Toen we dit project 'Interviews in tijden van Corona' opstarten wilden we ons licht werpen op hoe bands, promotors, en dergelijke omgaan met de radiostilte. Geen geplande concerten, en releases die worden uitgesteld , zijn maar enkele van de gevolgen voor iedereen die begaan is met de muziek en alles daarom heen. Een label dat de vinger op de pols houdt van het hardere genre in de 'underground' mocht in deze lijst niet ontbreken. We hadden een gesprek met Frederik Vanhee, bezieler van Dust & Bones Records die een hele rits artiesten onder zijn vleugels heeft zoals: UGLY & PROUD / GROTTO / CROSSFACE / MOA / TEPHROSIS / LEFT EYE PERSPECTIVE / SPLENDIDULA / BATTLEFIELD / THE CURSE OF MILLHAVEN / MARK MY WAY.
Hoe ga je als label om met deze tijden was de grondvraag. Maar ook hadden we het over de recente release van Mark My Way, hoe je als label omgaat met digitalisering, en de toekomst na deze crisis.

Frederik, om even terug te keren in de tijd. Voor de mensen die het label niet kennen. Waar staat Dust & Bones voor? Hoe en wanneer is alles begonnen?
Ik ben begonnen met Dust & Bones in 2015 als ik het me goed herinner. Ik speelde toen drums in Ugly & Proud en we hadden onze eerste cd opgenomen. Ik had een beetje rond geshopt maar er was nergens interesse om ons uit te brengen. Daar ik eigenlijk al heel mijn leven zelf de muziek van mijn bands uitbreng, heb ik dan ook weer beslist om het zelf te doen. Maar daar ging het dan eigenlijk ook wel bij blijven. Niet dus..

Sinds het ontstaan in 2015 is er veel veranderd. Wat is, naast de digitalisering, de grootste verandering voor jou?
Eerlijk gezegd vind ik niet dat er zoveel veranderd is behalve de digitalisering. Laat ons eerlijk zijn, dat is de grootste verandering ooit geweest he. De markt van de fysieke producten is veel kleiner geworden maar geloof me, der zijn nog altijd heel veel collectors ‘out there’!

Om daarop voort te borduren. Wat waren tot nu toe de diepte en hoogtepunten voor uw project?
Iedere release is voor mij een hoogtepunt. Soms heb ik het er een beetje moeilijk mee als er niet veel respons op komt. Ik ben heel passioneel als het op muziek aankomt en als ik een half jaar alles gegeven heb voor een nieuwe release en er komt nul respons dan komt het heel hard aan bij mij.

Je hebt naast dit project ook een fulltime job? Hoe blijf je dat combineren?
Ja, zoals je weet ben ik ook postbode. En idd na een nieuwe release kan het soms heel druk zijn. Sinds een jaar werk ik nu 4/5, deels voor meer tijd te spenderen met mijn jongste dochter maar ook deels voor het maken van pakketjes. Maar soms is het wel zwaar om een fulltime job te combineren met een gezin en het label. Om dan nog maar te zwijgen over die 1001 andere hobby’s die ik nog heb!

Is het in tijden van digitalisering tot streaming eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen?
Ik vind van wel. Alles is natuurlijk wel veel kleiner geworden en meer niche gericht, maar ik vind het nog altijd essentieel dat er fysieke formaten zijn. Als ik laaiend enthousiast ben over een nieuwe band die ik ontdekt heb , ga ik altijd direct iets aanschaffen. De vinyl, cd of zelf cassette! Het is mijn hobby, mijn liefde, de rode draad in mijn leven.

Hoe sta je tegenover Spotify en dergelijke meer? De voor en nadelen?
Voor mij is dat de grootste verandering geweest. Ik gebruik het nog niet zo lang maar eens ik ermee weg was… Nu is het al dagelijkse kost voor mij. Ik vind het een prachtig systeem om bands te ontdekken en te checken. Het is toch niet te geloven dat je gewoonweg alle muziek die er bestaat 24/7 ter beschikking hebt?! Ik ga wel moeten toegeven dat de eerste weken mijn kop op springen stond door de ‘option paralysis’!

Laten we even naar de recente releases kijken. Welke releases liggen er op de planken? Geef gerust enkele tips en zo
Wel terwijl ik dit schrijf is de nieuwe cd van Mark My Way juist uit. Ik ben er super trots op. De cd’s zien er fantastisch uit. De verkoop is ook enorm goed! Als je die band nog niet kent moet je daar zeker verandering in brengen. Een van de beloftes van onze Vlaamse streek! Prachtige mengeling van Hardcore, Metal en groove! https://www.facebook.com/markmyway/

Door de corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen. Vooral wat live concerten betreft. Waren er planningen die nu niet kunnen doorgaan?
Ik had me dit jaar voorgenomen om meer op shows te staan met de distro, dus dat is compleet in het water gevallen. Sowieso ging ik proberen meer shows te doen, ik vind het nog altijd super belangrijk dat die kunnen blijven doorgaan ondanks alle besparingen van de overheid. Ja en dan de cd release show van Mark My Way. D’r was daar veel tijd in gegaan en d’r werd enorm naar uitgekeken. Het doet pijn maar het is wat het is. Niks aan te doen.

Hoe ga je als label en ook als mens eigenlijk om met deze moeilijke tijden?
Als mens probeer ik me sterk te houden voor mijn gezin. Het is heel moeilijk vooral voor mijn kleinste dochter. Ze kan geen vriendjes zien. Dus proberen we het voor haar zo goed mogelijk op te vangen en aangenaam te maken thuis. Als label valt alles nog mee, Ik werk vooral online.

Zijn er, wat cd voorstelling doen, geen mogelijkheden om dit bijvoorbeeld 'live' te doen via sociale media?
Ja inderdaad en veel bands doen dat al. Toch fantastisch he , al die creativiteit die we nu zien. De underground is niet klein te krijgen!

Denk je ook niet dat de impact van diezelfde sociale media maar ook Spotify nog groter zal worden na deze crisis? En hoe zou de muziekwereld daar het best mee omgaan volgens jouw mening
Eerlijk gezegd ervaar ik het tegenovergestelde. Meer en meer mensen herontdekken de geneugten van een platen collectie of cd collectie. Nu ze meer tijd hebben en thuis zitten, herontdekken ze hun collectie. Ik heb al de helft meer bestellingen gehad de laatste weken dan het laatste kwartaal vorig jaar!

