RVB Quartet - Rebekka Van Bockstal - Ambitie? Met onze muziek op verschillende podia staan, niet alleen in het club circuit; maar ook op de festivals

‘Operation Dinner Out’, het tweede album van het RVB Quartet - genoemd naar sleutelfiguur Rebekka Van Bockstal - komt uit op W.E.R.F. records, en is een uitstekende hedendaagse jazzplaat. Diepe bastonen, warme saxofoonklanken en een open harmonie zijn de kapstokken. We hadden over de release van hat album, het optreden in Leuven en de toekomstplannen een fijn gesprek met Rebekka.

Je hebt verschillende waters doorzwommen naast dit project… vertel eens wat meer over jezelf?
Het is allemaal begonnen in het conservatorium in Gent. Daar heb ik de muzikanten van het kwartet ook leren kennen. In Brussel heb ik mijn Master in de uitvoerende muziek (jazz)  gevolgd bij Peter Hertmans. Daarna heb ik een project op poten gezet Tadpole Evolution met twee zangers, twee blazers redelijk ambitieus, door de omvang van de band heb ik dat niet lang volgehouden. Ik heb op het einde van mijn studie nog een jaartje daarmee gespeeld, en iets opgenomen maar dat is nu even on hold. Dat zit in mijn achterhoofd om daar ooit wel iets mee te doen , maar nu ligt de focus bij mijn eigen kwartet RVB Quartet. Ook een project waar ik sinds het conservatorium mee bezig ben. Dat is mijn hoofdproject nu, al doe ik ook nog een gitaar duo project No Wasabi, met Machiel Hereman. Dat zijn de twee projecten waar ik intensief mee bezig ben. Pakweg tot  een jaar geleden heb ik er veel zij projecten naast gedaan, maar ik vind het fijn om me op die twee te focussen nu.

Gitaar en jazz, je komt het wel tegen maar toch… Vanwaar de voorkeur, de liefde voor de gitaar?
De liefde voor gitaar is eerst gekomen, ik ben met gitaar begonnen in de muziekschool. Jazz heb ik ontdekt via een leraar Johan Saerens, die afgestudeerd was aan het conservatorium. Die kon dat goed overbrengen en heeft me heel wat jazz muzikanten leren kennen. Rond mijn 16ste ben ik die specifieke jazz muziek beginnen luisteren, en ook spelen. De liefde voor gitaar komt van een leraar in het tweede leerjaar, Meester Tom, die speelde gitaar. Veel kinderen kozen piano op de academie, en ik het andere populaire instrument, de gitaar dankzij meester Tom

Hoe je de muzikanten van RVB Quartet hebt leren kennen heb je al verteld eigenlijk …
Na ‘Crossing Dimensions’ is de Bezetting wel veranderd  Marius Couvreur bleef op drums. Otto Kint (double bass) en Elias Storme (Sax) zijn  erbij gekomen. Elias en Marius ken ik uit Gent, Otto eerder via de Brusselse Scene.

In januari 2018 verscheen inderdaad ‘Crossing Dimensions’, het debuutalbum van RVB Quartet, hoe waren de reacties? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
Ja dat heeft zeker deuren geopend, we hebben dat uitgebracht via Solidude Records, dat heeft toch voor wat pers en radio aandacht – Klara en zo – gezorgd. Dus ja dat debuut heeft zeker een basis gevormd om voet aan de bodem te krijgen binnen dat typische jazz wereldje. Het is zeker een  leuke eerste stap geweest.

Ik heb je leren kennen midden in de corona tijden via een streaming, B-Jazz Rewind, Leuven Jazz; hoe was het om voor een lege zaal te spelen en hoe heb je die streaming ervaren?
De muziek voor onze tweede plaat was voor 80% klaar , dus we zaten te wachten om dit echt te kunnen uitbrengen en aan het publiek voor te stellen. Die streaming heeft ons een platform geboden om die nummers voor te stellen. En daardoor onze nieuwe muziek tot bij te mensen te kunnen brengen. Op het moment deed het raar om voor een lege zaal te spelen, maar langs de andere kant deed het deugd om terug iets te kunnen doen. we wisten dat mensen zaten te kijken, en na het concert kregen we ook reacties van mensen alsof ze er zelf bij waren. Ook al was dat eerder via de chatroom van de live streaming en niet face to face. Op dat vlak was het zeker een fijne ervaring. En deed dus ook deugd.

