“Without music, life would be a Mistake”, dixit Friedrich Nietzsche. Het valt in twijfel te trekken of de man het werkelijk heeft gezegd, maar de woorden zelf, daar bestaat er geen twijfel over. Live-muziek kan een drijfveer zijn, een motivator, dat extra duwtje in de rug. Laat dat nu net zijn wat we in deze bizarre tijden missen. Gelukkig is er het initiatief ‘Sound of Ghent’ , die de Gentse muziekscene letterlijk een podium geven.
Ook Wolker krijgt de eer om zich te vestigen in het arsenaal dat o.m. Democrazy voor ons in petto heeft en de eer is wederzijds. Dit duo werd in oktober nog tweede in de Humo’s Rock Rally en mocht al in Belgiës mooiste concertzaal ‘De AB’ spelen als voorprogramma van ‘High Hi’.
Getokkel op de bongo’s en handgeklap geven het startschot van “Follie douce” en een optreden vol van energie, want dit is wat Wolker zo goed maakt: slim gebruik van loopstations, heerlijk melancholische zangstem, solide drums. Dit alles resulteert in een sferische opbouw van jewelste. Femke en Gert-Jan doen je aan hun lippen hangen en hunkeren naar meer. Ze nemen je mee in een droomwereld waar je op wolken (of beter op ‘Wolker’ *) lijkt te lopen en halen je dan zacht doch zeer effectief neer met hun climax.
Het summum van deze weemoed (in de meest positieve zin) wordt in je gezicht gesmeten met persoonlijke favoriet “Dream state”. Het engelengezang als backing vocals in combinatie met de zachte woorden van de frontman zorgen voor een ervaring gelijkaardig met een openbaring: “Juist. Dit. Is. Muziek.”
Afsluiten doen ze met 2 kleppers, “Talking minds” is wat er in het woordenboek staat bij het trefwoord perfecte opbouw. Het hele nummer doet je smachten naar, om het in termen van In De Gloria te zeggen, de ontploffing. Net wanneer je denkt ‘Hier gaan we’, eindigt het nummer. Een gedurfde, maar een geniale keuze.
Wanneer “Situations” losbarst in een gitaarsolo, wordt de eindspurt ingezet. Nog een keer alles geven.
Na 6 nummes bereikt Wolker de eindmeet. Wij hebben er enorm van genoten, we hopen zij ook. Ik kijk er alvast naar uit om ze nog eens live te zien. Met publiek. Met nog meer sfeer. En hopelijk met een debuutalbum.
(*Excuses voor deze slechte mop. Corona got me like…)
Setlist: Folie Douce, Trenches, Dream State, All Nighter, Talking Minds, Situations
Organisatie: Democrazy, Gent
Evanescence - livestream - Een emotionele rollercoaster
Het is voor iedere muzikant, kunstenaar of artiest die actief bezig is met 'creëren', een op zijn minst raar jaar. Door de coronacrisis zijn live optredens uitgesteld en vallen velen in een zwart gat. Maar wat wel boven komt , is de tijd om meer muziek en songs te schrijven.
Dit kwam o.m. tot uiting tijdens het interview met Amy, zangeres en frontvrouw van Evanescence (***1/2) dat ze net vóór de sessie in de Falcon Studio in Nashville had met haar fans die naar de streaming zaten te kijken. De streaming ging door op 5 december. Ondertussen meldde de band dat in maart 2021 een gloednieuwe plaat uitkomt 'The Bitter Truth'. Zie ook de nieuwsflash daarover: http://www.musiczine.net/nl/news/item/80330-evanescence-releasedatum-the-bitter-truth-in-maart-2021-nieuwe-single-uit.html
De show die ongeveer 45 minuten duurt, werd opgenomen in oktober van dit jaar in de Rock Falcon Studios waar Evanescence ook zijn nieuwe album opnam, en bevat een exclusief pre-show interview met zangeres Amy Lee. De band was ook in de live chat voor de eerste uitzending.
Interview: De streaming begint dus met een interview met Amy Lee. Ze beantwoordt enkele vragen uit de chat. Op de vraag wat het voor haar het meest belangrijke is , de muziek of de teksten, antwoordt ze. ''De muziek; de basis van een song is steeds hoe het klinkt, daarop schrijf ik de teksten. Maar de basis van alles is toch steeds de muziek zelf, daar gaat het om''. Op de vraag of er dit jaar ook iets positief is uitgekomen van deze crisis, gezien iedereen zich focust op het negatieve, vertelt ze : “Het is natuurlijk voor iedereen een zware tijd'' zegt Amy ''maar voor het groeiproces in het schrijven van songs en muziek componeren , was het eerder een - laat maar zeggen - rustgevende tijd. Je had plots meer tijd om je daar op te focussen en je moet je niet concentreren op van alles om op tour te gaan. Hoewel we de live optredens uiteraard missen. Dat is iets wat ik ook hoor van andere bands en artiesten. Meer tijd om met onze muziek intensief bezig te kunnen zijn. Daardoor is ons album ook al klaar geraakt''. Ze had het over haar keyboard , haar moederschap en ga zo maar door. Kortom: Een zeer mooi interview dat positieve energie uitstraalde, en ieder van ons zeer goed kan gebruiken ...
Optreden: De zenuwen in de studio waren enorm gespannen want Evanescence zou enkele nieuwe songs aan het publiek live voorstellen; ze brachten in deze live sessie ook enkele favorieten.
De opbouw bij Evanescence ligt altijd een beetje in dezelfde lijn. Amy gooit vocaal al haar emoties, frustraties en pijn tot vertwijfeling in de strijd. Door haar hoog stembereik raakt ze de gevoelige snaar van de luisteraar en bezorgt je gegarandeerd een krop in de keel.
De muzikanten hebben een belangvolle inbreng en ondersteunen de vocals van Amy door een emotioneel klankentapijt. Prachtig !
Toch even deze bedenking. op zich is het een beetje jammer dat hier veelvuldig uit hetzelfde vaatje wordt getapt, maar aan de reacties te zien in de chatroom , genoten de fans echter met volle teugen. Bovendien, net die intens, emotioneel spannende sound en Amy’s kristalheldere stem zorgen voor rillingen, tot de laatste gitaarriedel en drumpartij. Het mooiste moment binnen de set was echter toen Amy helemaal op haar eentje, aan de piano, ingetogen ons hart deed bloeden van innerlijk genot.
We hopen stilletjes dat op de nieuwe plaat de band zijn comfortzone durft te verlaten; op basis van deze streaming bleef dit deels achterwege. Maar binnen deze 45 minuten bood Evanescence , sterk overtuigend, een emotionele rollercoaster aan.
Organisatie: Evanescence
John Ghost - Sound of Ghent - Een visueel vijfgangenmenu dat zorgt voor een oorgasme!
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en 'bowed guitar') en Elias Devoldere (drums, marimba en 'prepared glockenspiel').
Eén voor één muzikanten die hun sporen in en rond jazz ruimschoots hebben verdiend. De debuutplaat 'For A Year They Slept' is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje.
Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer een grens.
Onze recensie van deze release kun je hier nalezen:
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Ook op het podium was dit het geval
Lees onze verslagen er maar even op na
- N9 Eeklo: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html
- De Casino Sint-Niklaas: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77585-john-ghost-explosions-in-the-sky.html
- TRIX Antwerpen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79993-wasdaman-john-ghost-muziek-met-een-hoek-af-gedrenkt-in-een-badje-boordevol-aanstekelijke-melancholie.html
In de Minard, Gent werd 'Airships Are Organisms' integraal voorgesteld via live streaming. Een optreden waarbij John Ghost weerom bevestigt waarom we hen zien als één van dé ontdekkingen 2019/2020.
John Ghost brengt zeer visueel muziek, waarbij alle zintuigen worden geprikkeld. Het gehoor uiteraard, want de klankentapijtjes die op elkaar worden gestapeld hebben zoveel kleuren dat de oorschelpen vanaf de eerste gitaarriedel, tot de laatste baslijn , piano en percussie/drum partij worden gestreeld op uitgekiende wijze. De geur en smaak, lijkt me moeilijker.
Vergelijk de set van John Ghost gerust met een heerlijk vijfgangen menu, vanaf het voorgerecht tot het dessert krijg je gerechten , die de smaakpapillen beïnvloeden.
De beelden die je voor de geest haalt, als je met de ogen gesloten zit te genieten van al die uiteenlopende klanken, doen je in een sprookjesachtige wereld belanden waar het steeds fijn vertoeven is en waaruit je niet meer wil ontsnappen.
John Ghost verstaat de unieke kunst om je tot gemoedsrust te brengen; maar bewandelt ook een pad, waar dreigende , donkere wolken boven het hoofd drijven, die je zelfs angst inboezemen. Zonder pijn weliswaar, maar spannend genoeg om op het puntje van je stoel te genieten.
De set start met Jo die op zijn gitaar, onder de piano van Karel, je letterlijk doet zweven in de huiskamer. Elias en Wim pikken er op hun gekende virtuoze wijze op in met glockenspiel. Rob’s sax kleurt verder de sound en zorgt voor een groovy ondertoon. De bas van Lieven vormt de kers op de taart, om de sound van John Ghost naar een climax te leiden en te doen ontploffen.
John Ghost brengt via deze streaming een puike live set; een visueel vijfsterrenmenu. Het klankentapijt werkt hypnotiserendin en biedt een intens gevoel van welbehagen; gemoedsrust wordt gecreëerd en de dansspieren aangesproken. Wat een oorgasme!
Organisatie: Democrazy, Gent
Turpentine Valley - livestream - postmetal treedt uit de schaduw
Samen Jong in Deinze (Sjid) organiseerde een gratis livestreamconcert met Turpentine Valley vanuit Jeugdhuis Brieljant in Deinze. Vertrouwd terrein voor de band en de fans, want ze speelden er reeds minstens twee keer eerder. Ook inzake livestream was dit geen debuut voor Turpentine Valley, want eerder nog deden ze dat al voor hun label Dunk! Records.
