Fat Mike van Fat Wreck heeft een leuk concept bedacht voor het splitalbum West Coast vs Wessex. NOFX covert vijf nummers van Frank Turner en omgekeerd. Op de hoes maakt Fat Mike er zelfs een boksmatch van, met NOFX als kampioenen en de Brit als uitdager. Het maakt je benieuwd wie na de aangekondigde tien ronden tegen het canvas gaat.
NOFX start met de grappige breakupsong “Substitute” met de voor heel wat muzikanten herkenbare quote ‘I wrote her fifteen songs, still we had to part’. Daarna duwen de Amerikanen het gaspedaal nog wat dieper in met “Worse Things Happen At Sea” om dan over te gaan in de vrolijke ska van “Thatcher Fucked The Kids”. Het zal mij verbazen dat de kids vandaag nog weten wie Thatcher was of dat ze beseffen dat de roots van de punkrock inderdaad bij de ska liggen. “Ballad Of Me And My Friends” is een song die vertelt hoe leuk het wel is om met je punkrockbandje in een busje te stappen om te gaan optreden. Het eigenaardige is dat dergelijke zelfverheerlijking enkel of toch vooral in punkrock opduikt. “Glory Hallelujah” is de meest overbodige cover op dit album. In half gospel, half punkrock wordt eindeloos herhaald dat ‘There Is No God’. Slaapverwekkend. Heb je echt ballen aan je lijf en wil je religie tackelen in een song, probeer dan eens een religieuze strekking die moeilijker om kan gaan met kritiek.
Dan weet Frank Turner zijn covers net iets beter te kiezen. “Scavenger Type” is subliem en “Eat The Meek” gaat daar nog over. Die laatste is nauwelijks nog punkrock, eerder stadionrock, maar dat kan de pret niet drukken. “Bob” is dan weer eerder overbodig, terwijl “Perfect Government” een deur intrapt die wel heel open stond. “Falling In Love” wordt in de handen van Turner een breekbare ballad die overloopt van rust en emotie. Mooi hoe hij dat doet, maar het past misschien niet helemaal in het opzet van het split-album.
Zowel NOFX als Frank Turner delen een paar fraaie uppercuts uit in deze boksmatch, terwijl je op andere momenten zit te hopen dat de scheidsrechter zal ingrijpen. Er zat meer in dit nochtans heel leuke en originele split/cover-concept. Hopelijk krijgt het concept nog een paar herkansingen.
West Coast vs Wessex
NOFX vs Frank Turner
Fat Wreck Records/Sonic Rendezvous
De viruscrisis zorgt ervoor dat heel wat ‘gewone’ releases uitgesteld worden en in de plaats krijgen we een heel pak live-albums. Zo kunnen we het gemis aan optredens met ‘veel’ publiek alvast een beetje counteren. Van Roger Waters, die vroeger bij Pink Floyd zat, krijgen we zo op ‘Us + Them’ de concertregistratie van zijn tournee van 2017 en 2018. Opgenomen in Amsterdam, dus er is een kleine kans dat daar ook wat Belgen in het publiek stonden. Hoewel, Waters deed op die tournee ook al Antwerpen aan. Die tournee had 156 haltes en in totaal waren er voor die shows 2,3 miljoen bezoekers.
Waters wisselt op dit live-album mooi het bekendere werk van Pink Floyd (“Breathe”, “Money”, “The Wall”, “Great Gig In The Sky”, …) met het beste van zijn solo-album ‘Is This The Life We Really Want?’ uit 2017 (“Déjà Vu”, “Picture That”, “The Last Refugee”, …). De uitvoering is smetteloos, bijna perfect zelfs. Zodra de reacties van het publiek wegsterven, is dit nauwelijks te onderscheiden van een studio-opname, of het moet zijn dat Waters niet altijd de noten zingt die hij wil halen. Er wordt gelukkig maar weinig voluit gezongen op dit album. Het is vooral de knap uitgewerkte progrock die de show mag stelen.
Is dit nu een onmisbaar album voor de fans van Roger Waters en Pink Floyd? Voor wie er bij was, zal het zeker een leuke herinnering zijn. Dan moet je nog kiezen of je gaat voor het zuiver muzikale (CD of vinyl), of misschien wil je het visuele er ook nog bij en dan kies je voor de DVD of Blu-Ray. Er is intussen zoveel materiaal van Pink Floyd uitgebracht dat ieder wel zijn zin vindt.
