Het Amerikaanse The Cave Singers uit Seattle is al enkele jaren actief en is geëvolueerd van lawaai makers naar een band die dieper gaat … intense en uitbundige neofolk en bezwerende bluegrass, ergens donkere soundscapes toevoegt, een psychedelische zijweg inslaat en die hun afkomst binnen de puike rock’n’roll niet verloochent.
The Cave Singers kenmerken zich als een veelzijdige band die toegankelijk en avontuurlijk zijn. De  zang van Pete Quirck doet ergens de korrelige, melancholische en indringende zang van Mike Scott van The Waterboys borrelen. Akoestisch en elektrische gitaren en subtiele, opzwepende drums ondersteunen de sound; een mooie samenzang geeft elan aan het geheel. “Gifts and the raft” en “Swim club” zetten de toon van de charmecd , en het donkere intrigerende “Black leaf” en de rock’n roll van “Falls” onderstrepen en brio de brede muzikale invalshoek van het trio . Overtuigende plaat!

Op een klein jaar tijd is de Deense Agnes Obel groot geworden. Eerst verscheen de EP ‘Riverside’, maar met haar debuut ‘Philharmonics’ komen we totaal in ontroering van haar painospel en stem. Ze wordt regelmatig bijgestaan door een celliste die haar vocaal op gepaste wijze ondersteunt. Haar muziek, hoe subtiel en fijngevoelig ook, brengt ons in andere sferen en heeft een zeker sprookjesgehalte. Intiem, gevoelig en meeslepend.
Sommige liedjes als “Brother sparrow” zijn al lang geschreven en misstaan niet naast het fijngevoelig nieuwe materiaal.
Uiterst genietbaar werk dus, dat de single “Riverside” voorop plaatst en een opmerkelijke cover herbergt, “Close watch” van John Cale, die naakt, puur en oprecht werd gebracht.
We maken een diepe buiging voor deze jonge deerne, die een overtuigend sober en elegant debuut uit heeft.

Festival Dranouter 2011: donderdag 4 augustus 2011
Eén van de pittoreske festivals dat we koesteren is ongetwijfeld Festival Dranouter; het festival straalt een erg warme, amicale en familiale sfeer uit. Een editie met een boeiende en uitdagende affiche , nieuwe milieu uitdagingen  en een sfeervolle terreinaankleding. Het festival is geëvolueerd. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
Het ‘vernieuwde’ Dranouter heeft aandacht voor de bron waar het festival met ‘the new tradition’ is ontstaan. Luka Bloom werd gekozen als gastprogrammator. Een sterk duidelijk statement voor zijn artistieke verdienste en zijn blik op de traditionele en hedendaagse muziek.
Festival Dranouter, dat een reputatie heeft van 'low impact festival', werd dit jaar nog door OVAM en Vlaams minister van Leefmilieu Joke Schauvliege verkozen tot één van de voorbeeldevenementen op dit vlak.

We waren al aanwezig op de ‘pré-dag’, donderdag 4 augustus … Tja, het festival is bijna een heuse vierdaagse is geworden. 15000 mensen hadden zich al een weg gebaand door de regenvlagen en de modder. Maar doorwinterde modderratten als we zijn, deze zomer zijn we nog niet uit ons lood geslagen …

Met 80000 waren ze in totaal over de vierdaagse; bijna een vijfde minder dan vorig jaar, waar de kaap van de 100000 bezoekers werd bereikt. Vorig jaar sloeg de vernieuwde formule aan en waren de namen misschien nog iets aantrekkelijker, maar voor dit weekend moeten we ook rekening houden dat de dagjesmensen en de late beslissers niet wouden geconfronteerd worden met de ‘slijke’ en kozen voor hun comfort …

Jan de Smet van de Nieuwe Snaar animeerde het publiek rijkelijk tussenin, want hij had bij elke présence van de bands in de grote tent wel iets klaar van gitaarriedel, mondharmonica en gevatte tekst . Wat een creatieve man …

