The Whereabouts of J. Albert is het project rond Joeri Dobbeleir die ook bij Krautrock formatie MOTOR!K zit en van vele markten thuis is. Elk van de bandleden heeft trouwens al wat watertjes doorzwommen. Het zorgt voor perfect afgewerkte parels als het debuut in 2017. In De Casino, Sint-Niklaas kwam The Whereabouts of J. Albert zijn nieuwste plaat 'Methodology' live voorstellen. Hun zwevende mooie muziek, en die bijzonder warme vocale aankleding voelt aan als een warm deken tegen ijskoude dagen.
De nieuwe schijf werd onder de loep genomen. Eentje van intense warmte en duisternis , om van te genieten en die je hart sneller doet slaan van innerlijk genot.
Neem nu opener “The Black Hour” waarop de gitaarlijnen en drumpartijen je in donkere gedachte doen wegzweven naar verre oorden.
De stem van Joeri is iets speciaals en zorgt voor innerlijk genot. De luisteraar wordt ingepakt en verdoofd door hun sombere sound . “Methodology” en “We don't have forever” dompelen je er meteen onder , en we worden tot tranen toe bewogen. Het tempo durft de hoogte in te gaan , klinkt aanstekelijk en je zweeft over de dansvloer. “All My Trials” is een fijn voorbeeld. Zonder dat er geluidsmuren worden afgebroken, worden het hart en de gevoelige snaar diep geraakt. Nergens wordt het te treurig of te somber. Songs als “Tantalus”, “Common Ground” en “The Truth of the matter” brengen je in een donker sfeertje , maar geven de kracht er tegenaan te gaan.
De plaat 'Methodology' past dus perfect in de tijdsgeest, om die donkere gedachte te relativeren en een plaatsje teg even
De band heft een eigen gezicht! Artiesten als Mark Lanegan , Leonard Cohen, Nick Cave passeren de revue. The Whereabouts of J. Albert bidet diezelfde warme uitstraling van hen, die je bij het nekvel grijpt , de donkere gedachte een plaats geeft en de demonen verdrijft; wat ons steeds opnieuw weet te overtuigen!
Tracklist: The Black Hour - Methology - We don't have forever - All My Trials - Blow By Blow - Tantalus - Common Ground - The Truth of the matter - The Inconsolable Longing
Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; zelf treden ze op in volledige duisternis en live doen ze onze ziel branden in de Hel. Een podium in vuur en vlam. Telkens de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, balancerend op oorverdovende en hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band geen tipje van de sluier zien. Een mysterieuze walm is en blijft aanwezig.
Meteen wordt dit duidelijk op “Akte VIII”, een parel van een song waarbij doom en stoner elkaar vinden binnen een donkere totaalbeleving; het werkt adembenemend op je gemoed en pijnigt je ogen als er zonlicht is.
'Quelle' is een plaat die je in zijn geheel best beluistert. Elke song sluit perfect aan op de volgende, waardoor een soort verhalenlijn ontstaat; een reden van weinig of geen vermeldingen naar titel songs . De impact is steeds hetzelfde. Briqueville dompelt ons steevast onder in een doom sfeertje. “Akte XIII” is een mooi voorbeeld van intense spanning , dreiging, opwinding en ingetogenheid. Een intense totaalbeleving, die je naar een punt van waanzin kan drijven. De sterkte van Briqueville is trouwen dat ze geen snoeiharde metal nodig hebben.
Briqueville flirt voortdurend tussen stoner en doom, prikkelt de fantasie prikkelen, verrast aangenaam en zet je op het verkeerde been . Ze slagen er steeds en verve in.
En het mysterie rond de band blijft overeind staan …
Briqueville brengt met 'Quelle' een overtuigende plaat uit, een meesterwerk en doet de aarde onder onze voeten op een verschroeiende wijze naar een kookpunt stijgen. De putten van de Hel gaan volledig open, en de vuurtongen likken onze voetzolen. Indrukwekkend wat Briqueville ons voorschotelt.
De band weet ons te verbluffen met een donker meesterwerk. Wie had gedacht dat Briqueville zijn ware gelaat laat zien, komt bedrogen uit, de vraagtekens rond wie ze nu echt zijn blijft. Zo hoort het gewoon, een geheimzinnige band die de ene na de andere parel uitbrengt , na al die jaren. We hullen ons dan ook graag in complete duisternis; een duisternis die ondanks de dreigende ondertoon nooit pijnlijk aanvoelt, maar eerder deugd doet als een donker deken tegen koude winterdagen.
Tracklist: Akte VIII 06:04 - Akte IX 05:35 - Akte X 14:32 - Akte XI 05:11 - Akte XII 04:57 - Akte XIII 6:22 - Akte XIV07:17 - Akte XV 08:15
Stoner/doom/psychedelische metal
Quelle
Briqueville
Labadoux bubbelt 2020 - Labadoux bubbelt in 2020
Labadoux bubbelt 2020
Festivalterrein
Ingelmunster
2020-10-09 t-m 2020-10-11
Filip Gheysen
Ja, ook wij hebben heel wat afgefietst tijdens de lock-down. Het eerste weekend van mei was ons stalen ros onweerstaanbaar aangetrokken naar de Wantebrug. Daar stond een mooie affiche aan één Herashek, eenzaam te flapperen in de wind die vrij spel had over de lege weide. Geen grote tent, geen pubtent en geen clubtent aan de andere kant. "Een jaar wachten", dachten we...
Maar zie, in augustus staken de Labadisten de koppen bij elkaar, bedachten een formule die beantwoordt aan het strenge nieuwe normaal en ze vonden negen Vlaamse artiesten bereid om op de affiche van "Labadoux bubbelt" te prijken! Een financieel succes wordt het zeker niet, maar het deugd dat het eindelijk nog eens mócht! Labadoux, proficiat! Tot binnen een dik half jaar??
dag 1 - vrijdag oktober 2020
Renée
Singer-songwriter Renée uit Sijsele krijgt de eer om dit mini-festival te openen. De festivaltent is ingericht als een groot salon met bubbels van vier. Elke bubbel heeft zijn tafeltje en voor deze gelegenheid comfortabele plastic tuinstoelen in plaats van de obligate klapstoelen waarvan er 25 in één stapel en 1000 in één tent gaan.
Renée wordt aangekondigd met een verwijzing naar Suzanne Vega. Ze begeleidt zichzelf zowel op akoestische als elektrische gitaar en brengt haar nummers met een mooie breekbare stem die ons eerder aan ietwat hese stemmen à la Céleste doet denken. Ze draagt haar eerste nummer meteen op aan René, peetvader van het festival.
Het hoeft niet allemaal akoestisch, ook met de stemcomputer kan ze overweg: ze neemt twee begeleidende achtergrondstemmen op en zingt dan a capella “She went down”. “Prachtige teksten vergezeld door een verslavende melodie zijn de perfecte combinatie om iedere aanwezige aan het podium gekluisterd te houden” , vertelt de website van Labadoux ons maar voor een deel van het publiek is dit slechts achtergrondmuziek en er heerst een ‘gezellige’ drukte… Toch verstomt het gepraat even als ze “Dum dum dum” inzet, haar hit uit 2012. Acht jaar is een lange tijd in de muziekindustrie, we wensen haar een waardige opvolger op haar derde album dat inmiddels op komst is.