Heeft die streaming gezorgd voor het aanboren van een ‘ander publiek’ die doorsnee naar jouw muziek luistert, denk je? Bepaalde deuren laten open gaan die anders moeilijker zouden zijn open gegaan? Of hoe zie je dat?
Sowieso, de mensen uit je eigen kring zijn daarom niet per se jazz liefhebbers. Ook van leerlingen  kwam een reactie om ‘samen naar een concert te kijken ‘ we hebben daardoor een jonger publiek kunnen aantrekken die meer pop en rock muziek liefhebber zijn eigenlijk. Of de eerder populaire muziek bands beluisteren. In die mate hebben we dus wel een heel ander publiek aangesproken, maar in de mate dat het achteraf nog iets heeft opgeleverd dan weer niet.

Ondertussen is er ook een plaat uit ‘Operation Dinner Out’ een melancholisch meesterwerk, maar ook een vrij persoonlijke plaat toch? Was het manier om je emoties een plaats te geven? Of is dat ver gezocht …
Er zijn inderdaad specifieke gebeurtenissen waarmee ik aan de slag ben gegaan om nummers te schrijven. Maar ook over alledaagse banaliteiten. ‘Powerpoint’ heb ik geschreven naar aanleiding van de eerste veiligheidsraad die werd aangekondigd met powerpoint.. maar een song als ‘Ode aan Patrick’ is dan weer een ode aan mijn overleden Oom. Corona heeft dus ook ergens een inspiratie gevormd, bij songs als ‘Berkenstuifmeel’ en’ Powerpoint’ bijvoorbeeld.

Corona was dus ergens wel een inspiratiebron. Kun je stellen dat je als band sterker uit deze corona periode geraakt bent? Of op grenzen gebotst? Hoe moet ik dat zien?
In 2020 was 80% van onze muziek al klaar, dat is een voordeel. Ook heeft die tijd van pauze deugd gedaan om meer aan de sound te werken en te denken. En hoe we willen klinken op die tweede plaat, en daardoor zijn we er als band dus uiteindelijk sterker uit gekomen daardoor. 

Dat jullie al bezig waren met die tweede plaat heeft geholpen dus, want er zijn bands die er wel mee zijn gestopt
Het is een periode geweest waar veel bands zijn beginnen nadenken ‘is het dit nog waard’. Wij stelden vast dat het voor ons zeker waard is om ermee door te gaan.

Ik heb de plaat ook beluisterd; Improviseren is er naar mijn persoonlijke mening, niet echt bij, maar het klinkt kleurrijk binnen het genre en toegankelijk, waardoor de poprockliefhebber ook over de streep zal worden getrokken. Eens? Is dat een bewuste keuze?
Die toegankelijkheid, en die rock sound zit er zeker in. Dat er geen improvisatie inzit ben ik niet mee eens, in elk nummer is ruimte voor improvisaties. De reden waarom ik het jazz noem is trouwens net omdat er nog steeds ruimte is voor improvisatie.

Het is ook een vrij melancholische plaat geworden, ook weer een bewuste keuze? Of is die vraag al beantwoord?
Die melancholie zit in een paar stukken in. Er is dus een combinatie tussen melancholie en rock. Of dat bewust een melancholische plaat is geworden? Nee, dat was niet een bewuste keuze maar is op natuurlijke wijze gewoon zo gegroeid eigenlijk.

Hoe waren de algemene reacties op ‘Operation Dinner Out’
Heel fijn, we hebben er juist een tour achter de rug. Sinds februari is onze live show echt kunnen groeien. Het slot concert in Amor van de Roma was daarbij wel een knaller van formaat. De reacties waren heel positief, zeker en vast. Zijn we heel blij om.

Je merkt ook wel het verschil om voor een lege zaal, of voor publiek op te treden veronderstel ik?
Zonder publiek is goed voor één keer, dat zouden we niet kunnen volhouden om als tour te doen. die chemie tussen ons als band en het publiek is onbetaalbaar. En is een onmisbare schakel binnen wat we doen. alleen al die uiteenlopende setting, in cafés, op grote plekken dat wisselend publiek, nee dat is onvervangbaar! Het is steeds leuk, en voor ons telkens een andere manier om daarop in te gaan, zeer uitdagend. Bij een live streaming is er geen uitdaging aan.. dus ja we merken dat verschil zeker!

Jullie worden, ondanks andere invloeden, in het hokje van de jazz geduwd, ik veronderstel dat je dit geen probleem vindt. Wat is jazz anno 2022 in jouw ogen?
Zoals ik daarjuist al aangaf, zolang er ruimte is om naar hartenlust te improviseren Als iets niet echt vast staat, en er iets dynamisch kan gebeuren. Dat er dus een element van vrijheid en improvisatie is. Dat je de vrijheid hebt om in de studio er een andere drive aan te geven als live, en visa versa.  Dat je die vrijheid kunt benutten. Dan is dat in mijn ogen jazz.

