Headbanger’s Balls Fest 2025 - Variatie troef
Headbanger’s Balls Fest 2025
De Leest
Izegem
2025-05-03
Filip Van der Linden

Headbanger’s Balls Fest in Izegem bestaat 15 jaar als festival en was dit jaar toe aan zijn dertiende editie. De ticketverkoop ging vlot voor een affiche die naar goede traditie zowel heel gevarieerd en uitdagend als interessant was. Op een handvol tickets na was dit indoorfestival uitverkocht. Dat moet de organisatie en programmator moed geven om voort te gaan op de ingeslagen weg.

De aanwezigen hadden misschien even wat tijd nodig om te wennen aan de nieuwe host van dit indoorfestival. Omdat presentator Daf met zijn Growing Horns op het podium stond en maar moeilijk zichzelf kan aankondigen, werd die rol voor deze editie doorgeschoven naar comedian, podcaster en metalhead Kevin Pottier. Hij nam die rol met veel enthousiasme op. Het wordt een moeilijke keuze voor volgend jaar: aanpikken met de traditie of de verandering durven omarmen. Ook leuk: dit jaar kwam voor het eerst de burgemeester van Izegem naar dit indoorfestival. Niet met klachten, maar om persoonlijk zijn zegen te geven aan dit fijne festival.

Cobracide mocht de debatten openen. Dit is een vijfkoppige death-thrashband uit Brugge, bekend om hun razendsnelle riffs en helse vocalen. In februari 2022 speelden deze locals hun eerste liveshow en die zomer brachten ze hun debuut-EP ‘Inner Aggression’ uit. Met invloeden van bands als Slayer, Sepultura en Demolition Hammer hebben ze een agressieve sound waarmee ze al snel een trouwe fanbase wisten te verzamelen. In 2023 bracht de band de single “Unholy” uit. Op een full album is het nog altijd wachten.
Na talloze shows als support van onder meer Suicidal Angels, waaronder een mini-tournee door Europa met Mindwars (ex-Holy Terror), richt Cobracide zich nu volledig op de laatste stappen van de pre-productie van dat nieuwe album, dat misschien nog dit jaar zal verschijnen. In Izegem brengt deze jonge band alles van de EP uit 2022 en “Unholy” en dan nog wat nieuwe nummers. Die nog-niet-opgenomen tracks die we hoorden in De Leest maken dat we uitkijken naar die volgende release.
Twee bandleden maken in Izegem hun live-debuut bij de band: drummer Bram en gitarist Lukas. Beiden zaten eerder in Nyrak en Dark Palace. De band opent Headbanger’s Balls Fest met veel enthousiasme en een shitload aan agressieve riffs en wijdbeense poses. De zaal staat meteen goed gevuld en op de eerste rijen slaan ze al driftig aan het headbangen. Voorbij de eerste rijen is er veel enthousiasme als “Black Magic” van Slayer voorbijkomt in de set. Daar scoor je natuurlijk altijd mee. Muzikaal hebben ze alles goed voor elkaar en zanger Jens is een beest op het podium.
Hoewel het nog vroeg op de dag was, wist deze band vlot te overtuigen. Cobracide surft mee op de golf van vernieuwde aandacht voor thrash, al gaat het bij deze band breder dan dat genre. Ze zijn een vaste waarde in het clubcircuit in Vlaanderen en soms al eens in het buitenland, en ze worden regelmatig gevraagd voor festivals. Deze zomer staan ze zowaar op Alcatraz. Deze band zullen we nog vaak terugzien.
Dance of the Nephilim / Trails of Destruction / Divine Pyromania /  Arrival of the Dead / Black Magic / Schizophrenic Decay / Inner Agression / Make Them Bleed / Primordial Chaos / Unholy

Your Highness staat bekend vanwege zijn kolossale riffs en woeste live-energie. Deze Antwerpse band heeft al podia gedeeld met legendarische bands zoals Corrosion Of Conformity en High On Fire, en op festivals gespeeld als Graspop, Pukkelpop en Desertfest. Hun nieuwste album, ‘Under The Weight’, omvat sludge, stoner metal en donkere bluesy tonen, verpletterende riffs en mysterieuze melodieën.
Your Highness kende twee tegenslagen. Eerst maakte hun drummer duidelijk dat hij er in Izegem niet bij kon zijn. De Antwerpse band was al bijna klaar om af te zeggen, toen Kris van labelgenoten Tangled Horns aanbood om in te springen. Hij studeerde alle nummers van de set thuis in, maar een gezamenlijke repetitie met de hele band vooraf lukte niet. Tot overmaat van ramp had één van de bandleden een lekke band onderweg naar Izegem, maar hij haalde het nog net op tijd.
Misschien dat al die tegenslagen de energie uit de band gezogen had. What doesn’t kill you, makes you stronger, maar wij hebben Your Highness – los van de vervangende drummer - al met meer grinta op het podium gezien. Er volgen nog genoeg herkansingen. “Desertkater”, de klassieke setafsluiter van Your Highness, maakte nog veel goed.
Devil’s Delight / Head Hung Low / Skull Goblet / Flood / Above the Odds / Celestial / Black Moon Rising / Desertkater