Stef Kamil Carlens
Tweede op de affiche van vanavond is mede-oprichter van dEUS en Zita Swoon en MIA-winnaar in de categorie ‘Beste Muzikant’: Stef Kamil Carlens. Hij wordt aangekondigd als “Multimens” door Carl Windels en dat zullen we geweten hebben.
Eerst krijgt ook hij de keuvelkroeg niet stil met zijn nummers, enkel door gitaar begeleid: "U hebt elkaar veel te vertellen mensen, dit lijkt wel Amsterdam met een tent vol Nederlanders"... Maar dan bestijgt Stef als het ware een 'troon' in het midden van het podium vanwaar hij met de ene voet een blaasbalg van een orgel beroert, terwijl de andere een slagwerkpedaal aanslaat. Intussen bespeelt hij het ook orgel en slaat tussendoor de gitaarsnaren aan, van een “multi-mens” gesproken...
Hier schakelt hij een versnelling en diverse decibels hoger. Op de metalen (national?) gitaar slaat hij de richting van de blues in. “I’m going away” gaat over de mens die in pré-coronatijden het schip neemt om ergens anders een nieuw leven op te bouwen.
Bij deelname aan VTM-programma Liefde Voor Muziek, leerde hij “Potvis” kennen, een nummer van Kommil Foo, dat werd bij hem “Big whale”. Opnieuw klinkt storend gebabbel en hij onderbreekt zichzelf: "Er moeten weinig cafés zijn in deze buurt, iedereen is naar hier gekomen..." . Ook “What’s the pressure” (geschreven door Selah Sue) komt uit hetzelfde programma. Ironisch dat hij nu plots wel applaus oogst nog vóór het nummer echt begonnen is. We geven toe: misschien klinkt de muziek van Carlens nu en dan hermetisch of moeilijk toegankelijk, maar deze duizendpoot speelt wel op wereldniveau…,zelfs met de afsluiter “La Mama Dora” van Bart Kaëll!
Yevgueni
Het is misschien overdreven om Yevgueni de huisband van Labadoux te noemen, maar ze zijn hier in ieder geval vaste klant! In 2020 blies Yevgueni 20 kaarsjes uit. Een knaller van een tournee werd (ook voor hen) verknald maar eindelijk mág het nog eens !
Met de opener “Adem” heeft Klaas Delrue meteen het publiek mee. Het nummer kwam er toen zijn lang verbeide kinderwens eindelijk vervuld werd. Het nummer staat ook op de ‘best of’ waarmee de groep dit jaar hun verjaardag de nodige luister had willen bijzetten. En zo wordt de ene na de andere hit uit de live jukebox getoverd.
De band is op dreef en al heeft frontman Delrue in de voorbije decennia wat van zijn krullen verloren, de jaren hadden gelukkig geen invloed op zijn stem! We geraken met een razende vaart nog tot in “Welkenraedt” en terug! Hij doet ook een poging om de échte festivalsfeer op te roepen met “Waar jij niet bent”: De sfeer is koud, het bier is warm...
Wat elke bubbel in de tent mist is een eigen open haard: de regen en de wind verkillen de tent want Corona proof zijn de flappen omhoog getrokken Dit kan enthousiasme van het publiek niet temperen: nu wordt duidelijk waar het publiek de hele avond op zat te wachten. Sorry Stef Kamil, het was niet persoonlijk bedoeld...
dag 2 - zaterdag 10 oktober 2020
Toen we rond 16u30 de tent betraden , hoorden we net de laatste noten van een optreden dat tot 17u zou duren, Pauwel. Jammer, maar deze Belgische artiest zal in mei nog eens moeten terugkomen...
Frank Vander Linden
Een mens alleen op een podium: tegelijk aandoenlijk en ontzagwekkend! Bij de aankondiging hoort ook een oproep om stilte tijdens het optreden nadat gisteren bleek dat twee optredens slechts ‘voorprogramma’ waren voor het laatste. De beleefde vraag wordt gehoorzaam opgevolgd (we hebben blijkbaar leren luisteren de voorbije maanden). “Ik dacht aan een vrouw” is meteen een nummer dat een stille tent verdient. Het gitaarspel is van een klasse waarmee we deze mens in het rijtje bij Bert Jansch en John Renbourn durven zetten.
Meteen relativeert Vander Linden de zwartgalligheid van zijn eerste songs: "Is everybody unhappy?" Na “In de walszaal” brengt hij de weegschaal in evenwicht met een stukje uptempo: “Maandag”.
“Angst” , van De Mens in samenwerking met Herman Brusselmans , heeft volgens Vander Linden geen alert nodig voor explicit lyrics want het was een gevoelige Herman die het schreef. Dan volgt een dubbele song waarbij “Always on my mind” van Elvis aan “Groot gebrek aan jou” gelinkt wordt. Dit om zijn subsidie voor 2021 veilig te stellen grapt Frank. Hij heeft het publiek in de hand als een toffe leraar die zijn lessen doorspekt met spitsvondige humor!
Op het einde wordt er zelf een keuzemenu aan bisnummers voorgesteld, nadat wetenschappelijk wordt gestaafd hoe lang een artiest achter de coulissen moet wachten vooraleer hij weer op het podium verschijnt.
“Nooit genoeg” vat het optreden samen: een Mens krijgt er nooit genoeg van! En niets is mooier dan afsluiten met een zaalkoor: niemand heeft ooit zo mooi neen tegen mij gezegd, “Irene” …
Portland
Vorig jaar zagen we Portland nog in de pubtent van Labadoux. Toen haalden ze het ‘grote’ podium van de concerttent nog niet. Nu zijn ze één van de negen bij Labadoux bubbelt! Als finalisten van Humo's Rockrally en winnaars in 2018 van ‘De Nieuwe Lichting' van Studio Brussel, zijn ze goed op weg om deze aanmoedigingsprijzen te verzilveren!
In Ingelmunster weten ze dat Portland er is om te blijven. We citeren de website even: “Deze jonge band flirt met elektrische sounds en wij laten ons graag verleiden door hun meerstemmigheid en speels karakter”.
Meteen worden we ondergedompeld in een warme stroom van synthesizerklanken die uitmondt in een popsong. Het stemtimbre van frontman Jente doet soms denken aan Jeff Buckley en met zijn gitaar doet hij fantastische dingen. In combinatie met de knappe stem en présence van Sarah Pepels worden we meegenomen op een zalige reis. De nummers rijgen zich aaneen en nu en dan komt er een herkenningsapplaus als er een radiohit de kop opsteekt.
We zijn er zeker van dat deze groep weer van de partij zal zijn als er weer een “échte” Labadoux wordt georganiseerd. Benieuwd wat volgend jaar brengt!
Ertebrekers
Net zoals Yevgeni, zijn de Ertebrekers thuis op het grote podium in Ingelmunster (de laatste keer was op zaterdag 4 mei 2019!) en ze spelen dan ook in de achtertuin van Izegem.