Bij livestreams beoordelen we doorgaans op zaken als de interactie van de bandleden met de camera(s) en de mate waarin je kan vaststellen dat alles echt 'live' gebeurt. Dat is moeilijk bij Turpentine Valley. Op hun reguliere shows, met publiek voor het podium, zijn ze wars van enige interactie. Geen verwelkoming, geen aankondigingen van nummers, geen dankwoord voor het publiek, geen verzoeknummers. Allemaal om de postmetalfan helemaal mee te krijgen op hun instrumentale trip. Het zou gek zijn mocht dat voor de livestream plots veranderd zijn.
Misschien om dat aspect alvast wat te counteren werd de rechtstreekse livestream voorafgegaan door een vooraf opgenomen interview, in stemmig zwart/wit. Om het compact te houden werden de vragen weggelaten en kregen we enkel de antwoorden. Wie het uitgebreide interview van eerder dit jaar op deze site gelezen heeft, wist al grotendeels wat er verteld werd. Met het praatje voor de show leek dit wat op het concept van de ‘Toots Sessies’ op Canvas, met het verschil dat de band hier een volledig concert kan spelen en niet een schamel kwartier.
Vervolgens start het concert dan echt en meteen vallen een paar zaken op. Zoals dat één van de eerste reacties komt van Andreas Gneisberger uit München. Tot in Duitsland is Turpentine Valley nog niet geraakt voor een concert met publiek, maar dat is nu net de kracht van het internet en livestream: je bereikt ook die fans die anders misschien nooit de kans zouden hebben om de band live aan het werk te zien. Misschien een les om te onthouden voor als we na de viruscrisis opnieuw gewoon live willen gaan spelen.
Tweede zaak die opvalt: zijn de concerten van Turpentine Valley doorgaans in het duister gehuld, dan is er nu opvallend veel licht. Ter wille van de camera's uiteraard, maar dit verandert wel de beleving. Meteen hoopten we dat we nu ook wat (meer) gezichtsexpressie van de bandleden zouden kunnen waarnemen, maar daar staken drie zwarte mondmaskers een stokje voor. Het attribuut is uiteraard tekenend voor deze periode en deze manier van concerten beleven, maar voor mij hoefde het alvast niet. Dat het concert met liefst vijf camera's gevolgd wordt en het wisselen van de beelden zonder hapering verloopt, verdient een pluim.
Over naar de muziek zelf, want daar draait het toch om. Over de kwaliteit van geluid en beeld kunnen we weinig vertellen, want die verschilt voor elke luisteraar volgens het toestel waarop hij het concert volgt. De setlist was dezelfde als diegene die Turpentine Valley net voor de lockdown speelde, met zes van de zeven nummers van 'Etch' en het nieuwe "Parabel".
Met een livestream moet je keuzes maken. Omdat - bij wijze van spreken - de hele wereld meekijkt, wil je geen risico's nemen door een nummer te brengen dat je misschien nog niet helemaal in de vingers hebt. Aan de andere kant weet je dat de fans al een tijdje uitkijken naar nieuw werk.
Bij Turpentine Valey speelt in dit verhaal bovendien mee dat hun nummers doorgaans complex zijn en dat ze heel lang nadenken over welk nummer op welke plek past in de liveset.
Het is dus een mix van begrip en toch een lichte ontgoocheling als na de laatste tonen van “Trauma” de vertrouwde intro van "The One And Only" van Chesney Hawkes ingezet wordt als het doek valt.
Organisatie: Samen Jong in Deinze + Brieljant, Deinze + Turpentine Valley
Light Field Reverie is een trio van muzikanten die al een sterke background hebben. Zangeres Heike Langhans is sinds 2012 vocalist bij Draconian, terwijl bassist Scott Logde en multi-instrumentalist Mike Lamb hun sporen hebben verdiend bij Sojourner, en die houden van een zwart tintje. Het getalenteerde trio brengt met 'Another World' een debuut uit waarbij de sfeerschepping voorop wordt geplaatst, intens op je gemoed werkt en donker van aard is. Met net dat sprankeltje hoop aan het eind van die donkere tunnel …
Het bijna zeven minuten durende “Ultraviolet” zet dit meteen sterk in de verf. IJzingwekkende klanken in een donkere walm spreiden zich over de luisteraar op een bijzonder hypnotiserende wijze; de heldere stem van Heike bezorgt je koude rillingen, die door de weemoedige omkadering je tot een donkere gemoedsrust brengen.
De kers op de taart wordt geleverd door Emilio Crespo, zanger van Sojourner die bij sommige songs als “Ghost Birds” vocal de grauwe en ruwe kant van de duisternis laat horen. “The Oldest House” klinkt pikdonker, een walm van intense duisternis doen je naar adem happen.
Light Field Reverie neemt je mee naar een donker gedachtengoed door de toegevoegde gothic en doom. Een intens geheel. We laten ons gewillig neervlijen in die donkere trance, zowel in de instrumentatie als in de vocals . De zachtmoedige stem van Heike straalt een soort hoop uit waardoor je dan ook prompt het licht ziet in die donkere tunnel.
Je komt terecht in een spook-/sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt en waar duister en licht een eeuwige strijd aangaan, zonder overwinnaar . Songs als “Dreamwalker” en “All Roads Lead Home” passen in het rijtje.
Het klankentapijt en de poëtische teksten dompelen je net onder in die unieke wereld; de fanntasie wordt geprikkeld en en een gevoelige snaar wordt geraakt in die intense duisternis.
Tracklist: Ultraviolet 06:52 The Oldest House 06:08 Ghost Bird 08:44 Another World 05:50 Dreamwalker 04:44 All Roads Lead Home 09:27
Gothic/Doom
Another World
Light Field Reverie
Witchrider is een alternatieve stoner rock groep uit Graz, gevormd in 2012. Het idee voor de bandnaam is ontleend aan slaapverlamming aka. 'Riding the witch'. De Oostenrijkse band profileert zich binnen de stoner rock. Onlangs verscheen een nieuwe plaat 'Electric Storm'; de titel dekt de lading … een elektrische storm ontketenen doet Witchrider zeker en vast.
Op “Shadows” worden de registers volledig open getrokken, in de gitaarriedels drijft Witchrider het tempo op. De explosieve drums en de gitaar lijntjes zijn een meerwaarde. Naast de typische gitaar/zang en drums voegt Witchrider soms elektronische klanken toe. 'Electric Storm' toont een Witchrider aan die stevig , energiek kan uitpakken. Ook het stormachtige “You Lied” en “I Am Confused” zijn de moeite, waarop stil zitten onmogelijk is. Op ingetogen momenten blijft Witchtrider harten raken,
“Keep me out of it” bezorgt je koude rillingen en is boordevol emotie, waarop je lekker kunt headbangen met de luchtgitaar in de hand. Prachtig.
De groovy, aanstekelijke, energieke werkwijze overtuigt , check nummers “First you break”, “It's crooked” en afsluiter “The Weatherman”.
De band wordt vergeleken met Foo Fighters en Queens of the stone age, maar beschikt ook over een eigen smoel. De elektronica is surplus. De songs stralen een typische stoner rock sfeertje uit,
Tracklist: Shadows (4:32) You Lied (3:32) Electrical Storm (4:42) I am Confused (3:07) Mess Creator (4:23) Let Go (5:10) First You Break (5:46) Keep Me Out of It (4:40) It's Crooked (4:24) Come Back (5:21) The Weatherman (4:41)
Stonerrock
Electric Storm
Witchrider
Op Rock Herk 2018 was één van de interessantste ontdekkingen Mantis. Deze alternatieve, noise, post-rock, pogojazz band - volgens de omschrijving op hun facebook pagina - is al sinds 2014 bezig. Het debuut 'Magnolia' zet Mantis zich definitief op de kaart.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/70904-magnolia.html .
Eind november kwam er een nieuwe plaat uit; deze release was eigenlijk vroeger voorzien maar door de algemeen gekende redenen uitgesteld.
‘Magnolia' is vergelijkbaar met het openen van de doos Pandora … Je weet niet waar je aan begonnen bent als je deze trip aanvat . Over een hobbelig parcours kom je tot gemoedsrust, en word je meegesleurd in een wervelstorm, een tsunami en een verwoestende orkaan. Eens alles om jou is plat gespeeld, kom je terug met beide voeten op de grond. Totaal buiten adem en verweesd., schreven we over 'Magnoilia'.
Die lijn kunnen we doortrekken op 'Glint'. Vanaf “Stereo No Aware” kom je in een landschap terecht, waarbij de band verrassend uithaalt en rustpunten toevoegt. Door de hypnotiserende inwerking, blijf je gespannen luisteren en genieten. Het leuke aan deze band is dat je er puur muzikaal geen speld kunt tussen krijgen; of ze het bewust doen of niet, ze zetten je steeds op het verkeerde been. Luister maar naar “Now, forever”. Wat een variaties. Mantis, zorgt voor een weemoedige sfeer, klinkt dreigend en experimenteert met geluiden. Alle registers kunnen worden opengetrokken, een oorverdovende climax volgt, om daarna weer die deugddoende gemoedsrust te doen neerdalen. Voortdurend schippert Mantis tussen die uitersten. “Low Well”, “Coal Maze” en “Now forever” balanceren hierin. Een interessante en avontuurlijke aanpak die wordt doorgetrokken tot het eindpunt “Pole Waste”.
'Glint' is een kleurrijke, gevarieerde plaat in het genre, die het bewandelde pad van de band verderzet. Een plaat die je omverblaast en je ontroert. Sterk overtuigend!
