The Boxer Rebellion – De band sprong al eerder in het oog als support van Editors een paar jaar terug. Het kwartet (1 Usa, 1 Aus en twee Britten)  opereert vanuit Londen en heeft een paar cd’s uit , waarvan ‘Union’ en de recente ‘The cold still’ voor meer airplay zorgden . Verdiend , want ze hebben hiermee de juiste balans van schitterende sfeervolle, broeierige rocksongs gebaad in wave/postpunk . Een toegankelijk, radiovriendelijk geluid door een spannend broeierige intensiteit, indringende en aanzwellende gitaararrangementen, het subtiele slagwerk en de warme, zalvende zang van Nathan Nicholson, die een brug slaat met James Dean Bradfield van Manic Street Preachers.

Ze schuwen bombast niet, wat soms epische werkstukken opleveren en hen een beetje richting ‘allstyle’ British Sea Power brengt, doordrongen van een donkere, dreigende onheilzwangere wavekant van The Verve, Interpol, BRMC, het te vroeg heen gegane The Bravery en natuurlijk Editors. We zijn verbaasd, ondanks de verschillende stops in ons landje, dat ze nog niet definitief doorgebroken zijn; een handvol nummers van de laatste cd verdienen gedraaid te worden; ze hangen nu nog onder voorgenoemde bands.
Opener “Step out the car” en “The runner”, iets verderop in de set, zouden daar verandering in moeten brengen . Ook het dromerige “Semi-automatic”, “Flashing red light means go” en “Evacuate” van de vorige cd moeten niet onderdoen qua melodie, opbouw en intensiteit.
In de klein anderhalf uur durende set hielden ze ons bij de leest en  hoorden we evenwichtig materiaal, elektrisch of semi- akoestisch of de synths, toetsen, piano kwamen wat meer door . Telkens was er die onderhuidse spanning en variatie die boeiden . Intrigerend dus .

Ook de bis was de moeite , het oude “Flight” zwol aan , “No harm” werd verweven in een web van synths en toetsen en afsluiter “The gospel of Goro Adachi” overklaste, werd lekker uitgesponnen en plaatste melodie tegenover gedoseerd gebruik van pedaaleffects.
Het was hun laatste song van het jaar en hun tour. De groep gaat een welverdiende rust tegemoet na een helse tour ter ondersteuning van de laatste cd …
Nu maar hopen dat deze band kan doorbreken … Onze steun hebben ze alvast.

Organisatie: Botanique, Brussel

Het Britse Chapel Club uit Londen heeft na enkele EP’s het debuut ‘Palace’ uit, vernoemd naar de repetitieruimte in St Luke’s Church. De groep refereert aan de ‘80s Britrock en wave van The Smiths, Teardrop Explodes, Echo & The Bunnymen, stoeien met de ‘90’s van Ride, Slowdive  en voegen er recentelijk Editors en White Lies aan toe. Shoewavepop lijkt de beste omschrijving.
De eerste songs “Depths”, “Surfacing” stuwen en kenmerken een borrelend gitaarspel. De aandacht verslapt dan wat met enkele sfeervolle , broeierige songs, die wat te groots en meeslepend klinken, om dan terug op te krikken met een “Blind”, “O maybe I” en “All eastern girls”. Het zijn nu net die singles die het sterkst zijn . Ze hebben een onderhuidse spanning, dramatiek en melancholie en worden gedragen door de ietwat theatrale zang van Lewis Bowman.
De helft van het materiaal is meer dan de moeite waard , maar spijtig genoeg kan het kwintet hiermee de hooggespannen verwachtingen niet helemaal inlossen .

Gardens & Villa is een debuterend bandje die het houdt op een stemmige mix van pop, folk, elektronica, new wave en psychedelica. Sfeervolle en broeierige indie/luistersong waarvan ook de stemmenpracht van het kwartet zich weet te onderscheiden . Inderdaad, ze leggen  een link naar de Fleet Foxes en Grizzly Bear ’s van deze tijd. De synths en piano durven af en toe wat meer door te klinken , wat zorgt voor een veelkleurig, ontroerend en hartverwarmend karakter (“Thorn castles”, “Spacetime”) . Ook de grooves en de krachtige tunes misstaan niet (“Star fire power” en “Neon dove”). Gardens & Villa lepelen de mosterd uit alle hoeken , wat uiteindelijk tien leuke,  sfeervolle songs oplevert .