De Belgische sludge/doom-zwaargewichten Growing Horns maakten dit jaar hun terugkeer naar het podium van De Leest, na hun eerdere passage in 2018. In een exclusieve HBF-set bracht Growing Horns in première hun langverwachte tweede album ‘The Essence Of Suffering’ integraal en in de albumvolgorde (met “Luciferian Kingdom” van het vorige album als extraatje). Deze brute nieuwe release volgt in de voetsporen van hun veelgeprezen debuut, ‘The Nobility Of Pain’. We hoorden vorig jaar al een paar nieuwe nummers en die klonken alvast veelbelovend. Die verwachting werd helemaal ingevuld. Daf droeg “Godvergeten” op aan de pas overleden paus en “Cutthroat Democrisy” aan de Amerikaanse president Donald Trump.
Deze band verkeert in bloedvorm en dat vertaalde zich in een spontane moshpit bij de laatste track in de set. Deze band is helemaal klaar voor de festivals. Na Izegem staan er al nog een paar leuke data in de agenda van Growing Horns. In juni spelen ze bijvoorbeeld als support van het legendarische Dopethrone in Ertvelde.
Essence of Suffering / Lust for Knife / Blood in the Water / Godvergeten / Dope Fuck / Cutthroat Democrisy / Umbilical Noose / Luciferian Kingdom

Behalve Growing Horns was er nog een tweede band die mag ‘terugkeren’ naar Headbanger’s Balls Fest en dat was Cobra The Impaler. De band, opgericht door Thijs De Cloedt brengt een snoeiharde mix van brute riffs, strakke grooves en cleane maar intense vocalen.
Hun eerste officiële optreden ooit vond plaats op het podium van De Leest, nog voordat hun debuutalbum ‘Colossal Gods’ zou uitkomen, als opener in 2021. Ze schopten het meteen tot publiekslievelingen, en nu keren ze terug met hun tweede album ‘Karma Collision’. Met een sound die nóg technischer en gelaagder is geworden en met refreinen die zich in je brein vastzetten. Deze Belgische band kwam naar Izegem na een lange promotour doorheen Europa. In de UK speelden ze eind vorig jaar als support van Katatonia.
We zagen Cobra The Impaler eerder dit jaar al aan het werk in de Schakelbox in Waregem, toen zonder bassist (en tweede stem) Mike. In Izegem waren ze wel op volle sterkte en dat zorgde voor een set met nog meer energie. Zanger Manuel keek ik in de bindteksten met veel lof terug op de eerste passage van de band in Izegem en ook het publiek houdt wel van een band die terugkeert in een ‘grotere’ gedaante, wat we eerder al zagen bij onder meer Psychonaut. De zaal stond volgepakt (niemand aan de toog of eetstandjes), bij elke track wiegden de hoofden mee op de melodie, bij heel wat tracks werd het ritme meegeklapt en ook deze band werd beloond met een spontane moshpit en een hele reeks crowdsurfers. En dan was het bovendien nog de verjaardag van gitarist James. De wervelwind die “The Message” is, blijft ons bij elk concert opnieuw van onze sokken blazen.
Cobra The Impaler was op Headbanger’s Balls deze keer de ‘afsluiter’ van het Belgische luik van de affiche. Als ze nog eens terugkomen, zullen ze op de affiche misschien tussen de internationale bands staan.
Season of the Savage / Mountains / My Inferno / Colossal Gods / The Message / Spirit of Lyssa / Blood Eye / Shifting Sands / Scorched Earth / Assasin of the Vision

De Zwitserse avant-garde metalband Schammasch bracht vorig jaar, na vijf jaar stilte, het nieuwe meesterwerk ‘The Maldoror Chants: Old Ocean’ uit. Geïnspireerd door de poëtische en surrealistische teksten van Les Chants de Maldoror, duiken ze dieper in thema’s van existentiële eenzaamheid en de onmetelijkheid van de oceaan.
Muzikaal verbreedt Schammasch opnieuw de horizon op dit album: donkere goth-invloeden, hypnotiserende ritmes, industriële soundscapes en orkestrale accenten creëren een meeslepende en filmische ervaring.
België is zeker geen onbekend terrein voor deze Zwitserse band. Vorig jaar vielen ze last minute in toen Sakis Tolis (van Rotting Christ) als headliner moest afzeggen op het Hardrock Fest in Avelgem. Een jaar eerder stonden ze in Het Depot in Leuven met Harakiri for he Sky en net voor de coronapandemie speelden ze in Antwerpen met Enthroned.
Schammash was een berekende gok in de programmatie. Het is een blackmetal-band, met bovendien nog maskers op het podium, zoals bij Ghost en Briqueville, wat voor sommige metalheads een brug te ver is. Schammash kon overtuigen door een hoog niveau van techniciteit te combineren met een toegankelijk geluid. Blackmetal met vooral cleane vocalen en met elementen van prog, atmosferisch en bij momenten zelfs cosmic. Hun performance met maskers en gewaden heeft uiteraard iets van een ritueel, maar ze blijven weg van de klassieke decors met schedels en kaarsen. Visueel werd de muziek perfect ondersteund door een perfecte lichtshow. Een paar nummers ver in de set gingen bij twee van de vijf bandleden de maskers af. Leuk dat het mysterie slechts een deeltje is van en niet koste-wat-het-kost wordt volgehouden.
Enkele tientallen mensen in het publiek waren speciaal voor Schammasch naar Izegeme gereisd. Voor vele anderen was dit een aangename kennismaking. De zaal stond misschien niet meer zo volgepakt als voor Cobra The Impaler, maar als de verkoop aan de merch-stand een indicator is, dan heeft deze Zwitserse band heel wat mensen kunnen bekeren.
They Have Found Their Master / Golden Light / A Paradigm of Beauty / Metanoia / I Hail You, Old Ocean / Chimerical Hope/Dnoye