Flip en Jeffrey hadden er duidelijk zin en cruisten over het podium heen en weer. Als toeristen in een vreemd land wilden ze graag de ‘zaallichten’ aan om eens te zien hoe een publiek in bubbels verdeeld eruit ziet. Het was ‘raar’, maar het zag er ook wel ‘sjiek’ uit. En zo werd elk nummer op de één of andere manier gerelateerd aan deze tijden met vreemde maatregelen met “Paranoia” als perfecte coronasong , want ook wij kwamen ermee in aanraking toen we het even waagden op een stoel te zitten, meters verwijderd van een ander mens en onmiddellijk te horen kregen dat dit ‘onze bubbel’ was.
Ook in “Shimokitazawa” waaide er een oostelijke coronawind. De tent werd ook deze avond geteisterd door wind en regen. Maar het publiek werd net als op vrijdagavond vergast op een soort ‘Best of’ van een groep die nochtans uit amper twee platen kan putten: ‘Otel’ en ‘Creme’.
dag 3 - zondag 11 oktober 2020
Op de afsluitende dag waren The White Horsemen, Meskerem Mees en Het Zesde Metaal geprogrammerd . Neem gerust een kijkje naar de fotos van dag drie …
Het was dan ook een crème van een ploeg die deze gedurfde onderneming tot een goed einde bracht. Elke artiest bedankte de organisatie dan ook uitvoerig. Met de hoop op betere tijden in 2021, vertrok iedereen opgeruimd naar huis!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen + @Dieter Boone
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-bubbelt-2020.html
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Sound Of Noise 2020 - Better Times Will Come
Sound of Noise 2020: Evil Invaders - Spoil Engine - Dyscordia
Départ XXL
Kortrijk
2020-10-10
Filip Van der Linden
Een metalconcert met honderden mensen in het publiek, dat is toch al langer geleden dan we zouden willen. De ploeg achter het Alcatraz-festival kreeg het voor elkaar op het coronaproof evenementenplein in Kortrijk, misschien niet toevallig de stad van metalburgemeester Van Quickenborne (sinds kort metalminister).
Corona-shows kennen we intussen: met een persoonlijk stoeltje voor iedereen en hier met ook de drankjes en snacks die aan je zitplaats werden gebracht. Het moeilijkste was misschien nog dat iedereen zijn mondkapje moest ophouden als hij/zij niet aan het drinken was, maar na een paar opmerkingen van de security was ook dat snel duidelijk.
De aankondigingen werden gedaan door Franky De Smet-Van Damme, tegenwoordig actiever als brouwer dan als zanger van Channel Zero.
De eerste band die hij mocht aankondigen was Dyscordia. Voor deze progmetalband was het, het tweede grote concert dit jaar in Kortrijk. Begin dit jaar stonden ze in De Kreun voor de releaseshow van hun album ‘Delete/Rewrite’. Het vervolg daarop, met een drukke festivalagenda, daar stak het coronavirus een stokje voor. De band verkeerde ondanks het gebrek aan ‘wedstrijdritme’ in bloedvorm. Dyscordia koos op Sound Of Noise voor een ‘best of’-set die mooi verdeeld was over hun drie albums ‘Delete/Rewrite’, ‘World In Ruins’ en ‘Twin Symbiosis’.
Bij de start om 18 u, bij de eerste tonen van “Delete/Rewrite” waren er nog een paar lege stoelen, maar de meeste fans waren goed voorbereid en ruim op tijd voor dit bijna unieke optreden.
Voor Dyscordia is spelen in Kortrijk zo goed als een thuismatch en hun ‘Dyscordia Army’ was goed vertegenwoordigd. De sfeer zat mede daardoor al van bij het begin van de avond goed en de band speelde een foutloze set. Het was voor heel wat muziekliefhebbers een verademing om nog eens een band te zien op een groot podium, niet akoestisch en met een perfect uitgekiende lichtshow.
Volgend jaar mag Dyscordia nog eens een concert spelen in Kortrijk, op Alcatraz, als de viruscrisis dan hopelijk volledig achter de rug is.
Bij metalcoreband Spoil Engine verontschuldigde zangeres Iris zich bij de start voor haar bindteksten in het Engels, wat te maken heeft met het feit dat het concert opgenomen werd, terwijl ze later vaak Engels en Nederlands afwisselde. Bij Spoil Engine lag het zwaartepunt van de set op het album ‘Renaissance Noire’, waarvan liefst zeven tracks gespeeld werden. Die werden aangevuld met drie tracks van ‘Stormsleeper’. “Disconnect” mocht de set afsluiten en werd door Iris aangekondigd als een fuck you-song. En dus gingen eens niet de hoorns, maar wel de middenvingers de lucht in.
Metalcore voor een zittend publiek is geen evidentie en Iris spoorde de mensen meermaals aan om toch maar zittend te headbangen. Ze klom ook op de luidsprekers zodat ze nog net op coronaveilige afstand van de eerste rij kwam.
Het evenwicht tussen interactie zoeken en het voor iedereen veilig houden, was voor alle bands de rode draad doorheen de avond. Zittend op het plein werd het al snel koud, maar de energieke zangeres van Spoil Engine deed op het podium toch haar lederen jasje uit, om die nog tijdens hetzelfde nummer weer aan te trekken.
Hartverwarmend was dan weer de massale respons met aanstekers en gsm-lichtjes toen Iris bij het begin van “Golden Cage” vroeg ‘Show some light. We’re all in this together’.
Evil Invaders sluiten de metalavond af met een heel energieke pot thrash die bijna letterlijk de tracklist volgt van hun live-album ‘Surge Of Insanity’, maar dan zonder “Shot To Paradise” en “Master Of Illussion”.
Van de drie bands van deze avond stond Evil Invaders misschien wel met de grootste gretigheid op het podium. De sfeer zit er ondanks de koude nog altijd goed in en tot helemaal achteraan het plein gaan de vuisten de lucht in. Hoewel het bier rijkelijk vloeide, blijft de discipline al die tijd bewaard.
Een beetje verrassend wordt de Venom-cover “Witching Hour” als laatste nummer aangekondigd, hoewel de Invaders nog twee nummers voorbereid hadden. Het is dan nog lang geen ‘uur van de heksen’, maar de klok tikt al tegen 22 u aan en de voorwaarden om Sound Of Noise te mogen organiseren in het stadscentrum zijn bijzonder strikt. We gunnen Evil Invaders als verdiende headliner een volledige set en zelfs een bisronde, maar dat extra kwartier hebben ze dus nog te goed als ze volgende zomer op Alcatraz spelen. Of zoals Joe van de Invaders het publiek naar huis stuurde: ‘Better times will come’.
De Alcatraz-ploeg heeft met Sound Of Noise op het Kortrijkse evenementenplein getoond dat het kan: coronaproof concerten organiseren voor een groot publiek. Hopelijk volgen er nog meer dergelijke avonden, van dezelfde ploeg of van andere organisatoren.
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
The Whereabouts Of J. Albert + Kids with Buns - Weemoedigheid als warm deken in donkere tijden
De Belgische scene wordt respectvol onder de loep genomen in deze coronatijden. Internationale bands en artiesten kunnen de oversteek naar ons land niet maken; organisatoren zijn genoodzaakt onze eigen artiesten op hun affiche te plaatsen. Sommige bands, die in normale omstandigheden heel moeilijk aan de bak zouden komen, krijgen nu podium kansen. In de Casino, Sint-Niklaas stonden twee talentvolle bands, die duidelijk in een groeifase zitten, met voldoende potentieel.