Deze live-registratie is dan vooral een extraatje voor wie zijn collectie compleet wil hebben.
Tien albums ver in hun carrière is het duidelijk dat er bij The Real McKenzies maar één echte McKenzie is en dat is zanger Paul McKenzie. Hij is de enige die er reeds sinds 1992 bij is, hoewel de namen van de bezetting en gastmuzikanten van ‘Beer And Loathing’ vast wel bekend in de oren zullen klinken bij de fans. De formule van de Celtic punkrock uit Canada is inmiddels ook duidelijk: ergens tussen punkrock en pubrock in en met af en toe een doedelzak of een folk-viool erbij.
In de lyrics herkennen we een zanger die weigert om volwassen te worden, wat tegelijk een vloek en een zegen is: veel stoere drinkebroersverhalen, heel wat gebroken harten en gevechten tussen macho’s en daarbovenop nog een flinke portie heimwee naar het Keltische homeland van weleer.
Na de instrumentale opener “A Widow’s Watch”, eentje met heel veel doedelzak, gaat het naar het folky “Overtoun Bridge”, een plek waar bovennatuurlijke krachten honden tot zelfmoord zouden drijven. Zowel muzikaal als tekstueel een interessant nummer. Daarna gaat het tempo flink omhoog voor “Big Foot Steps” en titelsong “Beer And Loathing”. Basic punk- en pubrock, maar gebracht met veel authenticiteit. De folk-traditional “Cock Up Your Beaver” klinkt weinig onschuldig, maar in 1792, het jaar waarin het gedicht zou geschreven zijn, betekende het gewoon dat een echte gentleman zijn haar moest bedekken met een hoed gemaakt van knaagdierhuiden. Voor alle andere interpretaties bent u zelf verantwoordelijk. The Real McKenzies brengen ‘m met een puberale knipoog.
“Nary Do Gooder” is een ouderwets dronkemanslied en “Death Of The Winnipeg Scene” verhaalt de teloorgang van de punkrock-scene in die Canadese stad. Dan volgen een paar geschiedenislessen met “36 Barrels” over de mislukte aanslag op koning James I en "The Ballad of Cpl Hornburg” over een Canadese soldaat die het leven liet in Afghanistan. De twee absolute parels op dit album zijn "Whose Child Is This” en “The Cremation Of Sam McGee”, een song die eerder al eens opgenomen werd door Johnny Cash.
Na tien albums weten ze bij The Real McKenzies perfect wat hun publiek verwacht en dat leveren ze op ‘Beer And Loathing’.
Als dit je eerste kennismaking is met deze Keltische punkrockers uit Canada en je vindt het leuk, dan kan je meteen de negen vorige albums in huis halen.
Als ze bij het Belgische EBM-label Alfa Matrix een single of een EP uitbrengen met de titel “Agnes”, dan veren wij recht. Het zal toch geen cover zijn van “A.G.N.E.S.” van onze vaderlandse newwave-legende 1000 Ohm? Dat is “Agnes” van het Noorse Lights A.M. jammer genoeg niet. Maar niet getreurd. Daarmee is nog niet alles verloren.
Erlend Eilertsen, ook van de band Essence Of Mind, schreef deze instrumentale track voor zijn overleden hond met dezelfde naam die hij 16 jaar had. Het is contemplatief, space-like en voluit nostalgisch en retro. Denk qua referenties aan Brian Eno, Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream, Ozric Tentacles en zelfs aan “Aurora” van het Nederlandse Nova.
Met “A Mystery After Sunset” bevat deze EP nog een tweede track en die ligt helemaal in het verlengde van titeltrack “Agnes”, maar daar wringt het schoentje een beetje. Net als we na deze nummers helemaal in die vibe zitten, houdt het alweer op. Voor een EP, zelfs een digitale, had dit best nog wat langer mogen duren.
Elektro/Dance
Agnes EP
Lights A.M.
