De Amerikaanse post punk-dark wave formatie Altar Of Eris grasduint inde donkerste krochten van je ziel. De band raakt thema's van gebroken harten en dergelijke meer aan, de muziek gaat dus niet over rozengeur en maneschijn. Volgens de legende werd de EP 'Isolation' opgenomen midden in tijden van corona. Vandaar de titel. De band haalt alle duistere gedachten bij jou naar boven, op een intensief mooie wijze waardoor je er stil van wordt.
De typische elementen van dark wave, post punk en aanverwante stijlen worden op een hoopje gegooid in de eerste songs “Three-Fold” en “Transmigration” . Niet vernieuwends, maar op  een zo’n emotionele en bevreemdend aanvoelende wijze gebracht, dat je met een krop in de keel ook je eigen demonen nog maar eens in de ogen kijkt. En dat is meteen de grote aantrekkingskracht van deze EP. Je wordt niet alleen geconfronteerd met de band hun donker gedachtengoed, ook je eigen duistere fantasie wordt geprikkeld. Dat heeft veel te maken met die zweem van mysterie die over de vocals als instrumentatie heerst; songs als “Violent Dreams” en “Your Ghost” doen je hoofd heen en weer zwaaien.  Een spookachtige samensmelting van al die elementen bezorgt de postpunk fan gegarandeerd een oorgasme . Dat de band eigenlijk niet zoveel vernieuwends doet met dat geluid, stoort allerminst. Uiteraard houden we meer van bands die uit hun comfortzone durven treden, iets wat Altar Of Eris net iets te weinig doet om ons compleet over de streep te trekken. Maar eens je bent meegesleurd naar die donkere gedachtenkronkels, is geen weg terug meer mogelijk.
Besluit: Altar Of Eris spreidt een klankentapijt uit dat zo intens mooi klinkt, dat die duisternis eerder deugd doet dan je pijn bezorgen. En dat is net het soort postpunk waarvoor we graag uit onze luie zetel komen en lekker beginnen zweven door de slaapkamer; we beantwoorden de donkere gedachten in ons achterhoofd met een glimlach op onze lippen. Missie geslaagd dus, de fan vindt in deze EP en in de band zeker zijn gading.

TRACK LIST
1. Three-fold 04:14 2. Transmigration 03:28 3. Labyrinth of Tears 03:47 4. Violent Dreams 04:21 5. Someone Else 03:44 6. Your Ghost 03:09

Postpunk
Isolation EP
Altar Of Eris

Poseydon - Ik denk dat iedereen een pak gelukkiger zal zijn wanneer we terug kunnen repeteren en onze plannen kunnen uitwerken. En natuurlijk, dat de optredens snel terug mogen komen!”

Belgische Metal Bands worden helaas nog al te vaak genegeerd in eigen land, terwijl ze totaal niet moeten onderdoen voor internationale kleppers. Althans zo was dit toch medio jaren '80 tot zelfs in de jaren '90. De laatste jaren zien we gelukkig een kentering ontstaan en krijgen ook nieuwe bands de erkenning die ze verdienen. Maar we dwalen af, Poseydon brengen sinds de jaren '90 furieuze thrash/death metal. Echter bleven ze vele jaren 'hangen' in de underground. Pas in 2006 begon ook een ruimer publiek deze sympathieke band uit het Waasland beter kennen. Vooral toen ze mochten deelnemen aan W.O.A. Battle in 2011. ‘Cold World,’ datzelfde jaar op de markt gekomen, liet een volwassen band horen die klaar was om de wereld te veroveren. Vijf jaar later  verblijdt Poseydon ons met een gloednieuwe schijf, ‘Masterpiece’. Daarna werd het plots vrij stil rond de band, we vroegen ons af hoe het gaat met Poseydon in 2020. We vernamen dat de band volop bezig is met nieuwe songs, zou er een nieuwe release aankomen? En hoe ga je als band om met zo een crisis?. Allemaal vragen die boegbeeld Alain De Block graag beantwoordt.

Poseydon timmert al vele jaren aan de weg, wat waren voorlopig de hoogte- en dieptepunten?
Die zijn er inderdaad, de ongeveer 10 jaar stilte had er beter niet geweest, maar ja, wat ik daar dan weer positief uit haal, is dat we blijven volhouden. We zijn terug opgestart, we doen verder en overleven. Sommige bands stoppen ermee, beginnen een nieuwe band met een nieuwe naam, dit heb ik eigenlijk nooit willen doen. Het is door een vroeger bandlid dat we 10 jaar later terug zijn opgestart. In het buurland spelen is ook wel een leuke belevenis eigenlijk, maar dan in eigen land merk je dat het toch weer wat complexer ligt, dat is soms teleurstellend.

