De laatste weken zie ik artikelen verschijnen over het feit dat het voor de doorsnee metal liefhebber een dure festivalzomer zal worden in 2019, en dan frons ik toch even de wenkbrauwen. Uiteraard als ik fan was van Metallica en die nog niet live had gezien, zou ik er alles aan doen om daarbij te zijn als die in ons landje komen optreden. Ook al is dat een Koning Boudewijnstadion, waar je eens bovenaan gezeten, amper iets zult zien. Uiteraard is dat ook het geval met alle Rammstein (ook koning Boudewijnstadion), Bon Jovi (TW Classic) en andere KISS (Graspop) optredens die volgende zomer ons land zullen passeren.
Wat me echter een beetje tegen de borst stoot is dat sommige artikelen het doen uitschijnen alsof er voor diezelfde metal liefhebber amper andere alternatieven zijn? Dat laatste spreek ik volmondig tegen.
Op zaterdag 24 november - bezocht ik mijn 70ste evenement van 2018. Daar zitten enorm veel metal evenementen tussen trouwens. Doorgaans betaal ik daarvoor tussen de 15 tot circa dertig euro. Dat laatste vaak voor twee dagen. Sommige festivals zijn zelfs compleet gratis. Zo zakten we dus op deze zaterdag af naar het centrum van Wilrijk voor zo een gratis evenement Catacombfest Resurrection, dat voor de laatste keer in die vorm doorging. Een overzicht
Oerknallen tot instrumentale en vocale perfectie die aan de ribben kleeft
Ons eerste optreden van de dag was er eentje van een band die we deze zomer al enkele festivalweides en zalen in vuur en vlam hebben zien zetten. The Curse of Milhaven (****) speelde voor een beperkt publiek, maar liet dat niet aan zijn hart komen. En zie dat siert zulke bands, een set spelen alsof je leven daarvan afhangt en je voor een volle zaal wild om zich heen slaande heethoofden staat te spelen? Daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. Maar The Curse of Milhaven doet het toch maar weer. Razendsnel, snoeihard en meedogenloos de boel compleet plat walsen. Uiteraard met de nodige knipogen en kwinkslagen daarbovenop. Niet met de bedoeling keet te schoppen, eerder om een regelrecht metal feest te doen ontstaan. De band slaagt er dan ook zonder moeite in elke van de aanwezigen uit zijn hand te doen eten. De bandleden gaan zelfs dat publiek letterlijk opzoeken, en doen dus vanaf begin tot eind een feestelijke stemming ontstaan waardoor menig dak er weer eens compleet afvliegt.
In de kleine zaal brengt Anthrophagus (***1/2) een set boordevol technisch hoogstaand vernuft. Riffs die zodanig perfect in elkaar steken dat de haren op je armen recht komen, met daarbovenop een bulderende vocale aankleding die ervoor zorgt dat de poort van de Hel voor het eerst deze avond op een kiertje open gaat staan, zorgen ervoor dat Anthrophagus het vuur aan de lont steekt om de mensheid te doen branden in vlammen van de Hel. Dan volgt meteen een absoluut hoogtepunt van deze festivaldag op de mainstage.
Carrion (*****) - Wij hebben deze band langzaam maar zeker zien groeien in hun kunnen. Over het optreden van de band op Antwerp Metal Fest deze zomer schreven we '’De jongens stralen spelplezier uit, leggen de lat nog hoger dan voorheen, en laten er totaal geen gras over groeien. Mokerslag na mokerslag deelt Carrion uit.’ Ook op Catacombfest valt op hoe gestroomlijnd de gitaarriffs telkens opnieuw in je lijf klieven als een vlijmscherp zwaard, de drumsalvo's aanvoelen als oerknallen waardoor je hersenpan wordt ingeslagen, en een perfect daarop aansluitende vocale aankleding, je prompt de ultieme doodsteek toedient. Carrion scheert de laatste tijd hoge toppen, en zet op dit festival nog maar eens de puntjes op de 'i' door een perfecte set af te leveren, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Want ook al laat de band zijn verschroeiende muziek voor zich spreken. De charmante frontman laat niet na zijn publiek aan te spreken. Waarvoor een extra pluim op de hoed van de band. Klasse komt namelijk altijd boven drijven, en dat was en is nog steeds het geval bij een band als Carrion.
Dr. Jekyll and Mr. Hyde - Wat een band als Chalice (****1/2) zo bijzonder maakt is het 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde' effect dat we voorgeschoteld krijgen. Dat is in grote mate te danken aan de inbreng van de sympathieke en heel imposante frontman van Chalice. Messcherpe riffs en verschroeiende drumpartijen vormen uiteraard de rode draad. Met alle respect dus voor de instrumentale inbreng die een enorme meerwaarde vormen binnen het geheel. Maar als de frontman met bebloed hemd en een kap op het hoofd de aanwezigen strak aankijkt en met bulderende stem zijn demonen de vrije loop laat, kijken we telkens opnieuw onze eigen demonen strak in de ogen. Dat was in het verleden zo. Dat blijkt op Catacombfest ook weer het geval te zijn. Het voordeel aan zo een klein podium is dat de band feitelijk niet op een podium staat maar gewoon tussen het publiek. Dat laatste speelt natuurlijk in het voordeel van Chalice die daardoor de aanwezigen letterlijk kan opzoeken en tot murw slaan. En toch, en dat valt ons telkens ook op, straalt de band eveneens enorm veel humor uit. Ook dit is weer de verdienste van een goedlachse frontman, die dus enerzijds je een glimlach op het gezicht tovert door middel van zijn sympathieke uitstraling, en anderzijds, plots uit het niets, met waanzin in de ogen iedereen om zich heen dreigt te verscheuren. Inderdaad, het Dr Jekyll and Mr. Hyde gevoel. Ofwel een gespleten persoonlijkheid.
Gewonnen thuismatchen, en niet alleen op de punten
Sommige bands op de affiche spelen duidelijk een thuismatch. Die match moet - zoals iedereen ondertussen weet - uiteraard nog steeds worden gespeeld. Furia (****) is de eerste in die rij. De band bestaat uit één voor één topmuzikanten die in ons land, en ver daarbuiten, zijn kunnen al voldoende heeft bewezen. Is het niet bij het ter ziele gegaan Bliksem of de immens populaire band Bark en Diablo Blvd. Dan is dat bij elk ander project dat de heren aanraken. Ook Furia straalt diezelfde perfectie uit die we opmerken. Met eveneens een hoge dosis spelplezier en spontaniteit. Een combinatie van riffs die koude rillingen doen lopen over onze rug. Drumpartijen die door merg en been gaan. En een uiterst charismatische frontman die met bulderende stem de muren in de zaal doet barsten. Furia zorgt ervoor dat die thuismatch niet enkel wordt gewonnen op punten, maar dat het optreden uitgroeit tot een waar hoogtepunt op deze avond.