Alfa Matrix
De Gentse band momoyo komt na twee singles (“Breath” en “Colours”) met zijn debuut-EP, op vinyl en digitaal. De vier nummers die we bovenop de singles krijgen, liggen mooi in het verlengde van de singles: nachtelijk warm en zwoel, dansbaar maar niet altijd voluit, soms zwevend tussen urban light en intiem, synth-driven en toch heel organisch, … Elk nummer is een zoektocht naar de juiste balans in de mix voor elk instrument. Beperking en zuinigheid werden verkozen boven overdaad en het eindeloos laagjes over elkaar leggen. Die zuinige dosering geeft de nummers soms iets fragiels. De hoofdrol is wel telkens weggelegd voor de vocalen van Frie Mechele: bezwerend zonder dat echt te willen nastreven. En ook zij zingt geen half woord te veel. Net genoeg om je vast te grijpen.
Elk nummer is een klein kunstwerkje van sfeer en emotie op zich, wat het moeilijk maakt om positieve uitschieters aan te duiden. Naast de singles is dat misschien toch “Skin”, met die viool die met Frie wedijvert om de aandacht van de luisteraar. Mooi is dat. Zo heeft elk nummer wel een bijzonder kantje. Het is ook leuk om vast te stellen dat de viool hier als een volwaardig instrument behandeld wordt en niet - zoals zo vaak - pas bij de productie wordt toegevoegd om nog wat extra sfeer te zorgen.
Deze EP omvat heel veel dingen die samenkomen: een muzikale ontdekkingstocht, een evenwichtsoefening, een verhalenbundel, … en hoe je het ook zelf invult, deze EP laat je geen seconde los.
Doodseskader is een nieuwe band met alvast twee bekende gezichten: Tim De Gieter (Amenra, Every Stranger Looks Like You, …) en Siegfried Burroughs (Kapitan korsakov, The K, …). De twee kennen elkaar al lang, maar dit moet hun eerste samenwerking zin. Er is een album op komst en dat wordt een mix van metal, sludge, grunge en hiphop, beloven ze zelf. De eerste single heet ‘Lepers’ en is een mix van vooral grunge en sludge die een beetje atmosferisch klinkt en met een groove die de ramen doet rammelen. Het is interessant genoeg om vol verwachting uit te kijken naar het album.
https://www.youtube.com/watch?v=PX2OQnqt3Es
Donna Cannone bestaat voor de helft uit twee voormalige bandleden van Thundermother, aangevuld met zanger/guitarist Bjorn Strid van Soilwork/The Nightflight Orchestra en nog de Italiaan Luca d’Andria (Warm Sweaters For Susan). Twee Italianen en twee Zweden, twee dames en twee heren, genoeg passie en agressie voor een leuke rock/hardrock-single zou je denken en dat klopt ook voor deze “Cross The Line”. Het is über-catchy, heel up-tempo en direct meezingbaar, ook al heb je geen idee waar het nou precies over gaat. Je bent meteen helemaal mee over de streep getrokken. Begin volgend jaar volgt er een album.
https://www.youtube.com/watch?v=1O56XVgO-5o
Amenra -acoustic- Altijd een apart beleven!
Had je me vorig jaar verteld dat ik een aangewezen zitplaats zou hebben in de Schouwburg van Kortrijk op één van de balkons door een globale pandemie , had ik je gek verklaard. En toch gebeurde het, bleek zelfs dat ik daar aanwezig was voor een akoestisch optreden van Amenra.
Aangezien dit wegens omstandigheden mijn eerste (en mogelijks enige) optreden in 2020 is, was ik uiteraard laaiend enthousiast, maar toch ook wat ongemakkelijk. Nu heb ik al meerdere akoestische shows van COR-gerelateerde bands bijgewoond waarbij neerzitten de enige vorm van beweging was, maar dit was toch anders. Een Schouwburg lijkt zo plechtig, te proper voor Amenra. Eenmaal binnen was dit gevoel helemaal weg. De Schouwburg zelf is prachtig aan de binnenkant en het loodglas-plafond boven de zaal paste perfect bij Amenra.
De inkleding was ook helemaal anders dan wat ik gewend ben van deze band. In plaats van de band op het podium met een prachtige achtergrond die geprojecteerd wordt, was er een groot houten kruis. In het midden van de zaal was er een cirkel waar iedereen in de zaal ongeacht het verdiep eigenlijk een goed uitzicht op had waar de bandleden, volledig naar elkaar gericht, mochten een muziekje spelen. In plaats van geprojecteerde bewegende beelden was er ditmaal een cirkel aan licht rond de muzikanten die optimaal benut werden waardoor er een sobere, maar toch ronduit prachtige lichtshow gedurende het optreden was , die perfect paste bij de akoestische kant van Amenra.