The Whereabouts Of J. Albert kwam zijn nieuwste plaat 'Methodology' voorstellen. Het duo Kids With Buns haalde recent nog de halve finale van HUMO's rock rally met breekbare en broze songs die aan je ribben kleven. Beiden brachten een weemoedige set, die aanvoelde als een warm deken in donkere tijden.
Kids With Buns (****) is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een sobere belichting, die wel past bij hun muziek, betrad het duo het podium. Deels bedeesd, deels zelfverzekerd en vol ambitie legden beide dames een klankentapijt over de aanwezigen, waar de zaal prompt stil van werd. Niet alleen de magische gitaarklanken, die je hart diep raken, maar ook de vocale inbreng bracht ons in beroering: stil en onbedwongen, breekbaar en broos , en sterk genoeg om de grote stormen van het leven te doorstaan. Kids With Buns is vocaal als muzikaal overtuigend.
Kids With Buns slaagt er op adembenemende mooie wijze in net die snaar te raken, wat je in een weemoedige , melancholische bui brengt die geen pijn doet, maar je gemoed tot rust breng. Marie en Amber voelen en vullen elkaar zodanig aan dat er een magie ontstaat . Als de gitaarlijnen elkaar bijna letterlijk raken, zie , hoor en voel je vooral, dat hier iets moois ontspruit. We voorspellen hen dan ook een gouden toekomst binnen de dreampop, die grenzen kan aftasten en verleggen.
Of Kids With Buns met deze intens en zachtmoedige aanpak een grote zaal kan inpakken? Wie weet, zeker zijn we daar niet van. Wat we wel weten. Kids With Buns deed deugddoend een soort warmte neerdalen, waardoor we heel even in vuur en vlam stonden; helemaal zen dreven we weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn. En met deze aanpak kunnen ze weldegelijk een ruim publiek bereiken die deze warmte in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!
The Whereabouts Of J. Albert (***1/2) weet ook de sleutel in je hart te vinden. De band bestaat uit muzikanten die intens mooie toverkunstjes naar boven halen waardoor je wegzweven . De stem van Joeri Dobbeleir doet in ruime mate denken aan Mark Lanegan, althans vocaal straalt hij diezelfde intensiteit uit waardoor je als luisteraar aan zijn lippen gekluisterd zit. Net als bij Mark Lanegan is er ook een vrij donkere, weemoedige aankleding. die een hypnotiserende invloed heeft op je gemoed. Helaas ligt alles bij The Whereabouts of J. Albert iets te nadrukkelijk in die gezapige lijn, waardoor de aandacht na een tijdje wat verslapt. Gelukkig zijn er momenten dat er tempowissels zijn. De rode draad is een sombere gezapigheid, die zeker en vast aanvoelt als een warm deken dat al heel de avond als een deugdzame walm over ons neerdaalt. Ergens tussen Lanegan dus, Nick Cave en Leonard Cohen vind je The Whereabouts of J. Albert zeker terug.
Hartenbrekers in wording zijn deze The Whereabouts of J. Albert zeker wel. De band verstaat de unieke kunst om hun muziek en zang te laten aanvoelen als dat warme deken in donkere tijden. Geef ze echter vooral de nodige kansen om nog verder te groeien.
Het niveau van hun invloeden halen ze voorlopig nog niet, door de iets te gezapige aankleding, maar het potentieel om dat niveau te halen is er zeker. De aangrijpende manier muzikaal en vocaal intrigeert en voert je weg naar donkere oorden waar het fijn vertoeven kan zijn . De stem van Joeri is een sleutel tot succes, de gitaarriedels die de snarenplukkers uit hun instrumenten toveren, bevatten magisch mooie weerhaakjes die je tot een deugdzame gemoedsrust brengen. Mooi!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism The Whereabouts of J. Albert + Kids with Buns
Je moet het maar meemaken, zeven jaar wachten op een vervolg van je laatste plaat, die live willen voorstellen en in een crisis terechtkomen die we nog nooit hebben meegemaakt. Zo bracht Mintzkov zijn nieuwst plaat 'Oh Paradise' uit net op het moment dat het land op slot ging. Plannen om die plaat overal voor te stellen, vielen in het water. Uitstel is uiteraard geen afstel. In een coronaproof volgelopen Ancienne Belgique ging Mintzkov zo enthousiast tekeer, dat het dak er compleet afvloog. In hebben Gitarist Daan Scheltjens en toetsenman Pascal Oorts de band verlaten en staat Mintzkov als trio op het podium.
De spil van Mintzkov , zanger-gitarist Philip Bosschaerts , bassiste Lies Lorquet - die zich ontpopt als een Belgische Kim Deal - en klasse drummer Min Chul Van Steenkiste vormen nu een goed geoliede machine waarbij iedereen dezelfde kant uitkijkt.
Maar daar houdt het niet mee op. Dankzij de kruisbestuiving tussen deze drie topmuzikanten, die elk op hun eigen wijze aanstekelijk spelplezier etaleren , doet Mintzkov het publiek moeiteloos uit hun hand eten.
Vanaf de eerste song wordt de lat zeer hoog gelegd, en ontpopt Philip zich niet alleen tot een klasse zanger/gitarist maar is hij eveneens een waar entertainer. Hij bedankt iedereen voor hun aanwezigheid en deelt voortdurend kwinkslagen uit. Terwijl Lies vooral haar aanstekelijke baslijnen en aantrekkelijke stem het werk liet doen, en Min Chul zijn drumvellen bewerkte , waarop hij al zijn frustraties en woede daarop kwijt kon.
De band bracht een mooie mengeling van oude en nieuwe songs - het was tenslotte een voorstelling van die nieuwe plaat - En die laatste blijkt dus inderdaad een groeiplaat te zijn, waarbij je na enkele luisterbeurten steeds opnieuw dingen ontdekt . Live komen die songs sterk tot hun recht door de weerbarstige gitaar riffs, de aanstekelijke stem en verdovende drums.
De meest opmerkelijke momenten waren echter als Lies en Philip hun stem/bas en gitaar samenvloeien tot een magische geheel. Telkens gerugsteund door een intens drummende Min Chul, die zorgde voor het nodige vuurwerk.
Op bepaalde momenten dachten we prompt dat Pixies op het podium stonden in de A, met eenzelfde energieke aanpak waarmee die band je van je sokken blies, keert nu ook bij Mintzkov terug. Het enige verschil is dus dat Philip zijn publiek ook aanspreekt, een extra pluim op de hoed van Mintzkov.
In de volledige set valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, er werd ons geen moment rust gegund ook al kwamen er links en rechts wel streepjes melancholie boven drijven. Het tempo lag zodanig hoog dat er in normale omstandigheden een wervelend rock feest zou ontstaan in de AB. Nu was dat wat meer ingetogen, maar het dak vloog er figuurlijk compleet af.
Philip liet terloops optekenen dat het jammer is dat ze 'Oh Paradise' niet zelf kunnen aanbieden voor of na het concert, maar verwees naar de webshop van de band. https://www.mistert.be/mintzkov .