Wat uitstraling betreft doet Martin Furia me trouwens denken aan een jonge Max Cavalera. Maar ook puur muzikaal bekeken straalt de band diezelfde energie en humor uit van een band als Sepultura. En dat mag als een compliment beschouwd worden.
Op hun facebook pagina staat te lezen 'Brutal Thrash Metal! No postures, no bullshit, pure power’. Nu dat is wat de band ook voorschotelt. Pure, onversneden Thrash metal op technisch hoogstaand niveau en met zoveel spelplezier en spontaniteit gebracht dat het dak er nog maar eens compleet afvliegt. Jawel, thuismatch gewonnen op alle punten!
Van de Thrash hemel naar de donkere Hel? Het is maar een kleine stap in het leven. Op Catacombfest was die Hel gewoon in het kleine zaaltje naast de mainstage. Drawn into Descent (****) wordt op zijn facebook pagina omschreven als Atmosferische Black Metal. De band dompelt ons prompt onder in duistere doom sferen. De bijzonder indrukwekkende manier waarop gitaarlijnen je hart doorklieven, met daarbovenop een weemoedige grafstem die je een krop in de keel bezorgt, zorgen ervoor dat we koude rillingen voelen lopen over onze rug van begin tot einde van de set. Die intieme setting waar de heren hun ding mogen doen in dat kleine zaaltje, krikken die sfeer nog meer op tot een intensieve walm van pure duisternis , die ons letterlijk de adem ontneemt. Eens meegezogen naar de donkerste gedachten, is dan ook geen terugtocht meer mogelijk.
Kortom: Drawn into Descent zorgt voor een intensieve aanpak die de aandacht van begin tot einde heel scherp houdt. Waardoor we ons gewillig laten meevoeren naar donkere bossen waar demonische wezens uit een mystieke duisternis ons strak in de ogen kijken. Confronterend en wonder mooi deze bijzonder intense set boordevol black en doom metal ingrediënten.
Dat de organisatie van Catacombfest een gevarieerd programma aanbiedt? Dat wisten we al veel jaren. Ook op deze laatste editie pint de organisatie zich niet vast op één muziekstijl. Daarom mag pure Hardcore of aanverwante ook niet ontbreken. Whatever it takes (****) laat er geen gras over groeien, en deelt de ene mokerslag na de andere uit. De imposante frontman moet wel een paar keer roepen, maar krijgt uiteindelijk de handen op elkaar waardoor een wervelend HC feest ontstaat met de nodige mosh en andere pits tot gevolg. Drawn into Descent hoeft daarbij niet onder te doen voor de zogenaamde groteren namen binnen de scene, integendeel. Onder het motto ‘Hard But Fair. Say what You mean... Mean What you say' brengt de band dan ook het soort HC van uit hart en ziel van die muziekstijl. We genoten dan ook met volle teugen van dit potje Hardcore zoals hardcore gewoon moet zijn. Hard, meedogenloos maar goudeerlijk!
Geluidsnormen overschrijdend gedrag
We hadden het al aangegeven. Sommige bands spelen een ware thuismatch. En dat was ook te merken toen Marginal (*****) het kleine zaaltje overvol kreeg. Er werd een extra versterker aangesleept, waardoor de drummer van dienst nog amper plaats had met zijn drumstel. Dit allemaal met die ene bedoeling, geluidsnormen compleet overschrijden. Vanaf de eerste song legt de band de lat torenhoog. Letterlijk worden alle registers door middel van oorverdovende oerknallen, zowel vocaal als instrumentaal, compleet open gegooid. Met als gevolg dat de muren en grond onder onze voeten staat te trillen door het doen ontstaan van een ware aardverschuiving. Opvallend, ondanks het uitdelen van de ene na de andere oorverdovende uppercut en het brengen van pure chaos, hoor je dat deze band bestaat uit top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. De instrumentale perfectie gecombineerd met een altijd sympathiek uitziende frontman, die eens het podium betreedt , al zijn woede en frustratie de vrije loop laat, zorgt ervoor dat Marginal dat kleine zaaltje verpulvert onder zoveel oerkracht. De ravage achteraf laat een beeld zien van omvergevallen heilige huisjes, die de wervelstorm niet hebben overleefd. Onze oren suizen nog van die geluidsnormen overschrijdende mokerslag in het gezicht die de band ons uitdeelde. Missie meer dan geslaagd, met andere woorden.
Kwam het doordat we nog steeds onder de indruk waren van die orkaanuitbarsting van de voorganger? Maar Saille (***), nochtans één van onze favorieten binnen hun genre, konden ons helaas minder overtuigen. De band brengt wel duister machten tot leven en dompelt ons onder in donkere atmosferen. De instrumentale perfectie en vocale aankleding waardoor we weer wegdrijven naar donkere gedachten, was ook aanwezig, maar helaas bleef alles iets te nadrukkelijk hangen binnen een monotone atmosfeer. Uiteraard moet bij dit genre de muziek zijn werk doen, teveel gepraat daarbij is overbodig. We misten echter de nodige spontaniteit om ons over de streep te trekken. Door de enigszins routineuze aanpak bleven we daardoor helaas wat op onze honger zitten. Op zich heel jammer, want ons door middel van die duistere perfectie bij de strot grijpen en intensief verdoven, dat deed Saille dan weer wel.