Wat zijn de verdere plannen? Ook live uiteraard ?
We hebben dus ons eerste deel van live concerten afgerond in Amor van de Roma. Er staat voorlopig nog één concert eind oktober gepland in Hoeilaard. We zijn nu volop aan het zoeken waar we deze zomer zouden kunnen optreden. De plannen? Live verder blijven groeien, en onszelf blijven uitdagen en ik ben al volop aan het werken aan nieuwe nummers.

Is het geen probleem om geboekt te geraken, want naast een overaanbod aan releases, is er ook een overaanbod aan concerten waardoor je soms uit de boot kunt vallen; ondervinden jullie dat ook?
Ja,  het is moeilijk. Maar ik heb de indruk dat het altijd wel moeilijk is geweest om te boeken, er is altijd muziek en iets te doen , en is een kwestie om daar je plaats in te vinden. Maar nu begint het toch wel los te lopen langzamerhand. We krijgen al wat meer respons.

Naast ‘de plannen’, wat zijn de verdere ambities met dit project? Is er ook een soort doelstelling dat je absoluut wil bereiken, of ben je daar niet mee bezig?
Met onze muziek op verschillende podia staan, niet alleen in het club circuit wat we nu hebben gedaan, maar ook festivals. Om die festival sfeer op te snuiven zou leuk zijn. En dat ook internationaal, naar het buitenland toe, gaan opzoeken. En zo snel mogelijk een volgende plaat uitbrengen. Dat is dan een korte termijn doelstelling. Maar voor de rest, spelen en blijven spelen en stillaan dus wat internationaler gaan denken.

Er zijn dus ambities voor het buitenland, welke landen genieten je voorkeur?
Frankrijk, maar ook Luxemburg en Duitsland hebben een leuke jazz scene. Nederland, de buurlanden dus. Hebben ook wel best een leuke jazz scene.

Als je zou kiezen om een Sportpaleis uit te verkopen, of een naam en faam uit te bouwen in het clubcircuit in Benelux? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Dan toch eerder een naam binnen het club circuit in Benelux. Omdat je dan op meerdere podia kunt spelen, Sportpaleis is een ‘ones in a live time’ ding. Of zo. De aandacht kan blijven duren als je in dat clubcircuit een naam hebt gemaakt, daarom liever het tweede.

De jazz sound wordt momenteel enorm gerespecteerd Hoe zou je je zelf verkopen om me te overtuigen fan te worden, als ik daarover zou twijfelen? Waarom zou ik voor RVB Quartet moeten kiezen?
Simpel, naar ons live komen zien en dan zal je direct verkocht zijn, zeker weten (haha). Omdat we op dat podium een extra vonk over brengen naar het publiek.

Is er nog iets dat me is ontgaan, dat je wil toevoegen aan dit gesprek?
Over het art-work van de hoes hebben we het nog niet gehad. Die is gemaakt door Nick Verhaegen. hij heeft de foto genomen en met de hand ontwikkeld.. Bij elk nummer hebben wij een foto gekozen uit zijn reeks die we er perfect vonden bij passen . Allemaal ontwikkeld met de hand in speciale vloeistoffen op basis van brandnetelblad bijvoorbeeld Waardoor dat een heel speciaal effect geeft, dat is toch iets bijzonder om te vermelden.

Pics homepag @Nick Verhaeghe

Dat is inderdaad een mooi extraatje om dit gesprek af te sluiten …Veel succes in alles wat je doet, en ik doe er alles aan om je spoedig live te zien

‘Operation Dinner Out’, het tweede album van het RVB Quartet (genoemd naar sleutelfiguur Rebekka Van Bockstal) is een uitstekende hedendaagse jazzplaat, door de diepe bastonen, de warme sax en de open harmonie.
Songs als “Berkenstuifmeel”, “Powerpoint” en “Hotspot” zijn diep geworteld in de jazz. Ze zijn groovy, meeslepend en mijmerend.
Schoonheid in de muziek. De muzikanten zijn sterk bezig, een balanceren tussen het speelse en het techische. De plaat klinkt ook uitermate toegankelijk.
Rebekka heft het vooral over haar persoonlijke ervaringen. Momenten van vreugde en pijn vloeien mooi in elkaar. De emoties worden in de instrumentatie mooi ingekleurd. “Powerpoint” of “Hotspot” zijn lekkere , zwevende up tempo songs. De zachte accenten in de sound zijn weemoedig, gevoelig , o.m. op “Moment de Tristesse” en de mooie afsluiter “Ode aan Patrick” (blijkbaar een ode aan Rebekka haar overleden oom).
Die accenten worden verder vorm gegeven door de blazersectie. “Intrusive” is er zo eentje. De comfortzone van het genre wordt verlaten.
RVB Quartet zorgt voor een erg kleurrijke plaat . Improvisatie ervaren we tot op zekere hoogte. Ze proberen een breed publiek aan te spreken , wat het genre opentrekt naar pop en rock. Mooi.