We kunnen op basis van dit lekker aanstekelijk optreden, en die mooie groeiplaat die 'Oh Paradise' is geworden, aanraden de schijf in huis te halen. Mintzkov speelt nog in een compleet uitverkochte TRIX en straalt na circa 20 jaar noest timmeren aan de weg nog steeds enorm veel spelplezier en energie uit om ons nog vele jaren magische avonden te bezorgen..
Setlist: BIG BANG - IT'S IN THE BLUE - UNLIKE THE SUN - SLOW MOTION, FULL AHEAD - DISTANCE TO MARS - ONE EQUALS A LOT - AUGUST EYES - WHEN GHOSTS R OUT - ROADBUILDING - HORIZON/AUTHOR OF THE - OPENING FIRE - WALK LIKE AN EGYPTIAN - OH PARADISE - RUBY RED
Encore: SAINTS HAVE NO HEART – MIMOSA
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
BleedSkin is een Belgisch old school death metal band die sinds 2016 op een grauwe en verschroeiende manier de putten van de Hel doet open gaan. Ze halen hun inspiratie bij bands als Cannibal Corpse, Slayer, Dying Fetus en Behemoth. Of Aborted. Hun album 'Blood Reign' moest normaal gesproken in juni op de markt komen, maar door de gekende omstandigheden werd alles op de lange baan geschoven. Uitstel is echter geen afstel en nu lag de schijf op de toonbank te glimmen.
Na een dreigende, eigenlijk zelf vrij ingetogen, intro met “Perverted Feelings” zijn we vertrokken voor een ijzingwekkende trip die ons inderdaad in de Hel doet belanden. Dat is uiteraard de verdienste van riffs die klieven als botte bijlen, drumpartijen als mokerslagen en een band die duidelijk weet waar ze mee bezig zijn.
Het niveau ligt vanaf “Etenral Hatred” duivels hoog, er wordt de luisteraar geen seconde rust gegund. Want die eerste song is nog maar voorbij en daar volgt een volgende demonische vuurpijl die het doet aanvoelen alsof de Hel onder je voeten brandt tijdens het beluisteren van songs als “Obsession”, “Schizophreni” en “Perversion of mankind” ; je wordt dan ook tot waanzin gedreven.
We hadden het nog niet over de vocale inbreng? Anouk haar growls en grunts doen de haren op je armen recht komen van angst. Wat ze door haar strot haalt , is zodanig demonisch dat het angstzweet je continu op het lijf staat. Het gevoel van onbehagen keert steeds terug. En dat is dus vooral de verdienste van die hypnotiserende stem van Anouk die je rillingen bezorgt die nodig zijn om je tot die duisternis te dwingen. Het is ook te horen op de songs “Silence is your only way” , “Innocent” en “Chaos theory”.
Waarbij BleedSkin inderdaad een verschroeiend hete chaos laat ontstaan in je hoofd. Mits een beetje verbeeldingskracht, haal je de meest gruwelijke beelden voor de ogen. Dat is uiteraard ook de bedoeling van pure death metal. Het is bittere ernst en vooral de meest pure en weerzinwekkende duisternis, waarbij je ook je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Niet elke death metal band slaagt in die opzet. Dankzij de combinatie van duivelse riffs en de vocale inbreng die zo demonisch klinkt dat je daadwerkelijk de dood in ogen kijkt, slaagt BleedSkin echter met brio in zijn opzet.
Van 'Blood Reign' dachten we prompt aan een klassieker 'Reign in blood' van Slayer. Bij het beluisteren van de schijf kwam die band en plaat ons zelfs voor de geest, dat niveau wordt zowel vocaal als instrumentaal akelig dicht benaderd. BleedSkin is zonder enige twijfel een death metal band die potten kan breken. Op deze knappe death metal parel valt nergens een speld tussen te krijgen, tenzij een gitzwarte die je ziel doet branden in je persoonlijke Hel.
https://www.youtube.com/watch?v=r0UC6p0BnrA
Tracklist: Perverted Feelings - Eternal Hatred - Obsession - No One Will Hear You - Schizophrenia - Point of No Return - Perversion of Mankind - Silence Is Your Only Way - The Dead Sale - Innocent - Chaos Theory
Deathmetal
Blood Reign
BleedSkin
Carnation behoort tot de absolute top in het genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van uitzonderlijk kaliber is , wat live in de verf werd gezet. Ook het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence' uitgebracht in 2018 was een schot in de roos.
We schreven daarover: ''Carnation is duidelijk klaar om de wereld te veroveren. Elk van de leden vinden elkaar blindelings. Het is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische band binnen de Death metal scene.''
We zijn nu twee jaar later, en nu verschijnt 'Where Death Lies'. Waaruit blijkt dat Carnation anno 2020 volwassen is geworden; Het staat gelukkig de donkere spontaniteit niet in de weg.
Na Shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival is Carnation klaar voor het grote werk. Dat wordt meteen duidelijk bij die eerste venijnige uppercut “Iron Discipline”. Aan het gedoodverfde concept is eigenlijk niet veel veranderd: er zijn de stompende drum salvo's, deijzingwekkende scherpe riffs en de demonische stem uit het donkerste van de Hel , dat elk haartje op onze armen doet recht komen, van pure angst. Songs als “Where death lies” , “Napalm Ascension” en “Malformed Regrowth” zijn verschroeiende vuurpijlen , die bewijzen dat de band gewoon aan de absolute top staan in het genre. Op meesterlijke wijze wordt de lat vanaf de eerste tot de laatste song hoog gelegd. De band voegt niets nieuws toe aan het gekende geluid; het voelt aan alsof je bij het nekvel wordt gegrepen en naar de diepe kerkers van de hel wordt doorverwezen. Elke schakel in de band is even belangrijk, wat in het verleden zo was , en nu weer in de zwarte verf wordt gezet.
Geen speld valt er tussen te krijgen als Vincent je wakker schudt door een oerknal die hij uit zijn drumstel tovert, waarna gitaarriedels en de baslijnen van Jonathan, Bert en Yarne als vlijmscherpe zwaarden je ziel doorklieven en je uiteindelijk de doodsteek geven door de bulderende stem van Simon.
Die demonische kruisbestuiving keert over de hele lijn terug op de plaat . Carnation slaagt met brio op het vervolg van hun duivels debut; ze dompelen je onder in donkere gedachten. O.m. het verschroeiende “In Chasms Abysmal” en “Reincarnation”, een traag op gang komende song die naar een krachtige climax gaat , zetten dit sterk in de verf.
'Where death lies' is een parel van een death metal schijf geworden die nog maar eens bewijst op welk duivels hoog niveau Carnation staat. Ze zitten stevig in het zadel van de Belgische Death Metal!
Tracklist: Iron Discipline - Sepulcher Of Alteration - Where Death Lies - Spirit Excision - Napalm Ascension - Serpent's Breath - Malformed Regrowth – Reincarnation - In Chasms Abysmal
Het Nederlandse Labasheeda is ook al een tijdje bezig. De band draait rond violiste Saskia van der Giessen en gitarist Arne Wolfswinkel. Labasheeda haalt zijn invloeden uit de jaren '90 rock. Ondertussen zijn er al enkele knappe platen uitgebracht, en ook nu blijft de band niet bij de pakken zitten. Het is vijf jaar stil geweest rond de Amsterdamse art-punk band Labasheeda, maar onlangs verscheen er een nieuw album, ‘Status Seeking’.