Ons muziekparcours
pré-dag: donderdag 4 augustus 2011
Onder een zwaarbewolkte hemel kon Hannelore Bedert het festival aftrappen, met haar intieme, kwetsbare en meeslepende pop. Daar heeft ongetwijfeld de nieuwe plaat ‘Uitgewist’ mee te maken. Ze beschikt over een full band die sterk op elkaar is ingespeeld om de gevoeligheidsfactor van het materiaal beter in de verf te plaatsen. Een voller geluid en een bredere instrumentatie, zonder de zachte, zalvende pop intimiteit te verliezen, bepaald door haar emotievolle stem en charisma. Fijngevoelige pop die het festival opende …overtuigde ... het is niet iedereen meegegeven, maar Hannelore Bedert heeft naast de talrijke nominaties en prijzenkast haar al sterke podiumprésence op een groot festival mooi onderstreept.

De ‘brothers & sisters’ van de sympathieke Britse The Magic Numbers (four)  deden de buitentemperatuur wat stijgen met hun ‘feelgood’ indiepopfolk/countryroad, die de brug slaat van sixties Mamas & Papas met de huidige rits sing/songwriters (Bon Iver, The bony king of nowhere, …) en artists Fleet Foxes, Local Natives, Cloud control en The bewitched hands in het genre. Sfeervolle, dromerige, rustige songs die afgewisseld worden met enkele pittige rockers … een subtiele melodie onder een harmonieuze man/vrouw zang, Romeo Stodard en Angelo Gannon, en een springerige, uitgelaten bassiste. Het recente materiaal van ‘The runaway’ is minder aanstekelijk dan oudjes “Forever lost”, “I see you, you see me” en “Love me like you”, hoewel “Throwing my heart away” er aardig naast kan staan  …  Zo ‘Magical’ zijn ze dus niet meer …

Band of Gypsies Taraf de Haïdouks en Kocani Orchestra bood de kans om de cultuur van Zuidoost-Europa naar Dranouter te brengen. DJ Merdan Taplak liet het in zijn Balkan sets al horen waar de mosterd vandaan komt! Een uitgebreid Orkestar hadden we van blazers allerhande, violen, percussie , troms , flutes, contrabas, gitaar, een authentiek snaarinstrument en enkele vocalisten die melodieën van authenticiteit en opwindende gypsy lieten weerklinken en het combineren van over heel de Balkan en Turkije. Traditionele danspassen van een dame ademden familietradities en trouwfeesten uit, en leidden het plaatselijke Oogstfeest in!
Ze vierden hun twintigste verjaardag; feest en ontroering gingen hand in hand. Mooi om te zien. Bezwerend, intrigerend feestje dus!

Het meeste volk kwam voor een van de meeste ‘hotte’ bands in Vlaanderen Arsenal, met name, die de link maakten met zomerse popmelodieën van hippop, dance, groove en elektronica. Een zwoel feestje dus van de tandem Roan –Willemijns, die samen met zangeres Leonie Gysel en de band de zware ‘klijte’ grond droog stampten door o.m. “Estupendo”, “Switch”, “Saudade” “Lotuk”, “Melvin”, “Mr Doorman” en de huidige single “One day at the time”. We voelden een Zuiders ontspannend dansbaar geheel, fris en enthousiast met enkele sfeervolle stukken tussenin. …Summertime  in Dranouter … “Longee” … Eindelijk !

Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2011 (Pieter V)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2011/

Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter

Festival Dranouter 2011: vrijdag 5 augustus 2011
De eerste officiële festivaldag Dranouter  - tweede als je pré-dag al opvolgde -  ondersteunde de bredere visie van de programmatie. Een 20000 tal bezoekers waren vandaag present.

Zule Max trok het FestiDranouter weekend op gang in de Kayam tent. Leuke boel allemaal, deze ‘all ladies’ Belgian/Cuban band die een groovy Cubaanse mengelmoes speelden van latin, salsa, reggae, son, merengue, afro en pop  … Pole Pole en Couleur Cafe in Dranouter. Als opener kon dit gelden, meteen het ingrediënt en een fijne formule voor een zwoel feestje …