Dozer werd opgericht in de jaren ‘90 en lag mee aan de basis van de Europese desertrock-scene. Deze Zweedse band zette zichzelf op de kaart met snoeiharde riffs, groovende fuzz en een sound die fans van Kyuss en Fu Manchu meteen zullen herkennen. Na een lange stilte zijn ze terug met ‘Drifting in the Endless Void’, een album dat bulkt van de energie en dat bewijst dat ze nog altijd tot de top behoren. Dit jaar is er ‘Return to Rewin’, een eigenzinnig verzamelalbum.
Dozer is altijd goed voor een wervelwind van zware gitaren, stuwende baslijnen en een muur van geluid die je meesleept naar de stoffige woestijnen van pure stonerrock. De vorige keer dat je Dozer aan het werk kon zien in een zaal in België, was op Desertfest in Antwerpen in 2015. Dozer is misscien niet de band die breed bekend is bij een klassiek metalpubliek. Toch stond Dozer in 2022 op Alcatraz en in 2023 op Hellfest.
Bij de start van de set van Dozer staat De Leest opnieuw helemaal vol. Als de soundcheck een paar minuten langer duurt dan vooropgesteld, worden mensen al wat ongeduldig. Dozer is een diesel die een paar tracks nodig lijkt te hebben om op snelheid te komen. Daarna is het eerder een trein die blijft doordenderen. In een lange set mixt de Zweedse band oud en nieuw werk. Het publiek vindt het allemaal superleuk en reageert enthousiast tussen elke track. Na een nummer of vijf zitten band en publiek nog meer op dezelfde golflengte en dan krijgt de security aan het podium het druk met crowdsurfers.
Drawing / Mutation / Born / Lightyears / Hills / Feelgood / Rings/Supersoul / Rising / Calamari / Ex Human / Dust for Blood / Big Sky / From Fire

De Zweedse band Katatonia brengt al sinds 1991 een unieke mix van metal en progressieve rock. Wat begon als een death/doom act, groeide uit tot een band met een atmosferische en emotionele sound die hen tot één van de meest geliefde bands in het genre maakt. Met albums als ‘Viva Emptiness’, ‘The Great Cold Distance’ en ‘Sky Void of Stars’ blijft de band rond zanger Jonas Renkse de lat steeds hoger leggen. Hun nieuwe album, ‘Nightmares as Extensions of the Waking State’, komt pas in juni uit. Daaruit speelden ze in Izegem – voor het eerst - de vooruitgeschoven single “Lilac”.
Katatonia heeft een goede band met het Belgische publiek en de band was zelf enthousiast dat ze hier als headliner konden staan. Ondanks de heel brede mix van metalgenres op dit festival, was ook voor Katatonia de zaal zo laat op de avond nog heel goed gevuld.
Als headliner bracht Katatonia een mix van oud en nieuw werk. Speciaal voor Headbanger’s Balls hadden ze “Drab Moon” ingestudeerd, een track die ze naar eigen zeggen nog nooit eerder live gebracht hebben en wat voor enige nervositeit zorgde bij de band. Het publiek genoot vooral met volle teugen van deze topband, ongeacht welke track ze speelden.
Later dit jaar speelt Katatonia nog op Graspop, waar ze al drie keer eerder stonden, en op het einde van dit jaar staan ze in de Trix in Antwerpen.
Forsaker / Austerity / Dead Letters / Behind The Blood / Soil’s Song / Drab Moon / Teargas / Opaline / Lilac / Leaders / Birds / Old Heart Falls / Criminals / Colossal Shade / My Twin / Lethean / July / Evidence

De ploeg achter Headbanger’s Balls Fest kan opnieuw terugkijken op een geslaagde editie: op een haar na uitverkocht, nagenoeg vlekkeloos verlopen en met veel enthousiasme bij publiek en bands.
Op naar de volgende editie. Wij kunnen al bijna niet meer wachten om te horen welke bands ze voor volgend jaar zullen aankondigen.

Organisatie: Headbanger’s Balls Fest, Izegem

Bruce Springsteen maakt de kluizen leeg. In juni komen er liefst zeven albums uit met onuitgegeven materiaal: ‘Streets of Philadelphia Sessions’, ‘Perfect World’, ‘Faithless’, ‘Somewhere North of Nashville’, ‘Inyo’, ‘Twilight Hours’ en ‘LA Garage Sessions ’83’.
De fans zitten al te likkebaarden, wetende dat the Boss zelden middelmatig materiaal schrijft of opneemt.