Het uit Long Beach, Californië, afkomstige Crystal Antlers kwam aandraven met een intens verschroeiende debuutplaat. Ruisende noiserock, bezwerende garagepunk van gierende gitaren, opzwepende drums, pompende baslijnen, heerlijk getikte ‘70’s synths/toetsen en feedbackgeraas, balancerend tussen melodie, tegendraadse ritmes en experiment. Het geheel was een weird opwindend goedje, beheerst door de praktisch onverstaanbare, schreeuwerige vocals en zegzang van Jonny Bell, die doet terugdenken aan de onderschatte Michael Gira in z’n jonge Swans jaren. Een ‘Fxx Up’ gevoel creëerden ze!
De opvolger van de cd en enkele EP’s klinkt gematigder: broeierige songs die nog kunnen bruisen van energie , maar meer afgerond zijn en een herkenbare (melodieuze) structuur hebben . de toetsen van van Ikey Owens (ex Mars Volta) intrigeren zoals de weirde psychedelicatunes  van  zZz , maar durven ook warmer te zijn. Ook de zang is meer beheerst geworden . Een logische stap dus .
Twee instrumentals zitten vervat in de elf songs . Opener “Jules’ story” en de titelsong zijn  snedig en kordaat, daarna overwint de broeierige intensiteit en finesse . Ze klinken op “Always afraid” en “Knee deep” zelfs zachter. Het mooi uitgesponnen “Dog days” besluit dan op spannende wijze de gevarieerde cd van een band, die breder muzikaal binnen de rockpsychedelica durft te gaan.

De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. Van het debuut ‘Strange house’ is geen splinter meer over op de setlist … Spijtig, want we hielden van die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze , psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects. Een mistig rookgordijn werd opgetrokken en een brabbelende, overstaanbare galmstem van Faris Badwan zweefde erover heen … Lekker rauw en rommelig ... Exit, in de prullenmand dus, wat betekent dat het materiaal afkomstig is van de vorige cd ‘Primary colours’ en het vrij poppy ‘Skying’, een logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden. Op die manier werden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het graragerockende aspect is ook subtieler en gestroomlijnder geworden. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en “Endless blue” , een warmer geheel dan hun vroegere kille sound.

Stijlcitaten storen niet want we zagen een overtuigend straf optreden van de heren. Wat een broeierige intensiteit!
Als schimmen traden ze eerst aan , gehuld in een rookgordijn in een omgeving van spaarzaam gehouden blauwe, rode en paarse spotlights. Vroeger gunden ze hun publiek praktisch geen blik, nu porden ze hun publiek aan en bedankten hen voor de support.
We waren al meteen in de muzikale leefwereld met de aanstekelijke “Changing the rain” , ”I can see through you”, “Scariet fields” en “Who can say”.  Beheerst starten “Dive In” en “Endless blue” , bouwen op, zwellen aan en raken diep. “Sea within a sea” volgde, een lange bezwerende, verslavende psychotrip,  die alle wavestijlen in melodie en fuzz maar kan kruisen. Intrigerend en Adembenemend …Eén van de beste Horrors songs! Over naar de huidige gevoelige single “Still life”, een eerbetoon aan ‘From the lion’s mouth’ ( remember “Winning , “Sense of purpose”) van Adrian Borland en de Sound, die verrassend de laatste song was na vijfenveertig minuten .
Maar ze hadden nog een kerstcadeau klaar , want na het electro-minnende “Mirror’s image” en het snedige “Three decades”, overweldigden ze met “Moving further away” , één van de sterkhouders van de recente cd , die  hier lekker 15 minuten zweefde . Als vanouds gingen ze op het eind eens totaal loos, Sonic Youth meets My Bloody Valentine, heerlijk, horrorpunk als op de eerste plaat …  om ons dan verdwaasd achter te laten .

The Horrors bevestigden en behoren tot één van de meest interessante en creatieve club van de ‘80s heruitvinders .

Support was Cerebral Ballzy , een zootje ongeregeld uit Brooklyn, NY. Ze refereerden aan de oude Horrors , injecteerden het met flink wat hardcore/punk en zorgden voor een  rauwe, rammelende, energieke, chaotische sound …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-horrors-08-12-2011/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Great Mountain Fire – Brussel Feest!
Great Mountain Fire en Brns
Botanique (Orangerie)
Brussel
2011-12-02
Johan Meurisse

Brussel Feest! met twee opkomende bands , Brns en Great Mountain Fire …

Great Mountain Fire ging vroeger door het leven als Nestor! Aan dynamiek en optimisme heeft het kwintet niks ingeboet . Ze houden van charmante, frisse, aanstekelijke electrorock met een vleugje discokitsch , eenvoudig, treffend en origineel; postpunk, punkfunk en pop versmelten. Referenties: Metronomy, Klaxons, The Rapture, Friendly Fires, Morning Parade, Franz Ferdinand en Phoenix  en een knipoog naar de KLF en het Brusselse Telex . De cd ‘Canopy’ moet de definitieve doorbraak betekenen, en moet een insteek zijn naar Vlaanderen. Tja, ze hopen alvast op een toekomst zoals die voor Intergalactic Lovers in het afgelopen jaar was weggelegd! In de zomer was de band al op Les Ardentes en op Dour en in de Botanique speelden ze een thuismatch, want de zaal zat afgeladen vol om hen en hun muzikale vriendjes Brns aan het werk te zien .