Tracklist: Berkenstuifmeel 04:26 Powerpoint 06:40 Cetturu 04:24 Hotspot 06:24 Moment De Tristesse 06:13 Intrusive 04:10 Big City Hype 06:35 Ode To Patrick 06:00

Interview hier

Sinds hun oprichting in 2017 en drie singles en een EP verder, bracht de Zweedse symfonische metal band nu een volledig album uit. 'Equinox'. Emetropia voegt misschien niet iets nieuw toe aan het genre, maar klinkt doorleefd , wat de plaat tot slot uitermate boeiend maakt.
Het album bevat ook nummers van de EP ‘Procession of The Kings’ uit 2018; de nummers zijn opnieuw opgenomen voor deze nieuwe release .
'Equinox' is vooral een sprookjesverhaal, filmisch door de variatie in vocals en instrumentatie; de scherpe riffs nemen je mee in dat wondermooie verhaal.
‘Equinox’ is een verhaal over een kleine jongen die in de ban raakt van een verhaal dat 's avonds bij het haardvuur wordt verteld. In dit verhaal zijn de koningen van Zomer en Winter in een eindeloze strijd om de troon bezig. Bedroefd over het feit dat ze gevangen zitten in een cyclus van bloedvergieten en lijden, gaat de jongen op pad om de Fey King en de Frost King te overtuigen vrede te sluiten. Maar als het Grote Wiel draait, kan het dan ooit ophouden met draaien?, lezen we in de biografie. Je laten meedrijven naar hun wereld is net belangrijk. Het is een fantasierijke prikkeling van heavy/symfonische metal muziek en power . De spanning is te snijden , er zijn de wissels , de variaties en de rustpunten.  Het spreekt tot de verbeelding. “His final Endeavor” is dan ook een mooi overtuigend episch klinkend eindpunt, van deze prachtige plaat 'Equinox'.

Tracklist: Seasonal Warfare - A Summer Breeze -That Fateful Night - Lord of the Blizzards - The First Leaf Falls - Falls First Storm - The Old Gods - Procession of the Kings - His Final Endeavor

Bex Burch - Two things I keep in mind when I play music, ‘I don’t know what to expect… that means surrender’ and ‘I mean every note’

Bex Burch is a composer, percussionist, producer, and instrument maker. Employing the gyil (Ghanaian xylophone) in new and unexpected ways outside of its traditional setting she has carved out a unique sonic space for herself. Her restless creativity and desire to embrace new musical challenges across a range of percussive instruments have led to collaborations with a diverse range of artists. We saw her perform three projects at BRDCST festival, Ancienne Belgique.
You can read the review here
BRDCST 2022 - dag 3 - Wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek (musiczine.net)

Her versatility - in each project we see a different side of her and her colleagues - appeals to the imagination. That is why we wanted to interview her. It was a pleasant conversation about BRDCST, all its projects and its past, present and future plans. But also about Berlin…

Can you tell more about yourself, how things started? And what are the high and lows in your career till now?
I was only three years old when I felt the need to hit everything for sound, but I didn’t know I would become a musician, I didn’t really know that was an option, it all came very joyfully and naturally. The highs and lows? Well, last weekend at BRDCST festival in Brussels was a high, following the pandemic when everything was closed down, it felt so joyful to go back on stage and be giving everything. I have learnt in the last two years how much I need this, this is who I am. Even after three back-to-back gigs and my arms aching, I didn’t want the last show to end.

I personally think that this is a predominant feeling in any composer, musician or artist. For so many years, we had come to regard what we were doing as something normal, as if it would never stop. This pandemic has confronted us with the finite, is that true for you as well? How did you endure those times and did it make you bump into limits? Or was it a source of inspiration?
I’m grateful for these two years, it gave me space and time to question myself. To figure out who I am as an artist. It was also a very creative time.  Before the pandemic I had produced three albums in seven years. But during this time I made about 20 hours of new music. Boing! and Flock are the public releases so far.