Sons of A Wanted Man (*****) bewees in de kleine zaal hoe het wel moet. Ook hier waren de bindteksten heel beperkt. Ook Sons of A Wanted Man laat vooral de verschroeiende muziek voor zich spreken. Maar doen dat op een zodanig intensieve, oorverdovende en alles om zich heen vernietigende wijze, dat we - met de ogen gesloten - voor een klein uur compleet onder hypnose gebracht, letterlijk ons voelden wegzweven naar totaal andere oorden. De frontman sprak zijn publiek geregeld aan, en doet door zijn demonische stem de haren op onze armen prompt recht komen. Echter, met alle respect daarvoor, is het eerder de instrumentale inbreng die ervoor zorgt dat we letterlijk tegen een geluidsmuur van de meest donkere kwaliteit terecht komen, recht krabbelen, en weer murw worden geslagen tot het oneindige. Riffs die door je vege lijf klieven, en drumpartijen die zodanig verschroeiend hard aanvoelen dat het lijkt alsof je hersenpan een uur lang voortdurend wordt ingeslagen, zorgen ervoor dat Sons of A Wanted Man ons totaal verweesd en van de kaart gebracht, achterlaat in de hoek van de kamer. Intensiever dan dit kan luidruchtige duisternis niet klinken.
Eerlijk gezegd waren we na deze mokerslag nog steeds totaal van de kaart, waardoor we zelfs op weg naar huis nog hartkloppingen voelden na zoveel intensiviteit. Het nochtans hoogstaande optreden van KNA LHART (****) het nieuwste project rond o.a. Jeroen die als klankenman bij uiteenlopende Antwerpse bands alles in goede banen leidt wat het geluid betreft, ging daardoor een beetje aan ons voorbij. KNA LHART bestaat uit naast Jeroen eveneens uit een ware multi-instrumentalist Ineke, die niet alleen over een wonderbaarlijke stem beschikt - heel goed passende bij de inbreng van Jeroen zijn stem trouwens - maar eveneens keyboard speelt, trompet en synth & drum programmering. Twee virtuozen, zowel vocaal als instrumentaal, die al even perfect worden aangevuld door Gunther die de drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt.
Kortom, KNA LHART heeft duidelijk het rock hart op de juiste plaats, en straalt naast perfectie een dosis spelplezier uit waardoor we niet alleen tot rust komen na al die mokerslagen, maar eveneens ons rock hart diep wordt geraakt. Een betere kers op de taart en afsluiter van deze meer dan geslaagde dag en avond konden we ons niet dromen.
Besluit
Catacombfest, en alle bands die we aan het werk zagen, bewijzen waarom voor ons de festivalzomer van 2019 eerder goedkoop dan duur zal worden. Bands met diezelfde gedrevenheid en ingesteldheid als voornoemde vind je namelijk terug op festivals als Antwerp Metal Fest , kostprijs amper 45 euro voor twee dagen puur onversneden HC en metal van hoogstaand niveau.
Frietrock, een metalfestival voor het goede doel waar ontdekkingen rond de oren vliegen binnen het metal gebeuren. Geheel GRATIS trouwens.
Evil Or Die Fest, een tweedaagse van enerzijds Hardcore en anderzijds metal. Eveneens aan democratische prijzen.
7 jaar ELPEE, het jaarlijks wederkerende festival in ELPEE Deinze - waar trouwens met de regelmaat van de klok fijne metalconcerten doorgaan van bands die hoog staan aangeschreven binnen hun genre.
Devils rock for an angel, een festival voor een goed doel dat steeds toppers op zijn affiche heeft staan binnen het metal underground gebeuren.
Het dit jaar voor het eerst in het leven geroepen Tribute To Wizz , een festival aleer betoon aan de veel te vroeg overleden icoon binnen het Belgische metalgebeuren Wizz Wizzard. Wildfest, het ultieme festival voor liefhebbers van glam tot Sleazerock.
Headbangers Ball Fest, een klein maar enorm fijn festival in Izegem. Met volgend jaar o.a. Moonspell op de affiche.
Tot het ultieme alternatief voor de metalfan die het wat intiemer willen opzoeken dan Graspop Metal Meeting - een festival dat ik ook een warm hart toedraagt trouwens - Alcatraz Metal Fest. En zo kunnen we nog even doorgaan, want dit is nog maar het topje van de ijsberg.
Bezoek ik als Metalfan niet Graspop? Uiteraard. Zal ik waarschijnlijk niet proberen aan een ticket te geraken voor Rammstein als ik die absoluut wil zien? Ik zou al dom moeten zijn om dat links te laten liggen. Maar er zijn dus wel alternatieven om ervoor te zorgen dat uw festivalzomer als metalfan goedkoper uitdraait dan voorzien. Catacombfest was daarvan met een perfect affiche, daken die eraf vlogen als rietjes, en intensieve donkere walmen die ons de buiten adem achterlieten. Het levende bewijs!
Catacombfest 2018 – Resurrection, the final edition - Waarom het festivalseizoen 2019 een goedkope zal worden voor de metal liefhebber in mij
Catacombfest 2018
JC Vizit
Wilrijk
2018-11-24
Organisatie: Catacombfest, Wilrijk
Begin jaren tachtig was de jazz, r'n'b, Soul en Gospel band Carmel (****1/2), ofwel Carmel McCourt, bassist Jim Parris en drummer Gerry Darby, redelijk populair. Als grote voorbeelden haalt Carmel artiesten aan als Ben E. King, Percy Sledge maar vooral Aretha Franklin. En dat was ook te merken aan haar performance op o.a. Torhout/Werchter 1988 en op Via Rock 1993 toen we Carmel op beide evenementen zagen.
Nostalgie trips zijn altijd een beetje een risicovolle onderneming. Zo zorgde de doortocht van die andere jaren '80 icoon Paul Young in Sint-Niklaas voor erg uiteenlopende reacties. De Casino, Sint-Niklaas was goed vol gelopen voor dit optreden van een Jazz/R&B/soul diva die wellicht de meeste aandacht naar haar toe trekt, maar haar bandleden en publiek met zoveel liefde omarmt, dat het eerder het totaalplaatje is dat ons over de streep trekt.
Dat laatste blijkt al vanaf de eerste song op de setlist. Carmel gooit haar wonderbaarlijke en heldere stem in de strijd, maar zet ook een stap opzij - vaak letterlijk - om haar muzikanten de kans te geven de ene solo na de andere uit hun mouw te schudden. Zo waren we danig onder de indruk van de piano virtuoos die de klavieren streelde , of de talentvolle achtergrond zangeres, die een stapje naar voren zette. Met dank aan een frontvrouw die deze dame deed stralen op dat podium. Ook de drummer van dienst mocht regelmatig tot het oneindige improviseren, gerugsteund door een saxofonist die de ene warme klank na de ander uit zijn instrument tovert. Als kers op de taart mogen natuurlijk gitaar en basklanken niet ontbreken.
Om maar te zeggen, als een top artiest zijn of haar muzikanten de vrijheid geeft om zich volledig te ontplooien , dan ontstaat er een magie die je zelden tegen komt.