De set bestond uit diverse akoestische versies van songs van verschillende albums, aangevuld met enkele covers (waarvan “Het Dorp” toch wel mijn favoriet was, ook al wist ik helemaal niet dat het een cover was). Zelf had ik nog nooit het genoegen gehad om een zuiver akoestische set van Amenra mee te maken en ben er nu van overtuigd dat iedere fan toch eens deze kant van Amenra live moet mee maken. Er was een meer ingetogen, melancholische sfeer tegenover de duistere en verpletterende atmosfeer die je normaal hebt.
Nummers waarmee ik al eerder bekend was , kregen een geheel nieuw gezicht, het akoestische gedeelte was niet langer de aanloop naar een ziel-verscheurende muur van geluid. In plaats daarvan gingen ze door waardoor er door de gehele song dat gevoel van aankomend onheil aanwezig blijft, maar je krijgt er nooit een glimps van te zien.
Enig minpuntje was toch wel de aanwezigheid van één of andere mysterieuze substantie in de lucht die erg irriterend werkt op de ogen. Hierdoor kreeg ik enorm veel last van traanvocht en leek het wel alsof ik aan het wenen was gedurende de gehele set en daar ben ik veel te stoer voor.
Alhoewel de set eigenlijk wat langer duurde dan eerst aangegeven werd, leek het echt al enorm snel gedaan te zijn wat toch wel een beetje pijn deed. Het was een erg bitterzoete ervaring.
Dergelijk optreden is iets waar ik al maanden echt naar snakte, maar in plaats van verlangen was er nu het gevoel van verlies. Dit was duidelijk bij het naar buiten gaan. Daar stonden immers al reeds de bezoekers voor de tweede show te wachten, ongeduldig en wat onzeker tegenover de mensen die reeds van binnen kwamen, weemoedig maar toch voldaan.
Bedankt Amenra voor deze prachtige ervaring.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
'Belgische hardrock pionier brengt nieuwe plaat uit' doet bij ons doorgaans de wenkbrauwen fronsen. Vaak blijft er amper een afkooksel over van wat ooit een top band of artiest bleek te zijn. Het kan ook echter ook anders uitdraaien. Neem nu de formatie Irish Coffee. Het geesteskind van levende legende William Souffreau. In de jaren '70 was de band op weg wereldfaam te vergaren met hun top single “Masterpiece”. Ze stonden in het voorprogramma van de groten op aarde, waar ze trouwens niet moesten voor onderdoen. Maar na enkele jaren was het sprookje al voorbij. Ondertussen werd Irish Coffee wel enkele keren gereanimeerd, maar tot echt platenwerk kwam het niet. William bracht echter wel enkele veelbelovende solo platen uit. Waaruit blijkt dat de man, ondertussen ook al een prille zeventiger, graag vooruit kijkt met respect voor zijn rock verleden.
Onlangs zagen we Irish Coffee live in De Koer, Aalst waar ze die stelling live in de verf wisten te zetten. En nu is er 'Heaven', een gloednieuwe parel die ons hardrock hart verwarmt van begin tot einde.
Die aanstekelijke energie waardoor je niet kunt stil zitten op je stoel , komt al overgewaaid bij “Do My Playing”, een eerste adrenalinestoot, maar zeker niet de laatste. Op gevarieerde wijze trekt Irish Coffee dat potje onvervalste rock compleet open op frisse , montere wijze, alsof het nu 1975 is. Knap trouwens hoe William zijn stem nog steeds loepzuiver klinkt na al die jaren op songs als “A whole lotta rock and roll”, “Doing alright” en “Can't take no more”. Puur en oversneden, geplukt uit het verleden maar met beide voeten in het heden. Lekker energieke rock muziek en blues staat overeind op deze knappe schijf .