Een ontvlambare show wilden ze presenteren, en dat werd het ook! De groep toonde een sfeervolle, bitterzoete kant en  kon prettig gestoord klinken, met opzwepende ritmes. Er werd lustig heen en weer geswitcht. Onze Franstalige vrienden droeg de leden een warm hart toe, wat hen een tandje deed bijsteken …
De broeierige “Swans” , “Breakfast” en “If a kid” borrelden en de synths vulden mooi het indierockende geluid aan . De single “It’s allright”  en “Jeopardise” ( btw een oud nummer voor hen!) zijn  toegankelijk en klonken sfeervol , zweverig en psychedelisch. Een band met vele gezichten, want na een ingetogen versie van “Late light” trokken ze in het tweede deel van de set de kaart van een poppy punkfunk party . “Rrose sélary”, “Sudden hush” en de bijdrages van enkele guests (o.m. Alke, Les Japonaises, Dan Laxman en JP) op de opzwepende versie van “Late light”, “Devo”(?) en Telex’ “Moskow Diskow” . “The ark” kon dan concurreren met een Goose nummer door de swingende, gestoorde, neurotische synthloops . Een hoop attributen staken gaven nog wat meer show.

De andere single “Cinderela” en een meeslepende “Temporarty secretary”, op z’n beurt lekker uitgesponnen, kleurden de leuke, fijne set. Brussel  en Wallonië zijn alvast gewonnen … Het kriebelt alvast over de taalgrens …

Het Brusselse feestje kwam op gang met Brns , spreek uit Brains , met twee percussionisten. Een harmonieuze samenzang sierde de stevige, dansbare indierock  met tropische beats , catchy hooks, gepresenteerd met een zekere spontaniteit en coolness . Ook zij hebben een handvol optredens klaar in Vlaanderen en verdienen door te breken aan de andere kant van de taalgrens !

Neem gerust een kijkje naar de pics van Great Mountain Fire  (en deze van Brns)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/great-mountain-fire-02-12-2011/

Organisatie: Botanique, Brussel

De nieuwe plaat verschijnt zeven jaar na ‘To the 5 Boroughs’ en daarvoor lieten de Beasties ook al zes jaar op zich wachten na ‘Hello nasty’ (’98). De drie zijn al goed de 40 voorbij en behouden de rebelse jeugdigheid , want het puberale raptrio slaagt er nog steeds in amusante hiphopplaten te maken .
Ad –Rock, MCA en Mike D hebben een lang verhaal achter de rug . In 2009 werd keelkanker geconstateerd bij Adam ‘MCA’ Yauch, maar naar verluidt maakt hij het nu goed, en er werd sindsdien een compleet nieuw album opgenomen , zelfs vervangen om dan tot slot aan deze ‘part two’ te komen . Het resultaat is er. De drie gasten zijn goed op dreef met hun ‘real old skool’ hiphop, vermengd met pop, groovende funk, soul en ‘70s retro Hammond ; toetsen/ synths (remember Money Mark) die lofi kunnen klinken.
De prachtige op elkaar aanvullende, snedige vocals zorgen voor rauwheid, opwinding en intensiteit. Spannend , bedreven, noisy, springerig en dansbaar door de gonzende bassen, beats’n bleeps …“Make some noise”, “Nonstop disko powerpack” en “Long burn the fire” geven de toon aan. Guestvocalisten zijn er ook: o.m. Santigold op “Don’t play no game that I can’t win” en Nas op “Too many rappers”. De ‘grandpa’s’ van de hiphop bijten sterk van zich en voegen er nog een flinke scheut hardcore punk aan toe op “Say it”  en “Lee Majors come again” .
Het is een groot genoegen deze drie terug op het voorplan te zien met een erg overtuigende, kleurrijke plaat.

