Net als Blaudzun, hebben we met I Am Oak aka Thijs Kuijken, zanger/songschrijver  uit Utrecht , één van de verrassende ontdekkingen uit Nederland . De inspiratie voor de nieuwe derde plaat al,  was te zoeken in Finland waar hij met z’n band  naar een besneeuwd huis trok. We moeten ‘Nowhere’ interpreteren als de ‘onaantastbare plek’  en ‘Tammensaari’ als ‘Eiland der Eiken’ . Resultaat: een reeks ingetogen, dromerige, warme songs.  
Even staat de tijd stil bij deze ingenomen, sfeervolle en broeierige songs , die hij solo inspeelde en die verder breder en voller gearrangeerd worden  door z’n band.
De Nederlandse popscene is alvast een getalenteerd sing/songschrijver rijker. 

Netsky is deze zomer groots geworden. Boris Daenen aka Netsky heeft de drum’n’bass van Roni Size, Goldie en Breakbeat Era van onder het stof gehaald, koppelde het aan ons veelbelovende,  maar onvolprezen Lowpass (ruim vijftien jaar terug!) , en maakte die heftige sound radiovriendelijker; de bredere aanpak richting elektronica en pop , aangevuld met soul, reggae, hiphop en jungle boeit. Door de toevoeging van een MC , keys,  drummer en een rits gastzangers; komen zowel de dance - als popliefhebber hier aan hun trekken.
Nogal snel na het titelloze album , met de prachtsingles “Moving with you” en “Iron heart”, is de opvolger er. ‘2’ is er eentje om in te lijsten door de variaties , de verrassende wendingen , de tempowisselingen en de geslagen brug tussen drum’n’bass  en pop . Heerlijk huppelen , dansen,  springen op de grooves, de vibes en de exploderende, knallende ritmes van “Love has gone “, “Come alive” (ft Scarlet) en “Give & take”. Dancefloorkillers en prijsbeesten op optredens en festivals!
Op andere songs met gastvocalisten, “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby)) , “Get away from here” (ft Selah Sue), “The whistle song” (ft Dynamite MC) en “When darkness fall” (ft Bridgette Amofah) druipt de broeierige soul er van af . En Jimmy Jans doet de hiphop bruisen op “Squad up”.
De instrumentals “911” , “Jetlag funk” en “Puppy” zijn drum’n’bass’ ‘pur sang’ . Even dreigt het wat eentonig te worden , maar al die diverse uitstapjes zorgen voor een boeiend geheel , waardoor dit een ijzersterke plaat is …

De Oostendse Gentenaars The Van Jets hebben gekozen voor evolutie: hun onstuimige, oprechte rock’n’roll klinkt nu meer ‘artyfarty’,  aanstekelijke, broeierige catchy popart. Die voorliefde in de glamrock op z’n Bowies was er al en zet ‘em nu verder in elektronische klanken , een belangrijke aandeel in het muzikaal verhaal van de nieuwe plaat ‘Halo’. De winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 hebben niet stilgezeten , en kunnen met singles “Here comes the light” en “Danger zone”, en songs als “Broken bones” , “Cherry”, “Waited long enough”  en het mooi uitgesponnen “Mystify” - met een opbouwende, stuwende  groove, heel wat winst maken .
The Van Jets zijn terecht ambitieus en verliezen hun rockend hart niet, maar hebben de eenvormigheid omzeild door de toevoeging van betoverende synths /elektronica … Een stap die ze durfden te nemen, met geslaagd resultaat …

Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid  en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan  en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen,  met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …

Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig  geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen … 
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te  laisserai des mots” horen  en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren  .

Patrick Watson  & Band –  theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Beetje in één adem noemen ze we ze op,  Liz Green, Gemma Ray, Cold Specks en Laura Gibson, een lichting vrouwelijke (Amerikaanse) sing/songwriting die met goede platen afkomen …
Laura Gibson , uit Portland Oregon, draait al een tijdje mee en heeft een handvol platen uit en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico kunnen strikken. Als vaste tendens  horen we sfeervolle, dromerige, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, bepaald door akoestisch gitaargetokkel, licht huppelende ritmes en desolate, Ennio Morricone- of sprookjesachtige klanken,  maar de fraaie composities kunnen ook weelderig gearrangeerd zijn (o.m. aangevuld met fagot, trompet, steelpedal en toetsen) . “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs”, “Crow/Swallow” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed” zijn er enkele om in te lijsten.
Charmerende, elegante huiskamerpop, niet benauwd van een extravert tintje …