Labasheeda zal binnenkort weer live te zien zijn in een nieuwe bezetting, bestaande uit Saskia van der Giessen (zang, gitaar, viool), Arne Wolfswinkel (gitaar), Renato Cannavacciuolo (bas) en Jan Tromp (drums). 'Status Seeking' wordt door Presto Chango Records zowel digitaal als op vinyl uitgebracht; de LP's zijn verpakt in een genummerde, met de hand gezeefdrukte hoes.
De aparte stem van Saskia past perfect in het vaak bevreemdend klankentapijt van gitaar, bas en drums en bassist. De licht dreigende vioolpartijen beklemtonen de vreemd aanvoelende omgeving.
Labasheeda kleurt bewust buiten de lijntjes en trekt graag op avontuur. Luister maar eens naar pareltjes als “Reunion” , “Elusive Girl”; je voelt je letterlijk wegglijden naar een onontgonnen wereld in je onderbewustzijn die de fantasie prikkelt.
Helemaal vernieuwend klinken ze niet, maar Labasheeda geeft er een eigenzinnige draai aan . Aanstekelijke rock die de Pixies en een PJ Harvey doen opborrelen , zeker als je nummers hoort als “Uncomfortable Objectes” , “Infralight” en het wondermooie “A Novelty”.
Labasheeda toont zich van zijn veelzijdige kant. Aanstekelijke art-punk wordt afgewisseld met een strijkkwartet en dissonantie met toegankelijke melodieën 'Status Seeking' laat een band horen die hun voorliefde voor de jaren '90 niet onder stoelen of banken steekt. Wie houdt van die typische jaren '90 rock, zal in Labasheeda zeker zijn gading vinden. Wij lieten ons, met de ogen gesloten, gewillig meedrijven op deze aanstekelijke, psychedelische trip. Een parel van een art-punk schijfje dus, kwalitatief hoogstaand en wondermooi.
Dark Dream 02:35 Reunion 03:06 Interruption 02:42 Elusive Girl 03:10 False Flag 03:03 Crossing Lines 04:08 Clouds 02:09 No Guarantees 02:42 The Adversary 04:35 Uncomfortable Objects 04:04 Infralight 02:30 A Novelty 01:34
Art-punk
Status Seeking
Presto chango
Het Scandinavische trio Rymden kreeg nogal snel het label ‘jazz’ gekleefd … De band bewees reeds met hun debuut 'Reflections & Odyssesy' van vele markten thuis te zijn; we hoorden sferische, filmische , licht psychedelische elementen met een dramatische ondertoon. De band klinkt avontuurlijk. Onlangs kwam de tweede schijf op de markt 'Space Sailors' , een sterke opvolger van hun debuut .
'Space Sailors' is een relaxte parel , die je best beluistert met de koptelefoon op en met de ogen gesloten; je laat je meedrijven naar verre oorden. Jazz is een sleutelwoord voor de band.
De songs zitten op een bijzonder aanstekelijke manier in elkaar ; ze hebben een hypnotiserende inwerking op je gemoed. Stilzitten is bijna onmogelijk. Het begint al met “The live and death of Hugo Drax”. De dramatische ondertoon bezorgt je koude rillingen, van angst en vertwijfeling. Er zijn ook voldoende positieve boodschappen , die je niet tot een tranendal bewegen.
“Pilgrimstad”, “Arriving at Ramaoy Part I”, “Arriving at Ramjav part II” passen in dit plaatje.
De avontuurlijke aanpak doet je meedrijven in hun filmische wereld. Rymden trekt de kaart van sfeerschepping, de spanning is te snijden of de sound werkt ingetogen op je gemoed; het is als een knetterend haardvuur die op een koude winterdag je hart verwarmt.
Al die elementen worden zo visueel mogelijk gebracht en prikkelen de fantasie . “The actor” , “Free as a bird” en “Södan outro” zijn lichtvoetig met een donker, zwaarmoedig randje.
'Space Sailor' is als een spannend boek … elke song is een nieuwe bladzijde in een wondermooi verhaal, met een onvoorspelbare start , middenstuk en einde. Rymden zorgt voor onverwachtse wendingen in hun klankentapijt . Je wordt bedwelmd , tot rust gebracht, of er is de angst van gespannen luisteren en genieten..
Rymden is een band die het begrip 'jazz' door deze aanpak overstijgt, en het genre heruitvindt binnen een avontuurlijke omkadering.. Best is de plaat in zijn geheel te beluisteren, kleurrijk, en niet als een puzzelstukje song per song.
Tracklist: The Life and Death of Hugo Drax 04:42 The Space Sailor 05:38 Söndan 04:51 Terminal One 05:13 video The Final Goodbye 05:03 Pilgrimstad 01:21 Arriving at Ramajay Part I 01:32 Arriving at Ramajay Part II 07:21 The Actor (Gonzo Goes To Pasadena) 04:57 My Life in a Mirror 06:08 Free As A Bird 05:28 Söndan Outro 02:04
Robin Proper-Sheppard aka Sophia heeft al een hele weg afgelegd sinds hij vertrok uit zijn geboorteplaats San Diego, California. Het bracht hem doorheen de Verenigde Staten om een eerste stop in Europa te maken in Londen waar The God Machine werd opgericht. Na twee albums stopte dit avontuur door het plotse overlijden van Fernandez. Sheppard deed daarna veel productiewerk en opnames voor zijn eigen label The Flower Shop Recordings.
Na een tijdje begon hij met het maken van eigen muziek onder de naam Sophia. Deze muziek is eveneens zo intens als The God Machine maar situeert zich ergens onder de noemer van indierock. Hij werd opgepikt door Studio Brussel waardoor hij hier bekend werd. Vooral het nummer “Oh My Love” kreeg veel airplay en bijval van de luisteraars. Hij bracht een tijdje door in ons land en uiteindelijk woont hij nu in Berlijn. Live bestaat Sophia uit drie Belgen (bassist Sander Verstraete, drummer Bert Vliegen en gitarist Jesse Maes) en zijn compagnon de route Jeff Towsin.
Met dit album is hij aan nummer elf toe. Daarbij reken ik dan ook de live albums en zo mee. Volgend jaar bestaat Sophia trouwens 25 jaar. Maar nu over zijn nieuwste worp. Het album opent met een vrij potige track (naar Sophia’s normen) genaamd “Strange Attractor”. Synths openen het nummer en een vervormde gitaarsound met een solide ritmesectie trekt de song op gang. De zang is catchy en de vervormde gitaarsound maakt plaats voor de meer gekende gitaarklanken. Uptempo en een track dat live wel gensters zal slaan. Een geslaagd begin vind ik.
Wie dacht dat het hele album deze richting uitgaat zit fout want op “Undone.Again” krijgen we het gekende geluid waarmee Sheppard veel meeval krijgt: een iets zachtere en warme sound met teksten die meestal donker zijn. Terecht zijn eerste single. “Wait, I’m Sorry” is een ballad. Een warme bas van de Belgische bassist Sander Verstraete. Fijne backings in de refreinen en mooie melodieën. Sfeerrijke ballad dat zeker nergens melig wordt. Dat hadden we ook niet verwacht. Ook “Alive” drijft wat in diezelfde sfeer met een aanwezige saxofoon. Op “Gathering The Pieces” doet hij mij wat aan het solowerk van Steve Wilson denken. Het heerlijke gitaartje op “Days” doet de zonnige zomer herleven. “We See You (Taking Aim)” is een heerlijke luide rocker dat de adrenaline en het tempo opschoeven.