Intimiti konden terecht in de Club voor de hemelse pracht en ingetogen muziek van de gevoelige talentrijke sing/songwriter Bram Vanparys en z’n The Bony King Of Nowhere. Een volle tent voor deze melancholische subtiele pop! Met zessen stonden ze dikwijls op de stage om de subtiele klanken en fijngevoelige tunes en toetsen te laten horen van de ingehouden, sober gehouden songs die een Bon Iver/Bonnie Prince Billy/Iron & Wine/ Cowboy Junkies/Low uitstraling hebben, onder een harmonieuze samenzang, klaaglijke keelklanken en de zalvende, indringende stem van Vanparys himself. Treffende, emotievolle songs van de twee cd’s ‘Eleonore’ en ‘Alas my love’. Innemend, elegant en creatief. En dat hij een bezige bij is, konden we nog op het eind horen, toen hij trakteerde met een nieuw nummer!

Eva de Roovere ontpopte zich als volleerde radiopresentatrice en nodigde ons uit in ‘haar huis’ in de Kayam tent. We hoorden een afwisselende set van warme, hoopvolle en gevoelige, drieste songs, tussen kwetsbaarheid en opgewektheid. We werden met haar band meegenomen in die bagageruimte. De Nederlandstalige pop rockte eerst, haar grote hitje “Fantastig toch , slaap lekker” werd sober en aanstekelijk gespeeld , de blazerssectie werd bovengehaald op “Niemand zoals wij” , haar held The Lau kon niet ontbreken in “Rechttoe en frontaal” en ze liet de zon schijnen. Er was het ingetogen “Chocolat” in het Frans, en de smaakvolle “Keizer van de nacht”, “De jager” en “Zoals in dat ene liedje” konden een geslaagd optreden besluiten. Terecht dat Luka Bloom haar heeft binnengehaald om een nieuwe versie te zingen van “Sunny sailor boy”, maar dat zal voor dag 4 zijn …

Evan verderop waren we onder de indruk van Gabby Young & Other Animals met een niet alledaags instrumentarium van blazers en een contrabas, ondersteund van akoestisch gitaargetokkel en drums; we hadden een cabaret, vaudeville style van groovy en gypsy  jazzy/spaghetti western/boombal music. Zij dartelde en sprong in het rond als een Liza Minelli met haar glitterjurkje en palmde moeiteloos de Club in … “Who’s house are you in” werd luidkeels meegezongen en -geklapt. Lovende woorden hebben we hier te over. Puike ontdekking!

Ben l’Oncle Soul wordt in het eigen land Frankrijk op handen gedragen. Hier loopt het nog niet zo’n vaart met dit soulwonder, maar hij kreeg al enige terechte aandacht met z’n avontuurlijke bewerkingen van “Crazy” (Gnarls Barkley) en “Seven nation army” (White Stripes), die we ergens middenin de set hoorden. Ben had een veelkoppige band achter zich  van uitgebreide blazers, gitaristen, een toetsenist, drummer, bassist en twee mannelijke backing vocalisten/dansers die in hetzelfde ondervestje gekleed waren en die synchrone pasjes uitvoerden. De soul sound werd doorkliefd van dampende funk’n’grooves en z’n doorleefde , indringende stem. Fris, sprankelend, dynamisch en een ‘positive sound of music’! Cee-Lo Green, Aloe Blacc, Gnarls Barkley en Janelle Monae zijn belangvolle artiesten voor dit opkomend talent. We genoten van deze sfeerbrengers, die met het nodige spelplezier songs als “Soul man”, “Back for you” en “Ain’t off to the back” in een jam onderdompelden … Binnenkort in Vorst Nationaal ..  het gaat snel …

De Britse The Webb Sisters hadden intussen een nokvolle Clubstage kunnen warm maken voor hun sfeervolle sing/songwriterpop, die opmerkelijk klonk door de combinatie harp, mandoline, gitaar en percussie. Neem daarbij de gevoelige, emotievolle stemmen van de zusjes Charlie en Hattie Webb en je bent weg voor hun dromerige sound. Eerder hadden ze al optredens gedaan met Leonard Cohen en waren ze al mee met Jamie Cullum en Jason Mraz. Het eigen repertoire klonk ingetogen, innemend en aanstekelijk. Hoed af dus voor de origineel aangepakte cover van Cheap Tricks “I want you to want me” op het eind. Sjeik werk van de dames.

