Een heel bijzonder debuutplaatje is afkomstig van Viper Rosa. Het Oost-Vlaamse ‘outlaw’ kwintet verbaast met hun country/americana/tex-mex/rock, regelrecht uit Arizona of New Mexico, die een spannend, broeierig sfeertje opbouwen en een onheilspellend, dreigend geluid als rode draad hebben. Spooky wel, door een instrumentarium van gitaren, banjo, cello, contrabas en bezwerende drums, die door de vocals van Koen Gallet beklijven. De songs hebben een verdwaasd en apocalyptisch trekje. Enkele sprookjesachtige taferelen laten zonnestralen toe.
Kortom, Viper Rosa kan meteen aan de slag voor een soundtrack van Quentin Tarantino en David Lynch. Een gekbekkende Howe Gelb (Giant Sand), een innemende Calexico en een predikende Dave Eugene Edwards (Woven Hand) halen hen zeker in met open armen.
Maar al te graag nemen we het formaat van het cd doosje erbij. Het draagt bij tot de kwalitatieve kracht van hun materiaal …
Info op http://www.myspace.com/viperosa
Gush is een jonge band uit Parijs en tapt uit alle vaatjes! We horen speelse, aanstekelijke, catchy dromerige en freakende popsongs, die ergens hangen tussen indie- en theatrale rock. Op die manier zijn bij het beluisteren van hun materiaal Clap Your Hands Say Yeah, Jamie Lidell, Extreme, Queen en Crosby, Still & Nash belangrijke inspiratiebronnen. Ze brengen voldoende variaties aan, maar desondanks beklijven de songs niet echt en slaat de vonk niet over! En toch horen we een paar pareltjes van het sympathieke, enthousiaste kwartet, waaronder “Dance on”, “Vondelpark”, “No way” en “P.nis”. “Jealousy” besluit op acapella wijze de plaat. Fris, energiek, dansbaar en leuk dus. Cocktailbandje las ik ergens en daar kunnen we volmondig ja op zeggen.
Grant Moff Tarkin is dromerige Americana straight from our country. ‘Long lost son’ is reeds hun tweede album en baadt in een sfeer van desolate landschappen en verlaten moerassen. Fijne akoestische gitaren gaan over in soms venijnige elektrische stuiptrekkingen en de vocals van zangeres Julax geven alles een zweverig karakter. Voortdurend komen de Cowboy Junkies ons voor de geest, er zijn slechtere dingen om mee vergeleken te worden.
De groep durft ook al eens uit te freaken in langere stukken als het bezwerende “Sabah”, beetje Black Mountain zelfs, en dat is een compliment.
Dit album is voorzien van knappe country, folk, rock en blues en gaat nergens de melige kant op. Hier zit muziek in.
Check op www.grantmofftarkin.be of www.myspace.com/grantmofftarkin
Het bleek verdacht stil na haar zangcarrière met Delavega, maar de beloftevolle soulzangeres Lize Accoe nam de tijd te werken aan haar soloplaat ‘Me Versatile Me’. Het is een gevarieerde plaat geworden van sfeervolle broeierige soulpopsongs, die soms een flinke scheut funk’n’groove opgegoten krijgen, onder haar warme, bezwerende en emotievolle heldere vocals.
Ze werkte samen met Peter Revalk (remember Wizards Of Ooze) en mixer Steve Greenwell uit New-York. Ze verzamelde een weldegelijke band rond haar en bracht een uiterst evenwichtige plaat uit. Een breed instrumentarium, kleur gegeven door piano-toetsen, blazers en een indringende bas.
Fris aanstekelijk en dansbaar klinken “Don,’t believe” en “Reminisce”, die door de huppelende ritmes, ‘70’s toetsen en funkende swing op de dansspieren werken; “Bolder” krijgt een G Love & Special Sauce tempo/swing mee of ze geeft nummers meer ademruimte, als “Need some sleep” en “I will”, die rijk, subtiel en broeierig zijn.