Dust & Bones is vooral een zeer mooi label dat de underground levendig houdt, wat zijn echter de eigenlijke ambities? Is er een soort 'einddoel' dat je wil bereiken?
Goh, het enigste dat ik wil bereiken is een soort van evenwicht. Ik moet er niks aan verdienen, maar als ik er niks meer aan zou moeten toesteken , zou ik al heel content zijn. Mijn vrouw zei onlangs dat ik geen zaak heb maar gewoon een hele dure hobby. En zo is het ook eigenlijk. Ik ben geen professional. Ik kom uit de HC/ Punk scene en heb een sterke DIY spirit. Dus ik heb misschien een aparte manier van werken die niet voor iedereen is. Maar ik ga wel door het vuur voor al mijn bands!

Live optredens is een beetje de grootste bron van inkomen voor een band, maar ook voor een label. In deze tijden is dat even onmogelijk. Op welke wijze kunnen de lezers jullie nu steunen? Zet hier gerust enkele links
Ik heb mijn online shop die 24/7 open is en twee keer in de week maak ik alle bestellingen en die gaan direct op de post. - https://dustbonesrecords.bigcartel.com    https://dustbonesrecords.bandcamp.com    
Hiermee steun je mij het meest. Alles van geld die binnenkomt word gepompt in een nieuwe release van een lokale band.

Om af te sluiten, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe. Dingen die je absoluut wil meedelen? Zet ze gerust hieronder
Zeker het nieuwe album van Mark My Way checken! Knalharde plaat! De cd heb ik uitgebracht, De vinyl is op Genet records en de tape komt uit via mijn goeie vrienden in Kick Out The Jams! En dan wil ik vooral nog iedereen bedanken die ooit een bestelling gedaan heeft bij mij! Het wordt enorm geapprecieerd door zowel ik als de bands! En bedankt aan jij natuurlijk ook Erik voor dit interview! Mensen zoals jij houden de scene levend!

Graag gedaan. Hopelijk komen we elkaar snel tegen, en kunnen we hierover eens face to face keuvelen tussen pot en pint. Stay Safe.

Gnaw Their Tongues, is het noise/black metal project rond multi-instrumentalist Maurice De Jong. Ondanks het feit dat het project is ontstaan in 2006 heeft Maurice al een verleden bij o.a. Ophiuchus dat eind jaren '90 reeds het landschap gitzwart wisten te kleuren. Reeds in 2016 kon hij ons overtuigen met een enorm duistere schijf ‘Hymn For The Broken, Swollen And Silent'. Waarbij ons de raad werd gegeven om deze schijf te beluisteren bij het vallen van de duisternis. In 2018 deed hij dat donkere kunstje nog eens over met 'Genocidal Majesty'. Nu ligt er weer een nieuwe schijf van Gnaw Their Tongues klaar. ' I Speak The Truth, Yet With Every Word Uttered, Thousands Die’ is weer een langgerekte noisetrip gedrenkt in een blackmetalbadje. Niet bestemd voor tere oortjes.
De titelsong doet al vermoeden waar het heen zal gaan. Naar goede gewoonte bij Gnaw Their Tongues, gaat het recht naar de diepste kerkers van de Hel. Zonder enige terugkeer mogelijk, eens je die trip durft aanvatten. Dat is wat Gnaw Their Tongues al zoveel jaren doet, dat wordt op deze knappe schijf nogmaals in die gitzwarte verf gezet. Oorverdovende noisegeluiden, gedrenkt in het zwarte bad van verderf , doen demonische wezens herrijzen en zorgen voor apocalyptische taferelen die je meest waanzinnige fantasie prikkelen. “Purity Coffins”, “White Void Black Wounds” en “To Rival Death In Beauty” liggen allemaal in diezelfde lijn. Die laatste titel omschrijft trouwens perfect hoe de volledige plaat echt in elkaar steekt: de schoonheid van pure duisternis uit de doeken doen op een verschroeiende wijze waardoor je trommelvliezen barsten. Maar ook je ziel laten branden in die Hel.
Die helse rit blijft Maurice aanhouden met “Abortion Hymn” - hij schuwt duidelijk geen controverse -, “A Sombre Gesture In The Faint Light Of Dusk” en afsluiter “Shall Be No More”. Zwarter dan dit kan gewoon niet. Dat is de reden waarom we in 2006 al vielen voor dit bijzonder project en dat is de reden waarom we ons nu ook weer lekker wentelen in die donkere gedachten die Gnaw Their Tongues ons aanbiedt.
Wellicht voegt Gnaw Their Tongues niet echt iets toe aan de sound die we al kenden uit het verleden, maar dat hoeft ook niet. De manier waarop Maurice op een bijzonder energieke en hartverscheurende wijze de schoonheid en puurheid van duisternis omschrijft, blijft op deze nieuwe schijf overeind staan.
Duisternis die je naar goede gewoonte zodanig doorheen schudt, dat je je demonen strak in de ogen kijkt , terwijl die vuurtongen van de Hel je voetzolen likken. Nee, vernieuwend is dat niet. Maar er zijn weinig artiesten die erin slagen het zodanig echt te doen voelen, dat de temperatuur in de kamer letterlijk lijkt te stijgen tot een kookpunt en we met de ogen gesloten die Poorten van de Hel voelen openzwaaien. En dat zorgt ervoor dat een artiest als Gnaw Their Tongues ook anno 2020 stevig op de troon blijft zitten wat het betere blackmetal/noisegebeuren in binnen- en buitenland betreft.

Oklahoma is een streek die tot de verbeelding spreekt en het is ook de thuishaven van de folkband Other Lives die met 'Tamer Animals' waarvan we in 2011 reeds diep onder de indruk waren. Na de parel van een plaat 'Rituals' in 2015 werd het even stil rond Other Lives. Er is eindelijk een opvolger met 'For Their Love', een album dat  weer dat gevoel oproept van weidse vlaktes, brede horizonten en complete rust.
De magie tussen viool, percussie, gitaar en warme vocalen werkt dus nog steeds. Dat merken we al bij die eerste song “Sound Of Violence” die je dat gelukzalige gevoel vanbinnen geeft, zonder je in slaap te wiegen en waardoor we ooit fan zijn geworden. Weinig bands slagen erin je op deze wijze te hypnotiseren vanaf de eerst tot de laatste noot. Want nergens valt er een speld tussen te krijgen. “Cop”, “All Eyes/For Their Love” en het wondermooie “Nites Out” geven je dat innerlijke gevoel van welbehagen , die je tot een gemoedsrust brengt waardoor je prompt alle zorgen vergeet. Dat is na al die jaren dus nog steeds de magie die Other Lives uitstraalt. En daar zijn we dus zeer blij om. De band slaat niet per se andere wegen in en dat hoeft ook niet. Songs als “We Wait”, “Hey Hey I” en “Who's Gonna Love Us” bieden melancholie , zen en rust, dan krijg je er nooit genoeg van. En dat wordt bij afsluiter “Sideways” nog maar eens in de verf gezet.
Het unieke aan Other Lives is dat ze de schoonheid van Oklahoma weten uit de beelden in prachtige songs die aan je ribben blijft kleven. Dat was op het onvergetelijke debuut het geval en dat is anno 2020 nog steeds zo.
Met de ogen gesloten drijf je dan ook letterlijk weg over die typische oppervlaktes en geraak je ontroerd door die adembenemende schoonheid om je heen. Schoonheid die wordt uitgedrukt in woorden en klanken die je hart beroeren en je ziel tot een soort gemoedsrust brengen, waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Een opzet waar niet iedereen in slaagt, maar ook na al die jaren doet Other Lives het dus weer.
Een wondermooie trip aanbieden die van jou letterlijk een ander mens maken, zoals alleen een landschap als dat in Oklahoma dat kan.