Het meezing gehalte op songs als “Livin' aint's Easy” geniet een headbanging of een vuist in de lucht. Een toegankelijke rock plaat trouwens door oude pure rock-'n-roll in een eigentijds jasje gestopt . Irish Coffee flirt op de titelsong “Heaven” met de Black Sabbath sound en voegt er een doom sfeertje aan toe. Knap en met een knipoog naar nieuw materiaal in de toekomst, want dit is geen eindpunt van deze band ; dit is duidelijk een nieuwe bladzijde die Irish Coffee terug op de kaart kan zetten.
Live: "Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met die energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden, en met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken. " schreven we over het optreden van de band in Aalst.
Dit gevoel overvalt ons bij het beluisteren van deze bijzonder aantrekkelijke rock plaat. 'Heaven' bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegt aan het gedoodverfde geluid dat we van de band al kennen. Het klinkt wel degelijk enorm fris en monter; de songs ademen op deze schijf een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt. Aanstekelijke rockers krijgen we van levende legendes, die durven vooruit te kijken. Klasse!
Tracklist: Do My Playing 03:26 Lay Them Shotguns Down 03:58 A Whole Lotta Rock And Roll 03:40 Doing Alright 03:08 Can't Take No More 02:48 Livin' Ain't Easy 03:47 Someday 03:14 One Day Without You 03:44 Betty And Johnny 03:36 Alderman 03:33 Gonna Take It As It Comes 03:37 Heaven 04:36
Hardrock
Heaven
Irish Coffee
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon , Kobe Boon, double bass , vormen samen het trio KREIS . Uit het debuut ‘Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De samensmelting tussen aanstekelijke accordeon klanken, bombastische double bas en ijle saxofoon van deze topmuzikanten , deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, dat we er helemaal zen van werden.
Is dit ook bij de opvolger 'Embla' het geval ? Vanaf “Vé” voel je al aan, dit wordt weer zo een kunstzinnige trip voor fijnproevers die houden van buiten de comfortzone van jazz en aanverwante stijlen te treden. Want dat is nog het meest bijzondere aan KREIS , je kunt hun muziek onmogelijk een label op kleven. Prachtig. Elke song is trouwens een puzzelstuk dat perfect aansluit op de volgende, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en vooral voelen.
KREIS gaat af op het buikgevoel van de luisteraar om hem/haar te hypnotiseren en te bedwelmen. De band heeft bovendien enorm veel interesse voor de Noorse Mythologie , dat bleek al uit het debuut 'Askr', dat is nu ook het geval met 'Embla' . Dit komt subtiel tot uiting binnen de muziek van de band, er zit een verhalenlijn in die die fantasie prikkelt. Het is dan ook bijzonder filmische muziek, die perfect zou passen binnen een mythologisch verhaal uit het hoge Noorden. De beelden moet je er zelf bij bedenken, maar door de sfeerschepping is dat bij KREIS echt niet zo moeilijk. Een beetje je fantasie laten werken als jeje laat meeslepen naar die typische Noorse landschappen is daarbij aan te raden. KREIS neemt je verder mee op reis op mysterieuze wijze door laagje per laagje je een wonderbaarlijk mooi beeld voor te schotelen; eens je de ogen sluit , drijf je verder en verder weg in een diepzinnige gedachte. Door de samensmelting van niet voor de hand liggende instrumenten , die accordeon en rietblazers toch wel een beetje zijn, te combineren met een knappe contrabas , zorgt KREIS voor een uniek kunstwerk dat je niet elke dag tegen komt.
KREIS neemt je mee op zijn trip op dat wondermooie ontgonnen landschap, en zet je heel bewust op het verkeerde been, door telkens er subtiel iets nieuws aan toe te voegen, dat je ontdekt na verschillende luisterbeurten.
Besluit: Met 'Embla' verheft KREIS filmische kamer jazz tot een kunstvorm op zeer doordachte wijze. Wie deze avontuurlijke trip durft aan te gaan, zal terecht komen in een kleurrijke wereld, en zal ontdekkingen doen. De enige voorwaarde is dat je open staat voor vernieuwing, voor andere impulsen en voor verwondering die zomaar je hersenpan binnen glijden en je ziel raken op een bijzondere plaats. Een uitdaging die de moeite waard is …
Tracklist: Vé 05:59 Igen 03:11 Nemiga 04:32 Zeeorgel 01:24 Edda 01:51 Es 02:53 Middag 01:05 Ook November 03:57 Lif 02:45 Liana 05:27 Gard 06:39 Visser 02:35
We citeren van Thunderblender uit de biografie van de website van JazzLab: ''Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.''