Hoe groot die liefde is bleek toen Carmel verjaardagwensen in ontvangst mocht nemen van haar band. Ze mag vandaag - zaterdag 24 november - namelijk 60 kaarsjes uitblazen. Ook het publiek reageerde wild enthousiast. Het enthousiasme van de fans en de band op het podium werkte trouwens als een rode lap op een stier, en ook dat siert een artieste als Carmel. Ze ontving dat warme applaus van band en publiek met enorm veel liefde, en legt de lat prompt nog hoger om uiteindelijk alles in de strijd te gooien om de fans een perfecte avond voor te schotelen waardoor ze met een gelukzalig gevoel vanbinnen de zaal verlaten.
Ondanks de status geen routineklus af te leveren, maar alle registers open te gooien en een kinderlijke spontaniteit uit te stralen als een jonge wolf in het vak? Daarvoor krijgt Carmel dan ook een sterretje meer in onze eindafrekening.
Besluit: Carmel grasduint in haar volledige oeuvre , een kleine twee uur lang. Dat sommige nummers vrij lang worden uitgesponnen mede door muzikanten die tot het oneindige improviseren stoort daarbij totaal niet. Bovendien is Carmel nog steeds heel goed bij stem, en straalt een charisma en spelplezier uit als een jong veulentje in het vak, met de ervaring van een jazz en soul diva zoals haar grote voorbeeld Aretha Franklin.
Tijdens het door het publiek meegebrulde “More, More” bleef het publiek roepen om meer. Waarna de voltallige band tot twee keer toe een bisnummer bracht. Ik was met niet al te hoge verwachtingen vertrokken richting Sint-Niklaas, dat geef ik eerlijk toe. Maar Carmel bezorgde mij en alle aanwezigen een top avondje dat aan de ribben blijft kleven. Niet door veel show vertoon, maar door op een eenvoudige , spontane wijze ons hart diep te raken. Aan de reacties van het publiek te horen tijdens en na het concert, was ik niet de enige die met een brede glimlach huiswaarts keerde. Soms kunnen nostalgie trips wel degelijk geslaagd zijn.
(Foto Carmel: Sven Dullaert)
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Sweeping Death is een Duitse progressieve metal band die sinds 2012 onder de naam Order of Priority aan de weg timmert. Medio 2016 werd de naam dus veranderd in Sweeping Death. Dit resulteert in de single “Die for Metal” en de EP “Astoria”. Over die laatste schreven we
'Sweeping Death verleggen grenzen binnen een uiteenlopend pakket van metal muziekstijlen. Gaande van de 'power' van powermetal, over de technisch hoogstaande uitspattingen van zogenaamde 'epic' metal gaan Sweeping Death telkens, zonder enig probleem, over naar Thrash Metal in zijn meest pure zin. Om daarbovenop ook nog eens het soort heavy metal naar voor te brengen, zoals alleen de groten op aarde dit kunnen. Deze EP 'Astoria' is het soort visitekaartje dat ons vol verwachting doet uitzien naar de toekomst.’
'In Lucid' is het eigenlijke debuut. Een veelkleurige tot veelzijdige schijf, die vooral instrumentaal bekeken ons compleet van onze sokkel blaast.
We hadden het op de EP al gemerkt. Binnen het progressieve metal en aanverwante is deze Duitse band best een te ontdekken parel die je niet aan jou mag laten voorbij gaan. De band bestaat uit één voor één top muzikanten, die riffs en drum salvo's uit hun instrumenten toveren waarbij grenzen worden verlegd. Telkens bezorgen die koude rillingen, adrenalinestoten , een ware krop in de keel. Niets wordt aan het toeval overgelaten, vanaf die eerste energieke song “Blues Funeral”, voorafgegaan aan een heel aanstekelijk klinkende intro “Eulogue”, zijn we vertrokken voor een bijzonder epische trip.
De vocale inbreng zorgt dan weer voor een psychedelische tongval, waardoor je onder hypnose wordt gebracht. Luister maar naar het lang uitgesponnen, circa tien minuten lange epos, “Suicide of a Chiromantist”. En je hoort een buitgewoon getalenteerd gezelschap dat vooral goed heeft geluisterd naar de jaren '70 bands maar eveneens met beide voeten in het heden staan. De band weet trouwens een zodanig uitgebreide pallet aan stijlen, en stijlbreuken naar voor te brengen dat hen in een hokje duwen, de band tekort doen is.
Episch metal is nog de beste omschrijving als je door duivelse riffs bij “Resonanz”, "Antitecture” tot magische afsluiters “Lucid Sin” - circa zeven minuten riff plezier - en “Stratus” weer eens door elkaar wordt geschud. Als de band toch een grens verlegt, dan is het in het toveren van veelkleurige riffs en riffs die snijden als vlijmscherpe scheermesjes in je vege lijf.
Besluit: De gitaarliefhebber, die houdt van lang uitgesponnen solo's, kan deze plaat uiteindelijk zonder daarover te hoeven nadenken, aanschaffen. Je zult niet ontgoocheld worden, want elke song is een bommetje boordevol aanstekelijke potjes oorgasme voor de doorsnee liefhebber van het instrument gitaar. Zonder afbreuk te doen aan de bijzondere vocale inbreng van een frontman die wat stem betreft wat doet denken aan heavy metal grootheden uit de jaren '80. Eveneens de drumpartijen klinken als stevige mokerslagen. Maar de band blinkt dus het meest uit in dat prachtige instrument de gitaar. Waarin deze heren meesters zijn, die bovendien totaal niet moeten onderdoen voor de zogenaamde grootheden binnen de gitaristen. Integendeel zelfs.
Tracklist: Eulogue (1:08) - Blues Funeral (5:41) - Horror Infernal (4:11) - Suicide of a Chiromantist (9:53) - Purpose (3:37) - Resonanz (6:09) - Antitecture (4:25) - Lucid Sin (7:47) - Stratus (5:59)
We kijken vaak te weinig over de taalgrens, want daar is best wat moois te ontdekken. Ook visa versa is dat helaas nog steeds het geval. Nochtans gooien bands als BB Brunes, It it Anita, Cocaine Piss tot Girls in Hawaii in het Franse en in het Brusselse heel hoge ogen. Sommige breken wel door in Vlaanderen, maar vaak is de impact iets minder. Het hoe en waarom ontgaat ons al veel jaren.