What music has a big influence on what you are doing? And what was your source of inspiration? I read in an interview that Steve Reich was a big influence? Can you tell more about it?
The music, scene and community of Ghana where I lived in my twenties was a very big influence. Thomas Sekgura’s music and generous teaching is a massive influence that still lives on in so many of my generation of musicians that got to play and study with him. There was something magical about his playing. When he was composing or playing music, he just has a hypnotic effect so the only thing you can do is listen to what he is doing. That makes me want to chase the feeling that Thomas had, not to emulate him, but to find that for myself. Yes, I also have that influence from Steve Reich’s music, and Beethoven, Stranisky, Schostakovich and more notably, the scene in London were I lived for about 15 years. Playing with my bandmates, learning from everyone, every time, especially playing music with my elders, they lift me up to another level I can’t access (yet), so Peter Zummo, Koo Nimo, Evelyn Glennie – these are all influences on me as an artist.

How did you first get into to creating music of your own and what drew you to the art form jazz?
Finding the hunger to create came from recognising that in other people and wanting to find my own true voice. And in terms of the jazz community, I’m not a jazz musician but I have played with people who have worked and been apprentice to that tradition. The community, first in London then wider afield, have shown me an openness and generosity towards my music. When those musicians find a way to play my music, they are also teaching me. I am growing and will keep learning and growing but I’m not doing this on my own. That’s my experience of jazz – the people, the community. 

Employing the gyil (Ghanaian xylophone) in new and unexpected ways outside of its traditional setting seems to be the common thread through most of your projects, where did the interest in the instrument and percussion come from? Does that also have something to do with what we talked about earlier?
It’s because I don’t want to make Dagaare (Thomas’s tradition) music. Dagaare music is so powerful. I’m very lucky that I could live there for three years and experience this. But I’m not there as an apprentice right now, I’m from Leeds, via London, Ghana, Belfast, now I live in Berlin. Two things I keep in mind when I create music are ‘I don’t know what to expect…that means surrender’ and ‘Mean every note’. It starts with listening and I make sounds that my ear wants to hear. So the reason why the gyil goes in a new direction outside of its traditional setting, is because it’s just coming from me.

You said you are living in Berlin now. Berlin has captured my imagination all my life. My great idol and inspiration David Bowie made his best records in Berlin. One of my favorites albums is 'Berlin' by Lou Reed. But is Berlin really as magical as they say? I would like to hear more about it...
There is indeed something powerful about Berlin that’s so hard to explain. I am coming from London which is also a magical place to live. I moved to Berlin last year. There is just something about this city, the quality of the sunlight here that accesses different ideas in me. Yes, there is something magical here that feeds me inspiration, every day.

I would also like to talk about your appearance at the festival BRDCST. Despite that common thread, there were still noticeable differences between the three projects you were on stage with at BRDCST, what do you personally see as the big differences?
That was the first time I played the three projects next to each other. It was a special moment, but the difference is for the audience, not for me. We each experience music in our own way. Vula Viel is the oldest of the three projects. We are like family. We find each other blindfolded. I was focused on one project for so many years, and it’s one part of my creativity. Working with Leafcutter John on ‘Boing!’ opens all my limitations. Leafcutter John is someone who makes his own instruments and whatever he can dream, he does it. As a result, I’m also allowed to expand my own limits and I feel I can be more present in each moment to whatever I am dreaming. With Flock I can use different creative muscles again. The reason why we’re called Flock is because like a flock or murmuration of birds, starlings, we move in so many different ways in the sky. You don’t know who is leading, we just fly in all directions, switch the brain off and something greater than the sum of the parts is leading.  

I liked each of the concerts, but Flock appealed to me the most? Just because of the endless improvising and the addition of saxophone (I'm a huge fan of trumpet and sax). Which project do you prefer or do you like each of them equally? That’s what you already said. What were the main reactions on your shows? How was the experience playing at that festival?
I’m very grateful to BRDCST for making this happen. It was a milestone that I will never forget, being able to do these three projects together in one evening. The reactions were incredible. But then again, it’s still the audience who decide how they think about things. Because our job is to do our best and bring ourselves to the stage. Then it’s out of our hands, and it’s yours now, it belongs to the audience. So to share this with you all at BRDCST was an amazing experience and feel the energy and reactions from you all. 

You talk about the audience, but honestly the people who go to festivals like BRDCST are critical music lovers (including myself) who still go for the music. Have you experienced the difference between audiences at regular festivals or these rather 'underground' events?
Yes, that’s the amazing thing actually. Every single performance is different for me. I’m not sure if the audience knows how much they affect us on stage. It’s a real conversation between the bands and the crowd. The audience has a huge effect on what happens and I learn things from every performance. It’s something magical.