Hallows is een dark electronic collectief uit Seattle. De band ontstond in 2018 en grasduint door de postpunk, new wave en andere donkere elektronische muziek uit de jaren '80. Met hun debuut 'Subtle' levert de band een EP af die echter daardoor niet gedateerd, maar opvallend fris en monter klinkt. Een postpunkrevival waar we met de glimlach op de lippen zitten naar te luisteren en vooral genieten tot de toppen van onze tenen.
Hallows trapt namelijk niet in de val van zomaar die muziekstijl te kopiëren, ze doen er daadwerkelijk ook iets mee door er een eigen en moderne draai aan te geven. Waardoor het lijkt alsof die muziekstijl wordt heruitgevonden. En daar slaagt niet elke postpunkopleving dezer dagen nog in. Dat blijkt al uit die ijskoude, lekker donker klinkende “Out Of Sync”. Niet alleen door de opmerkelijke instrumentale klanken die je doen teruggrijpen naar dat verre verleden, ook de lijzige stem doet een duistere walm over de hoofden waaien, waardoor je je puntschoenen aantrekt en lekker gaat zweven over de dansvloer alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die aanstekelijkheid keert ook terug op “Subtle”, soms in een eerder, hoe zullen we zeggen, intieme sfeer als bij “In A Sleeping World” het geval is, maar die ook ook lekker uptempo alle registers opentrekt, zoals bij ''The Call//Ravenous'' en de prachtige afsluiter “Far Too Gone”.
Hallows zet zijn eigenzinnige stempel op een genre dat nog niet vergeten is en geeft het gelukkig een eigen en modern gezicht. De band heeft een zeer gevarieerd pareltje van een EP die smaakt naar meer, binnen die nog steeds groeiende postpunkrevivalbands die bewust grasduinen in het genre, met elektronische invloeden .
Hallows klinkt opvallend fris, monter en vooral vrij uniek. Daardoor zal deze band één van de weinige zijn die kan doorbreken in dat postpunkbos, waar je vaak de bomen niet meer ziet. Deze schitterende EP bewijst dan ook dat er nog bands zijn die dat wel kunnen. Hallows is dus een naam om te onthouden in dit genre. We voorspellen hen op basis van deze EP in elk geval een gouden toekomst.

Dance/Electronic
Subtle
Hallows
 

De Zweedse dreampopformatie Tiny Fighter liet via prachtige singles als “Strangest Things” en “Perfect Game” al een tipje van de sluier zien en horen. Breekbare songs die sprankelend je tot dansen aanzetten. Lekkere aanstekelijk dus, binnen een dromerige omkadering. Met het debuut 'Going Home' brengt Tiny Fighter een debuut uit dat lang blijft hangen. Je zingt de songs ook prompt lekker mee.
En toch is het niet enkel dat dansbare dat komt boven drijven. Intimiteit binnen een zeer sobere omkadering, vinden we ook terug. Niet bij “Strangest Things”, een lekker uptempo song, maar “Perfect Game” laat Tiny Fighter van zijn meest breekbare kant horen. Met de vocale inbreng die je hart beroert op een ingetogen wijze, drijf je weg over walmen van intense melancholie en weemoed. Bij “Rollercoaster” worden de dansheupen op zwevende wijze aangesproken.
Tiny Fighter brengt aanstekelijke dreampop voor een zeer ruim publiek, dat blijkt ook uit de daarop volgende songs als “Echo”, ”Maybe” en het prachtige “Stars”. De bijzonder emotionele stem van Therese Karlsson ontroert je telkens opnieuw, waardoor je een traan wegpinkt met de glimlach op de lippen. Want ondanks die zweem van weemoedigheid is dit geen sombere schijf geworden. “Vessels” en “Hold On” blijven je datzelfde gevoel van welbehagen bezorgen.
Tiny Fighter drukt door dit sprankelende debuut zijn stempel op het dreampopgebeuren, door een zeer gevarieerde schijf voor te schotelen die harten doet breken, maar ze ook terug lijmt , door die bijzonder zonnige omkadering. Weemoedigheid die je hart in vuur en vlam zet is de rode draad op 'Going Home' waardoor een ruim publiek aan liefhebbers van de betere dreampop over de streep moeten worden getrokken. Ondanks de indrukwekkende instrumentale omkadering is het telkens Therese die je met haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem doet vertoeven in oorden waar melancholie je doet schitteren in het licht.

De Amerikaanse formatie The Mystery Plan in een muzikaal hokje duwen is deze band tekort doen. Sinds 2010 bracht de band rond Jason Herring, Amy Herring, Jeff Chester, Otis Hughes en Patty McLaughlin ongeveer 10 EPs en LPs uit, waar ze die stelling in de verf weten te zetten. Dreampop, folkinvloeden, fuzzy beats die op de dansheupen werken, intimiteit die je hart verwarmt, … je vond en vindt het nog steeds terug bij The Mystery Plan. Ook de nieuwste schijf 'Zsa Zsa' is een samenstelling van parels van songs waar deze stelling nogmaals wordt bewezen.
Die heel gevarieerde aanpak, met een mysterieuze tint daarin verborgen, komen we al bij de eerste song tegen. “Those Stars” is een circa zeven minuten lang pareltje dat je hart verwarmt, binnen een toch wel donkere omkadering. Binnen die weemoedige manier van elektronische pracht, op dezelfde wijze zoals bands als Massive Attack dat plegen te doen, weet Mystery Plan snaren te raken en bezorgen ze je een zeer visueel klinkende totaalbeleving die je niet snel zult vergeten. Luister maar naar zo een dromerige song als “We All Get Down” of “Ballad Of JC Quinn”. Het zijn één voor één songs die ergens wel aan je ribben blijven kleven. De warme en weemoedige aankleding, bezorgen je een krop in de keel en kippenvelmomenten in veelvoud. Elke song zorgt ervoor dat je wegzakt in diepe gedachten, op een zeer sensuele wijze. En dat is de verdienste van elektronische klanken die ontroeren. Maar vooral ook een vocale aankleding die de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen. Geluidsmuren worden daarbij niet verpulverd, maar de intense inwerking op uw gemoed zorgt voor een gemoedstoestand waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Relaxerende dromerige songs als “Sweet Tart”, ”Long Way Heaven” en afsluiter “Distant Sirens” zijn songs waarbij die stelling alleen maar wordt bewezen.
The Mystery Plan brengt vooral een gevarieerde dromerige, chill outschijf uit boordevol moderne, klassiek getinte klanken en stemmen die je wegvoeren naar andere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Een soort duisternis die je hart tot rust brengt dus. En bovendien geeft  'Zsa Zsa' je telkens dat gevoel van innerlijk welbehagen waardoor je de zwaarste stormen in het leven kan doorstaan. Binnen een donkere en melancholische omkadering, dat wel. Maar nooit word je er somber van. Eerder daalt een gelukzalig gevoel over jou neer dat je terug doet keren naar de essentie en de schoonheid van het leven.