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin; hij ontmoet tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio bracht nu zijn debuut uit 'Stillorgan'.
“Lament” start eigenlijk vrij somber en lichtjes donker. Maar al vlug blijkt dat Thunderblender graag de lijn tussen donker en licht opzoekt. Het vederlichte samenspel van Sam zijn saxofoon en de sprankelende pianoklank die Hendrik uit zijn mouw schudt op “Movin on” toont dit aan.
Weemoedigheid en melancholie komen ook de kop opsteken; je hoort een band die hun instrumenten zodanig op elkaar afstemt, dat de emoties elke snaar in je hart diep raken. Een mooi voorbeeld is “Doubt”. “Hope” is een lekker uptempo song waarop de piano en drums van Jens een gevecht aangaan; een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Het improviseren en het proberen chaos te creëren, wordt prachtig aangevuld door de saxofoon van Sam. Het lijkt alsof de instrumenten tegen elkaar aanbotsen zonder elkaar pijn te doen; prachtig gevonden. Op “Panic redux” wringt de sax zich in alle bochten, gerugsteund door zenuwachtige drums en piano, tja, een soort paniek aanval.
'Stillorgan' is trouwens een schijf die met mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Een ontdekking waard. In een interview verklaart Sam dit als volgt: ''Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation."
Het is een voortdurende wirwar om binnen een verstilde sfeer gemoedstrust over jou te laten neerdalen; door middel van een chaotische aanpak word je eerder tot een punt van waanzin gedreven. Deze gevarieerde aanpak is voor de doorsnee luisteraar geen makkelijke brok, maar eens die bonte wereld binnengetreden van Thunderblender, krijg je er nooit genoeg van. De plaat is verslavend van begin tot eind op ons gemoed. Het wondermooie, meeslepende “Lights out” zet het in de verf.
Besluit: 'Still Organ' is een ongeleid projectiel dat naar alle kanten van de kamer stuitert. Soms word je door de weemoedige, sombere aanpak tot volstrekte rust gebracht. Om verder in een soort wirwar terecht te komen, waarbij voortdurend de strijd tussen sax, drum en piano wordt aangegaan tot het oneindige. Het gaat naar een climax die veel vraagtekens oproept, en verwondering opwekt. De veelzijdige, meeslepende , melancholische aanpak in alle kleuren, trekt ons over de streep …
Tracklist: Lament 04:05 Movin On! 03:22 Last Light Out 06:14 Doubt 07:33 Hope 06:44 Arrival 04:52 Last Minute Panic (interlude) 00:32 Panic Redux 04:18 Lights Out 05:26
Na de interessante projecten Barefoot And The Shoes en Sun Gods, wat een succesvol parcours werd, krijgt het viertal The Radar Station eindelijk erkenning bij een breed publiek. De band maakte een sterke indruk in 'De Nieuwe Lichting' . Ze bewijzen het verder met dit sprankelend debuut 'Life inside a tornado'. De plaat verscheen begin September. In de luisterbeurten dreven we weg naar de mooie oorden die ons hart verwarmen.
De band bewandelt zeemzoeterige paden zonder al te klef te klinken. “Voices” is een song die blijft hangen, en waarbij je neervlijt in het malse gras , genietend van de rust in de omgeving, zonder in slaap te worden gewiegd.
The Radar Station wordt vergeleken met een hele rits bands; die komen om de hoek kijken, maar The Radar Station beschikt over een eigen gezicht. De muzikanten bieden oorstrelende mooie riffs en puike drumpartijen , die betoverend. De sleutel tot succes is Brent Buckler. Zijn vocals klinken warm, teder, en hypnotiseren je op bijzonder intense , emotionele wijze o.m. op éThe beauty of belief”, “Into the mud” en “Loony lane”.
De cover “Pictures of you” van The Cure biedt een dubbel gevoel , de unieke stem van Robert Smith is onmogelijk te evenaren, maar het is een geslaagde poging geworden.