What are your future plans? 
Flock has a few choice and exclusive live shows. We are playing Moers, and London in the summer. I am so excited that we will release our debut album Flock by Flock is out May 20 on Strut https://flock.bandcamp.com/album/flock-2 I’m also looking forward to finding out how we grow and develop over the days, weeks, years. Leafcutter John and I are also recording new music. We have some incredible gigs in the autumn together which will also change / develop how we make music together. I am also working on solo material and Vula Viel are in a new chapter of reinvention.

You do so many projects, how do you actually keep them all apart?
That’s easy, don’t even have to think about it. Because it’s just different parts of me. I’m never confused with what I’m doing. It’s just a way of using different creative muscles, and yet I don’t think of them as “apart” because they are all connected within me too.

There is also a visual appeal to your music that fits in with the concept of cinema or TV series. Maybe do something with movies or TV series? Is that an ambition? And what are your ambitions anyway?
I’ve been thinking about my ambitions a lot the last two years. I have worked hard for years and now I’m working hard on surrender and meaning every note. That’s the most important ambition I have. Doing something for movies or TV series can be a part of that, sure. For me I try to make music that I need to make. When opportunities come, like BRDCST, movies or anything like that, I take them with both hands. So, the intention is more a creative based one. Making the best music I can make, but most importantly making the music I need to make. When opportunities come, I’m ready for them.

Next to ambitions.. are there any goals you want to archive? Or are you not busy with that?
If I can do the best I can do, and make music I need to make. That’s the only real goal I want to achieve. That way I can keep growing in what I’m doing and look forward to discovering where that takes me. As I expand I become more of myself and can find more of what I’m supposed to be making. I spoke about elders earlier, I know they have something I don’t, and that one day I will. It’s time, and there are no shortcuts.

How far do you want to grow, I mean is there a limit in growing? The music you bring is more for a club circuit I think (nothing wrong with that) but don't you want to grow into a world star and sell out big stadiums and stuff? Or is that not an ambition?
The ideal would be if everyone in the whole world hears my music. Not because everyone is going to like it, but only because if one person needs it for one moment then they will get it. I don’t need everyone to buy my records or love them, that’s not in my hands. The same with my label, I work to give the music the best chance to reach the people who really need it and I do my best at each stage, learning and hopefully doing better next time. That’s all.

You also said you have your own label. Can you tell more about that?
Vula Viel Records - it is about promoting the music I believe in. it’s all about people, the scenes, communities I talked about earlier. My label is about the team too, the people I am working with.

https://vulaviel.bandcamp.com
Last year we released Skylla and Boing!:
https://ruthgoller.bandcamp.com
https://leafcutterjohn.bandcamp.com/album/boing

Pics homepag @Monika S. Jakubowska

Good luck in everything what you doing, hope to see you with one of you projects in Belgium again. And we can keep in contact
Thank you Erik! A pleasure talking to you, hope you can visit Berlin.

De Nederlandse componist en avant-garde muzikant Jozef Van Wissem heeft een missie. Hij wil de wereld laten zien dat de luit niet perse een instrument van de middeleeuwen is. Dat legt hem geen windeieren: hij wordt door de media intussen de bekendste en de beste luitspeler ter wereld genoemd. Ondertussen brengt hij muziek uit op labels als Sacred Bones (Jenny Hval, The Soft Moon, David Lynch), won hij een Cannes Soundtrack Awards voor zijn 'Only lovers left alive'-score en maakte hij muziek voor de The Sims Medieval.
Mans meest recente werk 'Ex-mortis' verscheen op het Gentse boutique label Consouling en gaat over intense, zelfs erotische religieuze verlangens.
We zagen Jozef van Wissem in het najaar van 2021 nog optreden op Les Nuits Botanique,.
De man heeft ondertussen niet stil gezeten, en heft een nieuwe plaat uit 'Behold! I Make all things new'.
Eerder hadden we een interview met Jozef Van Wissem zelf
Jozef Van Wissem - De stilte creëert een spanningsboog. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise (musiczine.net)

De toon wordt al gezet met “The Cool shade of Eternity” , een rustig opbouwende, meeslepende groovy song. Het gaat tussen donker en grauw, en op het eind is er een lichtje dat schijnt. Jozef Van Wissem brengt verhalenvertellers terug tot leven met zijn muziek, door het filmische kader, die de fantasie prikkelt.
"Ik ontvreem thema's uit het klassieke luit repertoire en laat ze terugkeren in mijn nieuwe composities, een soort medieval sampling als het ware. Ook wil ik het instrument als volwaardig Pop instrument terug in ere herstellen. Rond 1600 was de luit omnipresent als Pop instrument. Het was overal te vinden : in bordelen, huiskamers en aan het hof. Waarom zou het dan nu alleen in specialistische academische kringen ten gehore worden gebracht?" vertelt hij.
Op 'Behold! I Make All Thins New' wordt het instrument, de luit, opgewaardeerd, in de schijnwerpers geplaatst en niet zomaar in een verloren hoekje geplaatst. Het is een instrument dat je overal moet vinden. Het klinkt filmisch, waardoor elke song zo mooi op elkaar aansluit, zoals het verhaal dat wordt verteld in zes nummers, de ene wat langer dan de andere. Jozef Van Wissem is een grensverleggend muzikant.