Kurt Vile maakte nog deel uit van The War On Drugs, in eerste instantie misschien niet direct veelzeggend , maar de band staat garant voor verfrissende indiefolk, met een flinke scheut psychedelica tunes, countryrock op z’n Green On Reds en ‘80s folkrock op z’n Waterboys .
De 31 jarige sing/songwriter komt met de derde cd ‘Smoke ring for my halo’  in de belangstelling. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream Syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse.
We horen op de soloplaten songs  met een broeierige, dromerige sfeer, door het semi-akoestische gitaarspel en – getokkel; en ook dringt de lofi aanpak van een Sebadoh en Guided by Voices door  in sommige sobere, sfeervolle, ingehouden songs als opener “Baby’s arms”, “In my time” en de titelsong.
We zijn onder de indruk van de uitgewerkte en/of uitgesponnen “On tour” , “Society is my friend”, “Runner ups” en “Ghost town” die op hun beurt verslavend inwerken, met een link naar de Velvet Underground . “Puppet to the man” durft dan stevig te rocken .
Live durft hij met z’n Violators breder te gaan, aangevuld met sax .
Gitaarliefhebbers kunnen hun hartje laten smelten bij de sing/songwriterpop. Boeiend warm album alvast!

Na tien jaar is de band van Gavin Rossdale, Bush, er terug bij. In de jaren ’90 scoorden zij drie succesvolle platen ‘16 stone’, ‘Razorblade suitcase’ en ‘The science of things’, met een handvol hits, “Everything zen” , ”Glycerine”, “Greedy fly”, “Swallowed”, “Chemicals between us” en “Machinehead”. Ze werden de populairste Britse rockband sinds tijden in de V.S. En dat de VS storm liep voor de sing/songwriter, had ook nog te maken met z’n relatie met Gwen Stefani (eerder No Doubt) .
Toen de gitarist (Nigel Pulsford) na deze succesperiode de band verliet, kwamen de activiteiten op een laag pitje te staan; ook de comeback ergens midden de jaren 2000 had niet het verwachte resultaat. Maar nu dat alles wat op z’n plooi is gekomen muzikaal en in het gezinsleven, heeft Rossdale opnieuw de smaak te pakken en komt hij in een nieuwe band line-up met Chris Taynor en Corey Britz de reünie van Bush inluiden. ‘The sea of memories’ is een gewone rockplaat, eenvoudige stadiongrunge, die niet al te veel potten of pannen zal breken; Bush onderscheidt zich niet meer van de doorsnee toegankelijke stevige en gevoelige rockbands.

De fans van het eerste uur waren hun favoriet niet vergeten, want Bush gaat een succesvolle tour tegemoet, gezien alle optredens  uitverkocht zijn. En de betrokkenheid, enthousiasme, spelplezier zijn ‘back’. In de anderhalf uur durende set zaten de classics mooi verstopt, een halve ‘best of’ binnen de nieuwe songs. Goed was dat Rossdale zich niet godverheven voelde, maar een gewone rockartiest was , iets wat in het verleden wel anders kon zijn … hoewel …  in België hielden we er een fijne herinneringen aan over en vooral toen hij ternauwernood z’n optreden in de AB moest cancelen, en dan het publiek met het ticket iets later tijdens de tour, een optreden in de Bota Orangerie gunde! Een mooi gebaar ...Zo zie je maar …
Vanavond zette het kwartet een ouderwetse rockshow neer en noteerden we enkele spannende gitaarduels. De eerste songs “Mirror of the signs”, “All my head” en de singles “Machinehead” en “Greedy fly” volgden elkaar snel op. Telkens werden ze warm onthaald; dat deed Rossdale en de zijnen blijkbaar deugd en het doorbrak nogal snel het ijs in het contact.
Rossdale dweepte het publiek op en met z’n band speelde hij hier voor ZIJN  fans, dat was duidelijk. De versterker werden opengezet om het nieuwere materiaal als “Sound of winter”, “Heart of their matter”  en “People that we love” wat meer draagkracht te bieden . De songs kregen ook meer ruimte door voorgeprogrammeerde synthloops en ze werden gedragen door z’n lichthese stem . Krakers als “Chemical between us”, “Everything zen” en “Swallowed” ontbraken niet! De  energie voelde je , dit was pure power van een rockband. Diep in de set nam het kwartet wat gas terug met het sfeervolle , ingetogen “All night doctors” door een zalvend klinkende gitaar, piano en staande bas.

Ze kregen veel complimentjes . Het publiek was uitermate tevreden dat Bush terug was . De nieuwe songs raakten minder , maar de motivatie, de dynamiek, de gedrevenheid en de frisheid maakten veel goed . “Come together” van The Beatles en een lekker uitgesponnen vettige “Glycerine” besloten de opwindende set van het kwartet.