Eén van de vooruitgeschoven singles is “Blind Spot”, een funky lo-fi contemplatief nummer uit de ‘Streets of Philadelphia Sessions’. Hij nam dat album op na het bejubelde ‘Streets of Philadelphia’, maar besloot om het niet uit te brengen, omdat hij op dat moment met de E-Street-band wou gaan touren. De fans kenden de opnames als de ‘loops record’ van the Boss, omdat hij net als op ‘Streets of Philadelphia’ met veel loops en drum samples gewerkt heeft. ‘Blind Spot’ had dan ook perfect gepast op dat album.
Het is een pareltje. Springsteen schrijft inderdaad nauwelijks middelmatige teksten. Of de muzikale uitwerking van deze “Blind Spot” zo fantastisch is als het beste van ‘Streets of Philadelphia’, daar valt misschien wel wat over te discussiëren.
Ik vind deze alvast sterker of een betere vondst dan de andere vooruitgeschoven single “Rain in the River”, uit 1983, die misschien net iets minder toevoegt aan het zo al imposante oeuvre van Bruce Springsteen.

https://www.youtube.com/watch?v=HfUEXnSing8

Rudolf Hecke is terug met een nieuwe versie van God=doG, de band waar hij eind jaren ’80, begin jaren ’90 Vlaanderen mee onveilig maakte.

Rudolf Hecke’s LP ‘God is dog spelled backwards’ werd in 1989 nog verkozen tot beste Belgische album van het jaar. Hij werd gekroond tot de ‘Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok Rudolf op een neverending tour langs jeugdclubs en festivals. Hij speelde ook als support van Iggy Pop, Sugarcubes, The Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof, Björk, …

Daarvoor had hij al Belpop geschiedenis geschreven met EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde samen met Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242, La Muerte… Na de eerste God=doG-periode volgden nog meer muzikale avonturen, onder meer in Pop in Wonderland en als auteur van biografieën over Serge Gainsbourg en Roy Orbison.

In de nieuwe God=doG-band zitten enkele mooie namen: Nikkie van Lierop (Erotic Dissidents, Praga Khan), Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Yassin Joris (Naima Joris). Ian Caple zat voor deze single in de producersstoel. Die ken je van zijn werk voor onder meer Suede, Tindersticks, Shriekback, Luc Van Acker, Anne Clark, The Ex, dEUS en Tricky.
Vorig jaar was “The Fear” de eerste nieuwe single. Puik werk, maar ergens ontbrak er toch die genster die het nummer kon doen overtuigen. Dat doet de tweede single – “Stronger Man” dan weer wel. De Nick Cave-vergelijking van vroeger mogen we nu wel inruilen voor eentje van Lou Reed, met die licht-verveelde, licht-lijzige zang. Mysterieus, intrigerend, geniaal in al zijn eenvoud.

Er is een nieuw album op komst, dat in het najaar verschijnt. Dat is verbonden met Hecke’s boek ‘Hoe ruw is de steen’, waarin hij onderduikt in de tempels en de coulissen van de vrijmetselarij. Het boek heeft het album beïnvloed en omgekeerd.
De clips van de eerste singles barsten dan ook van de vrijmetselaars-symboliek.

Stronger Man -single-
Rudolf Hecke & God=doG
Starman Records

https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4

Nicole Selivan was nog maar 20 toen ze twee jaar geleden de oorlog in haar thuisland Oekraïne ontvluchtte en daar haar nog prille muziekcarrière achterliet. In Brussel ontmoette ze Arno De Ros en Tom Stokx (gitarist bij The Haunted Youth), die op zijn beurt Nick Caers (The Haunted Youth en Affaire) uitnodigde op drums. Samen met bassist Bram Janssens vormen zij de liveband van Selivan’s band Salvia.
Met de debuutsingle “Time” haalde Salvia al meteen de finale van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. En nog voordat Salvia ook maar één keer live had gespeeld, stonden er al twaalf shows op de agenda – waaronder Left of the Dial en Les Aralunaires.
Na “Time” laat opvolger “You and Me” een meer dromerige kant van Salvia horen, balancerend tussen tintelende dreampop en shoegazy postpunk, met een melodie die bruist als champagne. Salvia zit hier op het kruispunt van Sylvie Kreusch en Björk.

Ook leuk om te vermelden: Nicole deed alles zelf: tekst, muziek, productie, mixing en artwork.

https://www.youtube.com/watch?v=2Z365agU254

De Mechelse new wave-legende Enzo Kreft heeft een nieuw album klaar. De albumtitel ‘Dictator’ past helemaal bij de momenten die we vandaag beleven.
Het nieuwe album sluit mooi aan op de voorgangers ‘Control’ uit 2019, ‘Different World’ uit 2021 en ‘Shelter’ uit 2023. De albums zijn zoals zijn concerten een one-man-show, waarbij Eric alles zelf bedenkt, inspeelt, zingt, mixt en van artwork en clips voorziet. Een succesformule die werkt moet je niet aanpassen, al dreigt misschien het gevaar dat het allemaal wat inwisselbaar wordt. Die dreiging werd op dit album mooi uit de weg gegaan, met hier en daar een bescheiden nieuwe muzikale aanpak.
Op ‘Dictator’ krijgen we dus opnieuw eerder klassieke, vaak heel dansbare, tintelende synthwave met onderkoelde lyrics, die ook allemaal ergens over gaan. Was het op de vorige albums soms wat zoeken naar de juiste betekenis van de inhoud, dan is er op ‘Dictator’ geen twijfel mogelijk. Dit is een spiegel die de ongemakkelijke waarheid toont: macht corrumpeert, vrijheid is fragiel en de strijd om gerechtigheid is oneindig. Op verslavend-pulserende en soms onheilspellende beats trekt Eric van leer tegen de leugens van machtswellustelingen, met – klassiek voor het genre – veel herhaling in lyrics en melodie. Het zijn donkere mantra’s over machtsmisbruik, angstcultuur, censuur en intimidatie.
De songtitels spreken voor zich: “Chains of Silence”, “Blindfolded Liberty”, “Self-Proclaimed Savior of the Nation”, “Propaganda Parade”, “Citadel of Fear” en “Penal Colony”. Op “Martyr’s melody” blinkt er al wat hoop onder alle ellende. Het is mooi hoe het album in twee helften is opgedeeld: van ellende en wanhoop gaat het naar onbreekbaar verzet en hoop. In de finale, op het afsluitende “Dawn of Dissent”, breekt een nieuwe dageraad aan: de opstand is in de maak. De fade-out aan het einde symboliseert het idee dat je slechts een momentopname hebt meegemaakt van een veel groter verhaal: de strijd tegen dictaturen.

