graffiti.
The Peas Project is een band uit het Brusselse, die bestaat uit 11 leden en die na de EP ‘Party crasher’ het album ‘Power & romance’ uitbrachten. Deze band is opgebouwd rond zanger en MC Marc Zinga, percussionist DJ Mellow en zangeres Vanessa Ngogo. Hun stijl kun je omschrijven als een unieke mengeling van Funk, Electro, HipHop, Afrobeat, doorspekt met zware bassen. Deze plaat is opgenomen in de Londense studio van producer en dj Toni Economics en deze samenwerking heeft aldus en ritmisch resultaat opgeleverd. Beste nummers zijn “Party crasher” en “Power & romance”, zeer energieke nummers met diverse invloeden. “Gimme a name”, geeft een krachtige funky begeleiding en het laatste nummer, “Blue time” is er met reggae en dub invloeden … En dit maar liefst 7 minuten!
Ga deze groep zeker live zien, want heel waarschijnlijk wint hun muziek nog stevig aan kracht bij de livegigs …
Altijd interessant om op je CD te kunnen uitpakken met namen als Patrick Riguelle en Jan Hautekiet, ook al heeft deze laatste het rock’n’roll gehalte van een tupperware pot.
‘Flirty Fishing’ getuigt van vakmanschap, wat zich daarom niet echt vertaalt in enige vorm van opwinding. Allemaal knap gemusiceerd, daar niet van, meer wij voelen geen zweet, geen bloed, geen tranen. Het haar op onze armen is geen enkele keer komen recht te staan, integendeel, wij moeten geregeld een geeuw onderdrukken. Alleen “Little black room” brengt bij ons iets teweeg, al is het maar omdat wij ons afvragen hoe vet dit ding zou kunnen klinken als je het in de poten van pakweg Black Box Revelation zou steken. Ook de mellow afsluiter “Stopsigns” kan er nog mee door omdat het ons een beetje aan Steely Dan doet denken, en ondanks onze adoratie voor smerige rock’n’roll houden wij van Steely Dan.
http://www.myspace.com/ganashake
Op zijn best klinkt deze Brugse band als een gedreven Tragically Hip, zoals in “Plastic girl”, maar de songs zijn bijlange nog niet sterk genoeg (lees te braaf) om dit volledige plaatje te blijven boeien. Er draaft doorgaans wel een vlotte rockdrive doorheen dit schijfje, maar wij hebben een probleem met zanger Filip Bohyn. Deze tracht meermaals een Nick Cave neer te zetten, maar dat lukt niet echt waardoor zijn vocale prestaties eerder geforceerd dan spontaan overkomen. De band speelt wel met een gezonde spirit, maar de songs willen niet altijd mee, zo doet een vermeende rockballad als “Queen of the night” er meer dan 7 minuten over om uiteindelijk nergens naar toe te gaan.
http://www.myspace.com/dollarqueen
Een duo die rauwe garage blues rock brengt. Niet bepaald het meest originele concept dezer dagen, maar goed, deze Scrappy Tapes (zanger/gitarist Jochen Degryse en drummer Matthias Van Snick) zijn er erg bedreven in. De hooks zitten juist, de riffs zijn vettig, de songs klinken fris en monter en de zang jaagt het boeltje vooruit daar waar het nodig is maar houdt er elders op gepaste tijden ook de rust in. Black Box Revelation mogen dan al de grote voorbeelden zijn, hier bij Scrappy Tapes zit er meer gure blues onder de modder waardoor dit nergens op een lauwe kopie lijkt. In de gortig doorrollende “Break out like the measles” drijft de vuile blues drijft hen meer richting Soledad Brothers of Cut In The Hill Gang. De prachtige afsluiter “Freed from weight” en de meer dan geslaagde coverversie van “Prodigal Son” schitteren in hun akoestische eenvoud.
Een verduiveld knap EP tje van dit talentrijke Gentse duo.
http://www.myspace.com/scrappytapes
Wij hebben onszelf aan een test onderworpen en ons de taak opgelegd om bij de beluistering van iedere track op het album van deze rockers uit Temse op te schrijven wat ons het eerst voor de geest komt, ziehier de antwoorden :
Om maar te zeggen, iedere band heeft zo wel zijn inspiratiebronnen, maar er zijn grenzen.