Die stem van Brent is iets speciaals, en doet denken aan Matt Berninger (The National) en Gary Lightbody (Sow Patrol) , die op dezelfde integrerende wijze een volledige festivalweide kunnen ontroeren. Zijn stem en uitstraling voeren je mee naar een wereld, waar het fijn vertoeven is; zijn zachtaardige stem voelt aan als een donsdeken tegen donkere, koude gedachten. Zonder je in slaap te wiegen laat de band je wegdromen over een vallei en mooie horizont.
Minpuntje van de plaat: het gaat er nogal braaf aan toe. Wie houdt van een dromerige, bezwerende sfeer , wordt overtuigd, “The Giant”, “Face full of lines” en de melancholische , weemoedig “After the tornado”.
The Radar Station is een band die in staat is een festivalweide stil te krijgen, en diep te ontroeren. In grote mate is het te danken aan die bijzondere stem van Brent Buckler. Zonder afbreuk te willen doen aan de muzikanten binnen de band, straalt hij iets unieks uit.
The Radar Station staat in voor weemoedigheid en melancholie ; een aankleding om stil van te worden , zonder in slaap te wiegen. Je pinkt een traan weg en er daalt een gelukzalig gevoel over je neer , waardoor het stil wordt in je hart.
Het is een mooi debuut voor wie houdt van ingetogenheid die je ziel kan doen bloeden van innerlijk geluk.
Tracklist: Voices (4:26) - The Beauty of Belief (4:23) - Into the Mud (4:22) - Subtle Science (3:49) - Loony Lane (4:11) - Zanzara (4:17) - I Moan (4:50) - Pictures of You (4:03) - The Giant (6:19) - Face Full of Lines (5:24) - After the Tornado (5:26)
Sohnarr is het solo project rond Patricia Vanneste (Balthazar, Cordette, Oko Yono, Driftwood) . Op zoek naar inspiratie trok ze de Scandinavische natuur in, het resulteerde in een parel van een album, 'Coral Dusk'. De magie en impact van die natuur op jou als mens, komt hier volledig tot uiting. Nergens worden muren afgebroken, maar nergens word je ook in slaap gewiegd. De intensiteit doet wel een gemoedsrust over jou neerdalen; je droomt van verre, mooie oorden, waar de pracht van die natuur je de adem beneemt.
Het mooie aan deze schijf is dat de intieme viool en piano klanken, puur instrumentaal, grenzen verlegt. De registers worden wel eens open getrokken; ook in de natuur kun je in een storm terecht komen, maar net als het oorverdovend begint te worden komt de zachtaardige kant van de natuur de kop opsteken.
Vaak zorgt een kristalheldere, warme vocale aankleding voor een extra deken tegen koude winteravonden. Elke song ademt die schoonheid uit die je dus enkel terugvindt in de natuur. Sohnarr slaagt er dus vooral in beelden op te wekken die je naar die oorden doen drijven; op een zeer gevarieerde, kleurrijke wijze raakt de muziek heel gevoelige snaren.
Het valt je misschien op dat we nog geen songtitels hebben vernoemd. De schijf in zijn geheel is een mooi boek om van begin tot einde uit te lezen. Het laat de uiteenlopende concepten zien, horen maar vooral voelen van wat zij meemaakt, omgeven door de natuurpracht. Het brengt rust in je hart, maar doet je niet in slaap vallen Patricia kruipt op een al even intense wijze letterlijk in je vel met haar stem en instrumentale virtuositeit, waardoor je eens gehypnotiseerd , helemaal zen geworden de realiteit in het leven prompt weer aankan. Ondanks de sobere, intieme , rustgevende aanpak klinkt er subtiel ook iets dreigends op 'Coral Dusk'. We hebben er geen verklaring voor , maar sommige songs bezorgen je rillingen van angst, zonder dat je pijn wordt gedaan. Ook deze soort dreiging vind je terug in deze natuur. Die dreiging vind je op “Melomania”, een klepper van circa tien minuten, die een heel uiteenlopende kant laat zien van de natuurpracht. Met “Tiptoe”, sluit Sohnarr af , een intens mooi, intiem pianospel dat je hart weer tot rust brengt.
Nog een opvallend gegeven: het ontwerp waarrond de schijf is opgebouwd, wordt echter niet zomaar uit de doeken gedaan; hier is duidelijk diep over nagedacht .