Zij toont alvast solo aan een soulfenomeen in spé te zijn, die onderhuids Mary J. Blige, Macy Gray, Erykah Badu, Lauren Hill en Leela James naar de kroon steekt, met haar afwisselend materiaal, die de gedroomde doorbraak moet betekenen naar een breder publiek.
We waren onder de indruk van haar performance met uitgebreide band en backing vocalistes als support van Joss Stone, want ze maakte er een party & cocktailfeestje van !
”Enjoying music/life to its fullest”, voegt ze er aan toe … dat is bij deze genoteerd …
Info op http://www.myspace.com/lizeaccoe
Muffler Men is een kwartet uit Oost-Vlaanderen, die het houdt op de ‘90’s melodieuze grungerock van bands als Stone Temple Pilots, Alice In Chains en de subtiliteit toevoegen van een Foo Fighters, The Posies en QOSA. De drie songs op de EP “Every piece of you”, “Shiver” en “Killer on the loose” zijn leuke, broeierige snedige rockers, die oog hebben voor finesse en een broeierige spanning.
MM heeft wat in z’n mars en beschikt over heel wat rockcapaciteit.Bijgevolg smaakt dit duidelijk naar meer. Nu nog dat tikkeltje eigenheid en de spotlight kan terecht op hen worden geplaatst.
Info op http://www.myspace.com/mufflermen
Radical Duke presenteert Mogil met ‘Ro’, een album, die al twee jaar geleden z’n eerste voetsporen kreeg en in een kerk is opgenomen in IJsland. Niet voor niks is het gezelschap voor de helft IJslands en voor de andere helft Belgisch. Ze brengen een unieke mix van jazz-klassiek, soundscapes en experiment. Hun unieke sound combineert zowel Scandinavische als Europese klanken en roots. De eigen composities, gebaseerd op oude IJslandse teksten, kunnen zelfs in die typische volksmuziek worden ondergebracht.
De prachtige sopraanstem van Heida Arnadottir is echt om bij weg te dromen, en hoewel je er geen jota van verstaat, blijf je toch geboeid. De zanglijnen doen denken aan de polifonische gezangen van vroegere tijden. Daar zal hun klassieke scholing wel voor iets tussen zitten. Alvast een heerlijke cd om te beluisteren, en een link naar onze DAAU. Geen toeval dus dat ze op het label van de Anarchisten verschenen
Mogil
Heida Arnadottir: zang
Aki Asgeisson: kerkorgel
Ananta Roosens : viool - zie track 4 “Sagan oll »
Jochim Badenhorst: klarinet/saxofoon
Hilmar Jensson : gitaar
Info: http://www.radicalduke.com of http://www.myspace.com/mogilro
Het Limburgse Roadburg en The Galacticos zijn muzikale broertjes van elkaar in die zin dat twee leden deel uitmaken van beide bands, zanger Siegfried Smeets van Roadburg speelt toetsen bij The Galacticos en zanger Thibaut Vaninbroukx van The Galacticos speelt gitaar bij Roadburg. Beide groepen speelden de finale van de Humo’s Rock Rally in 2008, behaalden al een fijn prijzenpakket, waaronder de Limbomania wedstrijd en mochten al op Pukkelpop spelen. Mooie referenties alvast!
Roadburg is het donkere broertje van The Galacticos, want die Galacticos houden het eerder op fris, sprankelende, opwindende, leuke catchy poprock, luister maar eens naar de EP ‘Phone Home’ en de single “Humble crumble”. Roadburg stelt dromerige indiepop centraal, want we horen bezwerende, intrigerende gitaarpartijen, zweverige toetsen en warme, melancholische vocals. Het zijn radiovriendelijke poprockende nummers, waarvan “Turn the radio off” en “Instant flowers” al meteen in het oog springen. De groep gaat richting dynamiek op de eerste songs, laat de psychedelica doorklinken op “Plenty of peace left”, durft avontuurlijke wendingen aan op “A sonic journey” en kiest voor een dromerige aanpak op de afsluitende songs. Enthousiasme en tristesse zijn hier mooi in elkaar verweven en zorgen voor een afwisselend broeierige, sfeervolle puike songs
Btw even meegeven dat de binnenhoes, waar de leden in het water staan, veel mee geeft van Slint’s ‘Spiderland’, niet voor niks zijn de slepende melodielijnen als referentie voor hun debuut ‘Raise cain’.