te checken op http://www.myspace.com/theagreementrocks
Voor wie houdt van de garage rock’n’roll/surf van het Sjockfestival , moet zeker eens aankloppen en luisteren naar de nieuwe EP van The Smoking Dog. Aangevuld met toetsen leveren zij vijf leuke, bezwerende, broeierige en opwindende songs. Het kwartet vindt elkaar op ongelofelijke wijze. De cover van Ennio Morricone ‘The good , the bad & the ugly’ past perfect in het plaatje . ‘Roll over lay down’ , met deze sixties en seventies sound …
http://www.thesmokingdog.be
De leuke bende van Krema Kawa deed beroep op Manu Chao bassist en producer Gambeat. Op hun cd ‘En tu casa’ hoor je Fiesta! music , in de stijl van vervlogen artists Wawadadakwa, Amour Fou en Stuffed babies on wheels . ‘Rep uit je stoel’ duiden ze ons, en op die zwierige sound kun je niet stilzitten. Een ‘Radio Bemba’ sound op z’n Nederlands . Check ‘em alvast en je zomer kan niet meer stuk …
http://www.kremakawa.com
Ze hebben al een paar EP’s uit en zweren trouw aan de slowcore met hun filmische postrock, songs met een ingehouden, minimale instrumentatie en een zweverige fluisterzang . Repetitief, slepende ingetogen ritmes van lagen ambiente elektronica , een basstune en gitaargetokkel, dromerig, melancholisch, somber en desolaat . Slowmotion/sadcore, niet vies van een Joy Divsion’ Atmosphere’ - wave en met een knipoog naar bands als Codeïne, Idaho, en Karate … De EP titel is alvast veelzeggend …
http://www.myspace.com/tattoedboyfrombirkenhead
Gentenaar Helder (Deploige) is autodidact, multi-instrumentalist, componist en producer . Hij werkte o.m. al samen met Sukilove, Chitlin’ fooks, Kowlier, Het Zesde Metaal en The Rhythm Junks . De cd is het sluitstuk van de trilogie ‘the king lost his crown’ (03) en van ‘the ceiling is not the sky’ (06).
Sing/songwriting van intens pakkende broeierige songs , die een vaudeville sfeertje uitstralen, maar die ook door dobro, banjo , ukelele, gitaarslides en de forsere aanpak richting rootsrock gaan .
Een gevarieerde plaat dus, waarbij hij alle instrumenten zelf heeft ingespeeld en live o.m. geruggensteund wordt door Sjoerd Bruil, die met z’n Black cassette ook niet vies is van een krachtiger geluid …
‘The rhythm of change’ is een overtuigend meeslepend werkstuk geworden.
Info http://www.heldersite.com
“Elevate yr mind, to change the times” … Dust & Soul is een samenwerking tussen 72 Soul (Brussel) en Trust in Dust (Brighton) . De EP ‘Elevate’ is het resultaat van hun ‘laidback’ session . En er is de vibe, de groove op hun dampende trippop/funk/soul. Vier aanstekelijke nummers hoor je … “the bass is thumping, the vocals crisp & clear”, en daar mee is alles gezegd van dit fijn EP’tje … http://dustandsoul.bandcamp.com
‘Ahead Of Time’ is het tweede album van het Belgische Frozen Rain, de band rond songsmid en multi-instrumentalist Kurt Vereecke. Net als op het titelloze debuut opteert Frozen Rain voor een fraaie portie AOR en melodieuze rock, een genre dat vooral in de jaren tachtig hoge ogen gooide. Kenmerkend voor het genre zijn een prima zinger, een stevige ritmesectie, gemakkelijk meezingbare nummers, krachtige en uitgesponnen solo’s en een hele resem stevige keyboards.
De populariteit van deze muziek ligt duidelijk al een heel eind achter de rug maar dat betekent niet dat er geen prima materiaal meer verschijnt, dat bewijst alleszins deze ‘Ahead Of Time’. De plaat kent enkele zeer sterke uptemponummers zoals opener “Believe It Or Not”, “Forever” en The last Dace Ain’t Over” en ook de obligate ballad (“Too Late”) worden niet vergeten.
Een absoluut pluspunt is de strot van nieuwe zanger Carsten ‘Liezard’ Schulz die perfect bij de muziek past. Verder valt ook de productie in positieve zin op, het album is uitermate radiovriendelijk. Frozen Rain levert een meer dan degelijk werkstuk dat we aanbevelen aan alle AOR-liefhebers.
De Zweden zijn al toe aan hun vierde cd . Ze hebben intussen het evenwicht gevonden tussen EBM en de electrowave als je er de acht songs op nahoudt . De drumcomputer gaat beheerst te werk ; de repetitief slepende ritmes en een dreunende bas intrigeren het best op “Sleeping fury”, “Rip me” , “Bring it back” en “Stranger stranger “ . “Pyre” toont een kwintet van z’n donkerste kant.
Agent Side Grinder heeft al bij al een consistent album uit , die niet omheen een Front 242 en Kraftwerk heen kan , maar erin slaagt de wave levendig te houden!
http://www.agentsidegrinder.com
Balimurphy is terug na vier jaar . Ze hebben intussen heel wat muzikale ervaring en inspiratie opgedaan na ‘Poussière’ (2008). Muzikale horizonten verkennen, die hen op hun vierde album terugbrengt naar de kern van het Franse chanson en Brel en Bashung doen opborrelen!
In de twaalf composities kun je niet omheen deze invloed , balancerend tussen pop, vaudeville, folk en blues door de sfeervolle benadering en de kenmerkende stem van Cédric Van Caillie. Balimurphy wordt sterk ontvangen bij onze Franstalige vrienden!
http://www.myspace.com/balimurphy
Nederlands 
Français 