Mijn persoonlijke favorieten zijn “Iron Fist’s Dance” (de ironie van een zoete en zweverige floorfiller met harde, kale metalen beats die klinken als de klappen van een ijzeren vuist) en “The Sword and the Pen”. Op die track herinnert Eric er ons aan dat woorden krachtiger zijn dan wapens en dat ideeën langer leven dan regimes.

‘Dictator’ is misschien nog meer dan de vorige albums een album met een heel uitgesproken engagement. Hoewel geen enkele politicus of staatshoofd persoonlijk of rechtstreeks wordt aangevallen, kan elke luisteraar voor zichzelf wel een paar namen en gezichten plakken op de onderwerpen van elke track.
Muzikaal klinkt het allemaal heel vertrouwd en toch of net daarom hou ik meteen van dit nieuwe album.

https://www.youtube.com/watch?v=DQgIlvg8M3g

De Australische elektro-mastermind Studio-X heeft ‘onze’ Kyoko Baertsoen verleid om een track in te zingen. Kyoko ken je nog als ooit één van de zangeressen van Hooverphonic en van Lunascape. Ze deed eerder al ongeveer hetzelfde voor labelgenoot Psy’Aviah.
“Clouds & Trees” is een prima single met een heel oldschool gitaarsolo in de outro. Naar goede traditie van Alfa Matrix komt deze single uit met een pak remixen. Het zijn er zoveel dat er zelfs een Sunrise- en een Nightfall-collectie bestaat. Bij de ‘zonniger’ Sunrise-remixen vind ik die van Aesthetische en die van The Breath of Life prima. Bij de ‘donkere’ Nightfall-reeks zit er een leuke remix van Implant. Maar er is voor iedereen wat wils.

Clouds & Trees –single-
Studio-X feat Kyoko Baertsoen

https://alfamatrix.bandcamp.com/album/clouds-trees-sunrise-edition
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/clouds-trees-nightfall-edition

Little Kim - ‘Ademhalen’ is een veel persoonlijker album dan ‘Moederland’

Little Kim heeft met ‘Ademhalen’ haar tweede solo-album uit. Onze bespreking was lovend en ‘Ademhalen’ is dan ook een mooie aanleiding voor ons tweede interview met Kimberly.

‘Moederland’ werd in 2022 enthousiast onthaald door pers en publiek. Hoe ben je dan aan de opvolger begonnen?
Kimberly: Na de release van ‘Moederland’ hebben we die nummers vaak kunnen spelen, een aantal keer met de volledige band en nog vaker in een beperkte bezetting. Daar hadden we telkens een goed gevoel bij en daarom beslisten we dat er een vervolg zou komen. Het opzet was deze keer anders. Bij ‘Moederland’ hebben we een beetje afgetast of het mogelijk en relevant was om een country-album in het Nederlands op te nemen. En daar zijn we in geslaagd. Het tweede album moest persoonlijker zijn, met lyrics die mijn eigen verhaal vertellen.

Je schrijft wel opnieuw zelf geen teksten
Kimberly. Dat klopt, maar ik heb zo’n goed team van testschrijvers dat ik onmogelijk zelf beter zou kunnen doen. Met Bruno Deneckere en Lieven Tavernier heb ik al zo veel gepraat en beleefd, die kennen mij zo goed – mijn leven, mijn gezin, mijn zorgen, mijn dromen - en weten waar ik naartoe wil in de muziek. Het lijkt soms wat op ChatGPT waarbij ik zelfs de trefwoorden niet meer moet ingeven. Het is echt een droom om met zulke getalenteerde songschrijvers te kunnen en te mogen werken.

Er zijn op ‘Ademhalen’ een paar nieuwe tekstschrijvers die er op ‘Moederland’ nog niet bij waren
Kimberly: Lennaert Maes had tijdens corona voor mij al het ‘Lied van de Zorg’ geschreven, een mooi lied dat jammer genoeg nog niet op een album geraakt is. Lennaert heeft voor het nieuwe album “Mijn Huis” en “Bij Jou” geschreven. Wigbert kwam vorig jaar meespelen op A Countrynight To Remember en de muzikale klik tussen ons was er vrijwel meteen. Hij heeft “Vleugels” geschreven voor een animatiefilm, maar dat nummer had nog geen officiële release gekregen. Het past in deze versie perfect op dit album.