Tracklist: Stereo No Aware 05:59 Tropic Of Nothing 08:22 High Drought 01:35 Low Well 05:44 Coal Maze 05:15 Altamont 09:16 Now Forever 04:48 Hessian 04:49 Pole Waste 05:49
pogojazz/post-rock/noise
Glint
Mantis
De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud zijn al een tiental jaar bezig. Ze hebben intussen één EP en twee full albums op de markt, ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Nu is de nieuwste schijf uit, 'Torque'.
Na een op zijn minst wat vreemde intro , zijn we vertrokken voor een fris potje aanstekelijke progressieve rockmuziek. Op “Heat of Darkness” worden alle registers stevig open getrokken, en hoor je al hoe de heren elkaar blindelings vinden, strak in het pak, lekker opzwepend en lichtjes melancholisch. De weemoed vind je terug in de stem van Daan die alles uit de kast haalt om ons te hypnotiseren; een stem die ligt tussen Ozzy en Rob Halford.
Een verwijzing naar Judas Priest is subtiel aanwezig als je luistert naar een song als “Big Bang theory”, een klepper van circa zes minuten en het magistraal epische “Cloud overture”, een korte, krachtige parel die blijft hangen. Ook Dream Theater horen we, “Under the horizon”, door het sublieme gitaar- , bas- en verschroeiende drumwerk,
Armed Cloud beschikt over een eigen smoel en is met recht en rede één van de grote namen binnen de symfonische/progressieve metal in Nederland.
De erkenning naar een breed publiek blijft nog een beetje uit; bizar , want als je een nummer als “Wound in my heart” hoort, word je omvergeblazen door de stevige mokerslagen, . Stadionrock met een krop in de keel.
Wanneer de emotionele stem van Daan versmelt met de gitaar en drums, beland je in een emotionele rollercoaster. “Awaiting the sound of the chimes” is een meer dan twaalf minuten lang huzarenstuk, indrukwekkend, imposant en van een adembenemende schoonheid. Technisch sterk zowel qua instrulmentatie als qua vocals. Ook het spelplezier en de emoties spatten uit de boxen; je wordt diep ontroerd , en je kan uit je dak gaan. Het is een voortdurend schipperen in uitersten door die variaties.
Armed Cloud staat met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte, dus klasse band en klasse plaat!
Tracklist: Torque 01:39 Heat of Darkness 04:52 Big Bang Theory 06:13 Torque II 01:44 Cloud Overture 02:51 Under the Horizon 06:17 Wound in my Heart 05:49 Awaiting the Sound of the Chimes 12:53
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All’ (2017) en ‘Give Space’ (2018) liet de band al horen van vele markten thuis te zijn; ze verleggen hierbij jazz gerelateerde grenzen. 'Brick Smoke Basement' is net uit en krijgt door elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we
“Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren.
In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Na een bijzonder aanstekelijk en groovy klinkende “Brick Smoke Basement” horen we een band die alle kanten uitgaat en die ons doet wegdromen naar een kleurrijk landschap.
De band houdt van experimenteren met op z’n minst vaak vreemde geluiden en contrasten, als op “Malinka” . Op “No Blame” is het klankentapijt onheilspellend maar is de gemoedsrust niet veraf. “Dark Days” is live als op plaat een unieke parel in het genre. “Aime” brengt je in een onderwereld van donkere, spookachtige taferelen.
De band tast op ‘Brick Smoke Basement’ de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. “Een soort kortverhaal'' , vertelde de band ons in een interview. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.
Brick Smoke Basement 02:00 Malinka 04:36 No Blame 04:08 Dark Days 05:46 Aimé 04:05
KnightressM1 - Musicians, if it’s in your blood, have to play music. That’s the reason we’re here
KnightressM1 is the power rock trio around violinist, vocalist, pianist and composer Emily Palen. drummer Rob Ahlers (50FOOTWAVE, Kristin Hersh) and bassit Uriah Duffy (Whitesnake). For the studio album 'Dreams and Devastation' they enlisted the help of guitarist Mick Murphy; it results in a catchy power rock record, in which Emily's vocals form the common thread.
You can read the full review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80185-dreams-and-devastation.html
After this release we had a nice conversation with Emily. Of course, we were also looking at the future plans and how she is dealing with this crisis in which we live.
First of all, let us go back in time. How did the band come about?
I started KnightressM1 in 2011 as a way to put my own voice and instrument as the forefront. I had been a sideplayer for many years and reached a point where I needed to set all of those side projects aside and focus solely on my own music. I started writing the songs for KnightressM1 then, and quickly thereafter started playing with drummer Rob Ahlers who is on the album we just released ‘Dreams and Devastation’. The project was unique because I was fronting a rock band with the violin, and there is no guitar in the band. At first when people hear the band either from another room or they hear the album they assume it’s a guitar driving the sound but that’s all violin. I have been a violinist and pianist since I was 4, classically trained and also am deeply rooted in heavy rock/metal. I wanted to combine those two forces so I had to figure it out. How do I play violin and sing at the same time….that was a whole process to figure out. Splitting the brain in two and finding a rhythm. Now that feels natural to me and is my full expression. KnightressM1 has primarily been a power trio configured with myself on violin/vocals with a bassist and a drummer. I find that chemistry and pressure to be really electric. Conceptually KnightressM1 is about bringing a voice to the voiceless, telling the truth, being as authentic and raw as possible in each moment, and constant evolution. I let the music lead me, off whatever cliff that may be.
You are described as 'power rock' but I recognize a lot more than just power rock. How would you describe your music?
Power rock is an interesting term. I classify the band, for lack of a specific genre as hard rock/metal. Of course it doesn’t fall neatly into any of genre. It’s not orchestral metal even though it’s based on a violin. It’s not doom necessarily, it’s not straight up rock. I love to let the songs come through, to be undefined. I find that leads to the most inspired and organic music. However as I continue to hone the band’s sound I do seek a heavier, more saturated and powerful sound. The harmonic power that classical music has lends such a landscape of emotional overhaul, then you have the absolutely crushing foundation of the best of metal. That is the marriage I seek now. That level of power, balanced always by beautiful tone, harmony, eathereal aspects.
I do recognize influences of for instance gothic rock, or am I wrong?
No, you are correct. This is not a genre or influence I consciously sought however the subject matter I suppose is quite gothic. I have gone through, as many of us have, some very dark times and I find music is the greatest way to transform those moments so, a lot of the songs are written about dark aspects of human existence. I am not shy to go into the worst of the emotions and the most corrupt aspects of our society. Especially now we are dealing with such vast levels of dishonesty and harm that I find it imperative to tell the truth about it in my music and lyrics. I never liked music that just made you feel good, or just skims the surface. Be brave. Make me feel something.
Which music or bands are your biggest influences?
Currently, and this is a pretty consistent list : Architects, Bring Me The Horizon, Gojira, Sleep Token, Massive Attack, early Tool, DJ Shadow, Foo Fighters, Björk, Queens of the Stone Age, Brahms.
On the new record 'Dreams and devastation' we hear the story of a female galactic warrior, who comes to Earth to bring justice, chase away corruption and restore the truth. It is just that mystical, mysterious and extraterrestrial comes to the surface in my opinion. Where does this inspiration come from?
Is it the mystical, mysterious, extraterrestrial….yes. For many years I felt as if I was from another planet, another world. I’m fascinated and drawn to our origins past Earth. I am more grounded in my human self these days just because I have to get the work done in this physical world, and possibly I’ve embodied more of those star aspects so I don’t think about it so much. I do feel that we come from the stars, that we have higher aspects of ourselves, that our consciousness is so much more vast and enlightened than we typically give ourselves credit for. You know when you meet someone or see someone perform and you think….they’re a visitor from somewhere else. David Bowie and Prince are like that. So pristine, so powerful, so deeply connected. They are unwavering. I feel, however bizarre this sounds to some people, that there are so many of us on the planet now because we knew we would be in a crucial war on consciousness. We have information, legacy, consciousness, love, all of that we have to bring through to help this great turning. We come through as artists, musicians, energy workers, whatever work we do, we are bringing through star consciousness. It has this butterfly effect, sending ripples through of change that will help us get through the eye of the needle. So with KnightressM1, I created a galactic avatar, what my own star being might be ~ but as a universal mythical superhero. Hence the name KnightressM1. A female Knight. A warrioress. M1 is code for unity, her identifier. The songs are all rooted in that consciousness, and at times or perhaps most of the time if I’m lucky the words, sounds, codes in the colors, they all mean something in this greater truth of music as conscious power.
It's that mystical, mysterious and extraterrestrial that is constantly surfacing; And your vocal input that makes the jet float away like a blanket in warm winter days. attracts me the most. Your opinion about this thesis please?
Thank you for that. Embracing my voice was and still is certainly a process. I find it settles in the best when I am free from my own internal criticism, when I am most comfortable being myself. It took a lot of self love for me to be able to sing. The voice is so transparent. You can hear all of the vibrations of someone in it. Their inflections, their lies, their shame. I could hear my own terror and shame in my voice and practicing it through this band has helped me to release so much embarrassment just about existing. Everyone has a voice and its our birthright to use it.
Is this galactic battle often a subject within your music? Or are there other ideas bubbling up?
That galactic battle was definitely a major contributor of material for this first album, Dreams and Devastation. It was on my mind a lot, and definitely from that star aspect. As we get deeper into the nitty gritty of how that battle is actually playing out on the physical Earth my music has gotten more grounded in the human behavior. The battle looks a lot like psychopathy, government corruption, relational abuse, all the ways that our whole species is really under a spell that we need to break. We are in competition with each other to survive yet our survival depends on us being in community, the opposite of competition. Our lives really do depend on us waking up to that fact now. Every day is crucial now. What decisions will we make, do we follow the truth or stick our head in the sand? Are we being kind or cruel? Are we taking care of all sentient beings or are we being careless and harmful? It all matters now and the consequences of us being careless with each other are really piling up. It’s deadly. I think I am just so over glossing over the truth, and the truths that a lot of people will make fun of and attack. So I try to go into those subjects in my writing and be bold. We are all being lied to, gaslit, abused within this extremely deceptive culture we have and we have to break out. We have to. We don’t have time to lose.