Ter introductie citeren we even uit de biografie op de website van De Havilland zelf: ''In het Universitair Psychiatrisch Centrum, Kortenberg spreken auteur/componist Rudolf Hecke en professor Dirk De Wachter voorjaar 2015 af om samen te werken aan wat Rudolfs debuutroman ‘Wondenland’ zal worden. In de wachtzaal vindt nog een ontmoeting plaats. Nathalie Van den Meutter, die stage loopt als psychologe, wordt door Rudolf aangesproken, het begin van een bijzondere samenwerking. Rudolf heeft een berg songs geschreven en is op zoek naar de stem om ze leven in te blazen. De songs worden herwerkt en Nathalie op het lijf herschreven. Songschrijver en zangeres geven hun samenwerking een naam. De Havilland, naar de inmiddels 103-jarige actrice Olivia en naar de vliegtuigbouwer die bijdroeg aan de bevrijding van het fascisme. Het duo start een zoektocht naar geschikte muzikale compagnons en vinden Willem Heylen wiens dromerig inventief gitaarspel mee de sound boetseert en Lotte De Peuter, backing zangeres en fluitiste. Er wordt meteen opgenomen. "
Met de EP 'De Havilland' wordt een bijzonder melancholische plaat uitgebracht die meerdere snaren raakt. Jazzklanken worden aangesterkt met dromerige soundscapes, die een gemoedsrust doen neerdalen over je bange hart. Iets wat we in deze barre tijden zeker kunnen gebruiken. De kers op de taart wordt echter geleverd door die bijzonder breekbare en kristalheldere stem van zangeres Nathalie Van Den Meutter die je met haar stem hypnotiseert en naar verre oorden doet verlangen waar geen pijn en vertwijfeling meer heerst. “Sleep Happy” is alvast een song die je hart verdooft, je ziel doet bloeden van innerlijk genot en daardoor pink je een traantje weg. De krop in de keel krijg je eveneens van de daarop volgende parels “Seven Letter Words” waar ook een lekker uptempo klank enige positieve energie door de boxen stuurt. Ook hier weer hoor je die opvallende breekbare vocale aankleding die je in vervoering brengt. “The Disease” en afsluiter “Gardienne”, weer zo een intiem, broos en breekbaar meesterwerk, gaan diezelfde weg op.
De Havilland brengt een EP uit waar een tranendal van geluk wordt verbonden met tonnen melancholie en weemoed. Waardoor je als aanhoorder de zorgen in je leven even kunt vergeten.  
Met deze dromerige EP worden niet zomaar snaren geraakt, deze songs kunnen je leven een mooiere wending geven als je de broosheid en de schoonheid daarvan ondergaat. Waardoor zorgen niet worden vergeten, maar je wel even tot gemoedsrust komt in een intieme omgeving die de band je op deze mooie EP aanbiedt.

We citeren: ''In maart 2020 verscheen, onder impuls van Tiny Legs Tim, het album Missy Sippy All Stars Vol. I. Een staalkaart van Gentse bluesmuziek nav tien jaar Gentse bluesscene en de vijfjarige verjaardag van blues- en jazzclub Missy Sippy.'' Dit is dus een verzamelplaat die een ode wil geven aan deze bijzonder Gentse club, maar meteen een ode aan het genre zelf. Op een verfijnde en bijzonder mooie wijze gebracht door een hele rits artiesten die weten waar ze mee bezig zijn.
Want eerlijk? Klassiekers binnen het genre uitkleden en in een nieuw kleedje stoppen, daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. En als je bij de eerste song, “Don't You Mind People Grinning To Your Face” al het gevoel krijgt terug te keren in de tijd, zonder dat het gedateerd klinkt. Dan ben je in je opzet geslaagd. Elke song ademt die warmte van blues, jazz en rootsmuziek uit waarmee die Missy Sippyclub zo groot is geworden. Het gevoel als je daarbinnen stapt wordt ook op deze schijf uit de doeken gedaan op een speelse en magische wijze. De warmte die over jou neerdaalt bij elke song opnieuw doet je naar adem happen, je trekt je dansschoenen aan en danst in de huiskamer op lekker aanstekelijke songs als ''Something's Got A Hold On Me”, “Have You Ever Had A Feeling” of de versie van “Little Red Rooster”. Allemaal songs met het label 'afblijven' wat ons betreft. Gelukkig blijft de sfeer van toen dus overeind staan. En dat is een pluim op de hoed van elk van de muzikanten en vocalisten die aan dit project hebben meegedaan.
Daarom doen we bewust niet aan namedropping, want elke inbreng is even belangrijk om de magie uit de boxen te laten loeien die je dat bijzonder warm gevoel vanbinnen geeft.
Fedia Holail Mohamed, Kasper Van de Ponsele, Bernd Coene, Toon Vlerick, Janne Blommaert, Vincent Slegers, Olivier Vander Bauwede, Mira De Schepper, Matis Cooreman, Leander Vandereecken, Matt T Mahony, Tiny Legs Tim, Lajos Tauber, Simon Raman, Naomi Sijmons, Mattias Geernaert, Guy Verlinde, Karel Algoed, Frederik Van den Berghe en Tom Eylenbosch … ze gooien elk hun meesterlijke talent in de strijd, maar vooral tonnen spelplezier die nodig zijn om van deze mooie ode aan een van de mooiste Gentse clubs, en ook het roots-en blues-genre de ode te geven die het verdient. Nergens valt een speld tussen te krijgen en overal voel je je wegglijden naar mooie tijden waar we nippend aan een lekker glas wijn genoten in de bluesclub en met een brede glimlach een krop in de keel kregen als ''I Shall Not  Be Moved” door de boxen loeit. Wederom, gebracht met zoveel intensiviteit zo eigen aan het genre dat je eigenlijk ook een traan wegpinkt van innerlijk genot.
Deze verzamelaar is niet zomaar een verzamelalbum. Het is de perfecte ode die een mooie club als Missy Sippy kan krijgen. En bovendien een aanrader voor ieder beetje liefhebber van blues, roots en jazz deze knappe schijf. Hopelijk komt hier snel een vervolg op.