‘Holding On Letting Go’ is bij momenten fragiel en sensitief terwijl hij op andere momenten stijlvol weet te rocken. Een heel fijn album met een band dat een heel hechte sound weet neer te zetten.
Het is mooi en leuk om te zien hoe een bepaalde band evolueert naar top niveau. Om dan vast te stellen dat diezelfde band geen grenzen verlegt, maar ermee voortdurend flirt! Onder die categorie kunnen we SCHNTZL rekenen.
Toen we in 2016 het ambitieuze duo mochten interviewen, stelden we al vast dat de heren hun muziek met zoveel liefde omarmden, dat daaruit enkel maar kunstwerken konden ontstaan. O.m. het titelloze debuut van SCHNTZL “Grensverleggende schoonheid, dat is wat SCHNTZL ons aanbiedt. Op zo’n jonge leeftijd, de jongens zijn nog net geen twintig jaar, reeds zoiets magisch mooi brengen dat we pas tegenkomen bij bands met jarenlange levenservaring, het doet ons met verstomming slaan; en vooral genieten ,tot in het diepste van onze ziel. Buitengewoon indrukwekkend!"
Ook op het podium werd het in de verf gezet. Door de corona crisis werd de voorstelling van hun recente schijf 'Catwalk' op de lange baan geschoven. We waren vooral benieuwd in welke richting het duo nu in 2020 is geëvolueerd.
Catwalk - “Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, het is de ultieme rode draad van deze parel , die geen echte jazzschijf meer is, door het avontuurlijke karakter en het verleggen van grenzen. 'Catwalk' is een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen”.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77854-catwalk.html
Concertverslag - Bij het binnen komen voelde het in eerste instantie lichtjes onwennig aan in een zaal binnen te stappen die in normale omstandigheden bestaat uit een kolkende massa mensen die klaar zijn voor een leuke concertavond. Gelukkig heeft Ancienne Belgique een oplossing gevonden om de sfeer gezellig te houden, een theater opstelling met zitplaatsen om de magie naar boven te laten komen die een concertzaal als de AB zo uniek maakt.
In de podium opstelling werd alles in het werk gesteld om alles vlot te laten verlopen. Het trio Klein Volk (****) kreeg een gezellige plaats toebedeeld aan de zijkant van het podium. Met twee keyboards en een gitaar slaagt Klein Volk er een dik half uur in een adembenemende sfeer te creëren. Mysterieuze klanken die het midden laten tussen dreiging en zalving, worden aangesterkt door een gitaarspel , waarbij grenzen worden afgetast. Klein Volk verstaat duidelijk om met die unieke kunst te flirten op de dunne lijn tussen toegankelijkheid en experimentele magie. Op een bepaald moment wordt de gitaar zelfs bewerkt met een drumstick om een effect te creëren dat subtiel doet denken aan een opkomende aardverschuiving; de dreigende keyboards die daarop volgen , doen de haren op je armen recht komen. Enerzijds is er dat ruige kantje, anderzijds het verfijnde , ludieke.
Klein Volk zet je voortdurend op het verkeerde been, wat deze band een unieke parel maakt binnen de muziek. Absurditeit die tot kunst wordt verheven. Het warme applaus op het eind van de set bewijst dat we niet als enige onder de indruk waren van deze kunstzinnige , filmische performance.
Dat filmische keert terug bij SCHNTZL (*****). Het duo betreedt het podium en vliegt er direct in, met de lichten nog aan in de zaal . De gretigheid waarmee ze hun publiek omarmen, is sterk. Ook de belichting op het podium zal een grote rol spelen in de totaalbeleving. Vaak is het duo getooid in een sombere belichting, die aansluit bij de verdovende pianoklanken die Hendrik uit zijn mouw schudt, om dan in volle schijnwerpers loos te gaan, waarbij de drums, piano, keys een magisch mooi gevecht aangaan .
Een zacht strelend, zalvend klankentapijt verwezenlijken ze, waarbij je wegzweeft naar een onontgonnen terrein in je onderbewustzijn.
Het voortdurend geflirt van geluid en licht, zorgt voor een filmische totaalbeleving, die ook de fantasie prikkelen. Beide heren zijn puur technisch gezien virtuozen in hun instrumenten . Hendrik schakelt voortdurend over van zijn piano naar keyboard, en zingt er subtiel een strofe bovenop. Zonder dat er chaos ontstaat, verloopt alles perfect volgens schema. Ook drummer Casper Van De Velde haalt uit zijn drumstel geluiden waarvan we het bestaan nog niet kenden. Als klap op de vuurpijl gaat hij zelfs blokfluit spelen terwijl hij nog steeds de drumstok hanteert, alsof hij plots niet twee maar vier handen heeft. Opmerkelijk! Het publiek gaat gretig in op het enthousiasme van beide heren.
Ondanks de technische perfectie blijft het spelplezier overeind staan. SCHNTZL bespeelt zijn publiek van begin tot eind op ingenieuze wijze in improvisatie; de band raakt je steeds en stuurt je van de ene naar de andere kant . Je verveelt je dus geen seconde.
Het daverende applaus, ja, er werd zelfs stampend op de vloer gesmeekt om een bis, bewijst dat iedereen even veel genoot.
In de bis bedankte het duo niet alleen de organisatie maar ook de lichtman , die zijn werk perfect deed aansluiten op de muziek .
SCNHTZL bracht een uitzonderlijke magisch concert en wist ons aangenaam te verrassen door een hoge dosis veelzijdigheid, virtuositeit en spelplezier te etaleren.
SCHNTZL is een unieke band die de grens opzoekt en ermee flirt in zoveel elementen dat ze je bewust op het verkeerde been zetten; ze bieden een visuele , avontuurlijke trip tussen licht en duisternis, die een schaterlach en een angstgevoel creëert .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wandelen op de Anspachlaan met de AB in je vizier is altijd gelukmakend, maar deze keer was het net nog een beetje meer. Het duurde even … maar een van de mooiste concertzalen van België opent terug zijn deuren voor een reeks (en ja we zijn het woord allemaal al beu gehoord, we know) coronaproof concerten.
Let’s talk business. Openen doen we met Wolker. Een 2-koppige band uit Avelgem onder leiding van Gert-Jan Loobuyck. Bij het algemene publiek minder bekend, maar lang zal dit niet meer duren. Wolker wordt verwelkomd door een enthousiast publiek. Hun muziek is een mengeling van slimme gitaren, bij momenten loeiharde drums en zweverige vocals. Tijdens het derde nummer “Dream State” creëren ze een soort melancholische post-rock vibe, maar met de breekbaarheid van een akoestisch indienummer. Door het bedachtzaam gebruikmaken van loops, drumcomputer en drumtechnieken lijkt het alsof er niet 2 maar 5 muzikanten op het podium staan. Het publiek wist hun met tijd atypische muziek ook te smaken en waren na 5 nummers klaar voor meer.