Avant-garde/Klassiek/Luit
Behold! I Make All Things New
Jozef Van Wissem


Tracklist: THE COOL SHADE OF ETERNITY 04:53 WHAT HEARTS MUST BLEED, WHAT TEARS MUST FALL 13:41 ALL BECOME ONE, ONE BECOME ALL 04:55 A NEW EARTH 03:36 YOUR FLESH WILL RISE IN GLORY ON THE DAY OF THE FUTURE RESURRECTION 05:32 ENTER INTO THE JOY OF OUR LORD 14:26

Judith Marjorie Collins (Seattle, 1 mei 1939) is een Amerikaanse singer-songwriter. Ze begon als folkartieste in de jaren zestig, maar stapte in de jaren zeventig over naar het populairdere MOR-genre ("middle of the road", mainstream melodieuze popmuziek met soms orkestrale begeleiding). Ze zong vooral covers en had ook enkele successen in België en Nederland, waaronder Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) en Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, van haar album ‘Judith’). In 1970 had ze ook succes met de traditional "Amazing Grace". Het lied "Suite: Judy blue eyes" van Stephen Stills is aan haar opgedragen. In de loop der jaren heeft ze zich ingezet voor de mensenrechten, UNICEF en de strijd tegen landmijnen.
Ze heeft nu een nieuw studio album 'Spellbound' uit. We hadden we een leuk gesprek met Judy, en vroegen haar ook hoe ze dit volhoudt. Het interview hier
Judy Collins - I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind (musiczine.net)

'Spellbound' is een heel persoonlijke schijf geworden waar Judy Collins op pakkende, weemoedige wijze haar leven overschouwt, met een lach en een traan. Herinneringen over cowboys, kalme wilde paarden, snapshots van een losbandige tijd bij 'Hell on Wheels', … Mooie en droevige tijden tegenover elkaar in de songs. Niet zomaar nostalgie, maar een wondermooi verhaal over een wondermooi mens die ons na al die jaren nog steeds kan verblijden met haar kristalheldere stem.
Elk song opnieuw zorgt Judy Collins voor kippenvel door die verhaallijn en het emotionele aspect …Zachtmoedig, waar zachtheid thuishoort …Lichtjes feestelijk, als de vreugde in je leven binnentreedt.
Het is magisch hoe deze klasse artieste die zoveel grootheden in de muziekwereld persoonlijk heeft gekend, op haar bijna 83ste nog steeds verbaast.
 'Spellbound' is een verhaal , pur naturel, voor iedereen …Het is uit het leven gegrepen. “The Blizzard” is een prachtige gevoelige afsluiter. Het is het totaalplaatje dat ons diep raakt!

Judy Collins treedt op 5 november 22 op in Roma, A’pen.

Divided werd geboren in een kelder in 2013 en sindsdien groeiden ze uit tot het vierkoppig monster dat het nu is. Ze brengen een furieuze mix van alles wat luid en smerig is met momenten van sereniteit, zo staat het omschreven op de bandcamp pagina van de band.  Met hun nieuwste EP 'Riser' op Dunk!Records zijn ze klaar om de wereld compleet te gaan veroveren.  In het genre weet de band zich te onderscheiden, door hun energie en kracht.

“I See you, You're On fire” is als een mokerslag die in je gezicht ontploft, je wordt al direct omver geblazen.
Ook al zit er enige subtiliteit in de songs verborgen, de rode draad is de luisteraar meesleuren in een razende rollercoaster; je krijgt geen tijd te bekomen of daar is de volgende aanval op je trommelvliezen al.
Messcherp, verschroeiend, soms waanzinnig …”Futures” en “Slumberland” tekenen hiervoor. Misschien klinkt het niet steeds origineel an sich, maar toch is het steeds de moeite en onderscheiden ze zich. “Gnaw” is een sterke afsluiter.
Divided treedt op 26 mei 22 aan op het Dunk!festival. Benieuwd hoe ze hun materiaal tot uitvoering zullen brengen!
Tracklist: I See You, You're On Fire 06:17 Futures 04:15 Slumberland 04:34 Gnaw 05:44