Vadoinmessico – Wat een groepsnaam en wat een cd titel ‘ Archaeology of the future’ … Muzikaal even divers als de nationaliteit van de bandleden … Mediterrane folkpop , door het gitaargetokkel en percussietics , aangevuld met psychedelicatunes, Afrikaanse ritmes en flamenco contouren. Verbindende factor vormt de zang van Giorgio Poti . Vampire Weekend kijkt op de hoek bij deze diversiteit aan invloeden, instrumenten en stijlen .
Een fijn plaatsje vol dromerige, aanstekelijke songs. Vadoinmessico is een kwintet, 2 Italianen, 1 Brit, een Oostenrijker en een Mexicaan , gehuisvest in Londen.
Te noteren hun muziek …

dEUS ademt … en gaat inspirerend te werk . Onaangekondigd verschijnt nogal snel de opvolger van ‘Keep you close’. ‘Following sea’ is typisch dEUS , wat dacht je anders wel, en brengt een reeks warme , intieme , broeierige en aanstekelijke songs . Het zijn goed gearrangeerde , sfeervolle , rockende composities, die tintelen en waarbij de toetsen ingedrukt kunnen zijn. Barman experimenteert wat meer dan anders met zijn stem, een zang , praatzang en spoken word . Toegegeven , net als op ‘Keep you close’ hebben we een goede plaat uit, niet meer , niet minder, maar met “Sirens” , “Girls keep drinking” , “The soft fall” , “The give up Gene”, “Fire up the google beat algorithm” en vooral de Franstalige single “Quatre mains” hebben ze een paar sterke afwisselende tracks uit . ‘Keep you close …following sea ‘ kon als titel en cd misschien wel samen gevoegd worden . 

The Gaslight Anthem - Rock’n’Roll Pur sang …
Blood Red Shoes en The Gaslight Anthem
Ancienne Belgique
Brussel

Wat een wervelend avondje hadden we hier ... Blood Red Shoes samen met The Gaslight Anthem: dynamiek , pit , vitaliteit en gedrevenheid . Oké , let’s start met de Blood Red Shoes, die eigenlijk op zich een AB kunnen vullen . Ze zijn voor een reeks concerten op tour met The Gaslight Anthem. Het amicale duo Steven Ansell – Laura-May Carter kunnen als geen ander met z’n twee perfect beheerst rockmuziek brengen. Standvastigheid dus, en ze staan garant voor opwinding. Een treffend en stevig samenspel; al is de nieuwe plaat ‘In time to voices’ minder hitsend. Ze speelden  weliswaar een korte furieuze lijst van “Keeping it close” , “Don’t ask”, “Lost kids” , “This is not for you” , “Light it up” , “Cold” en “I wish I was someone better”. Een Laura-May in beste doen en bij de pinken en een Steven die gebruikelijk de fans weet aan te porren . Al meteen raak , vuurwerk en een pak zwetende lichamen …

The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein . ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft een eigen identiteit , beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek.
Fel en pittig klinkt het altijd wel, maar met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.

Er werd gretig geput uit Tthe ‘59 sound” en het onlangs verschenen ‘Handwritten’. ‘American slang’ werd opvallend links gelaten . Het eerste half uur was de wind in de zeilen en snelde men over de highway met songs als “Mae” , “Cassanova baby”, “Old White Lincoln”, “’59 sound” en de huidige single “45”. Het publiek droeg z’n band op handen en de refreinen werden luidkeels meegezongen . Het kwintet , tattoes van kop tot teen, genoot van de warme respons.
Passie en vuur was er zeer zeker op dat moment , maar dan knetterde het minder  en sprongen de vonken er wat minder af; de vaart nam af , en de klemtoon kwam op het broeierige, vaardige  materiaal, van “Handwritten”, “Howl” , “Johnny” en  noem maar op, zondermeer een reeks songs waarvan het publiek hield.
Bright Eyes werd hier vernoemd, want net als Conor Oberst doen de heren van Gaslight Anthem hun eigen ding, zonder zich al te veel critics aan te trekken. Na een  rondje ‘goed vertrouwd’ en ‘geen bijzonderheden’, ging het er uptempo en snedig aan toe met “Too much blood” en “Great expectations”. 
Een stevige bisronde werd geserveerd , meteen een handvol splijtbommen als “Our father’s son” - nog maar weinig gespeeld , het opbouwend felle “Here comes my man” en “American slang” , het intense “Film noir” en een gebalde “Backseats” om de set te besluiten, waarbij de vrouwen vooraan op de schouders getorst werden . Mooi om op die manier hun lievelingen van dichtbij te kunnen benaderen …

Rocken kunnen ze als de beesten … goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen. Toegegeven, iets minder beklijvend en zweterig als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!