Evaline tourt als support van Bush en heeft momenteel twee hits te pakken met “Picking it up” en “Beneath the fire”. Al tien jaar is de band bezig en pas nu krijgen ze in Europa airplay met de cd ‘Woven material’. Ze speelden eerder al op RW en ook vanavond hadden ze er duidelijk zin in . In de spotlights stond alvast de zanger Richard-Jonathan Perry. Een snedige, pittige gig van afgewerkt melodieus emo materiaal met een rauw randje,  dat niet vies was van ‘80s waverock.

Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)

We fronsten even de wenkbrauwen toen we kort na de gig van Fleet Foxes op de screens van Rock Werchter zagen dat ze naar Vorst Nationaal zouden komen … Tja, het gaat snel voor het uit Seattle afkomstige sextet van songschrijver Robin Pecknold. Ze zijn nog maar aan de tweede plaat toe, ‘Fleet Foxes’ en ‘Helplessness Blues’. België houdt wel van die combinatie dromerige indiepop, americana, folk, ‘60s pop en psychedelica, onder een meerstemmige zang, die vooral bepaald wordt door de warme, hemelse stem van Pecknold.

Fleet Foxes is momenteel ‘hot’ in het genre en overstijgt hiermee bands als My Morning Jacket en Grizzly Bear qua fanshare . Waren ze in de zomer sterkhouder op RW door hun songs krachtig en stevig te spelen,  in zaal wordt een ‘wintertime’ ingesteld en houdt de band het eerder op de sfeervolle, dromerige aanpak, met een melancholische inslag . De klankkleur kwam meer tot z’n recht, maar de magie ging wat verloren in zo’n grote zaal , ook al was het de Club Vorst Nationaal.
Hier wrong het schoentje … Beter was een 2x AB om de subtiliteit en de finesse van hun sound, een amalgaan van akoestische en elektrische gitaren, toetsen, flutes en bezwerende drums, overstelpt door de stemmenpracht. Vanavond hadden we niet het ‘Waaw’ gevoel van op Rock Werchter; niettemin genoten we van de gezelligheid die ze trachten te creëren met hun vernuftig in elkaar gestoken songs , waarbij sommige mooi in elkaar versmolten en boeiende wendingen hadden . Warme luistersongs met een kampvuurgehalte dus,  en op het podium toonden ze projecties van natuur – sneeuwlandschappen en vielen er zelfs sneeuwvlokken om het anderhalf  lang knus te maken en te houden.
De openers “Mykonos” en “English house” (uit het tussendoortje ‘Sun Giant’ EP) brachten ons meteen in deze sfeer . Een mooie sound, een prachtige stemmenpracht, de heerlijke zangstem van Pecknold en een geroutineerde band die houdt van de uitgebalanceerde melodielijn. Even verderop hadden we een forser klinkende “Battery kinze”, “Your protector”  en de herkenbare “Bedouin dress”,  “White winter hymnal” en “Ragged wood” .  Die gekende (hemelse) popsongs zaten mooi verdeeld in de set en hielden de set broeierig en boeiend .

Toen ze verrassende, lekker ontspannend enkele songs aan elkaar regen als “Lorelei”, “Mr shrine/An argument” en “Blue spotted tail” om dan terug op “Lorelei” uit te komen, knetterde het  haardvuur met een Boursin kaasje, een fles rode wijn en konden we zelfs een wollen trui aantrekken. Aangenaam spannend, sfeervol, ingetogen en intiem. De semi-akoestische gitaren zorgden ervoor dat “Grown oceans” groots en gevoelig was.
De band  genoot van de respons, maar voelde zich net als het publiek wat onwennig door de afstand tussen beiden. Misschien was midden in de zaal spelen een beteer optie achterna gezien. Het solo gespeelde nieuwe “I let you”  kon als beste voorbeeld dienen: Pecknold wist het pakkend en innemend te brengen, maar kon onvoldoende intens raken …
Ze zetten nog een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” om de ‘koude’ wintermaand tegemoet te gaan! Cheers.

Ook de dromerige neofolky/americana voor midzomeravonden of koude winteravonden van Vetiver, van de charismatische zanger/gitarist Andy Cabic,  een jonge Tom Waits lookalike met hoed op, stelde de sfeerschepping binnen deze stijl voorop en bracht rustig  voortkabbelend materiaal met een country/blues inslag . Af en toe zat er meer vaart en dynamiek in en durfden ze krachtiger te spelen. Easy listening pop met een rockend hart!
Met een fijn gebaar en een knipoog nam Vetiver afscheid. Een band te koesteren in het clubcircuit!

Organisatie: Live Nation (+ Toutpartout )