Dit terzijde stellen we een gloednieuwe Indie Pop parel aan u voor: Fabiola. We legden ons oor te luisteren naar het aanstekelijke schijfje 'Check My Spleen' en horen een band die uiteenlopende aanstekelijke muziekstijlen aan elkaar rijgt alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Deze band het label' Indie' opkleven is hen dan ook enorm tekort doen.
Van het dansbare “Faillure”, waar alle registers worden open gegooid, naar het weemoedige “St. Servais” tot het kleurrijke “Shit (is coming back)”. Telkens weet de band nieuwe wegen in te slaan, waardoor je inderdaad geen muziekstijl kunt kleven op Fabiola. De gevarieerde aankleding en het aanspreken van al even uiteenlopende emoties is belangrijk.
Fabiola trekt ons over de streep?, jawel ook al wordt daarbij helaas iets te nadrukkelijk binnen die lijntjes gekleurd, en klinkt alles nogal braaf en zo toegankelijk mogelijk. Tegen schenen schoppen en heilige huisjes omver duwen is er dus niet bij. Fabiola moet het hebben van fijne pop deuntjes die in je hoofd blijven hangen, en die je lekker mee neuriet in je huiskamer. Daar is op zich uiteraard nooit iets mis mee, maar wij houden toch van een meer avontuurlijke aanpak.
De aanstekelijkheid combineert Fabiola met sausjes melancholie. Daardoor kan dus vooral een ruim publiek aan pop en indie liefhebbers worden aangesproken. Ergens raken sommige songs een gevoelige snaar. Zoals “Kingdom”, “Robert Palmer” - een ode aan de zanger zelf?- een open vraag die we graag zouden zien beantwoord worden. Of “Betty”. Een opvallend lekker fleurige song die je enerzijds een traantje doet wegpinken maar vooral enorm veel positieve energie bevat waardoor je danst inn het malse gras.
Afsluiten doet Fabiola met een best weemoedig “Bottom of the well” dat je in eerste instantie een krop in de keel bezorgt, in hoge mate door die glasheldere en breekbare vocalen. En verder mondt het uit in diezelfde aanstekelijkheid waardoor je de zon ziet schijnen achter de donkere wolken.
Besluit: Fabiola brengt met 'Check My Spleen' een best aanstekelijk schijfje uit dat enerzijds aan de ribben kleeft en anderzijds, omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid, je eerder kippenvelmomenten bezorgt. Helaas blijft de band iets teveel binnen die lijntjes kleuren, het mocht voor ons toch iets meer experimenteel of avontuurlijker zijn geweest. Maar de indie/pop liefhebber die houdt van een fleurige en kleurrijke aanpak, waardoor hij of zij de zorgen uit het leven even opzij kan zetten, zal hier niet om malen. In het verlengde van menig pop artiest die hiermee grote zalen uitverkopen, voorspellen we Fabiola dan ook een gouden toekomst, ook in Vlaanderen.
Tracklist: 1.Failure 03:06 2. Break Of Dawn 03:08 3. My Bird 03:27 4. Robert Palmer 03:19 5. The Fox Of Scotland 02:45 6. St. Servais 03:54 7. Kingdom 03:34 8. Shit (Is Coming Back) 02:30 9. Betty 03:37 10. Bottom Of The Well 04:52
Hoewel De Belgische band Endtime Odyssey pas in 2012 is ontstaan, hebben elk van de bandleden al heel wat ervaring opgedaan bij bands als coRPus, Io, Left Passage en Precious Stone. De band bestond oorspronkelijke uit (Lio - zang, Tobias - toetsen, Joeri - bass, Tim - gitaren & Steve - drums). Endtime Odyssey blijft door de jaren heen stevig aan de weg timmeren. Nadat Tobias de band heeft verlaten blijven de vier overgebleven leden verder werken aan een eerste full album. Uiteindelijk werd de Keyboard spot in 2017 ingevuld door Veronika. Eindelijk kwam het langverwachte debuut van Endtime Odyssey op de markt, onder eigen beheer.
Aanstekelijke refreinen, die van begin tot einde aan je ribben blijven kleven. Het is de rode draad in de songs als “Burned Up”, “Sinner’s Paradigm”, “City in decay” tot “Metal on Skin”. Door de gezapige aanpak worden geen geluidsmuren afgebroken, maar blijkt de band songs te brengen die op de dansspieren werken, maar eveneens duidelijk de gevoelige snaar raken.
Maar vooral, ondanks de wat weemoedige benadering in sommige gevallen, bezorgen de songs op de plaat je een goed gevoel vanbinnen. Het moet niet altijd duisternis pijn en oorlog zijn. Nee, Endtime Odyssey straalt dus vooral enorm veel positieve energie uit die we dezer dagen heel goed kunnen gebruiken. Maar het meest opvallende is dus dat je een band hoort waarin alle leden dezelfde kant uitkijken. Dat kan moeilijk anders als je vier jaar noest hebt gewerkt om een product af te leveren.
Elke riff, elke drumsalvo en vocale inbreng en keyboard aanslag zit zo goed in elkaar, dat je gewoon geen speld kunt tussen krijgen. Dat laatste is dus niet de verdienste van één element binnen de band, maar de kruisbestuiving tussen elk van hen , en het opvallende hoge stembereik van Lio .
Het is dus echter vooral de samensmelting tussen die instrumentale aanpak met die inderdaad wel heel bijzondere vocale aankleding dat ons het meest kan bekoren. Daardoor wordt de perfectie overschreden, telkens opnieuw en opnieuw. De best lange songs als “Metal on Skin”, “A Life of Pretence” tot de pracht van een afsluiter “Stargazer” zetten die stelling gewoon nog meer in de verf.
Besluit: Net zo als de prachtige tot de verbeelding sprekende platenhoes die je een gevoel gemoedsrust bezorgt als je door je vensterraam over de stad heen kijkt, straalt dit debuut van Endtime Odyssey dus vooral enorm veel positiviteit uit. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt op 'City in Decay' is de bijzonder aanstekelijke aankleding, die bovendien zeer gemakkelijk in het gehoor ligt. Waardoor een ruim publiek aan metal en rock liefhebbers, binnen een bovendien heel brede omkadering, kan aangesproken worden.