Info op http://www.myspace.com/roadburg
In 2008 kwam het garage rock’n’rollende Gentlemen Of Verona aandraven met een pittig gedreven titelloze debuutplaat. Ze leunden toen nauw aan de begindagen van Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), het rauwe The Kills, de ‘Fever to Tell’ van Karen O’s The Yeah Yeah Yeahs en het onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland. We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgde!
Het aanstekelijke geluid zetten ze duidelijk verder in de opvolger ‘Brutally honest’. Ze kregen belangvolle tips en er waren bijdrages van o.m. Frankie Saenen (The Scabs/The Kids), boegbeeld Willy Willy en Jesse Hoff, die de gitaarversterking een elektronische tint gaf. Een voller geluid dus, een broeierige intensiteit en balancerend tussen de rauwheid en een puur poprock geluid.
Het is een opwindend boeiende plaat geworden, die vooral Polly Harvey en Karen O door de mangel haalt; de rockende “Drivr” en “Jade” staan mooi naast het sfeervolle “Tape hiss” en het opbouwende “Wasted”. En tot slot haalt het kwintet alle invloeden en variaties uit de kast op “Goodbye”, die op verbluffende en overtuigende wijze de tweede cd besluit. Sterke plaat van de Limburgers …
Info op http://www.gentlemenofverona.com
We voelen de lentekriebels bij het horen van de tweede cd van Maximus, het muzikaal project van do-it-all Yannick Uyttenhove. Hij speelde zich al in de kijker als support van Novastar en ook Sweet Coffee trok de man mee in de Culturele Centra. Uit z’n titelloos debuut van 2008 onthielden we al leuke popsongs “Good vibrations”, “Love supercat Mindy” en “Pornstar tity”. De tweede plaat brengt speelse, frisse pop die mijmeren aan het sfeervolle materiaal van Jon & Vangelis, Emerson, Lake & Palmer en Alan Parsons. Niet voor niks horen we in “You’re the voice” de link met “State of independance”, die Jon & Vangelis eerder al coverden van Donna Summer.
Hij weet te ontroeren en geeft de melodieus onschuldige songs een ‘positive vibe’; luister maar eens naar “Mrs Amélie”, “Woman in the military”, “Champagne in the living room”, “Claudia” en de single “One of us”. Puik werk van de singer/songwriter op bas die vocaal onrechtstreeks refereert aan Robbie Williams …Nu nog de succesvolle wonderboy …
Info http://www.maximusmusic.com
Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) zijn al toe aan hun derde cd; het uitgebreide collectief mag nu toch wel eens dié verdiende erkenning krijgen. Ze deden beroep op Paul Webb van wijlen Talk Talk, die de songs een broeierige spanning biedt, een sfeertje ten tijde van ‘The spirit of Eden’ en van de soloplaat van Beth Gibbons (Portishead).
In hun materiaal horen we een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony& The Johnsons en Moondog Jr. Het volle stemgeluid van Frateur is bepalend voor de theatrale dramatiek die de songs ademen. Het donkere kantje en het vleugje experiment blijven mooi bewaard in de aangrijpende sound, maar ze kunnen ook rocken en houden er lichtvoetig materiaal op na. De demonische krachten hebben ze met de jaren wat bijgesteld. De eerste songs “Beyond redemption”, “Carry on” en “Get out of here” zijn de basis van die variaties en zorgen ervoor dat we te maken hebben met een spannend plaatje.
Info op http://www.dezmona.com
Het beloftevolle Yew, een Luiks kwintet debuteert met ‘White swan on black water’. Een prachttitel voor een cd trouwens. Het jonge gezelschap put uit de energie van de alternative folkrock van The men they couldn’t hang, The Waterboys en The Levellers, grijpt terug naar de ‘70’s retrofolk van Fairport Convention en Steeleye Span en schiet met stevige Dropkick Murphys punk. Integere en zwierige vioolpartijen kruiden de sound die nog wat meer gevarieerd en breder wordt door uitstapjes naar de americana/blue grass en tropische geluiden. Het draait ‘em rond de klankkleur en leuke, frisse tegenstrijdigheden in de sound en songtitels.