Hoewel we niet direct voeling hebben met het werk van Adamo, hebben we respect voor de bijna 70 jarige Franstalige vriend die samen met J Brel het Franse chanson bepaalde. Hij wordt alvast sterk gewaardeerd door Arno en Daan, die vanavond een nummer, “La nuit”, met deze voorname artiest meezong .
Hij had ook een veelkoppige band achter zich, speelde een verrassende set en grossierde door z’n repertoire: van de charme van “InchAllah”, “Vous permettez Monsieur”, waarbij menig slowdanspasje werd verzet, het handjes zwaaiende en meezingende “Les filles du bord du mer” en het innemende “Tombe la neige”. De man op een festival als Dranouter plaatsen was een goede, overtuigende zet en zorgde ervoor dat ons landje goed verenigd bleef!

En de ambiance kon starten in de Kayam tent want er werden enkele folky smartlappen door de DJ op ons afgevuurd, die luidkeels werden meegezongen … Schaakmat!

Tot slot Ozark Henry, het muzikale alter ego van onze Kortrijkzaan, sing/songwriter, Piet Goddaer. Ook al een beetje man des huizes daar in Dranouter … Zonder (te veel) woorden als “Merci” en Zonder de eigen stijl te verloochenen, hoorden we pittig gevoelige songs van een gretig spelende, gemotiveerde band (een nieuwe band trouwens door de nieuwe cd) die nergens vonken deed spatten, maar de M van Muziek op de juiste plaats in het hart droeg. Rockend en Hartverwarmend! Dat kregen we met “Intersexual”, “Sundance” en “Godspeed” in het begin van de set. Inderdaad, sfeervol, broeierig, vaardig, direct, puur en strak. ‘Hvelreki’ stond in de spotlights , maar classics als “Sweet instigator”, “At sea”, “These days” en “This one’s for you” zorgden voor de herkenbaarheid.  Stijlvol besloot hij de tweede dag !

Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2011 (Pieter V)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-2011/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter

Na het beluisteren van de nieuwe cd ‘Skins’, hun reünie in 2007 met ‘Three easy pieces’ komen de leuke herinneringen naar boven van het ouder werk ‘Let me come over’ (1992), en ‘Big red letter day’ (93).
Buffalo Tom onder Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis uit Boston, blijft om van te houden met hun popgrungy songs, die een melancholische ondertoon hebben en bepaald worden door het gruizige stemgeluid van Janovitz (die nu als makelaar door het leven gaat). Fijn gevarieerde, afwisselende poprock! Natuurlijk ontbreken die hartbrekende songs en de rechttoe – rechtaan songs, meestal van Colbourn, niet.
Nergens gaat de band uit de bocht zen ze leveren op die manier een boeiende plaat af met o.m. “Arise, watch” die de toon zet, het broeierige “She’s not your thing”, het bijtende “Down” en het meeslepende “The big light” . “Don’t forget me” is een duet met Tanya Donelly (waar is tijd van Throwing Muses/Belly).
Niet verrassend, maar een Buffalo Tom die opnieuw een goed plaatje heeft afgeleverd.

Is er nog leven na Oasis van de broers Liam en Noel Gallagher? Zo te horen wel, want de rusteloze Liam heeft met de leden van Oasis, met de nieuwe captain/gitarist Andy Bell aan het roer een wisselende, gevarieerde Britpoprock plaat uit. De cd klinkt niet echt verrassend en er zijn geen wereldhits van de hand van broer Noel te bespeuren.
Een nieuw muzikaal avontuur en hoofdstuk dus, Beady Eye van Liam met het debuut ‘Different gear, Still speeding’, die over een hecht musicerende band beschikt. Toetsen, gitaarslides, elektrische en akoestische gitaren zitten gepast in de song en vullen mooi aan; ook Liam’s stem is wonderwel goed, en minder zeurderiger dan we laatst al horen op de Oasis platen.
De sound kan rocken, opwindend en snedig zijn en er zijn enkele intimistische pareltjes te vinden . “Four letter word”, “The roller”, “Millionnaire”, “Beatles & the Stones” (hoe kan het ook anders!) en “Bring the light” zijn hier de puike rockers en met “For anyone”, “Wigwam”, “The beat goes on” en vooral “Morning son” hebben we de overtuigende sfeervolle ingenomen popsongs.
Toegegeven, geen songschrijverstalent en minder subtiliteit, maar al bij al een goed album. Cheers Liam.