Organisatie: Live Nation

Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu al tweetal jaar hun eigen weg. Dromerige freefolky songs , die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Zowel in Frankrijk als in ons landje is het duo redelijk  populair. Intussen heeft Julia al twee soloplaten uit ‘The memory machine’ en het pas verschenen ‘By the horns’. Angus op z’n beurt bracht onlangs ‘Broken brights’ uit .

Wat bedeesd en onwennig trad Julia met haar band aan ; gaandeweg de set was ze podium vaster. We hoorden leuke en  trieste lovestories, met een woordje Frans. Ook het gemis van haar broer kwam aan bod; voorlopig worden er samen geen platen gemaakt; tijdens deze tour liepen ze elkaar tegen het lijf in hetzelfde restaurantje in Frankrijk. Een happy weerzien dus.
Eerlijk gezegd,  ook op hun soloplaten merken we ‘het gemis’ van de andere; de kenmerkende hippe stijl wordt hier omgezet in sfeervolle , broeierige , dromerige songs, die durven aan te zwellen en te rocken; ze zijn minder ongrijpbaar en hebben een soliede opbouw; een klankenpalet van akoestische , elektrische gitaren, toetsen , trompet en drums, gedragen door haar heldere , indringende mooie stem , die ergens een Hope Sandoval (Mazzy Star) en een jonge Marianne Faithfull opriep.  De ‘flower power’ is nooit veraf door haar handbewegingen, de bolletjesjurk en een los ontspannend sfeertje van ‘smileys’.
Een boeiende , afwisselende aanpak en een uiterst genietbare avond; niks anders dan warmte , liefde en genegenheid , als je de sobere, ingehouden  songs hoort als “The memory machine” en “By the horns” . “It’s all OK” , “The horse with the wings”, de single “Let’s forget all the things that we say”  en “Justine” hadden een breder, voller geluid en rockten! 
Ook overtuigden enkele goed bewerkte covers als “Blood buzz Ohio” van The National, en de ‘Grease’ crooner “You’re the one I love”; gezien de band tussen Angus en Julia uitermate ‘close’ is, ontbraken enkele nummers niet, o.m. “And the boys” en “For you” bleven overeind door dezelfde prikkeling en finesse, maar misten nét dat tintje zeemzoet , magie en  onweerstaanbaarheid. “Santa Monica drums” werd ideaal opgevangen door Paul Thomas Saunders op gitaar ; eerder speelde hij al een gevoelige set , en naast het gitaargetokkel , overtuigde  hij met enorm zachte, nasale emotievolle vocals.
Op het eind haalde ze erg sterk uit met een opbouwende “Here for the night” , een aan The Doors gerelateerd “Private lawns” (opnieuw nummertje van de familie Stone) en een pakkend “Somehow “.

Droom en een zorgeloos bestaan komen voor als Angus/Julia samen op pad zijn, solo hadden we een beduidend kwetsbare Julia, die een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal speelde.
Ohja , in de AB komt Julia nog op 29 oktober, en eerder was haar broer nog in de Bota Rotonde …

Organisatie : Grand Mix, Tourcoing

We waren sterk onder de indruk van deze duoband Japandroids  uit Vancouver, Canada. Brian King (gitaar) en David Prowse (drums), die op ‘Post-Nothing’, doorbraakalbum naar Europa toe uit 2010, overstelpten met een woeste bak rauw rammelende lofi noiserock, terend op de ‘90’s noisepop en posthardcore. Niet verwonderlijk dat Fugazi, Jesus Lizard, Husker Du en Mudhoney een belangrijke invloedssfeer waren, ze opkijken naar bands als Sebadoh, Lightning Bolt en Liars, en dat zij samen met Crystal Antlers, Wavves en No Age een nieuwe wind bliezen.
Op de opvolger komt deels rauw , smerig, gejaagd , hard verschroeiend materiaal, nl. de eerste vier songs zijn overweldigend en bevatten een allegaartje van punk , rock  en noise . Wat een wervelwind met songs als “The night of wine & roses” , “Fire’s highway”, “Evil’s sway” en “For the love of Ivy”.
Op de vier volgende songs wordt de vaart terug gedrongen en klinkt het duo breder , toegankelijk en catchy , minder sch€urend door een broeierig snedige aanpak .
Japandroids toont twee gezichten op deze opvolger en refereert met deze songs aan de ‘Bad brain’ plaat van Buffalo Tom .
Maar dat belet niet om te zeggen dat we uitermate enthousiast zijn van dit duo!