Ze bijten meteen sterk van zich af en scherpen de aandacht met “May I have” en “Jacobites by name” door een bedreven geluid en verrassende wendingen. Stijlvarianten horen we dan o.a. in “Kingston Dublin”, die reggae, punk en folk experiments samenbrengt, een freakfolkende “Mobile beer” en een klassiek neigende titelsong. Ook de instrumentale nummers zijn de moeite waard, zorgen voor een aangename afwisseling en staan mooi verdeeld tussen de andere nummers.
Kortom, Yew lijkt ons een fijne ontdekking.
Info op http://www.myspace.com/yewbelgium
Na de sabbatical van de Belgisch beloftevolle indieband Orange Black besloot drummer Micha Onzia nieuwe wegen in te slaan. Hij kon zanger Ludovic Nyamabo, Mathias Onzia en de broers Bens en Larsen Bervoets (Maxon Blewitt) op de kop tikken. Tot slot werd met een blazersectie de Antwerpse band Société Anonyme een feit. Ze hebben hun eerste EP uit in eigen beheer, halen inspiratie bij Sly & The Family Stone, Prince, Amp Fiddler, doen de dagen van het onvolprezen Wizards Of Ooze heropleven, en stralen een Maroon 5 sfeertje uit.
Ze brengen aanstekelijke, frisse en sfeervolle soul/jazz/pop, met dwingende funky ritmes en blazers. De eerste drie songs “Doesn’t matter”, “Last night” en de single “Luvsong” klinken groovy, werken in op de heupspieren en kunnen een stomend setje opleveren. De twee volgende “Gone” en “Dry London Gin” zijn emotievoller en dwingen een rokerige nachtkroeg af. Trouwens Peter Revalk van de oude Wizards trok met het voltallige gezelschap de studio in om de EP in te blikken … Zo zie je maar …
Info http://www.societeanonyme.be
Confuse the cat dompelt de nieuwe langspeelplaat volledig in sprankelende, frisse wavepoprock onder. Invloeden van Psychedelic Furs en Gang Of Four zijn duidelijk hoorbaar in de stuwende rocksongs als “Koi”, “Get the bullets” en “Paul’s eyes”. De band houdt zich vast aan de eighties traditie en durft breder te gaan door vette basses, dubeffects en groovy reggaebeats, waaronder op “Jackal at 10 ‘O Clock” en “Snaky eyes”. Ze herinneren aan Pil’s Jah Wobble en ‘Sandinasta’ The Clash.
‘Kericky’ bevat pakkende en swingende songs, die het verdienen opgemerkt te worden.
Info op http://www.myspace.com/zealrecords
’Say it!’ is de tweede cd van Assunto Mano, de semi-akoestische band rond de songschrijfster Assunta Mandaglio. Het is de opvolger van al in 2004 verschenen cd ‘A-get-well-balloon’ Haar gemoedelijke songwriterpop is gebaseerd rond haar gitaar – en pianospel en haar warme, sfeervolle stem, die ergens hangt tussen Norah Jones en Lize Accoe (ex Delavega). Melodieus dromerige, ontroerende songs, die een geheel zijn van pop, jazz, soul, blues en een vleugje latino en Africano.
Samen met haar begeleidingsband heeft ze een pak volwassen, uiterst genietbare, kleurrijke en afwisselende songs klaar. En ze weet je in te pakken met enkel sober gehouden, breekbare songs als “Daylight” en “Ghost”.
’Say it!’ is een gevarieerde plaat van een talentrijk singer/songwriter met Italiaanse roots. Ze deed beroep op de Londense producer Matt Foster, die eerder al instond voor werk van Jamiriquai, Coldcut , Sugababes en Whitney Houston.
Info op http://www.assuntamano.com
Nederlands 
Français 