Deze band in het hokje progressieve metal duwen, is hen daarom eigenlijk tekort doen. Endtime Odyssey is gewoon een heel fijne rock/metal act die door zijn muziek je rock hart zal raken. Zonder meer is dit dan ook een klasse debuut, van een band die hard heeft gewerkt om eindelijk te komen waar ze moeten staan, aan de absolute top van het progressieve en aanverwante metal gebeuren, wat ons betreft.
Tracklist: Burned Up (5:02) - Sinners' Paradigm (6:19) - City in Decay (6:13) - Metal on Skin (11:48) - Essence of Time (4:36) - A Life of Pretence (6:40) - Stargazer (8:36)
Heads for the Dead is een supergroep bestaande uit leden van Wombbath , Henry Kane en Revel in Flesh. Dit duo bracht eind september zijn debuut op de markt 'Serpent's Curse'. Een death metal schijf waarbij grenzen van horror en waanzin voortdurend worden afgetast. Vernieuwend is het niet meer, maar Heads for the Dead doen het genre alle eer aan die de muziekstijl verdient. Met dit debuut slaagt Heads for the dead erin de meest huiveringwekkende beelden bij ons naar boven te laten komen, waardoor koude rillingen van pure angst voortdurend over onze rug lopen.
Vanaf de titeltrack “Serpent’s Curse” word je meegesleurd naar de meest donkere krochten van de Hel. De band bestaat uiteraard uit klasse muzikanten die hun jarenlange ervaring in de strijd gooien, maar het is de bijzonder rauwe en verschroeiende stem van frontman Ralf Hauber die ons het meest over de streep trekt. Deze klinkt huiveringwekkend, alsof hij letterlijk de demonische wezens uit de Hel oproept om iedere aanhoorder prompt te verscheuren. Sessie drummer Erik Bevenrud (Down Among the Dead Men) voegt daar de nodige vuurkracht aan toe, waardoor je hersenpan bij elke mokerslag opnieuw wordt ingeslagen. De band pint zich trouwens niet vast op enkel Death Metal. Menig traag op gang komende gitaar riff van virtuoos Jonny Pettersson blijft hangen binnen een donker doom, black metal sfeertje.
Elke song ligt op diezelfde verschroeiende, duistere en meedogenloze lijn. Songs als “Heads for the dead”, “Deep Below”, “Post Mortem Suffering” doen je in een donker bos belanden waar de demonische wezens uit het niets tevoorschijn komen en je doen baden in het angstzweet. De cover van Wolfbrigade “In Darkness You Feel No Regrets” is de perfecte afsluiter van een knappe plaat die elk beetje fan van het death Metal genre prompt in huis zou moeten halen.
Besluit: Heads For the Dead laat niets aan het toeval over en blijft op de volledige schijf rauw en verschroeiende uithalen tot je compleet murw geslagen, in een hoek van de kamer achterblijft. Nee, bijster origineel is dat allemaal niet meer. Maar dit debuut is één van het betere death metal schijven geworden, die we de laatste tijd al zijn tegen gekomen. De perfectie wordt telkens opnieuw overschreden, en de Horror beelden die door onze kop schieten , zorgen ervoor dat we uiteindelijk ook onze eigen demonen strak in de ogen kijken. Kortom, als het de bedoeling was om de perfecte soundtrack te maken van een griezelige horror film, dan is Heads for the dead door het uitbrengen van deze schijf, met brio in zijn opzet geslaagd.
Tracklist: Serpent’s Curse 04:57 - Heads for the Dead 02:25 - Deep Below 05:36 - Post Mortem Suffering 01:32 - The Awakening 05:04 - Death Calls 01:01 - Of Wrath and Vengeance 04:18 - Gate Creeper 04:11- Return to Fathomless Darkness 04:23 - In Darkness You Feel No Regrets (Wolfbrigade cover) 02:30
Death Metal
Serpent’s Curse
Heads For The Dead
Kijk, wij zijn voorstander van bands die durven buiten hun eigen lijntjes te kleuren. Artiesten die het avontuur opzoeken, en niet angstvallig zich blijven vastpinnen op hun oude succesformule, kunnen eveneens op onze waardering rekenen. Echo & The Bunnymen brengt een nieuwe plaat uit, die eigenlijke geen nieuwe is. 'The Stars, the Oceans & the Moon' is gewoon een eigentijdse bewerking van klassiekers die de band ooit heeft uitgebracht. Op zich niet slecht bekeken. Al is niet elke bewerking even geslaagd. We hadden bovendien liever een album gezien met gloednieuwe songs, maar als het de bedoeling is om aan te tonen dat de band wellicht nieuwe wegen wil aanboren in de toekomst, dan is Echo & the Bunnymen wel degelijk in zijn opzet geslaagd. De twee nieuwe songs die er wel opstaan: “The Somnambulist” en “How Far?” doen ons alvast het beste verhopen naar die toekomst toe. “Bring On the Dancing Horses” klinkt nog melancholischer dan voorheen. Maar het is toch een startsein voor een nostalgie trip die ons soms een wenkbrauw doet fronsen, maar ook vaak aangenaam verrast. Het is allemaal even wennen om songs waar we mee zijn opgegroeid volledig te zien worden uitgekleed, tot er haast niets meer overblijft van het origineel. Eens die luchtbel doorprikt, komt er echter vaak een gloednieuwe song boven drijven die ons naar adem doet happen. Zoals bij de magische mooie bewerking van “Lips like Sugar” het geval is. Die song klinkt plots nog sensueler dan voorheen. Ook “Rescue” verrast ons aangenaam, en wordt omgeven door walmen van weemoedigheid. Ook “Nothing Lasts Forever”, “Rust” en afsluiter “The Killing Moon” zijn zonder meer pareltjes die ergens een gevoelige snaar raken. En zo kunnen we nog even doorgaan.
Besluit: De originele songs van Echo & The Bunnymen waren een onderdeel van mijn jeugd, en hebben ervoor gezorgd dat ik postpunk fan ben geworden. Ze waren niet de enige uiteraard, maar toch. Om zulke songs helemaal uit elkaar te halen, en die in een nieuw kleedjete steken? Het is voor mij toch een beetje heiligschennis. Maar eerlijk is eerlijk. De band heeft de songs heruitgevonden, sommige zelfs verfijnd. Echter zijn het vooral de twee nieuwe songs, lekker aanstekelijke en dansbare pareltjes, die me het meest over de streep trekken. Deze beide kleppers doen hopen op een gloednieuwe plaat boordevol melancholie, dansbare en energieke uitstappen en songs die de gevoelige snaren raken.