De Schot Robin Guthrie, vooral bekend als oprichter en sonisch droomwever van het legendarische trio Cocteau Twins, werd 60. Baanbrekend in het etherische wavegenre. Zijn 'Springtime' EP volgt op zijn drie releases van eind 2021 - de 'Mockingbird Love' EP, het full-length album 'Pearldiving' en de 'Riviera' EP
Over die laatste schreven we '' Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes'' .
En eerlijk , deze 'Springtime EP' ligt wat in het verlengde, ook al is er iets bevreemdends aan verbonden dat we moeilijk kunnen thuis brengen.
Robin Guthrie keert terug naar de schoonheid van de muziek , die je dus ook terugvindt in de natuur; elke song opnieuw vertelt hij een verhaal over de wandeling door weidse landschappen; je wordt verwonderd door zijn stem, beeldend , schoon maar ook ietwat donker en bevreemdend.
Deze 'Springtime EP' is een mooie afsluiter van de reeks, waarbij Robin de zachtmoedige sound en z’n vocals laat gelden om je diep te raken. Wat een gelukkige 60^ste verjaardag !

Tracklist: Kino's Chance 03:05 The Faraway 02:57 Another Part of Nowhere 04:15 All For Nothing 04:46

Sing-songwriting
Springtime EP
Robin Guthrie

 

Zamp Makely is het bedrijf van creatief generalist S.T., gericht op (bord)spellen, boeken en muziek. Hij is de oprichter van de webzine ‘Merchants Of Air’, de muzikale projecten Misantronics, Mint Narcosis en hij is lid van Synchyse. Een man van alle markten thuis.
Twee jaar na 'Elsewhere' keert Misantronics terug met 'Nachtraaf'. Dit nieuwe album bevat acht tracks, geïnspireerd op ambient, post rock, dark jazz, noise en … de huidige staat van onze planeet Aarde. Het resultaat is een hard, zwaar en donker album, dat de verontrustende sfeer ademt van een wereld in crisis.
De duistere hoes en die adembenemende sfeer binnen een donker kader doen vermoeden dat dit een plaat is boordevol tristesse … en toch dat is 'Nachtraaf' niet helemaal. Misantronics omarmt die duisternis wel bij elk song die duisternis, maar weet toch een gevoel van rust en gemoedsrust te brengen. De beelden die we ons voorstellen, hebben een eigen verhaal, een pluspunt aan dit ambient werk. De fantasie wordt geprikkeld, maar Misantronics geeft de luisteraar de vrijheid zelf in te vullen wat hij hierbij voelt.
Wat wij voelen is een lange trip waarbij verwondering, diepe rust, ingetogenheid, een traan en een glimlach elkaar opvolgen. Het is het totaalpakket dat telt, een emotioneel klankentapijt. De voorbije twee jaar corona waren voor veel mensen niet de gemakkelijkste jaren, wat wordt verduidelijkt op ingenieuze wijze.
Het is een hypnotiserende mooie trip die je volledig laat wegzakken tot de diepst innerlijke rust.

https://zampmakely.bandcamp.com/

Tracklist: Ontij 05:07 Het Deemt 07:36 Zenenacht 05:59 Onder De Linde 06:24 Heug 09:18 Het Schijmt 07:26 Eerdagen 07:18 Leef 03:39

Ambient
Nachtraaf
Misantronics

Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, "Aphrodite".
Onze recensie van deze single kun je hier nog eens nalezen Aphrodite -single- (musiczine.net)
Mindtrip heeft nu een nieuwe single op de markt 'Headspace'. De psychedelische tongval met post rock elementen blijft hier ook. “Headspace” gaat over 'aanvaarding', wat eerst zorgt voor botsingen, je grenzen verkennen, recht krabbelen en tot slot doorgaan. Eenvoudig is dat niet altijd.
Muzikaal horen we opbouwende laagjes. Het maakt het nummer zo bijzonder en vindingrijk.
Het ingetogene wordt gecombineerd met een bedwelmend, dreigend geluid. De emoties borrelen om tot ‘aanvaarding’ te komen.
“Headspace” is een single die mooi aansluit op de vorige “Aphrodite”, maar onderstreept ook de zoektocht in je geest, om tot slot de dingen te aanvaarden zoals ze nu eenmaal zijn. Het klinkt niet al te zwaarmoedig alsook niet te zeemzoetig. Dit thema in deze postrock gerelateerde vorm klinkt overtuigend. Benieuwd naar de toekomst …

Postrock
Headspace -single-
Mindtrip

Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=Hk9t1DMmEwI