Guido Belcanto is er deze keer niet bij
Kimberly: Op ‘Moederland’ was hij producer, tekstschrijver en muzikant. Dat dat toen kon, was enkel omdat we dat album tijdens en kort na corona gemaakt hebben. Niemand kon concerten spelen en had tijd die anders moest ingevuld worden. Sindsdien is Guido opnieuw heel druk bezig met concerten spelen, repeteren, muziek componeren voor zichzelf, promo en interviews, … Maar het is niet omdat hij niet in de credits staat, dat hij geen bijdrage leverde. Hij heeft de totstandkoming van dit tweede album vanaf de zijlijn gevolgd en hij heeft zijn zegen gegeven. Dat laatste is voor mij wel belangrijk. Ik zie hem nog altijd als een soort van gids. In het najaar maak ik opnieuw deel uit van zijn begeledingsband en daar kijk ik alvast naar uit.

Je moest op zoek naar een nieuwe producer
Kimberly: Het plan was om Yves Meersschaert voor die rol te nemen. Omdat mijn team toch eerder uit het Gentse is en we in Gent wilden opnemen. Maar door ziekte en een operatie kon Yves die taak niet op zich nemen. Dan hoorde ik Gianni Marzo van Marble Sounds op een tribute-avond voor ‘Wrecking Ball’, het album van Emmylou Harris. Ik wist direct dat hij de geknipte persoon was om het van Yves over te nemen en ik ben nog die avond op hem afgestapt om hem dat te vragen. De band is niet echt veel veranderd, maar Gianni heeft dat geluid toch een beetje een andere richting gegeven. Hij heeft zelf nog wat ‘exotische’ instrumenten toegevoegd als een omnichord en zo. En hij heeft Pieter Van Dessel van Marble Sounds erbij gehaald voor wat synth-laagjes. Oorspronkelijk zouden er geen synths op het album staan, omdat je dat instrument niet meteen associeert met country en americana, maar nu ben ik blij met die keuze. Gianni is niet een ‘klassieke’ producer. Hij was meer een soort coach in de studio.

Je hebt sinds kort ook een bekende drummer in de band
Kimberly: Bert Huysentruyt was al bekender als acteur dan als drummer en zopas heeft hij nipt de finale verloren van Celebrity Masterchef, waardoor hij uitgebreid op TV en in de media te zien was. Voor dit album en voor de singles deed hij – bovenop geweldig drummen – ook het artwork en de hoesfoto. En hij maakte de video voor “Dansen Doen We Niet”.

Er is ook iemand bijzonder die backings zingt op “Vleugels”
Kimberly: Toen we dat nummer opnamen in de studio, hoorde ik daar in mijn hoofd onmiddellijk een tweede stem bij. Dan vroeg ik aan mijn dochter Emmylou of ze dat eens wou proberen en ze is meegekomen naar de studio voor een opname. En het resultaat klinkt prima. Als ze dat zonder stress kan, mag ze haar stukje komen meezingen op de albumrelease in de Racing in Gavere op 10 mei, maar ik ga haar daar zeker niet in pushen.

Je dochter is pas 10. Stel dat ze binnen een jaar of 5 aan jou komt vertellen dat ze in de muziek wil?
Kimberly: Ze speelt piano en heeft interesse in muziek, maar ik laat haar alles op haar eigen tempo ontdekken. Als ze dat echt wil doen, zal ik haar daar in steunen. Ze is intussen oud genoeg om te zien en te ervaren dat het niet allemaal glamour en glitter is. Een leven in de muziek vraagt veel opofferingen van jezelf en van iedereen in je omgeving. Ik heb altijd kunnen rekenen op mijn partner, mijn gezin en mijn familie om naast mijn job in de zorg nog met en voor muziek te kunnen leven.

Het gaat op ‘Ademhalen’ heel vaak over de liefde in al zijn vormen
Kimberly: Wat is er mooier dan de liefde. Geluk, vertrouwen, oprechtheid, … zo’n zaken komen misschien te weinig aan bod in muziek. We gaan er al te makkelijk van uit dat die er altijd zijn.

Er staat op ‘Ademhalen’ ook een duet
Kimberly: Bruno schrijft en zingt doorgaans in het Engels, of uitzonderlijk een keer in het Gents. Ik denk dat het een eerste keer is dat je hem kan horen zingen in het AN. We zijn allebei blij met het resultaat. Hij zou dat meer moeten doen, zingen in het AN. Bruno is overigens één van de weinige Vlaamse songschrijvers die in zijn Nederlandstalige teksten net zo sterk is als in zijn Engelstalige.

Heb je een favoriet nummer van het nieuwe album?
Kimberly: Mijn favoriet is de titeltrack. “Ademhalen” is een heel herkenbaar en heel menselijk nummer. Het gaat over bezwijken onder zorgen, over liefde die je onvoorwaardelijk moet kunnen geven en een soort van schaamte als dat even niet lukt, over pauzes moeten nemen om de batterijen te kunnen opladen, … Dat zijn momenten die ik vaak tegenkom, als zorgverlener, tijdens corona, met mijn vader, …
Elk nummer op dit album heeft zijn verhaal en zijn belang. “Eenmaal, andermaal… Verkocht” was een nummer dat we ‘over’ hadden van ‘Moederland’ en dat we nu als eerste afgewerkt hebben. Het is een heel eenvoudige en mooie song. Bruno Deneckere heeft daar een heel mooie zin in verwerkt: “Had ik je niet gevonden, dan had ik je gezocht…”. “Niet gezegd” is de vertaling door Lieven Tavernier van “Morning Song for Sally” van Jeff Walker, geïnspireerd op de uitvoering door Nanci Griffith uit 1993 op het sublieme album ‘Other Voices, Other Rooms’. Dit gaat over zachtheid, over afscheid en aanvaarden van wat niet meer is. Ook het walsje “Ik Ging voor Zilver” heeft een speciaal plaatsje in mijn hart. Geschreven door Bruno Deneckere, maar geschreven, uitgevoerd en gezongen als was het een Dolly Parton-song. Dit is pure country met dat balanceren tussen groot geluk en verdriet. Het gaat over geluk dat je overvalt op een onverwacht moment, als je het niet aan het zoeken was.