Kortom, de fans van Echo & The Bunnymen die open staan voor vernieuwende en frisse ideeën mogen deze plaat met gerust gemoed in huis halen, het loont de moeite om daarbij even het verleden opzij te durven te zetten, en vooral te kijken naar de toekomst.
Tracklist: Bring On The Dancing Horses 04:01 - The Somnambulist 03:23 - Nothing Lasts Forever 04:10 - Lips Like Sugar 04:27 - Rescue 04:17 - Rust 05:03 - Angels & Devils 03:40 - Bedbugs & Ballyhoo 03:25 - Zimbo 04:33 - Stars Are Stars 03:30 - Seven Seas 03:43 - Ocean Rain 05:41 - The Cutter 04:23 - How Far? 04:40 - The Killing Moon 04:59
Pulverized is een uit Chili afkomstige Death Metal band die met ‘Monuments of Misanthropy’ zijn debuutalbum op de markt brengt, na 2 demo's die in 2010 en 2014 zijn uitgebracht. Het geluid van deze Chileense Death Metal band gaat de richting uit van typische Old School Death metal overgoten met een sausje van een meer moderne en technische aanpak. De basis elementen op dit debuut voegen dus eigenlijk niets nieuws toe aan het concept Death Metal, maar het zijn de subtiele neveneffecten die een enorm verschil uitmaken.
De rode draad op de plaat zijn verpletterende riffs, drumsalvo's als mokerslagen en een verschroeiende brute stem die ervoor zorgt dat poorten van de Hel moeiteloos open zwaaien. Ingrediënten die we voortdurend vinden binnen het genre death metal , maar zodanig hoogstaand gebracht dat we vanaf begin tot einde een adrenalinestoot door onze aders voelen stromen die ervoor zorgt dat we ook onze eigen demonen prompt strak in de ogen kijken. Vanaf die eerste vuurpijl “Devoción” voelt het aan alsof donkere klauwen uit de hel je de adem ontnemen, en niet meer los laten tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt.
Het zijn echter vooral die duivelse, verschroeiende solo’s en de traag op gang komende vocale aankleding die uitmonden in een climax die recht in je vlees snijdt. Het zorgt ervoor dat 'Monuments of Misanthropy' een bijzonder meesterwerk is geworden, waar geen speld valt tussen te krijgen. Perfectie wordt zowel instrumentaal als vocaal dus telkens opnieuw overschreden, waardoor je als death metal liefhebber alvast naar de platenboer mag rennen om dit uitzonderlijke pareltje binnen te halen. U zult niet worden ontgoocheld, integendeel zelfs.
Zuid-Amerika heeft altijd wel heel bijzonder tot de verbeelding sprekende bands voortgebracht. We kunnen met een gerust gemoed deze Pulverized - die zijn naam niet heeft gestolen - hieraan toevoegen. Ook al ligt alles in een gekende lijn, songs als “Cadávers”, “Aniquilación Genética” bezorgen je de injectie die nodig is binnen het death metal gebeuren om je tot waanzin te drijven. Dat de heren steeds uit datzelfde vaatje lijken te tappen, het stoort net door die perfectie totaal niet, integendeel.
Pulverized mag dan een doorsnee Death Metal plaat uitbrengen, de band zet een stempel op het genre dat we maar zelden tegen komen. Dat blijkt nog maar eens aan de circa acht minuten lange meesterwerk “Profecia-Flagelo-Extinción” waar Pulverized alle registers nog maar eens compleet open gooit. En een kers op de taart aflevert, die je de uiteindelijke doodsteek geeft om je als liefhebber van de meest pure death metal compleet over de streep te trekken. Donkerder dan dit kan Death Metal gewoon niet klinken.
Tracklist: Devoción 03:37 _ Consumed by Ignorance 04:33 - In the Depths of Insanity 05:43 - Cadáveres 08:34 - Aniquilación Genética 06:39 - Profecía-Flagelo-Extinción 08:30
Death Metal
Monuments of Misanthropy
Pulverized
Ter introductie van het project Maarja Nuut & Ruum citeren we even uit de biografie die we ontvingen in onze mailbox: ‘Het Estlandse duo Maarja Nuut & Ruum opereren vanuit een muzikale interzone. Het diepgewortelde, intuïtieve wereldbeeld van het verleden wordt verbonden met de hyper meditatieve werkelijkheden en schijnbaar onbegrensde technologische mogelijkheden van het nu en de toekomst. Dit hebben ze ‘gevangen’ op hun debuutalbum ‘Muunduja’. Een hoogstandje van sonische inventiviteit waarbij het abstracte raamwerk van Ruum een prachtige aanvulling is op de melodieën van Nuut. Hoewel Muunduja het debuut voor hen betekent als duo, zijn beiden afzonderlijk gevierde artiesten. Nuut is violiste, zangeres en stemkunstenaar, terwijl Ruum voortkomt uit de hedendaagse Electronic muziek.’
Dit terzijde, legden we ons oor te luisteren naar het prachtige, bezwerende elektronische pareltje dat dit duo op ons los liet. 'Muunduja' kwam uit via Fat Cat Records.
Die jarenlange ervaring speelt het duo voortdurend uit, maar het is vooral de kruisbestuiving tussen deze talentvolle muzikant en zangeres/violist dat ons nog het meest over de streep trekt. Ook al is alles gebouwd rond die bijzonder breekbare, sprookjesachtige stem van Nuut, inderdaad een ware stemkunstenaar, dankzij de elektronische, eveneens vaak bevreemdende en spookachtige inbreng van virtuoos Ruum ontstaat iets onaards mooi dat moeilijk onder woorden te brengen, waardoor de aanhoorder toch een inspanning moet doen om het echt te begrijpen.
Maarja Nuut & Ruum gaan vanaf die eerste parel “Haned Kadunud” bovendien aan het improviseren met vocalen en instrumentale inbreng, waardoor iets magisch moois ontstaat. Weemoedigheid wordt verbonden met zweverige geluiden die je tot rust brengt maar ook een zekere duisternis bevat. Net die eerder donkere walmen boordevol melancholie, mede door de magische inbreng van viool, bezorgt ons een krop in de keel en laat ons telkens opnieuw totaal verweesd achter. Luister maar naar het prachtige “Kuud Kuulama” of “Kurb Laulikz en “Miniature”, waar die viool en elektronische klanken zweven tussen tot rust brengen en eerder door een dreigende ondertoon je hart doorboren.