FireForce - Het is niet dat Wereldoorlog drie losgebarsten is met gebombardeerde steden en hongersnoden. We overleven dit wel. Zolang we maar genoeg toiletpapier hebben…

FireForce is in ons land een nog steeds sterk onderschatte combat/power metal band, die al sinds 2008 meerdere waters heeft doorzwommen. Vorig jaar bracht FireForce, in een nieuwe line-up, een zeer goed ontvangen EP uit en ook live bewees de band meermaals nog steeds stevig in de combats te staan. De band is volop aan opnames bezig voor hun intussen vierde album. In onze reeks 'interviews in tijden van corona' mocht ook deze metal trots niet ontbreken. We hadden een gesprek met Erwin Suetens over verleden, heden en de toekomst, en hoe de band deze crisis overleeft.

Sinds mijn laatste interview met de band, in 2018, is er veel gebeurd. Hoe staan de zaken met FireForce anno 2020?
Wel, een band in stand houden is een harde job. We hebben een goed jaar een stabiele line-up gehad met Søren en Rooky in de rangen. Helaas is daar door een job verandering van Søren een verandering in gekomen. Hij moet nu vele weekends werken en dan past het, “de hort op zijn met een band”, in het verre buitenland (Søren komt uit Denemarken), niet altijd in het plaatje. En dan moeten er keuzes gemaakt worden, waarvoor alle respect. Hetzelfde speelde zich dan af met Rooky. Ook hij veranderde iets later van job, waardoor een vlotte verbinding met België (Hij komt uit Duitsland) niet meer mogelijk was. Ook is hij nu erg actief met een contractuele rock-opera, en vandaar dat ook hier keuzes gemaakt moesten worden. Met beiden is het een amicaal afscheid geweest, het zijn super kerels en heel goede muzikanten! Nu is Matt (Matthieu Asselbergs), uit Frankrijk, die ons al een paar keer had bijgestaan, vaste gitarist en zanger van Fireforce. We zochten buitenaf een vervanger voor Søren, en bleken dan uiteindelijk iemand in de bestaande rangen te hebben die het ook perfect kon – wat heb je meer nodig? Dus vanaf begin maart is FF een viermansformatie!

Vorig jaar brachten jullie nog een EP uit in gewijzigde line-up. Hoe waren de reacties?
Tot nu erg goed. Vele positieve comments en reviews. En niet te vergeten : Het is een limited edition vinyl EP, zandgeel…met een mooie hoes door Eric Philippe en een hoop foto’s van topfotografen! Dat slaat aan!

De live optredens liepen ook als een vuurtje. Hoe waren de reacties van de fans tot  nu toe?
Ook erg goed. Na onze wedergeboorte in juli 2018 ging het enkel bergop. We hebben een hoop mooie shows gespeeld, en zelfs een bandcontest gewonnen waarvan we het eerst niet konden geloven dat we daar überhaupt aan meededen. Ik had ons zomaar ingeschreven, om aan ‘namedropping’ te doen, en plots bleken we geselecteerd. Ik wist op dat moment niet eens of we wel allemaal beschikbaar zouden zijn. Dat was gelukkig dan wel het geval.

FireForce drukt toch al een tijdje zijn stempel op de powermetal en moeten, wat mij betreft, nog steeds niet onderdoen voor de grote namen binnen de scene. Moesten jullie Amerikanen zijn, waren jullie beroemd. Waarom is het in ons land toch zo moeilijk die grote doorbraak naar een ruim publiek te forceren?
Bedankt voor het compliment. En dat is de eeuwige vraag. We worden nog steeds niet voor ‘vol’ aanzien in eigen land vrees ik. Nochtans sparen we kosten nog moeite om zowel mooie platen, als mooie video’s, als mooie concerten te blijven maken. Zolang ik op mijn benen kan blijven staan, en zolang de drang naar creëren blijft, doe ik verder. Serge en ik hebben nu in de vorm van Christophe en Matt, twee ‘young guns’ in de gelederen, die ook een continu drang naar presteren en creëren hebben, en dat is een extra motivatie!

Op jullie website lees ik dat jullie volop bezig zijn aan het vierde album. enig idee wanneer dat op de markt zou komen?
Wel, de laatste hand wordt aan de opnames en het mixing proces gelegd ‘as we speak’. Dan is het kwestie van het juiste label te vinden om dit uit te brengen. Deze plaat is onze beste tot nu toe: de beste songs, de beste opnames, de beste productie, de beste line-up ooit. Ook een prachtig hoesontwerp. Dus moeten we ook de beste mogelijkheid uitzoeken om het maximum uit deze release te halen. Dus: Neen, nog geen idee wanneer ze zou uitkomen. Maar het gaat een ‘bommeke’ zijn, wees daar maar van overtuigd.

Ook voor FireForce is die corona crisis een ware streep door de rekening veronderstel ik, hoe ga je ermee om?
Vrij normaal tot nu toe. We zijn toch bezig met de nieuwe plaat, dus we vervelen ons niet. Hopelijk is tegen het einde van het jaar de situatie al wat genormaliseerd zodat we volgend jaar terug van jetje kunnen geven.

Ik heb ook al enkele live filmpjes de revue zien passeren. Bestaan daar, wat de band betreft, meer mogelijkheden toe? Jullie via Facebook of sociale media meer 'tonen' in die tijden?
We doen nu af en toe ook een ‘home’ video, iedereen apart iets inspelen en daar een Coronafilmpje van maken. Blijft fun, en de fans vinden dat ook wel leuk.

Financieel heeft een band daar niets aan, dus wat is , denk je, de zin ervan?
Ik lig eerlijk gezegd niet hard wakker van financieel. Ik speel muziek en zit in een band om iets te creëren, als hobby, als passie. Niet om er iets aan te verdienen. Andere mensen drinken pinten, of gaan bij wijze van spreken 100 keer op een jaar naar ‘grote’ concerten, of steken hun geld in hun motor of in nieuwe velgen op hun auto. Omdat dat hun hobby en passie is. Ik steek mijn geld in mijn band. Er iets terug uithalen is mooi meegenomen, maar mijn doel is het zeker niet. Maar gratis optreden doen we uiteraard niet. Het is niet omdat het een passie en hobby is, dat organisatoren niets moeten betalen. Zo werkt dat uiteraard niet, haha!