Na een wereldrecordwaardige snelle changeover doofden de lichten en werd het publiek lichtelijk gek. Beginnen doen ze met een intro waarbij je je in cirque du soleil kon wanen en er elk moment 2 trapezeartiesten uit de coulissen gingen springen met 3 brandende bowlingballen en een tijger. Maar neen, het is beter dan dat, want het Leuvense trio High Hi bestormde, het podium.
Beginnen doen ze met het allombekende “94a9”. Misschien wel het bekendste nummer, maar volledig terecht. Het is meteen duidelijk dat zowel de band als het publiek er nood aan had. Ook met “Madison” kregen ze zonder problemen het publiek in hun greep. Hier en daar zwierden de armen vrolijk de lucht in en werd de drang om dat hele gedoe van zitten achterwege te laten, maar cultuurbelevend België blijft braaf de regeltjes volgen. Proficiat daarvoor. Met de kenmerkende drums werd mijn persoonlijke favoriet ingeleid: “Firepool”. Een nummer dat perfect de stijl van hun laatste album weergeeft: Anne-Sophie toont haar gitaar wie de baas is, terwijl Dieter zijn drumstel aan flarden slaat en met zijn gebrul de soms frele en fragiele stem van Anne-Sophie doorsnijdt.
High Hi is hier gekomen om het publiek een flink pak rammel te geven en wij genieten er maar al te graag van. Met “Magnify” aaien ze de oldschool fans ook nog eens over hun bol, om direct over te gaan naar “Commuter”. Drummer Dieter toont hier de letterlijke definitie van drummen: gewoon gaan, maar dan perfect op de maat. Het is heerlijk om hem aan het werk te zien.
“Borders” laat het tempo wat zakken, maar geen kwalijke zaak. De gitaar vliegt even langs de zijlijn en frontvrouw Anne-Sophie verwent ons met een ode aan sensualiteit. Een heel doordacht nummer die een andere kant van de band toont.
High Hi weet ook tussen de nummers door te entertainen, er wordt al eens gelachen met vestimentaire problemen of kwaliteit van bindteksten. Ze hebben hun draai gevonden op en naast het podium. Een cocktail als deze is vaak een voorspelling voor een grootse toekomst.
De 80s sound van afsluiter “Daggers” doet elke vorm van antipathie verdwijnen.
Anne-Sophie is duidelijk niet van plan om ons zo maar te laten gaan. Als een hond in een kattenasiel rent ze het podium rond. Pré- of postcorona staat na dit nummer niets meer rechts of vast in het publiek. Nu bleef het bij een volmondige singalong met mondmasker.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, kregen we zomaar, gratis en voor niets, 2 bisnummers: “Tommy” en “Break/Brake”. Blast to the past met deze 2 oudere nummers. We vermoeden dat drummer Didi nog een drumvel had liggen en deze moest er duidelijk ook aan geloven. Tijdens “Break/Brake” toont deze wervelwind nog eens wat ze in hun mars hebben. Deze perfecte harmonie tussen bas, drum en gitaar is het signaal voor frontvrouw Ooghe om haar laatste noten al liggend er uit te persen.
High Hi hoopt niet ‘die band van de lockdown’ te blijven. Hun nieuwste album ‘Firepool’ werd namelijk uitgebracht aan het begin van de lockdown. Met deze liveshow bewijzen ze, nogmaals, wat ze kunnen. Een wonderlijke samenstelling van doordachte melodieën, 2 totaal verschillende zangstijlen die elkaar zo mooi aanvullen en een goed potje vuil doen met instrumenten zorgen voor een unieke sound. Als een band dit energieniveau kan halen en behouden in een onbewogen zaal, wil ik niet instaan voor de gevolgen eens ‘het nieuwe normaal’ weer ABnormaal wordt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/high-hi-02-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wolker-02-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79342-mothership.html . De voorstelling van deze nieuwe schijf werd door corona crisis waarin we nog altijd leven wat op de lange baan geschoven. Maar nu is de tijd eindelijk gekomen om die nieuwe parel ook aan het publiek voor te stellen. Flying Horseman trad aan in een goed gevulde, maar niet uitverkochte, Casino. En ook nu weer werd het een voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken.
Het magische aan een band als Flying Horseman (****) is de kruisbestuiving tussen uiteenlopende instrumentale en vocale toverkunsten, en niet één element . Dat is het meest opvallende feit aan deze band. Elke schakel is even belangrijk. En dat kwam ook nu tot uiting. Als een goed geoliede machine wordt vanaf de eerste song de aanwezigen in de zaal letterlijk bij de keel gegrepen, om niet meer los te laten tot de laatste noot is uitgestorven.
Veel bindteksten komen daar - vooral in het begin van de set - niet aan te pas, maar het stoort in dit geval allerminst. Flying Horseman is namelijk zo een band die vooral de muziek voor zich laat spreken. Vaak is dat in de vorm van een kabbelend beekje, zo magisch mooi net door de eenvoud. Ondanks de gezapige manier van de live-muziek op zulke momenten, verveelt het geen seconde. De band voelt perfect aan wanneer ze moeten schakelen naar een hoger toerental, zodat de luisteraar niet in slaap wordt gewiegd. De registers worden dan ook op het juiste moment compleet open getrokken. Als alle instrumenten samen komen , ontstaat er een ware vulkaanuitbarsting, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag.
… Maar ook dit duurt niet te lang, zodat je gauw tot rust en kalmte wordt gebracht door een zwevende samensmelting van deze elementen. Het voortdurend in golvende bewegingen tewerk gaan om de luisteraar murw te slaan, of net te bedwelmen, zorgt er voor dat we op het puntje van onze stoel ofwel in stilte zitten te genieten, of eerder tegen de geluidsmuur worden gekwakt, naar een plek in ons onderbewustzijn waar het ook fijn vertoeven is.
Bovendien, het extra fijne aan Flying Horseman is dat de band je , bewust of onbewust, steeds op het verkeerde been zet. Dat viel ons op ‘Mothership' al op. Ook live merk je binnen elke song , op onverwachtse momenten, verrassende wendingen. Alsof je geniet ‘s avonds van de ondergaande zon; die rust wordt plots verstoord door het gedonder van een opstekende tsunami die alles rondom zich heen, wegvaagt. Om dan, even snel als ze is gekomen, die rust te doen weerkeren. Het eigenaardige is dat er geen ravage achterblijft, maar een soort gemoedsrust over jou neerdaalt.
Flying Horseman is zo een band die al circa tien jaar , op zeer wispelturige wijze , schippert tussen toegankelijkheid en een moeilijk te verorberen sound. De wenkbrauwen worden gefronst; de avonturier onder ons, die houdt van muziek waarbij bewust buiten de lijntjes wordt gekleurd, geniet ten volle van dit geluid. Het publiek was duidelijk, aan het laaiend enthousiast applaus te horen en de fijne reacties. Iedereen genoot van deze kleurrijke, donkere, dreigende sound en de avontuurlijke trip.
Flying Horseman stelt 'Mothership' verder voor in De Handelsbeurs, Gent op 16 oktober. Op basis van dit bijzonder kleurrijke optreden, meteen een dikke aanrader.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