Nog een opvallend iets … Elke song is telkens opnieuw een nieuwe bouwsteen naar een hogere etage waar je weer eens wordt verrast door een geheel nieuw kunstwerk. Waarna je vol bewondering, denkende het eind punt te hebben bereikt, bij een volgende etage toch weer op een andere wijze van je sokkel wordt geblazen. Elke schakel daarin is even belangrijk, waardoor het dus belangrijk is dit album in zijn geheel te bekijken en beluisteren. Net als het lezen van een spannend boek, waarbij je op het puntje van je stoel een bladzijde omdraait en van de ene in de andere verrassende plot wending terecht komt. Deze plaat is dus ook een meesterwerk boordevol valkuilen en nieuwe invalswegen.
Besluit: Hoewel we links en rechts wel enige toegankelijkheid ontdekken, ligt de focus op 'Muunduja' duidelijk op het experimenteren en improviseren tot het oneindige. Streepjes ambient worden vermengd met Folk elementen - dit in grote mate dankzij de viool inbreng dus - en sausjes noise die oorverdovend klinken en, binnen een intieme omkadering, je eerder tot rust brengen. Daardoor spreekt die duo enorm uiteenlopende emoties aan. Beide talentvolle artiesten gooien hun sterkste wapens in de strijd door een uiteenlopend stembereik, magische viool en door elektronische klanken zodanig te laten klinken dat ze van een andere planeet of dimensie lijken te komen.
Beide virtuozen blijken elkaar daarbij dus zodanig perfect aan te vullen; er ontstaat iets magisch moois. Of hoe Hel en Hemel nog maar eens met elkaar worden verbonden, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Tracklist: Haned kadunud 06:27 - Käed-mäed 03:01 - Muutuja 06:01 - Mahe 05:09 - Takisan 03:50 - Kuud kuulama 04:07 - Kurb laulik 03:58 - Miniature C 02:34 - Une meeles 05:26
Ambient/Noise/Folk/Experimenteel/Elektronica
Muunduja
Maarja Nuut & Ruum
Wat er gebeurt als je artiesten en muzikanten, die ook binnen andere projecten, bewust buiten de lijntjes kleuren samen brengt? We stellen u voor. MDC III. Dit is het project rond saxofonist Mattias De Craene (Nordman..) die een samenwerking aangaat met Lennert Jacobs (The Germans) en Simon Segers (De beren gieren, Stadt, Hong Kong Dong.) Wie de geschiedenis van die bands wat kent, weet al waar hij zich mag aan verwachten. 'Dreamhatcher' kwam op de markt via W.E.R.F. Records en is jazz dat geen jazz is, maar toch weer wel. Experimenteel en tegendraads. Compleet chaotisch, maar vooral een waar kunstwerk dat sterk doet denken aan artiesten als Einstürzende Neubauten. Om maar een kunstzinnig voorbeeld te geven.
De heren gaan voortdurend aan het improviseren op deze plaat. Dat blijkt al uit spookachtige en wat vreemd klinkende opener “Bobby”. Gevolgd door tien minuten waanzin, veranderende ritmes en stijlbreuken tot het oneindige. “TinniT” geeft min of meer de toon aan van hoe die schijf in elkaar zit. De aanhoorder telkens opnieuw op het verkeerde been zetten. Tot die zelf waanzinnig is geworden. Het is daarbij niet zozeer één element, maar de kruisbestuiving tussen deze uitzonderlijk getalenteerde muzikanten dat ons het meest over de streep trekt. MDC III verlegt voortdurend een grens, waar geen grens is, en blijft over de ganse plaat op diezelfde interessante en verrassende elan doorgaan.
'Dreamhatcher' is een plaat voor fijnproevers, die houden van muziek en dit tot ware kunst verheven. De streepjes Jazz die we ontdekken, worden zodanig door elkaar geschud dat het lijkt alsof Mattias en de zijnen het Jazz genre opnieuw uitvinden. Luister maar naar het meesterlijke “Sandman”, waar bevreemdend aanvoelende klanken je doen baden in het angstzweet en ook een gevoel van rust en intimiteit bezorgen. Bewust speelt MDC III met emoties, door het brengen van geluiden die je hypnotiseren en naar verre oorden vervoeren. De band slaagt erin de aanhoorder in en onaards aanvoelende wereld te doen vertoeven, van begin tot einde.
Bovendien doen we na enkele luisterbeurten prompt nieuwe ontdekkingen, en dat is nog maar eens een extra pluspunt aan deze klasse plaat. Afsluiten doet MDC III met een wondermooi eerbetoon aan Wim De Craene, de te vroeg overleden kleinkunst grootmeester en Nonkel van Mattias, “Harry”. Een vrij luguber verhaal eigenlijk, dat dankzij de manier waarop MDC III het brengt , je koude rillingen tot de bot bezorgt. Nonkel Wim zal wellicht heel trots zijn geweest op wat zijn neef met deze song heeft gedaan, zeker weten. MDC III drijft de duivels uit, op een wijze zoals stammen in de jungle dat ook deden. En voegt daar zoveel experimentele soundscapes tot bevreemdend aanvoelende klanken aan toe dat je ademloos gekluisterd naar de plaat zal luisteren tot je, compleet één geworden met de wereld die deze band je aanbiedt, tot intensieve rust bent gekomen of dus eerder tot waanzin gedreven..
Besluit: 'Dreamhatcher' is een meesterwerk geworden waar Jazz muziek compleet wordt uigekleed overgoten met sausjes boordevol noise, intimiteit, verdovende sax tot keyboard klanken en drumpartijen die eerder een gemoedsrust op jou doen neerdalen dan de oren suizen. Nee, in slaap val je daar niet bij, integendeel. Dit is een vooral een waar kunstwerk en een zoveelste bewijs wat voor begenadigde muzikanten en artiesten we toch hebben in ons land. Iets waar we best trots zouden mogen op zijn. Dat laatste zet MDC III nog maar eens uitvoerig in de verf.
Tracklist: Bobby 01:05 - TinniT 10:46 - Miniature I 02:46 - Call 349 04:17 - Voices 01:51 - Sandman 05:54 - The Overthrow 08:08 - Onar 04:40 - Miniature II 02:20 - Harry 01:58
Jazz/Experimenteel/Rock
Dreamhatcher
MDC III
Nederlands 
Français 