What were the reactions to this new record?
The reactions have been amazing. So many amazing people worked with me on this album and it’s extremely fulfilling to be able to release it into the world and to be surprised by it’s reception. I get to meet people such as yourself, whom I would have never otherwise met, through this music. It’s nerve-wracking for sure to put out an album. I was freaked out the first few weeks, I think I just collapsed within myself. First off it was so much work, for a good 5 years. I really fought, through a lot of personal and professional situations to make this album what I thought it deserved to be, and now to have it out, and to look at the incredible artist I got to work with, it’s so moving to me. It has changed my life to go through that process and it’s just humbling, honestly to have someone, anywhere, listen to it. There’s a lot of music out there, and everyone wants to be a star. If someone hears it and gets it, really takes the time to listen to it and hears that internal message, that’s a huge honor. It's also been great to create violin as a front instrument. It’s interesting when people do hear the album and think, hey that guitar is great….it’s violin and it’s cool to put it out there in a different way. Violin gets pigeon-holed into a lot of weird places, but it’s actually a really powerful instrument, in rock and metal. You can drive a band with it.
I suppose that because of the corona crisis many of your performances could not take place either? What plans did you have to cancel?
Yes, I had to cancel a couple trips to Paris, but I keep trying! I was expecting to book a European tour to promote the album primarily. That’s what I had to cast aside obviously. I continued though with the record release and am just trying to navigate, stay up and prepared, keep producing music. This is not a time to rest or wait for things to go back to whatever we called normal. I can’t wait to go out on the road and play. I miss it so much. It’s also been a great pressure cooker to write, to push myself personally. What’s happening with the music industry though is crushing. The fact that every festival, every band booked, every major touring band, that’s all cancelled and it seems it will be the last thing to come back, with a threat from Ticketmaster to mandate vaccines, that’s been really hard to stomach. Life is not the same without going to shows. It’s awful. It’s really impossible to fit the energy of a live metal show through the cable of a livestream. I’ve seen some incredible broadcasts, but I know we all wish for shows to come back, sooner rather than later. I know for me and so many others our lives depend on it.
How do you as a musician (but also as a human being) deal with such a crisis?
I have to keep a sharp focus on my musical goals. If I can’t too deep into the weeds of the long term outlook of this I get really overwhelmed. Also frankly the government overreach of control and the level of basic dishonesty about what is really going on right now, especially in the United States is so overwhelming and depressing. So I have to keep my feet in the fire. What is the next song, what’s the next recording, what is next, what is next. Keep going. That’s what I do. I’ve used it to make myself strong, focused, casting things overboard I don’t need. Also if you have your finger on the deeper pulse of what’s happening, there’s so much that needs to be written about. Some of my favorite bands are dropping albums right now and I hear what they’re saying and thank god. They’re so good. It doesn’t matter if thousand of people are at the gig or not. Musicians, if it’s in your blood, have to play music. That’s the reason we’re here. So we’re here now. It’s time to push, to work, to create, to cut out the bullshit and to get to the point.
How do you personally think that music and culture, which are particularly hard hit alongside the catering industry, will survive this crisis?
It’s devastating. That’s my first thought. I was crushed to see all the amazing festivals, cancelled. All the tours these major bands had booked, cancelled. Tours booked by acts that are just breaking through, cancelled. That’s hard. I think that bands will survive though, who are seasoned in their own survival. Some of the most powerful bands have already gone through so much tragedy and hardship and it’s pretty clear they’re not dumb to what’s happening. They know shit is going down on this planet and they’re not going to let this mess stop them. Perhaps people or bands that really don’t have their emotional or interpersonal selves together will struggle. I find people who are creating, surviving, making it through are made of people who have done the internal work to be on solid emotional ground. You can’t traverse this landscape very well if you’re a narcissist or an abuser with skeletons in the closet. The time for that is pretty much over. The veils have lifted. So, I think it’ll be a filter that supports those creative people who are invested in evolution. If you’re not grounded in truth, a truth of collective wellness, perhaps you’ll struggle a bit more.
Live performance is not possible, are there any plans for live streaming? And how do you feel about concepts like that?
I’ve live-streamed a few times and it’s definitely weird. I always love playing, the players I have in the band are great and it’s always amazing to play together. It’s weird to fit all that energy into a screen and it’s nerve-wracking. I honestly hate the concept of live-streaming however, perhaps I’m warming up to it now. I just hate this situation and get so frustrated but, we have to adapt so I’m playing around more with the idea of live-streaming from home, creating a Twitch channel. There’s also something about being comfortable in your own skin, you have to get used to it.
Are there any plans for the future? And which direction are they heading in?
Another intergalactic journey is fine for me :) Yes, future plans are, recording the second album. Video for that album, the concept, what that story will be. Releasing that album and hopefully we will be able to tour by that time. The sound of the songs post Dreams and Devastation are already much heavier and I’m looking to really push into that arena. It was always be an intergalactic journey J I think there’s a lot of room to explore in tearing genre definitions down. Putting sounds together that we once thought belonged on separate albums. I’m currently wrestling with how to combine my own ends of the spectrum onto this album and to make it what my heart truly desires. I have a bad habit of denying myself that which I desire the most. Hopefully with this album I’ll be able to just surrender into the depth of what wants to be created, not what I think will be acceptable.
What are the real ambitions with this bond, outside world domination? Outside of world domination….what else is there? Just kidding
Real traction, a wide audience of people who resonate with the message, music that really takes off, that constantly evolves and challenges. I wish to be fully in my own expression of my art, at all times, and supported to be able to do that.
In order to elaborate on that, is there some sort of end goal?
I really don’t know about the end goal. I suppose I hope it’s never the end.
Thank you for this pleasant conversation, in these times it is difficult to buy your record and other merchandise at concerts please put some links below where fans can buy your merchandise?
Thank you so much for the gracious interview. I appreciate your time and attention so much.
My links are below
Dreams and Devastation is available on all music streaming and downloading platforms under KnightressM1: Spotify, Apple Music, Youtube, iTunes, Deezer, Tidal, TikTok, etc
The album can also be bought on Bandcamp with is the most artist supportive website to purchase music from:
https://knightressm1.bandcamp.com
Official Website as well as merch store:
https://www.knightressm1.com
Youtube:
https://youtube.com/emilypalen
Instagram: @knightressm1_band
https://instagram.com/knightressm1_band
Facebook:
https://facebook.com/KnightressM1
Twitter @KnightressM1
https://twitter.com/knightressm1
Linktree link for all links in one.
https://linktr.ee/KnightressM1
Ronni Le Tekro - My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is an American guitarist who moved to Norway around 2000. He was at the heart of The Rockats & The Havalinas. Ledfoot recently released a beautiful record, 'White Crow', about which we wrote: "Ledfoot is an artist, singer-songwriter and top musician who has made his mark on the rock scene throughout the years. He delivers adrenaline rush and goosebumps that make our rock heart beat faster" . He always invents himself, as he proves with his collaboration with Ronni Le Tekro (a Norwegian melodic rock guitarist, known from TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal and Mads Eriksen). The gentlemen worked together for the first time in 2009 on Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album 'Damned' in Ronni's studio. It clicked between these two master guitarists, a friendship was born and musical studio and live collaborations followed, but there was no real duo album yet. That time has now come. In October the duo released an album from 'A Death Divine'. You can read the review of this release here: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80046-a-death-divine.html About this release we had a pleasant conversation with Ronni Le Tekro. And went a little deeper into his immense career. Despite those many years in the music world, the man is still full of plans, as it turns out. Happy reading.
Ronni, you have been in the music world for many years. How did it all start?
I started playing guitar at the age of 10,formed my first band ROQUEFIRE in 1977 and established TNT in 1982.Since then i have released 13 studio albums with TNT,4 Live albums with TNT and 7 solo albums plus participated on countless productions
Who were your initial influences?
My initial influences was The Beatles as well as underground progrock and power pop. Such as City Boy, Be Bop de Luxe, Steve Hillage etc.
What is the biggest change for you, besides digitalization ?
The biggest change is the actual Hard rock Scene, that has become even bigger
What does the Norwegian folk and Blues scene look like?
Norwegian Folk and blues Scene I`m not that familiar with except LEDFOOT ,but I know there`s a lot of good stuff out there, especially in folk music
The reason for this interview is your collaboration with Ledfood, you've already worked together in 2009 how did that collaboration start?
I met Ledfoot for the first time when he came to our studio(www.studiostudio.no) to record his solo album with British producer John Fryer. Since then we worked closely on other artists` productions as well as participating on each other’s respective albums.
You also work together again for 'A Death Divine'. How did it go this time?
A DEATH DIVINE was a true journey through the musical possibilities you can create as a duo. It was a great studio session
I was especially impressed by the folk and blues atmosphere and the cross-pollination between the two of you. You find each other blindly. Would you like your opinion on this proposition?
Thank you for the kind words, and I think your theory is right. We blend sounds ,expressions and sensitivity into a unique blend of guitars that let the compositions breathe, It`s almost clairvoyant. We read each other’s minds.
I loved the way you guys go wild and wild on the one hand, but on the other hand you hit the sensitive chord. What were the general reactions to this release?
The general reactions have been very good. It’s certainly a different album that craves the listeners attention
In addition to this cooperation, you also have a solo career and are involved in many other projects. One of them is TNT, with which you will be releasing a new record in 2018? Can we expect something new from this corner?