‘Tiptoe' is een magisch mooi woord, dat fragiel klinkt als porselein maar even sterk als het zwaarste staal dat je hart doorklieft. Dat is hoe deze 'Coral Dusk' aanvoelt. Sohnarr laat geen enkel aspect van de natuur onberoerd. Ontroerend hoe ze zingt , en strelend de strijd tussen piano en viool aangaat. Om je dat ultieme gevoel van welbehagen te bezorgen dat je enkel voelt als je het avontuur ook durft aangaan, de gevaren trotseert en geniet van de pracht en praal die de natuur je in alle eenvoud biedt.
Patricia betreedt een pad dat al velen hebben bewandeld, maar ze geeft haar eigen opinie op verschillende wijzes, uitgebreid, gevarieerd, kleurrijk en vooral bijzonder ontroerend. Het gaf ons de nodige inspiratie om die trip met haar samen aan te gaan.
Tracklist: Östmark 03:25 - 11.10 04:40 - Radar 04:23 - Mermaids of Bergsjøn 06:23 - The Road 03:03 - Playing Hard To Get 07:19 - Melomania 10:07 - Tiptoe 04:45
ambient/neo-klassiek
Coral Dusk
Sohnarr
Oscar Jerome laat zich goed omringen en heeft zijn paden heel goed doordacht eer hij dit debuut op de wereld los liet. Hij timmert al een tijdje aan de weg en is in Zuid-Londen geen onbekende meer. Na twee EP's en een livealbum werd het tijd om een debuut uit te brengen. Met 'Breathe Deep' laat hij enorm veel kanten van zichzelf zien en horen.. De man is dus duidelijk van vele markten thuis, wat tot uiting komt op deze knappe plaat.
Lianne La Havas, Brother Portrait en verder een rits getalenteerde muzikanten verlenen hun medewerking aan deze 'Breathe Deep', een grote meerwaarde. Niet dat Oscar Jerome die hulp echt nodig heeft, zelf is hij een begenadigd zanger en kunstenaar die verdomd goed weet waar hij mee bezig is.
Opener “Sun for somone”, voorafgegaan door een mooie instrumentale intro “Searching for Aliens” is alvast een relax song, heel hypnotiserend; een klankbord van jazz, soul, en zelfs subtiele hiphop, reggae komen je tegemoet, o.m. op “Give Back What U Stole from Me” (van de gelijknamige eerste EP) in een gestroomlijnde versie.
Op “You Saint” krijgt Oscar Jerome hulp van Brother Portrait, een song waar hij bewust afwijkt van die jazz, maar het niet verloochent. Ook op “Gravitate” ( ook te vinden op de live EP ‘Live in Amsterdam’), wijkt Oscar Jerome bewust af van het origineel, het is verfijnde versie dan op de overigens zeer mooie EP. Een ander mooi duet wordt gevormd op “Timeless” waarop de kristalheldere stem van Lianne La Havas perfect samenvloeit met de warme stem van Oscar Jerome. Prachtig.
Wie denkt dat het mooiste dan wel voorbij is, wordt verwonderd door de even kleurrijke parels “Draggin' my'', een instrumentaal meesterwerk dat alle kanten uitgaat.. Afsluiten doet Oscar Jerome met “Joy is You”, een song die tekstueel en muzikaal aan je ribben blijft kleven; een ode aan zijn familie en zeer mooi gebracht.
Knap hoe Oscar Jerome zoveel muziekstijlen met elkaar weet te verbinden. Uiteraard zijn de jazz invloeden - een label dat men nogal snel op zijn muziek kleeft - voldoende aanwezig. De schalkse trompet zorgt er hier namelijk voor .
Het is die bijzonder kleurrijke aanpak en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende stijlen dat ons het meest over de streep trekt. Een perfect huwelijk tussen neo-soul, funk, hiphop en jazz. Die aanpak zorgt ervoor dat een breed publiek kan worden aangesproken.
Een aanrader van formaat dus …
Tracklist: Searching For Aliens - Sun For Someone - Give Back What You Stole From Me - Your Saint - What's Up Buttercup - Gravitate - Fkn Happy Days – Timeless - Draggin' My Heels - Joy Is You
jazz, neo-soul, funk, hip-hop
Breathe Deep
Oscar Jerome
Nederlands 
Français 