Wat waren eigenlijk de plannen voor de crisis? En in hoeverre zijn die dan in het water gevallen?
Zoals hiervoor al gemeld; er waren nog niet veel plannen wegens de opnames van de nieuwe plaat. Dus; niks belangrijk in het water gevallen. Behalve een paar praktische dingen voor de band, zoals een gezamenlijke photoshoot voor de hoes…

Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Cd releasen, releaseshow in elkaar steken, tourtje plannen…

Wat optredens betreft, zijn er bepaalde voorkeuren? Waar zou je absoluut eens willen staan?
Overal waar ze ons zouden willen hebben. Op Belgisch vlak: Alcatraz zou ik écht heel graag eens willen doen, en tegen Graspop zou ik ook nooit neen zeggen. Ze hebben ons daar echter nog nooit gevraagd, in weerwil met een bepaalde ‘urban legend’ die de ronde doen dat ik dat ooit eens ‘geweigerd’ zou hebben. Wat voor een idioot zou ik dan zijn? Maar om kort te zijn: elke show waar de band tot zijn recht komt. Dat kan een festival zijn, maar ook clubshows uiteraard! En zoveel mogelijk in het buitenland.

Zijn er online platformen waar mensen de band kunnen steunen? En op welke wijze?
Steunen kan nog altijd het best door merch aan te schaffen. Dat is de enige manier waarop we momenteel een paar centen mee kunnen verdienen. Merch via de Facebook pagina… Ik besef dat Spotify ‘in’  is tegenwoordig, maar daar verdienen we maar peanuts mee. Harde merch is nog steeds het beste!
https://www.facebook.com/Fireforceband

Misschien een algemene vraag, maar hoe denk je dat de muziekwereld deze uitzonderlijke crisis zal doorkomen, nu ook de festivalzomer in het water valt?
De muziekwereld zal dit écht wel te boven komen. Het is een noodsituatie, daar moeten we mee leren omgaan. En for god’s sake; het is enkel een paar maand niets ‘groots’ doen. Met niet teveel mensen op een hoop zitten. Het is niet dat Wereldoorlog drie losgebarsten is met gebombardeerde steden en hongersnoden. We overleven dit wel. Zolang we maar genoeg toiletpapier hebben…

Heb je een soort einddoel voor ogen, wat wil je absoluut bereiken met de band?
Haha, nog zo een eeuwige vraag. Het antwoord is simpel: alles en niets! Elke mogelijkheid zullen we nemen, elke horde zullen we overwinnen (en believe me, ik heb er al hopen overwonnen). Komt er iets moois uit, prima! Komt er niets moois uit, jammer, maar nog altijd prima - want nogmaals, ik doe dit uit passie, niet voor mijn ego op te krikken.

Om af te sluiten, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe, plaats ze gerust
Blijf geloven in bands van eigen bodem die zelf iets creëren, blijf geloven in muzikanten die musiceren omdat ze er plezier in hebben, blijf geloven in mensen met een goed hart, blijf geloven in goede muziek, blijf geloven in jezelf… En vooral: blijf geloven in Combat Metal! Join our forces!

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik zie al uit naar de nieuwe plaat en uiteraard besteden we daar via de website de nodige aandacht aan.
Bezoek ook de website van FireForce: http://fireforceband.com/news/

Stereoseat - Soms word ik ‘s nachts wakker, en heb ik plots een idee. Dan bel ik ook terug naar mezelf om zeker te zijn dat ik de volgende morgen de essentie van het idee nog kan recupereren

Stereoseat werd in 2013 opgericht als een studioproject door songwriter Tom Van Dorpe, die bekend werd met de band Chrome Yellow, en geluidstechnicus Sergej ‘soundwizard’ van Bouwel (Absynthe Minded). Aanvankelijk vulden gitarist David van Glabeke (Kenji Minogue) en drummer David van Belleghem (Delavega) de bezetting aan. Zij zijn ook te horen op het debuut ‘Safety Car Crash’ uit 2015. In 2018 maakten zij plaats voor toetsenist Maarten de Meyer (Vive La Fête) en drummer Jelle Lefebvre (Pink Room, Celestial Wolves).
Met 'Heavenly Creatures' slaat Stereoseat vooral een nieuwe bladzijde om in zijn carrière, is onze eerste vaststelling. Vergeet Tool, NiN of Queens Of The Stone Age. Allemaal bands waar ik enorme fan van ben, laat dit duidelijk zijn.
We stellen u voor Stereoseat, een band die deze bands zelfs lichtjes doet verbleken door een duivels verschroeiende, grensverleggende aanpak, die diep door je lijf snijdt tot er geen spaander geheel blijft. Dit allemaal binnen een bijzonder gevarieerde omkadering, die telkens tot een kookpunt stijgt, waaruit je niet meer kunt en wil ontsnappen.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen:
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77780-heavenly-creatures.html
We hadden een fijn gesprek met bezieler en oprichter Tom Van Dorpe. Over hoe de songs tot stand komen, het opstarten van dit project,  en de toekomst na corona tijden.

Stereoseat is in 2013 begonnen als een studio project. Hoe is dat in zijn werk gegaan, en hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ik had in die periode een hele reeks songs geschreven maar had geen band en de technische skills niet om ze goed op te nemen. Ik had nood aan een second opinion,. Om de bubbel waarin ik vastzat te doorprikken. Zo kwam ik in de zoektocht naar een degelijke producer/technieker via Bert Ostyn (Absynthe Minded) bij Sergej (van Bouwel) terecht en het klikte van de eerste seconde. We hadden dezelfde mindset en visie en we werden vrienden.
Wat volgde , werden legendarische nachten in de studio bij Sergej. Ik kwam met een tas vol songs aan en hij nam ze op, speelde, en arrangeerde mee. Soms werd er opgenomen, soms werd er gefeest en uitgegaan om dan vervolgens wasted terug in de studio te belanden.
Laat ons zeggen dat we in die tijd bevlogen, losgeslagen wild waren, wat onze band nog versterkte. Op een organische manier zijn we er vervolgens andere muzikanten bij gaan betrekken omdat de drang om de songs live om te zetten groot was en we voelden dat de sleutel van het project Stereoseat het live gegeven ging worden.
Zo is Stereoseat uitgegroeid tot wat het nu is. Met David van Glabeke als vaste waarde op gitaar, sampler en backing vocals. Een beetje een verlengde en houvast van mij en stuurman van het schip wanneer er chaos dreigt. De ritmesectie is gedurende de jaren wat gewijzigd. Oorspronkelijk met David Van Belleghem (Delavega) op drums en Sergej van Bouwel ( Absynthe Minded) op synthbass, tot wat het nu is, namelijk: Jelle Lefebvre (Pink room, Celestial Wolves) op drums en Maarten De Meyer (Vive la Fête, 70's tush) op synthbass en samples.
Door de drukke agenda van de ritmesectie met hun andere bands spelen we live soms met vervangingen, en soms ook als trio.
De songs schrijven neem ik voor mijn rekening maar de belangrijkste beslissingen zoals de keuze van de songs die op het album terecht komen worden door de andere bandleden beslist. Als band arrangeren en halen we samen songstructuren door elkaar.