Regarding TNT we`re on `hold`right now due to corona but will tour again next fall and in 2022
What were the reactions to ''XIII'' anyway?
‘XIII ‘got OK reactions although we hoped for better feedback. I think there are some brilliant songs on that album and we worked a lot with it.
Is there still time for a solo release?
I`m currently working on a solo album due for release in 2021.Very excited about that. It’s my main project right now.
Like many musicians, you, too, have suffered from the corona crisis. How did you survive this period as a musician but also as a human being?
During the corona crisis I have survived producing music and touring small venues as well as help from friends and families.
Many bands and musicians show themselves through streaming channels, as live concerts are difficult. How do you feel about this solution?
I feel that streaming concerts is nothing for me right now. It just feels weird and adds to the loneliness
How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think the culture and music business will be fine when the disease is gone. It will bloom
After all these years, do you still have ambitions or goals you want to achieve? In other words, what they have the general plans for the future
My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity. It would be nice to play Madison Square Garden one more time though. I will keep touring and creating as long as I can.
Let's keep it here, hopefully we'll see each other again 'on stage ' soon
Thank you for the interview and showing interest in our music
Drive by truckers - We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible
The pure unadulterated rock and alto country of Drive By Truckers is deeply rooted in the American Southern states and always creates pure energy on stage. The band has been on the road since 1996 and recently released a new record 'The New OK' (to be released on vinyl in December). We had a nice conversation with the band. Immediately we had a nice conversation about the past, present, corona times and the future of Drive By Truckers.
Hi, the band was born in 1996, which means that next year it will be 25 years old, that is quite a lot. What were the highs and lows so far?
Patterson Hood (DBT): It was quite the lovely delivery, despite occurring right after a tragedy. The nine months leading up to the birth of DBT was full of writing and creating and dreaming and planning. I had the name (as unfortunate as it turned out to be) and was literally trying to form my dream band while writing what became our second album (seems I can never do anything the correct or sensible way). Our first day as a band was a day of studio time I saved up for and booked on June 10, 1996. Two weeks prior to that, one of the players that was supposed to be in the band was killed in a car accident so the actual first day of DBT (the day we were born) there was a weird mixture of joy, musical elation and pure grief running through our veins and out our mouths and hands. Lows and highs, to the extreme, all on the very first day. That spirit has informed everything we have ever done since.
What do you think is the biggest change since the early years?
DBT: We have changed and morphed continuously ever since. Our first 2 albums were very influenced by old timey country and country soul, while also being influenced by hip hop (in subject matter) and punk rock (in delivery and attitude). Our 3rd album was a loud post-punk album where we basically played songs from the first 2 albums very loud and recklessly. The 4th album was Southern Rock Opera. Along the way we’ve explored power pop (Blessing and a Curse and The Big To-Do), country-soul and murder ballads (Go-Go Boots), an album celebrating loss and survival (English Oceans) and most recently a trilogy of albums about the social and political upheaval in the USA (American Band, The Unraveling and The New OK). We used to have personnel changes every few years but have had a rock solid lineup since 2013 that I hope to continue until I die or am forced to retire.
Are there things that you, knowing what you know now, would do differently?
DBT: First of all, the name of the band. It hasn’t really aged all that well and really doesn’t reflect what or who we are anymore. It was a drunken joke that ceased to be very funny the next day. Most people just call us DBT or The DBT’s anyway. If I was doing it over, I’d try to work at a more deliberate pace and most of the albums prior to 2014 or so would be at least 1 song shorter. Maybe 2-3 songs shorter in a few cases.
Some of your releases are concept albums. As I read in some of my biographies 2004' the dirty south' how did that idea come about?
PH: That one was the true followup to Southern Rock Opera (even though Decoration Day came out between them). It sort of took the threads of what we were talking about on SRO to their logical next place and explored socio-economic issues related to the deep south. Decoration Day (which is my favorite of the so-called classic period) was a more personal album about navigating the toll that chasing our dreams had taken on our lives and loves. There’s not much I would change about either of those albums.
Also 'Southern Rock Opera' was a real milestone, tell me more about it? The story behind it and so on?
DBT: It’s a coming of age story set amongst the post-civil rights south. I took the music of my youth and teen years (basically arena rock) and used it to soundtrack an exploration of the duality of the southern thing in all of its glory, hate and complexity. To make it the way we heard it in our heads, we had to relearn how to play and sing (for me, that took much longer than the time we made the album). We had this hugely ambitious project that we were committed to making but no money whatsoever to make it with so we had to be very inventive (and more than a little crazy) to pull it off. We recorded it in the upstairs of a uniform shop in downtown Birmingham Alabama on some borrowed DA-88’s (late 90’s digital recorders that were very unreliable and tempermental). Also, we were all fighting and broke and most of us were getting divorced while we were making it so it was kind of a mess, but it somehow worked out and changed all of our lives forever.
Your music is also often described as Southern rock, with a reference to Alabama. Is that a consciously chosen direction? why?
DBT: People call us that, I guess because of that album. I personally hate the term as applied to us. I would never ever call us that. To me, we are a Rock and Roll Band. We happen to be from the south, but so was Rock and Roll in its foundational state.
Up to there the past you recently released a new record from 'The New Ok'; how were the reactions so far?
DBT: We released 2 albums this year. The Unraveling came out Jan 30th. We had planned on touring all year behind that until the Covid-19 pandemic forced us off the road indefinitely. We ended up making The New OK and releasing it in October (it comes out on vinyl and cd in December). Both have been well received. So much of our income is based upon touring that it has been a really hard year for us (personally and financially) but working on The New OK definitely helped get us through it by giving us something artistic and creative to focus on while all of this was going on. Both albums seem to be getting a little bit of traction on some year-end lists and that’s always nice.
Does the title have an underlying meaning? In other words, is this also a kind of concept record or am I wrong?
DBT: When people would ask me how I was doing this summer, I would answer that “I’m OK, the new OK.” The title track kinda stemmed from that. I live in Portland Oregon, which like much of America was embroiled in a lot of protests after the police murdered George Floyd in May. Here, the protest became especially heated and Washington ended up sending in federal troops to try to stop them. (It didn’t work, it only made a bad situation much worse). I wrote the title track as well as a song called “Watching The Orange Clouds” during the protests and occupation. On a side note, it should be noted that the old hand signal for Okay has been taken over by white supremacists as a sort of secret handshake way of signaling each other. You see nationalists posing in pictures making that gesture. I would argue that the new ok is NOT OK. It’s not so much a concept album as the culmination of some themes we began exploring on our 2016 album American Band and continued on The Unraveling.
It is an album with material that partly comes from the sessions of the great ‘The Unraveling’, have I read somewhere? Is that correct?
DBT: We spent a week in Memphis at Sam Phillips Recording Service in fall of 2018. We ended up recording 18 songs. The majority of the last two albums came from those sessions. It was an extremely productive and musically fulfilling week. We also recorded three new songs this August, which was challenging since we live in four different states and I live on the opposite end of our country from the rest of the band. As a band we have generally recorded all of our albums live, playing together in one room room like bands did it in the old days. For the newest songs we had to improvise and embrace the technology that enabled us to record together separately. I would demo a song in my music room and send the track to our drummer. He went to (our producer) David Barbe’s studio and recorded a drum track to my demo, then they sent that back to me. I went into a studio here in Portland and recorded my guitar and vocal tracks then sent them to the rest of the band. Everyone added their parts than Barbe mixed it all. This was all done very quickly as we decided to make the album in late July and to have it out on vinyl before Xmas we had to have everything including artwork and liner notes turned in by mid-September. It was hard work, but actually very fun and creatively exciting.
I was very charmed by ‘The Unraveling’ earlier this year, I admit. So why release a record so soon after or does it have something to do with this crisis in which we live?
DBT: It has everything to do with the crisis of the day. Our country has been spiraling out of control for the last four years. Being stuck in quarantine and unable to go out and do our jobs was making us all crazy. We made The New OK as a way of getting out there, even though we couldn’t physically do so.
It's remarkable, after all these years, where do you keep getting your inspiration from? Because here, too, you're taking a completely different path, or am I wrong?
DBT: Thank you. We all work very hard at improving and are still chasing that album of our dreams. I’m still trying to write my best ever song. The band keeps getting better at playing and singing and performing. Life is a work in project and if you live right, it remains so until you die. I’d like to think that our next album will be quite different from any that we have ever made. I’m actually pretty excited about that, whenever it might happen.
You have been able to prove yourselves live, now that that is no longer possible for the time being, this is a serious cut in the bill. How do you, as a band, musician and human being, deal with such a crisis in which we live?
DBT: It has been a real challenge. Almost all of our livelihoods is based on getting out there and playing live. Our management and all of the great folks who work so hard behind the scenes to make it all work have had to work extra hard to invent ways to bring money in for us to live on. We have a pretty big archive of live shows recorded and have been putting some of them up on Bandcamp to generate funds. Our fans have been super supportive throughout this crisis. Also, several of us have been doing shows from home streaming for fans. I play every other Wednesday night on the site NoonChorus. I call it Heathen Songs and I have been playing themed shows, deep-diving into my catalog of songs. My partner Mike Cooley has been doing shows on the alternate Wednesdays and our multi-instrumentalist Jay Gonzalez has been doing some amazing shows periodically also.
How do you personally think that culture and music, which have been severely affected by these closures, will survive this crisis?
DBT: I’m very worried about it all. I wonder what there will be to come back to when this is over and we can resume playing. So many of our favorite venues are closing or have closed already. Same with theaters and restaurants. It’s been a nightmare through and through.
Let's also look to the future, what are the plans after this crisis?
DBT: We will be out playing wherever there is left to whoever is willing to come. We have been very conscientious about not wanting to be out endangering ourselves and our fans. We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible.
After all these years, are there still ambitions or goals that you definitely want to achieve with the band?