Als je de cd en live reviews van de inmiddels 24jarige soulpop diva Joss Stone hier op nahoudt, dan weet je onderhand wel dat ze bij me enorm hoog aangeschreven staat. De lieve, mooi ogende Britse dame heeft het eigenlijk wel allemaal … de soulpop, de krachtige, heldere, indringende en zelfverzekerde emotievolle stem, charisma, spontaniteit, de ‘positive way of thinking’, een nimmer verdwijnende glimlach, de dialogen met het publiek, de ontspannende, gevoelige teksten, het grappig uit de hoek komen en haar oprecht- en uitgelatenheid.
En ze heeft al heel wat op haar palmares staan met talrijke awards. Ze is toe aan haar vijfde album; ‘LP 1’ is pas verschenen, in een productie van Dave Stewart (spil van ex Eurythmics), die ze vanavond even in de ‘regen’ spotlights plaatste.

Joss Stone geeft veel … van zichzelf en … krijgt (veel) … hartverwarmend applaus. Ze geniet als haar publiek geniet … Het doet haar en de veelkoppige, mooi uitgedoste  band met backing vocalistes enorm veel deugd. Joss Stone is en blijft, ondanks haar grote status op jonge leeftijd, ‘back on earth’. Wat een personaliteit en wat een stem; een klasse apart, buiten categorie. Ik gooi met witte rozen zoals zij doet op haar concert, een concert waarvan we bijna niks voelden van de gietende regen in het Rivierenhof.
Ze palmde mijn soulmate en mezelf moeiteloos in. Twee uur toegankelijke, sfeervolle, broeierige soulpop, met uitstapjes naar funk, gospel en hiphop, fris, freakend en gevoelig … Een Motown sound anno 2011 met in het achterhoofd de pas overleden Amy Winehouse en ons eigen Selah Sue, die we hier tocfh wel misten deze avond!
Kijk het concert was ‘super duper’ great … We hoorden een afwisselende set met enkele tops van haar vroeger werk, die soms in een aanstekelijke, creatieve jam werden ondergedompeld o.m. “Super duper”, “Baby baby baby”, “Put your hands up”, “Fell in love with a boy”, “Tell me about it” en in de bis “Don’t cha wanna ride” met “Turn the lights down”; het  recente materiaal klonk directer en liet wat meer pop doorsijpelen als “Somehow”, de eerste nieuwe single, “Last one to know”, “Boat yard”, “Don’ start lying to me” en “Drive all night” … fijne sfeervolle popsongs met een gevoeligheidsfactor, die in het rood kwam op het pakkende “Take good care” … een akoestische gitaar en haar emotievolle stem, om kippenvel van te krijgen! Dit moment was even slikken hoor en net als de regen ophield, kwamen de tranen in de ogen …Brrr … ‘She had me’ (was ook opener van haar set); ze had het publiek naar haar hand gezet en bracht ons in een wereld van romantiek en verleidelijkheid door haar charisma van een ‘love & peace’ attitude.

Een heerlijk, aangenaam geluid, hoe instrumentatie en zang bij elkaar pasten … En de witte rozen? Spijtig genoeg konden we er geen bemachtigen, maar haar concert was opnieuw in het geheugen gegrift …. ‘Every body walks hand in hand’ … “Free us (me)” (ook te horen) terecht!

We werden opgewarmd door Jim Cole, die ook al kon beschikken over een uitgebreide band …”They want to party with us” ... Ze deden hun best met enkele opzwepende soulpopsongs, met een funky groove als de single “So lonely” en “Baby it’s true”. En ze konden rocken met een QOSA pastiche “No one knows”. Prima band, goed op elkaar ingespeeld en een Cole die z’n uiterste best deed om de buitentemperatuur te doen stijgen!