Het eerste wat door mijn hoofd schoot bij die prachtplaat 'Heavenly Creatures' is 'NiN meets Queens of the stone Age'? Heb ik het mis? Of net juist? En is bewust voor die manier van werken gekozen?
Het is alvast een heel mooie vergelijking en we gaan zeker niet onder stoelen of banken steken dat deze bands een grote invloed uitgeoefend hebben op ons. Als mensen die ons niet kennen via deze bands getriggerd worden om naar onze shows te komen, gaan ze niet bedrogen uitkomen, denk ik. Maar er is meer, zeker qua inspiratie gaat het veel verder en is het zowat alles dat tussen Millionaire en (sommige songs) van Gojira ligt.
Iemand zei me onlangs na een show: ‘Millionaire, maar dan harder. Raketkanon, maar dan zachter’ (haha) om het wat zwart/wit uit te drukken. Het is nooit de bedoeling geweest om te klinken zoals een aantal grote voorbeelden. Het is wel de betrachting om verteerbaar te zijn voor een zo breed mogelijk publiek.
We willen niet klinken als de zoveelste kopie van een andere band. We staan op dat vlak het liefst alleen op een eiland en eigenheid is heilig voor ons. We moeten een eigen, authentieke smoel hebben, dat is namelijk onze belangrijkste bestaansreden.
Die authenticiteit wordt versterkt door de alternatieve gitaartuning die gebruikt wordt (DGDGAD) en je bijna nergens ziet bij andere bands. Daar bovenop het gebruik van een ‘Digitech Whammy’ pitchpedaal die op een onconventionele manier, op zijn zachts uitgedrukt, gebruikt wordt. Van ons eerste album “Safety car crash” hebben we een tutorial van ons gebruik van het pitchpedaal online gezet en die brengt het meeste reacties, views en nieuwe fans op, vooral dan uit Zuid-Amerikaanse landen zoals Brazilië, Colombia, Argentinië... We gaan daar zeker een vervolg aan breien met een tutorial die hoort bij het nieuwe album.
https://www.youtube.com/watch?v=6agTkdLeV8w
Het eigen karakter van de sound wordt ook nog eens versterkt door vocals die we soms benaderen als een instrument, zoals een synth, om die dan op dezelfde manier te bewerken. We proberen synths als gitaren te doen klinken en omgekeerd. Grappig om dan bij een aantal albumbesprekingen te lezen dat er op een bepaalde plaats in een song gesproken wordt over een vette synthpartij, terwijl het eigenlijk gewoon een gitaar is en omgekeerd. Opzet geslaagd dus! (lacht)

Jullie moeten vooral niet onderdoen voor o.a. NiN, integendeel zelfs. Ik was enthousiast. Maar hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
We mogen zeker niet klagen. Stuk voor stuk goede reviews, de pers is heel enthousiast en er komen steeds méér fans bij. Maar toch voelt het aan als een beginpunt voor ons. Het is voor het eerst dat we voelen dat er iets in beweging komt , maar anderzijds moeten we het met een korreltje zout nemen doordat we door de corona crisis midden in de release, net toen we goed op dreef waren alles plots stopte, zoals voor zovele bands. Het zal terug opbouwen zijn en op welke manier is voorlopig koffiedik kijken.
De meeste complimenten uit de pers zijn ‘de eigenheid' van de songs en het niet te vergelijken met andere bands of er geen specifieke stijl kunnen opplakken.
Ik daag de lezers van dit interview uit om er een mooie, korte stijl op te plakken. Die niet gewoon: ‘alternative rock’ is, want dit dekt de lading niet volledig en is niet specifiek genoeg. Mensen zijn tegenwoordig breeddenkend maar moeten het in hokjes kunnen plaatsen zoals ‘punkrock’, ‘noiserock’, ‘postrock’, ‘shoegaze’ en consoorten.

Het zijn ook allemaal songs die zorgen voor een aardverschuiving in ons hoofd, die ons hart doormidden doet scheuren. Is deze aanpak ook bewust en waarom? Hoe is dat verschroeiende idee ontstaan?
Telkens als ik iets bewust probeer te creëren , mist het de authenticiteit. Het spontane basis idee of concept haalt het altijd. Dus de oorsprong van de aanpak van de nieuwe plaat is niet bewust maar ontstaat heel organisch. Ik ontdek zelf dingen die gebeurde tijdens het proces soms pas later maar tijdens het vormgeven , komen we alsmaar meer in de bewustere fase terecht. (lacht) 
Ik denk wel dat ik een natuurlijke afwijking heb om de luisteraar ‘pootje lap’ te doen, ze op het verkeerde been te zetten door middel van soms atypische ritmes of riffs en bijna alle basisideeën smeken om grote contrasten tussen onschuldig zacht en 'het door de muur heen willen' hard. Die constante zit er overal in, de luisteraar bij het nekvel proberen grijpen door na een idyllisch stuk verschroeiend uit te halen. Een beetje de destructieve, 'laatste seconden van het leven' gevoelservaring.

Schuilt er ook een verhaal achter de songs, woede, frustratie en dergelijke meer? Of hoor ik dat verkeerd?
Frustratie raak je sowieso gemakkelijk kwijt via muziek. (lacht) Er zit ook telkens een verhaal achter een song, alleen ontdek ik het in sommige gevallen pas achteraf. Sowieso komen de muzikale ideeën vóór de tekst. Bovendien zijn veel songs ontstaan doordat ik ergens op locatie met een idee, riff, melodie of ritme in mijn hoofd zit en dan naar mezelf bel om het idee in te zingen, wegens gebrek aan een smartphone.
Soms word ik s 'nachts wakker, en heb ik plots een idee. Dan bel ik ook terug naar mezelf om zeker te zijn dat ik de volgende morgen de essentie van het idee nog kan recupereren. (lacht) Zo zijn de meeste songs op 'Heavenly Creatures' ontstaan. De teksten kregen vorm op het moment dat ik vernam dat Martine Van Hoof van de band ‘Sin Alley’ - haar band met haar toenmalige partner Ruben Block - overleden was. Bleek dat ze met haar latere band 'Dashboard Darling' de prachtige song “Heavenly Creatures” had geschreven. Het werd me meteen duidelijk dat ‘Heavenly Creatures' de allesomvattende omschrijving is waar de songs van Stereoseat om vroegen en het werd meteen onze albumtitel.
Waar ik eerder wat vastzat met de teksten, vloeide er nu alles in één beweging uit. Diezelfde bewuste dag kwam ik op een nachtelijke fietstocht toevallig ook het kunstwerk 'struisvogel skelet en piano' op ware grootte tegen in de tuin van kunstenaar Stijn De Pourcq. Ik wist meteen: dit wordt de hoes. Alles viel die dag in zijn plooi. Ik moest er niet naar zoeken, het kwam zelf naar me toe.
‘Heavenly Creatures’ draait om alles wat zo dichtbij is en tegelijkertijd zo veraf. Leven en dood. Of het alledaagse tafereel van een piano met het bevreemdende, tot nadenken zettende struisvogel skelet. Alledaags maar je wordt verplicht de ‘rush of life’ even on hold te zetten, daar draaien de lyrics en de muziek om.