DBT: Absolutely. I am well into writing the next album, although I imagine it will be a while before we can record it. I have a book I have been working on for some time that I hope to continue working on. I have a solo album and a couple of side projects I would like to do also.
Thank you for this pleasant conversation, hopefully we can do it again face to face soon when you go down to Belgium for a concert
DBT: I would love that. Stay safe and hopefully see you soon. See you at The Rock and Roll Show!
Bert De Rijcke - Ik maak muziek voor de muziek, en de rest is een beetje bijzaak
Bert De Rijcke is een artiest, componist en elektronische kunstenaar , iemand die van vele markten thuis is. De man brengt , door de verschillende projecten via zijn eigen label 'Vintage Underground Label' uiteenlopend materiaal uit, meestal via de kanalen als spotify en bandcamp. Daardoor blijft hij vaak verborgen voor de grote massa, maar niet voor ons.
Recent hebben we meermaals aandacht besteed aan zijn releases. Voor een volledig overzicht daarvan verwijzen we jullie trouwens graag door naar de bandcamp pagina van het label: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/
We volgen deze kameleon binnen de elektronische muziek al sinds 2015/2016. De man heeft ontelbare releases uitgebracht, al dan niet met andere artiesten. Check het label maar even. In 2016 hadden we reeds een heel mooi gesprek met hem, we vonden het hoog tijd voor een update om te zien en horen hoe het hem na al die jaren is vergaan; Wat zijn de toekomstplannen en hoe gaat Bert om met de crisis waarin we leven?
Bert, mijn laatste interview met jou was in 2016. Er is ondertussen veel gebeurd, ik omschreef je vaak als een kameleon in de elektronische muziek. Wat waren totnutoe de hoogtepunten?
Goh … van hoogtepunten viel het eigenlijk wel mee, heb gewoon veel muziek gemaakt, allemaal op laptop met LINUX en vooral via internet wel actief geweest. En dan natuurlijk Kloot Per W tegengekomen, en daar samen enkele albums mee gemaakt, dat is misschien wel een soort hoogtepunt.
Ik heb je leren kennen onder het pseudoniem The Fox is My Friend. Maar ook Katteman. Aan welk heb je de beste herinneringen? En wat is het grote verschil tussen elk van hen?
The Fox Is My Friend, was een hele reeks van albums … allemaal gemaakt, binnen dezelfde set aan samples en geluiden … met Katteman, ben ik meer het live-DJ-Producen begonnen, een zeer experimentele en gewaagde manier van werken.
Ik moet zeggen TFIMF was zeer leuk en leerrijk maar Katteman was dan toch weer een stapje verder
Je hebt onder zoveel pseudoniemen muziek gemaakt dat niemand het haast kon volgen, en toch volg ik je al sinds het prille begin op de voet. Toch begon het eerder in de punk en stijlvarianten met Sinners. Hoe is die overstap ontstaan naar elektronische muziek?
Ik ben altijd zeer divers geweest in smaken van muziek. Punk was als jonge gast een ideale opstap om met muziek te beginnen, hoewel ik daarvoor al veel nummers, puur met gitaar had gemaakt … De overstap naar elektronische muziek kwam er vooral omdat ik al dat repeteren, optreden, en vooral altijd maar afhankelijk zijn van anderen, een beetje beu was. Plus ik maak muziek voor de muziek, mijn EGO, staat daar geheel buiten, en dat zorgt soms voor misverstanden. Zeker met al die aliassen. Ik speel in feite met dat EGO, zo van what’s in the name .. Het was me trouwens opgevallen, dat veel mensen, altijd op zoek gingen naar mijn persoonlijke inbreng of zelf-beeld, maar dat die invulling vaak niet klopte. Soms kreeg ik zeer rare reacties van mensen, als of ik een narcist zou zijn of zo van die dingen … En die Punk ja .. uiteindelijk is dat ook zeer relatief, en vrij beperkt qua muzikaliteit, dus vond ik het een goed moment zo op mijn 32 om met iets nieuw te beginnen. Altijd die scenes, en muzikale sektes met hun regeltjes en vooroordelen, en vooral de tegenstrijdigheden daarbinnen, was ik totaal beu. En met het producen, heb je totale vrijheid. Het live-aspect is daar mss een pak minder, maar live mik ik niet zo op veel dingen. De muziek die ik uiteindelijk maak, is ook niet echt om op te dansen, (buiten tracks van B//Man en de drum & bass van The Fox Is My Friend) Katteman en nu ook het vervolg, is echt meer gericht op internet, via bandcamp en soundcloud en enkele DIY releases op CD
Je hebt ook steeds gebruik gemaakt van digitalisering, zoals spotify, bandcamp , soundcloud enz ; je hebt zelfs een platenmaatschappij opgericht. Daardoor kon je een ruimer publiek aanspreken. Maar heeft het ook iets opgebracht? Financieel of zo?
Ik ben echt iemand van Trial-Error, ik probeer veel, of heb een bepaald idee, en dan werk ik er naar toe, maar niks is absoluut … Ik heb inderdaad een periode tussen 2017 en 2020, het project uitgebreid, en ook andere artiesten beginnen promoten en zo samen op een site gezet, en eens een tijd op bandcamp. Maar eigenlijk kostte dat zeer veel tijd, plus een stuk kosten, dat voor hetgeen je maar terugkrijgt. Ik werkte ook niet met contracten en dergelijke, en ja, dan moet je op een moment toegeven, dat de meerwaarde voor jezelf wat achterwege blijft, vandaar dat ik na 3 jaar, besloot, om niet langer dat “label” ding uit te baten.. en financieel, stelt dat allemaal weinig voor .. heb het allemaal met “de kleine vergoeding”-regeling kunnen bekostigen, maar big bucks moet je niet verwachten … het ding is wel dat Vintage Underground Label, een schone noemer is, om de jaren tussen 2015 en 2020, samen te vatten
Wat zou je van al die kanalen die je hebt gebruikt de doorsnee artiest het meest aanraden? Waar heeft hij of zij het meest aan, op veel vlakken? Erkenning zowel als financieel?
Financieel, zou ik niets aanraden, de gemiddelde view, brengt 0,008 € op … en dat is echt peanuts, voor de rest zijn die kanalen, ideaal om jezelf wat te promoten en bereik te creëren zeker als je ze wat weet te combineren en zo actief mensen tracht aan te spreken,
Erkenning en geld, daarentegen daar moet je wat chance mee hebben, als er een track of song wordt opgepikt, zien dat je werk geregistreerd is bij Sabam, en dan kan er wel eens een centje in de pocket vallen. Of ja proberen op de radio te komen, maar daar past mijn muziek, niet echt zo in het plaatje, toch niet bij de Radio2’s en MNM’s van deze tijd
Je hebt ook samengewerkt met prachtige artiesten als Kloot Per W. Toch geen klein bier, hoe is die samenwerking ontstaan?
Heel toevallig, ik zat even op facebook, en hij sprak me aan … zo hebben we wat dingen in elkaar gestoken
Toen ik je in 2016 de vraag stelde of er een soort einddoel was, antwoordde je: ‘’Op het moment is de inspiratie even zoek, en lijkt het wel dat een bepaald doel is bereikt. Maar er zijn zoveel mogelijkheden binnen deze muziek, dat eens die inspiratie terug komt, we weer wel wat andere platen uit onze mouw zullen schudden''. Dat lijkt me precies nu ook het geval; Of heb ik het mis? Ik kreeg veel mails dat je je project in de koelkast gaat stoppen. Waarom?
Ah maar dat is een stuk misverstand. Vintage Underground Label, met de projecten B//Man, The Fox Is My Friend, Zen Monkey en Katteman, blijft online staan … maar ik werk daar niet meer aan verder. Heb investeringen gedaan in nieuwe PC, software en hardware, en ga nu puur onder een nieuwe naam, die nog bepaald moet worden, nieuwe dingen maken. Dus eigenlijk is Vintage Underground Label, een project dat 5 jaar geduurd heeft, allemaal met Linux Ubuntu gemaakt, en daarom past dat ook allemaal samen, en vond ik 2020 een mooi jaar om af te sluiten.
En aangezien de nieuwe muziek, weer geheel van een andere slag is, koppel ik dat liever los.
Is het uiteindelijk de bedoeling alles verder op plaat uit te brengen, of kunnen we je muziek nog steeds enkel online beluisteren? Sommige heb je ondertussen wel op schijf uitgebracht?
Ja inderdaad, ik werk vooral via bandcamp. Het streamen,zoals I-Tunes en Spotfy daar staan nog enkele dingen op, maar komt wss niks meer bij, aangezien de opbrengst zo schraal is. Dus ja, als het budgettair haalbaar is, breng ik wel eens een nieuwe plaat uit … Hangt wat van de vraag af, als ik weet dat er genoeg mensen interesse hebben, durf ik wel al eens iets op manuele schijf (cd of vinyl …) uitbrengen .. Voor de rest bandcamp.
Op jouw inspiratie stond geen einde, dat heb ik altijd zo prachtig gevonden. Elke release was weer iets heel anders, en die volgen elkaar in een razend tempo op. Je hebt ze ook live voorgesteld. Hoe waren de reacties? En heeft het deuren geopend?
Dat live-ding, dat staat nog niet op punt. Ik kan natuurlijk altijd een DJ-set geven met eigen materiaal, maar ik weet dat er meer inzit. Heb nu Ableton aangeschaft en dat biedt ineens meer mogelijkheden, maar dat moet nog eens goed uitgewerkt worden, zou tof zijn moest ik als het echt eens LIVE wordt, er nog wat muzikanten kan bij betrekken, ofwel zelf een hele set uitwerken .. bwa … dat is nog voor verdere toekomst.