Dolly Parton blijft één van je idolen?
Kimberly: In de countrymuziek heb je heel wat sterke dames waar je naar kan opkijken: Emmylou Harris, Nanci Griffith, Dolly Parton, … Op ‘Moederland’ stonden al drie covers/vertalingen waarvan Dolly Parton haar versie heeft opgenomen. We gaan die bundelen met andere Nederlandstalige versies van haar songs voor A Dolly Day To Remember, een avondvullend programma op de vooravond van haar 80^ste verjaardag, in januari van volgend jaar. Misschien moeten we er Erik Van Neygen bij halen. Die heeft vroeger al mooie vertalingen gemaakt van Dolly Parton-songs. Het wordt voor alle duidelijkheid een viering van Dolly Parton en geen tribute-night.

‘Ademhalen’ is nu al een paar weken uit. Hoe zijn de eerste reacties?
Kimberly: De eerste reacties zijn heel positief. Ik heb er alle vertrouwen in dat we nog meer mensen kunnen bereiken en kunnen raken met dit tweede album. We hebben veel ‘goesting’ om met ‘Ademhalen’ veel concerten te gaan spelen.

Veel succes gewenst

Reviews
2025 Ademhalen
2024 Dansen Doen We Niet -single-
2022 Moederland
LIVE
2024
A christmas to remember van Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen – Gezelligheid als Kwetsbaarheid
2023
Little Kim & Friends - A country night to remember
2022
Little Kim - Koningin van een uitverkochte avond

De albumreleaseshow voor ‘Ademhalen’ is op 10 mei in de Racing in Gavere
Facebook https://www.facebook.com/p/Little-Kim-100076053722531/
iTunes: https://music.apple.com/us/album/ademhalen/1800288396
CD/Vinyl : https://www.cluster-park.com/products/little-kim-ademhalen
Concerten : https://www.littlekim.be/agenda

Enzo Kreft - Van intens naar dansbaar

De Mechelse synthwavelegende Enzo Kreft stelde in de Djingel Djangel in Antwerpen zijn nieuwste album ‘Dictator’ voor. We hadden al best wel wat gehoord over de concerten van Enzo Kreft, die indrukwekkend zijn als je ze vergelijkt met andere acts waarbij slechts één man op het podium staat. Dat werd bevestigd in Antwerpen.

Enzo Kreft is geen onbekende in de Belgische scene van electro en synthwave. Omdat misschien niet iedereen de hele geschiedenis kent, beginnen we bij het begin. Enzo Kreft (echte naam Eric Vandamme) begon zijn muzikale loopbaan in de jaren ’80. Toen bracht hij twee obscure, maar alom geprezen minimal synth-cassettes uit, ‘Me Is!’ in 1983 en Cicatrice in 1984. Hij staat bekend om zijn donkere en duistere, maar toch dansbare en sfeervolle sound met maatschappijkritische, rebelse teksten. In 2010 werd zijn muziek herontdekt op het verzamelalbum ‘Underground Belgian Wave Vol. 2’ van Walhalla Records en in 2016 verscheen op hetzelfde label ‘Dark Matter’, een compilatie-LP met zijn oude nummers. Zo kwam alles in een stroomversnelling.
Enzo Kreft bracht vanaf dan een hele reeks nieuwe albums uit (‘Turning Point’ in 2016, ‘Wasteland’ in 2017, ‘Control’ in 2019, ‘Different World’ in 2021 en ‘Shelter’ in 2023) en speelt geregeld concerten. Eind 2023 verscheen zijn verzamelalbum ‘XL’ op vinyl, ter gelegenheid van 40 jaar Enzo Kreft, met songs van ‘Control’, ‘Different World’ en ‘Shelter’.
Enzo Kreft heeft op ‘Dictator’, net als de vorige albums, nog steeds een scherpe kijk op de actualiteit. Op verslavend-pulserende en soms onheilspellende beats trekt Eric op het nieuwe album van leer tegen de leugens van machtswellustelingen, met – klassiek voor het genre – veel herhaling in lyrics en melodie. Het zijn mantra’s over machtsmisbruik, angstcultuur, censuur, corruptie en intimidatie.
De songtitels spreken voor zich: “Blindfolded Liberty”, “Self-Proclaimed Savior of the Nation”, “Propaganda Parade”, “Citadel of Fear” en “Penal Colony”. In de tweede helft komt verzet tegen de dictatuur in beeld en op het afsluitende “Dawn of Dissent”, breekt een nieuwe dageraad aan: de opstand is in de maak.
De transformatie van Eric naar Enzo Kreft-live is opmerkelijk. Zo is hij nog lachend een praatje aan het maken met de fans, maar zodra hij zijn kenmerkende zwarte baret en zijn al net zo donkere zonnebril opzet, wordt het plots bittere ernst. De apparatuur gaat aan en de eerste visuals komen op het scherm. De trein is vertrokken.
Die visuals zijn absoluut een meerwaarde. Ze zijn op maat van elke track en sommige tonen de lyrics. Dat laat vermoeden dat ze later zullen gebruikt worden als lyric video. Hilariteit in de zaal als er een figuur in beeld komt die vaag wat Trump lijkt, met een kapsel (of toupet) dat op een ander ritme lijkt te dansen. Ook goed gevonden: in de visual van “Propaganda Parade” worden beelden van een militaire parade afgewisseld met een kudde schapen die achter een ezel aanlopen. Leuk, maar waarschijnlijk toeval: Eric’s oproep om te dansen wordt door de aanwezigen genegeerd en net daarna speelt hij “Penal Colony” (strafkolonie). Verder in de set wordt er toch wat gedanst en veel mensen staan mee te wiegen op de melodie.
Het is opvallend hoe synchroon alles loopt: als Eric op de visuals (zonder baret) zingt, klopt dat perfect met wat hij op het podium zingt. Het helpt natuurlijk dat de nummers strak in elkaar zitten. Er lijkt maar weinig variatie tussen de albumtracks en de live-uitvoering. Eric doet er ook alles aan om er een leuke avond van te maken. Elke track werd aangekondigd en werd in een paar zinnen verklaard.
‘Dictator’ werd integraal en in de album-volgorde gebracht, wat op zich mooi is voor een albumreleaseconcert. Omdat er al geen openingsact was, verwachtte ik dan na de album-tracks nog een korte Best Of-set, maar ondanks aanmoedigingen uit het publiek hing hij daar niet op in. Er werd wel nog stevig nagepraat over het album en ook aan de merch-stand was het druk.