We zijn er zelfs van overtuigd, en dat is niet alleen wat Stereoseat betreft, dat als jullie Amerikanen waren , jullie wereldberoemd zouden worden. Hoe komt het toch dat het voor een Belgische band met zoveel topkwaliteit zo moeilijk is om die absolute top te bereiken?
De stijl van rock die we spelen is vooral beïnvloed door de nineties en heeft absoluut nog een publiek maar er zou nog een beetje een revival bij de jeugd moeten komen. De meerderheid van de jeugd luistert niet naar rock en dit was op zijn zachts uitgedrukt anders vroeger. Punk en metal, noiserock, alles wat zowat underground is, kent wel een kleine kentering.
Wij horen overal en nergens thuis. We horen zelfs thuis op o.a. metal festivals merkten we, want zo'n publiek smaakt het wel maar de organisator moet dan wat ruimdenkend zijn.
Hetzelfde geldt voor alle post en noiserock locaties. Bovendien zit je met een oververzadigde markt en dit zal nog verergeren na de crisis. Bands die wel al verder staan, hebben het nu ook heel moeilijk en hebben minder bereik. Wat wel positief is, is dat je in vergelijking met vroeger een veel mondialer bereik hebt , maar daar zit tegelijkertijd het pijnpunt, namelijk de enorme kosten van het touren in het buitenland.

Of is dat niet de ambitie? Wat is je uiteindelijke ambitie?
Onze ambitie is om eerst live verder te bouwen in België, want nu leren de meeste mensen pas Stereoseat kennen. Er zijn nog heel wat paden die we in België niet bewandeld hebben. Dus eerst in eigen land met af en toe graag wat uitwijkingen naar Nederland, Duitsland en Frankrijk.

Het is zeer jammer dat jullie hier geen vervolg konden aan breien door een uitgebreide toer, een streep door de rekening. Hoe gaan jullie als band daarmee om?
Iedereen gaat er eigenlijk heel chill mee om, misschien ook omdat onze kosten niet al te hoog opgelopen zijn met het maken van het album. Alles is geschreven, opgenomen, gemixt en geproduceerd door mezelf in onze eigen studio 'Eskobar', behalve de drums die opgenomen zijn door onze drummer Jelle, in zijn studio 'Ivy Jam'. Zo hebben we enkel de mastering en vinylpersing kosten gehad.
Om ongeveer de kwaliteit van een goede studio te benaderen zijn we er wel 6 tot 9 maanden intensief mee bezig geweest. Geannuleerde concerten beginnen stilaan een nieuwe datum te krijgen in het najaar en volgend jaar, dus 'fingers crossed'.

Is live streaming, of filmpjes een oplossing? Maar heeft een band daar iets aan? Financiëel wellicht niets?
Financieel inderdaad niets maar dat is op zich niet erg in ons geval. Als we er wat exposeren uithalen en op die manier hopelijk wat mensen in de toekomst naar concerten krijgen, is de opzet meer dan geslaagd.
We hebben reeds 2 videoclips gereleased alvorens de crisis toesloeg. Wat je nu wel merkt is dat de sociale media oververzadigd geraken door iedereen, ook ‘Jan met de pet’ die allerlei live streamings opzetten.
Maar au fond zijn deze initiatieven wel héél mooi en het enige alternatief om de gecancelde live shows op te vangen. Én ik heb wel al een paar nieuwe coole bands ontdekt via die initiatieven.

Zijn er plannen om ondanks dit iets uit te geven van een single? Nieuwe video? Plaats als dat zo is, eventueel een link
Rond deze periode, as we speak eigenlijk wordt de derde single/videoclip uit het album gelanceerd. Het is “Arcade” geworden, een song waar we het meeste reactie op krijgen en dat blijkbaar aan de ribben blijft kleven. Hier keert de band in tegenstelling tot de vorige twee videoclips, terug naar de naakte essentie, desolaatheid en puurheid om de song op het voortouw te duwen.
“Arcade” gaat over jezelf tegenkomen en tegen een muur botsen om vervolgens met alle geweld door de muur heen te willen gaan, met een crash tot gevolg.

(De video/single 'Arcade' is op 16 april op de markt gebracht - bekijk hier de video clip - https://www.youtube.com/watch?v=DR1Ud6MLYYA  )

Als deze crisis voorbij is, wat zijn dan de verdere plannen?
Prioriteit nummer één is terug de baan op, zoveel mogelijk spelen maar het zal afwachten worden wat de mogelijkheden zijn of wat het slagveld zal zijn van speelmogelijkheden/organisatoren na de crisis. Wij krijgen vooral veel aanvragen voor shows binnen door andere shows te spelen. Gelukkig zijn er al een aantal shows verplaatst en verder volgt onze booker Sven van 'Last Rebel Agency' alles op. Ondertussen zitten we niet stil, en maken we van de tijd gebruik voor het schrijven van nieuwe songs.

Zijn er naast Stereoseat nog andere projecten lopende?
Zoals eerder vermeld spelen de meeste nog in andere bands zoals Pink room, Vive la Fête, Celestial Wolves en 70's tush.

De laatste vraag is wellicht de belangrijkste, op welke wijze kunnen mensen jullie ondersteunen? Online aankopen van merchandisers en dergelijke? Plaats gerust een link
We horen hier en daar waaien dat de festivals en grote concerten pas ten vroegste (in de herfst van) 2021 zullen hervat worden, dus kunnen mensen ons een heel groot plezier doen en ons steunen door een LP te kopen (die komt met een bijhorende cd), via onze Bandcamp pagina of via fysieke winkels zoals Consouling Store, Music Mania of Vynilla. Er zijn nog enkele ‘limited blue marble’ vinyls en nog een reeks black vinyls te verkrijgen.
Zoals alle bands verkopen we de meeste cd's en LP's op shows en nu die weggevallen zijn doe je ons met dit het meeste plezier!

https://stereoseat.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/ConsoulingStore
https://www.facebook.com/MusicManiaGent
https://www.facebook.com/vynilla

Ik had dit interview liever face to face gevoerd, omdat dan nog meer kan voort borduurd worden op sommige vragen. Hopelijk lukt dit binnenkort. Stay safe! en blijf in uw kot …