Laat ons eerlijk zijn, Bert, moest je dit als Amerikaan of zo hebben gedaan was je een beroemde DJ die op grote festivals stond. Of zie ik dat verkeerd? Hoe komt het toch dat het in ons land als Belgisch super talent – dat jij zeker bent – zo moeilijk is om echt door te breken denk je?
Veel is politiek en media. En veel goede dingen blijven vaak ver weg van de Radio-Tv-radar. Doet me denken aan Evil Empire Orchestra, een top band, en klasse zangeres, die er nog goed uitziet ook, maar in België wordt doodgezwegen, nooit op de radio, maar in Nederland op handen wordt gedragen, jaren op elk festival gespeeld heeft. Ik snap dat ook niet. Het is al lang niet meer zo, dat talent alleen voldoende is. Het moet allemaal verkopen met een strikje rond. Of het mag niet te vernieuwend of alternatief zijn, of politiek of ja …
De Poppenspelers van de hedendaagse muziek-industrie, zijn daar ook niet mee bezig, dat gaat enkel om geld en business. En daar horen veel stijlen van muziek of het inherent talent, helaas niet bij. Het is tegenwoordig al Mainstsream wat de klok slaagt, allemaal binnen de lijntjes van het wenselijke en wat “een meerderheid” van mensen goed vindt. Niels De Stadsbader bijvoorbeeld … op enkele jaren tijd meer als 2 miljoen views op Spotify, maar in feite pure suiker van de muziekindustrie, een concept uitgewerkt, een beetje kinderliedjes voor volwassenen zeg maar … Zet dat tegenover de dingen die ik al gemaakt heb, en je begrijpt het vast. Veel mensen zijn ook niet zo met muziek bezig, dus die luisteren ook maar naar wat er op de radio gespeeld wordt. Dus ja, als je veel play-time hebt, dan brengt dat zeker op. Maar erg vind ik dat niet, ik zeg het … Ik maak muziek voor de muziek, en de rest is een beetje bijzaak.
Laten we het ook eens over deze corona tijden hebben, Bert. Je werkt sowieso van thuis uit, maar heeft die crisis waarin we leven met jou ook iets gedaan als mens, muzikant en componist?
Het raakt ons allemaal, die Corona … maar het is niet direct, dat het iets met mijn werk te maken zal hebben of dat ik er iets mee doe. Shit happens
Hoe denk je trouwens dat de muziek deze crisis zal overleven?
Ik denk dat ze vooral werk moeten maken van die online-rechten, door een betere verdeelsleutel in te voeren bijvoorbeeld en meer steun vanuit de overheid, voor mensen die professioneel met muziek en kunst bezig zijn
Nu je blijkbaar klaar bent om een bladzijde om te slaan, zijn er al nieuwe plannen? Zo ja welke?
Vooral veel studie en experiment, ableton van binnen en vanbuiten kennen, en gaande weg wat dingen in elkaar steken. Maar deze keer niet zoveel of zo snel als de eerste jaren… Beke zien hoe het loopt, proberen zo min mogelijk dingen vast te pinnen, en zo zien wat we uit de mouw kunnen schudden
Is het de bedoeling om blijvend gebruik te maken van digitalisering of wil je met je label andere paden bewandelen?
Het stukje label, is in feite wat gedaan, maar nog steeds beschikbaar/beluister baar online … en het nieuwe/toekomstige project, zet ik liever los van die vorige jaren, maar hoe ik het ga aanpakken, dat moet ik nog eens goed bekijken
In elk geval, om dit interview af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities? Iets met films?
Blijven bezig zijn, dat is vooral de clou en welke kansen zich gaande weg aanbieden, dat zullen we wel zien … Muziek voor een film, zou zeker een leuke uitdaging zijn, of misschien op termijn eens iets live doen, en zo niet, dan blijf ik rustig verder sleutelen aan de muziek
Bedankt Bert, voor dit fijne gesprek ook al is het deze keer via mail. Ik hoop dat ik binnenkort nog eens iets van jou hoor, het waren 4 heel verrijkende jaren, en ik ben zeer blij jou te kennen. Jouw elektronische denkwijze opende ook bij mij nieuwe deuren ?
HEISA - We worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk dat muziek en cultuur een sector is die je gewoon niet kapot kunt krijgen
HEISA is het schoolvoorbeeld van een band die, waren ze Amerikanen of zo geweest, met hun intense post/math rock, de grote podia onveilig zouden maken. HEISA is het project rond de talentvolle muzikanten Jacques Nomdefamille (vocals, keys en bass) , Koen Castermans (gitaar & backing vocals) en Jonathan Frederix (drums & backing vocals). Met 'Joni' voegen ze hun talenten samen in een onaards aanvoelend geheel. Onze recensent schreef er het volgende over: “Wie iets meer zoekt in muziek dan de doorsnee ruis die we te horen krijgen zal hier op ‘Joni’ zonder twijfel aan zijn trekken komen.
Kwaliteit komt altijd bovendrijven zeggen ze. Wel, hier is ze aanwezig en deze band heeft alles om het buiten de landsgrenzen te maken. Dit wordt zeker één van de platen in mijn top tien voor 2020! De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78476-joni.html We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met gitarist Koen Castermans en drummer Jonathan Frederix. En uiteraard ook over deze corona tijden en hoe je daarmee omgaat; tot slot keken we ook naar de toekomst van HEISA.
De band wordt vergeleken met bijvoorbeeld Tool of Battles. We houden niet van namedropping, omdat deze band vooral over een eigenzinnige smoel beschikt. Wat is jullie mening hierover?
Koen: Ik snap dat ergens wel, ik ben opgegroeid met Tool. Al vind ik dat we meer en meer de richting van onszelf uitgaan. Langs de andere kant heb ik die vergelijking met Tool altijd een beetje raar gevonden, we zijn geen metal band. Misschien zit er wel iets in, maar dat is dan zeker niet echt bewust.
Jonathan: In de eerste plaats bedankt om te zeggen dat we vooral over een eigen gezicht beschikken. Het is echter ook wel begrijpelijk, mensen willen altijd wel vergelijken met iets, of in een hokje stoppen. Als een soort raakpunt.
Koen , je zegt ‘we zijn geen metal band’ maar dat is Tool toch ook niet echt naar mijn mening? Net als Nine Inch Nails die ook soms in dat hokje worden geduwd. Ik heb dat zelfs geschreven over jullie plaat ‘Joni’. Persoonlijk vond ik het eerder het perfecte huwelijk tussen de sound van bijvoorbeeld Nine Inch Nails en Tool …Je mening graag?
Koen: Ik ben een beetje verrast, want ik luister eigenlijk nooit naar Nine Inch Nails, dus ik heb geen idee waar dat dan vandaan komt.
Jonathan: Ik ken eigenlijk maar een nummer echt, dat is ‘Hurt’ dan nog enkel doordat het een nummer is dat Johnny Cash heeft gecoverd.
Koen: ik ken er wel een paar, maar ik heb altijd gedacht dat het niets voor mij is, dus die vergelijking verwondert me wel ergens. Het gebeurt me echter nog wel vaker dat mensen iets herkennen in die muziek, die ik dan niet merk. Dan ben ik daar wel door verrast, maar goed. Ik hoop dat ze het dan goed vinden, en vergelijken met een band die ze goed vinden.
Wat mij betreft zeker ! Ik ben een super fan van NiN. Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen?
Jonathan: Jacques en ik hebben eigenlijk elkaar leren kennen doordat we met onze band nogal dikwijls samen op het podium stonden, ook al kwamen we uit heel andere genres. Ik zat in een indie rock /pop band en Jacques in een postrock/indie band. En dat klikte wel tussen ons. Dus zijn we wat samen beginnen jammen. En vonden dat het wel leuk was om daar iets meer mee te gaan doen. Jacques wees me erop dat hij iemand kende waarmee hij geregeld ging jammen en dat ik daar goed mee overeen zou komen, en zo zijn we bij Koen terecht gekomen. Het klikt eigenlijk meteen tussen ons drie. Koen had nog enkele nummers liggen, en zo is de bal aan het rollen gegaan eigenlijk.
‘Joni’, jullie debuut, kreeg van onze reporter een zeer lovende recensie. Ikzelf vond vooral dat jullie muziek grensverleggend kan zijn; indien jullie een buitenlandse band zou zijn, waren jullie nu wereldberoemd. Is dat niet een beetje een Belgische probleem? Je mening?
Jonathan: Ik hoor dat wel vaker die stelling ‘een Belgisch probleem’. Ik heb geen idee, maar we horen dat wel vaker. Het is uiteraard een fijn compliment.
Koen: Ik heb wel gemerkt, als het geen corona was geweest dat het wel anders had kunnen verlopen eigenlijk. Vooral dan wat optreden betreft, we hebben wel wat concerten kunnen doen. Maar we zouden met deze plaat uitgebreid op tour zijn kunnen gegaan, en ook in het buitenland. Normaal stonden we op ArcTanGent dit jaar. En we hebben ook wat fans in Engeland. Dus dat had wel veel kunnen doen als we wel hadden mogen optreden.
Is het niet zo dat het als Belgische band moeilijker is om door te breken? Door het feit dat de Belg sceptisch staat tegenover eigen kweek, een beetje chauvinisme zou mogen vind ik. Je mening? ?
Jonathan: Een Belg is van nature uit gewoon kritischer over zichzelf volgens mij. Dat maakt ons misschien minder toegankelijk. Ook wat Belgische podia op festivals en zo betreft.
Wat waren de algemene reacties over jullie debuut?
Koen: De reacties waren algemeen zeer positief moet ik zeggen. Niet alleen de reacties, maar onze muziek wordt ook frequent wel ergens gespeeld, dat verrast ons wel want wij brengen niet echt mainstream muziek om het zo te zeggen. We zijn dus zeer blij met zowel die reacties, en dat onze muziek wordt opgepikt.