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen )

‘Nugaze’! was het credo toen het titelloos debuut van het NY-se kwartet verscheen. Op gevatte en gepaste wijze combineerden zij de ‘90s Swervedriver, My Bloody Valentine en Ride met de fuzz van Jesus & Mary Chain, ‘80’s The Smiths, de ‘90’s dromerige grungepop van Teenage Fanclub en de waverock van Editors. Onstuimige en meespelende emotionele shoegazepop van zoete popsongs onder een gruizige laag gitaren, onder de zweverige zang van Kip Berman (zang/gitaar) en Peggy Wang-East (zang/keyboards).
De tweede plaat werd onder handen genomen van Flood en Alan Moulder en dan is er net als bij Glasvegas zeer zeker een glad randje te bespeuren. Inderdaad, de songs zijn verfijnder, subtieler, braver en uitgekristalliseerd. Sfeervolle, dromerige pop, radiovriendelijk, suikerzoet en minder korzelig, rock en rauw. De zang komt op Kerman terecht en Wang’s zang is op het achterplan verdwenen.  De titelsong, opener van de cd , “Even in dreams” en “My terrible friend” leunen nog het nauwst aan het debuut, maar met “Heart in your hreartbreak” is de nieuwe Pains Of Being Pure at Heart geboren …
Charmante plaat dat wel, maar de nieuwe songs beklijven minder; we hielden meer van het ruwer randje waarin de pedaaleffects eens stevig konden worden ingedrukt …  

Twee jaar terug werd de Schotse band van James Allen, Glasvegas aanzien als de nieuwe hype bij de Britse pers. Bon, hun debuut was er eentje om van te snoepen met prachtsingles “Geraldine”, “It’s my own cheating heart  …” en “Daddy’s gone”. De epische sound en afgelijnde aanpak binnen de wave- glamrock sierde hen, linkte aan het onvolprezen Sheila Divine, breidde Jesus & Mary Chain aan sixtiespop en zorgde ervoor dat ze plaatsje bemachtigden binnen het concept van Editors, White Lies, Interpol en The National.
Spil Allen (beetje Joe Strummer lookalike) had alvast een moeilijke periode achter de rug . Het toeren, de  verslavingsproblematiek en de wisselende stemming deed de band bijna uiteenvallen, maar met een gewijzigde bezetting komt hij nu gelouterd uit deze psychische en muzikale strijd. ‘Euphoric Heartbreak’ stond onder productionele leiding van Flood en kan niet gelikter en meer uitgekristalliseerd zijn dan nu. Een beetje teveel van het goede , want de cd helt letterlijk over naar pompeuze stadion/glamwaverock, die een U2 en Coldplay overstijgen. De sound baadt letterlijk in een elektronisch tapijt van de Pet Shop Boys; meeslepende, broeierige, sfeervolle songs die op zich niet slecht zijn, met “Euphoric take my hand” als top; ze zijn behoorlijk geforceerd, klinken wat hol, maar raken minder en blijven niet hangen dan de nummers van het debuut.
Glasvegas is een heel ambitieus project, maar of ze fans zullen bijgewonnen hebben, is een andere zaak. Benieuwd hoe dit zal aflopen …

Het Australische kwartet Cloud Control debuteert met een sterke plaatje in de voetsporen van Fleet Foxes, Local natives, Bon Iver en Iron & Wine. De drie heren (en 1 dame)  is geen fletse formule van baarden, samenzang en houthakkershemden . Nee, ze kruiden hun americana /folkpop met de zweverige droompop van Clap your hands say yeah en The bony king of nowhere en bieden de frisheid en vrolijkheid van The Magic Numbers, The Bewitched Hands en Vampire Weekend. Op die manier heeft het viertal een gevarieerde, boeiende cd uit.
10 songs die balanceren tussen een verkwikkende blijmoedigheid en melancholie, aanstekelijk, catchy, warm en beklemmend. Het klinkt naturel, het spelplezier druipt er van af, de  zangpartijen zijn heerlijk en de meerstemmige zang (man – vrouw) geeft elan en kleur . Een alles vertederende schoonheid dus … We houden er van; daarvoor zorgen o.m. “Meditation song”, “There’s nothing in the water we can’t fight”, “Ghost story”, “This is what I say”, “Just for now” en “Hollow drums”. Zonder al te veel muzikale omlijsting, kunstjes of productionele rompslomp. ‘Pur sang’ dus …