Samengevat was dit een compact concert voor een fijn album. Deze act willen we nog wel vaker aan het werk zien.

Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen ism Enzo Kreft

V.V.I.A. is een Deens-Grieks duo met Venus Volcanism en In Atlas. Ze maken al samen muziek sinds 2018. Synthwave met een punky, industrial vibe en cleane vocalen.
Er zat een pauze in de samenwerking tussen de dames en dat zorgde voor een ietwat ongemakkelijke reünie. Dat merk je aan de lyrics en muziek. Het opnieuw aftasten van elkaars grenzen, betekenis geven aan platonische liefde, aan vriendschap en verbondenheid, twijfel, het zoeken naar iets dat je met zekerheid kwijt bent, … Het wantrouwen en het zoeken naar het vertrouwde is bijna tastbaar aanwezig in deze donkere synthwave en dance. De puurheid en authenticiteit van deze zoektocht maakt dat dit een heel meeslepend album geworden is.
“She’s In The Void” is uptempo en agressief, met een stuiterende bas bovenop de vocalen. Dit nummer klinkt een beetje als Whispering Sons. “Warm Streetlights” klinkt broeierig dankzij een rollende baslijn. “Feathers” is wat doorsnee poppy, maar krijgt na herhaalde luisterbeurten wel wat meer betekenis. “Ruby Tears” is als een zacht deken in de duisternis. Het knappe “What Do We Know” klinkt ongeveer als een update van Belgische synthwave uit de jaren ‘80/’90.
Mijn favoriet is het pulserende “Over And Over” met mysterieuze samenzang.

Elektro/Dance
I Knew You Before We Met
V.V.I.A.

https://vvia.bandcamp.com/album/i-knew-you-before-we-met

Lurch, dat zijn vier dames uit Wenen (Oostenrijk), die samen heavy rock brengen met elementen van doom, psych, kraut en stoner. Bijna geheel instrumentaal, al zitten er zuinig ook wat vocalen bij. Ze hebben zopas hun debuut full album uit, en dat is er eentje om een grote strik rond te doen als cadeau voor de liefhebbers van heavy rock.
Het is een fijn eigen geluid dat de dames uit Wenen neerzetten. Heavy. Niet te repetitief, niet te progressief. Doom en psych zitten er zeker in, maar overheersen niet. Meer (early) Black Sabbath dan (early) Pink Floyd. De schaarse cleane vocalen zijn niet altijd een meerwaarde. Zonder vocalen, als instrumentale band, zou Lurch misschien nog meer een eigen identiteit hebben, als dan ook de virtuositeit nog meer in de verf gezet wordt. Om een paar referenties te geven die hier in de Lage Landen misschien een belletje doen rinkelen: TankZilla, Gnome, Nighthawker, Snakemother, Rotor, Maison Dieu, Tia Carrera, Atomic Vulture, …

De beste tracks zitten voor mij helemaal aan het begin (“Wummatil”) en helemaal aan het einde van dit album (“Shoota”). Die tracks mogen de gouden medaille van dit album delen. Het brons gaat naar “Croque Madame”. Voor “Cascade” hebben de dames een hilarische clip opgenomen.
Voorlopig moet je nog naar Oostenrijk, Duitsland of Zwitserland om deze Lurch aan het werk te zien, maar laten we hopen dat deze fijne band ook een keer tot in Vlaanderen geraakt.

https://www.youtube.com/watch?v=KSZLDv5AOUE