Toen we HEISA in 2018 zagen optreden op Sonic City festival in Kortrijk , viel me op hoe graag jullie experimenteren met een sound; ook visueel wordt de fantasie geprikkeld. Komt jullie muziek live nog beter over? Hoe zie je dat zelf?
Koen: Ik denk dat dit twee kanten heeft eigenlijk. Wellicht maken we wat complexe nummers, die live eerder opgevangen worden omwille van hun energie. Op plaat is het dan weer gemakkelijker om de structuren te volgen omdat de mix ervoor zorgt dat het wat overzichtelijker wordt. Eerder verschillende ervaringen dus.
Het is zo dat jullie muziek visueel is, en daardoor op het podium beter tot zijn recht lijkt te komen. Je voelt ook dat jullie elkaar blindelings vinden. Hoe lang spelen jullie eigenlijk al samen?
Koen: Een jaar of vijf ondertussen. In 2015 zijn we eigenlijk begonnen met live te spelen. Rond de jaarwisseling 2014/2015 zijn ook de eerste nummers geschreven.
Door die corona crisis zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen. Welke?
Koen: Onze release shows hebben we niet kunnen doen. We hadden zeer veel optredens op de planning staan, dus ja.. Maar eigenlijk al bij al hebben we het er nog goed vanaf gebracht. We hebben de plaat uitgebracht, veel reviews. Ook in de zomer toch wat coronaproof optredens kunnen doen. Daar zijn we dankbaar voor.
Jonathan: En ook veel optredens zijn gewoon verplaatst, zo zijn we weer opgenomen in de line up van ArcTanGent . Dat is toch al iets om naar uit te kijken!
Hoe ga je als muzikant, artiest maar ook als mens om met zo een crisis waar we nog steeds in leven? Leven jullie van je muziek?
Koen: Het is een voordeel dat ik er niet van leef eigenlijk, ik heb voor 70% nog een ander vast inkomen, dat scheelt toch veel. En algemeen? Doordat we begin dit jaar een nieuwe plaat hebben uitgebracht, is de druk wat minder om meteen nieuwe muziek te moeten schrijven. Ook al zijn we daar toch stillaan terug mee bezig.
Jonathan: Ik leef er ook niet van, dat is wel een voordeel. Ik geef drum les, ik neem hier en daar wat op en mix af en toe. ik ben schrijnwerker en ik maak zelf drumstellen uit massief hout; moesten er geïnteresseerde muzikanten zijn, kom gerust testen! https://mafketeldrums.be/ , https://www.facebook.com/mafketeldrums (<< op facebook valt meer op te zien voorlopig.)
Koen: Wat me bij de tweede lockdown wel opvalt, ik heb zogezegd meer tijd om te schrijven, maar stel dat altijd maar uit daardoor. De motivatie is toch anders, en dan komt het er uiteindelijk vaak niet van. Het is niet echt geweldig voor de inspiratie om er zo wat uit te zijn.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Jonathan: Ik denk wel dat er een soort concert circuit zal blijven bestaan, misschien wat kleinschaliger en underground. Maar dat zie ik niet verdwijnen. Wel veranderen.
Koen: Ik vind het eigenlijk wel grappig, we worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk muziek en cultuur een sector is die je niet kapot kunt krijgen. Het financiële aspect is natuurlijk wel een probleem en dat zal wel zorgen voor faillissementen en zo. Maar muzikanten gaan altijd op zoek gaan naar muziek, mensen die optredens willen doen of organiseren zullen dat ook altijd blijven doen. Ook al zal het, zoals Jonathan zegt, wat meer terug van de underground moeten komen.
Hoe zie je de evolutie voor een band als HEISA?
Koen: We zijn volop bezig aan nummers voor een nieuwe plaat, en zijn toch wel stilaan daar naartoe aan het werken eigenlijk. Het uitbrengen van een nieuwe plaat. Live optredens is nog een groot vraagteken, maar op vlak van muziek maken en uitbrengen lukt dat zeker bij ons.
Jonathan: Ik zou eigenlijk heel graag onze set akoestisch willen brengen. Daarmee kan je op heel kleine plekjes spelen zoals huiskamer concerten En dan kun je toch gewoon live blijven spelen. Dat moet zeker mogelijk zijn.
Misschien nog een andere mogelijkheid via Streaming? Hoe sta je tegenover die live streaming van optredens en zo?
Koen: Ik ben zeker ‘pro’ als dat op een kwalitatief goede manier gebeurd. Zonder het aanbieden van die degelijke kwaliteit, hoeft dat voor mij niet , moet ik toegeven. Om van thuis uit naar een concert te zitten kijken, het doet me persoonlijk niet zoveel. Maar ik ben wel blij dat het er is, en het schept dus zeker ergens een mogelijkheid. Misschien dat we iets in die richting volgend jaar kunnen doen.
Jonathan: Ik sluit me daarbij aan, als het van goede kwaliteit is, ben ik daar zeker voor te vinden. Ik kijk heel vaak naar live sessies en zo, maar ik wil dus vooral spelen en op een podium staan. Dus als dat op die manier kan? Waarom niet. Maar liever voor een publiek.
Iemand zei me in een interview je kunt dat ook maar eenmalig doen?
Koen: Dat ook ergens, het zou wel interessant zijn om bijvoorbeeld onze nieuwe nummers op die wijze voor te stellen. Er zijn al vage gesprekken daarover om in januari of februari iets te doen in die richting, maar dat is nog allemaal een groot vraagteken.
Wat zijn de verdere plannen voor de band, een nieuwe plaat of zo?
Koen: Er zijn eigenlijk nog geen concrete plannen daarvoor nee.
Jonathan: Die nieuwe plaat gaat er zeker komen, maar wanneer is nog een groot vraagteken dus.
Jullie nieuw materiaal , welke richting gaat dat dan uit? Dezelfde richting als ‘Joni’?
Koen: Meer death metal (haha) nee maar meer de richting Radiohead meets Battles dan uitgesproken Tool invloeden. Laat ons maar zeggen. Qua donker of licht? Een beetje daar midden in.
Ik stel voor meer drums. Wat denk jij Jonathan?
Jonathan: Sowieso meer drums uiteraard (haha) Ik ben eigenlijk wel bezig met het maken van percussie blocks en dergelijke, en die wil ik toch aan de band toevoegen.
Naast HEISA zitten sommige van jullie ook in andere projecten, hoe valt dit te combineren. Want een band als PEUK boomt ook wel tegenwoordig.
Koen: Jacques zit nog bij PEUK. Ik persoonlijk ben enkel met HEISA bezig.
Jonathan: Ik speel dus wel bij heel wat projecten. Ik speel bij Biezen, WabiSabi (funky band in Gent), Down the Lees, en ik heb een performance/muziek project met mijn vriendin: Koleega.
Hoe combineer je dat?
Jonathan: HEISA is meer een lopende trein en die andere projecten eerder sporadisch dus dat valt goed mee.
Maar het belangrijkste project is toch HEISA?
Koen: Voor mij sowieso. Ik ben niet echt op zoek, ik hou me liever aan één project. Ik schrijf soms wel nummers voor mezelf. Maar ik heb het moeilijk om me aan iets anders te binden, ik ben heel eigenzinnig en HEISA is zo een eigenzinnige band waar ik het meeste in kwijt kan.
Je zegt, je schrijf songs voor jezelf. Geen interesse voor een solo plaat?
Koen: Eigenlijk wel, maar ik ben geen zanger dus ja…
Je hoeft geen zanger te zijn om een solo plaat uit te brengen
Koen: Soms komt dat wel naar boven om daar solo iets mee te doen zoals bijvoorbeeld een extreme metal plaat maken, of dan weer eerder een sferische akoestische plaat of zo. Maar dat komt er niet van omdat ik eigenlijk altijd zoveel beweeg van het ene uiterste naar het andere.
Jonathan: zeker interesse. Ik ben wel bezig met samples en zo, en experimenteren met klank beeld en die richting uit. Dus ooit kan dat er wel van komen dat ik daar solo iets mee doe. Voorlopig nog niet. Dat kan zelfs alle kanten uitgaan dan wat ik doe met HEISA zelfs.
Is er voor de band ook een soort einddoel? Wat zijn je ambities?
Koen: Een zo groot mogelijk publiek bereiken, eventueel zelfs internationaal als dat kan.
Jonathan: In de richting waar we nu zitten verder doen, blijkbaar slaat het zelfs aan voor de radio en dat hadden we toch niet verwacht eigenlijk , dus dat is hoopgevend.
Moesten jullie de kans krijgen om dankzij een pop plaat door te breken naar een ruim publiek, zouden jullie dat doen?
Koen: Als we ons daar alle drie goed bij voelen en onszelf niet moeten verloochen? Dan wel. Maar een pop plaat uitbrengen waar we niet achter staan? Nee, dat liever niet dan. Maar als WIJ dat willen doen, dan is dat iets dat wij willen doen en dan staan we daar wel achter. Om nog eens terug te komen op ons einddoel. Dat is wat ons betreft dus nog altijd goede muziek schrijven en blijven schrijven waar we dus – zoals hierboven aangegeven – echt allemaal achter staan. Dat is en blijft ons hoofddoel eigenlijk als band en muzikant.
Jonathan: Ik sluit me daarbij aan, en ook dat onze muziek bij een mens zoveel kan doen dat die daardoor emotioneel of zo wordt geraakt… Dat is ook een doelstelling op zich, als we zo muziek kunnen maken die iemand raakt. Zo goed mogelijke muziek maken dus.
Om af te sluiten, waar kunnen fans uw merchandiser aanschaffen ‘online’? geef gerust enkele links
https://maywayshop.bigcartel.com/
https://heisalovesyou.bandcamp.com/album/joni
Nederlands 
Français 