Hoe is de band feitelijk geëvolueerd door de jaren heen, want er zijn best wel regelmatig line-up wissels geweest
Ik ben van mening dat iedereen moet doen waar hij zelf zin in heeft, en je niet laten tegen houden door iets of om een bepaalde reden, bijvoorbeeld wanneer iemand stopt in de band omdat hij een huis gaat bouwen, stopt met muziek in het algemeen of zelfs gaat trouwen of samen gaat wonen, dat hebben we allemaal meegemaakt. Of wanneer ze na een tijdje ondervinden dat ze meer naar een andere muziekkeuze overhellen? Het is ook voorgevallen dat de meningen met de rest van de band niet meer overeenstemden en ze dan de band verlieten.
Dit zijn dingen die gewoon niet te vermijden zijn, het is niet altijd makkelijk om de vijf neuzen in dezelfde richting te krijgen of te houden!

Ik heb jullie leren kennen via de EP 'With Tears In My Eyes' maar ik was jullie eigenlijk tot 2011 met 'Cold World' uit het oog verloren, wat is er in die tijd gebeurd dat me eventueel is ontgaan? Om even verder terug te keren in de tijd
Je bent ons inderdaad uit het oog verloren, we hebben tussen ‘With Tears In My Eyes’ en  ‘Cold World‘ ongeveer 10 jaar stil gelegen! Ikzelf heb echter nooit stil gezeten omdat mijn andere band Everglow toen ook ontstaan was, en had daar dan natuurlijk veel werk mee. Dit zal misschien veel verklaren, niet iedereen weet dit natuurlijk. De reden van de stilte rond Poseydon kwam natuurlijk doordat er op een korte periode drie bandleden ermee op hielden, en ik kan niet ontkennen dat dit een serieuze impact gehad heeft, vandaar die stille periode.

Na meer dan vijfentwintig jaar heb je heel wat zien veranderen in de muziekwereld, wat is de grootste verandering naast vergaande digitalisering? En welke impact (positief of negatief) heeft dit op een band als Poseydon?
Er is inderdaad heel veel veranderd ondertussen, maar digitalisering heeft voor mij wel voor een positieve wending gezorgd! De digitalisering heeft ervoor gezorgd dat we van op afstand beter met elkaar kunnen werken, zoals nummers en teksten of ideeën daarrond. Alles kan tegenwoordig ook in ‘de cloud’ worden opgeslagen in mappen waar iedereen aankan, zoals in Dropbox.
Voor de opnames staan we daar ook al een eind mee vooruit, omdat de meeste van ons een bescheiden home-studio hebben. Zo kunnen we de nummers vormen, de opnames ervan voorzien en samen voegen om uiteindelijk dan een pré-productie voor de studio te bekomen. Dit is dus zeer positief.

Hoewel de band al te gemakkelijk in een vakje 'thrash metal/hardrock' wordt geduwd zijn er naar mijn mening meer invloeden merkbaar. Zeker door de jaren heen. Hoe zou je je muziekstijl anno 2020 nog het best omschrijven?
We gebruiken zelf de noemer Death/Thrash metal, omdat die omschrijving de meest correcte is voor onszelf. Onze nummers passen hier meestal wel het beste onder, met af en toe een uitloper naar een ander genre. Dit zijn vaak inspiraties van het moment van schrijven, en zorgt dus ook voor meer variatie, en hoe meer variatie hoe beter eigenlijk!

Zijn er, na al die jaren, dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Ja, dat is altijd zo he, denk ik dan toch. Er zijn heel veel dingen die je ook niet onder controle hebt, of zaken waar de reactie gewoon anders kon. Niet alles verloopt altijd zoals je dat zou willen.

Laten we meteen met de deur in huis vallen. Een van de redenen van dit interview is het bericht dat jullie nieuwe songs aan het afwerken zijn voor een full album? Vertel er gerust meer over? Wanneer is de release gepland en zo?
Ja, we hebben zeker al goed kunnen doorwerken nu, de nummers zijn er allemaal. Nu is het nog kwestie van alles samen verder uit te werken en klaar te maken voor de opnames, lay-out cd-boekje ed., maar dit alles is voor 2021.

Een ander nieuwsfeit is een EP met Thief of dreams die heruitgebracht is,  omdat die voor een verzamel was opgenomen in de jaren 90 en daar komen volgens ik lees, 2 old songs bij die nooit uitgebracht waren uit dezelfde periode? Vertel er gerust wat meer over
Dat klopt Erik, het idee is er om dan na de cd een tussendoortje te kunnen aanbieden uit een heel andere hoek, die dan weer wat nostalgie zal brengen voor sommigen en de belevenis mee te kunnen maken terug naar de beginperiode van Poseydon.

Door de corona crisis vallen ook bij jullie waarschijnlijk veel plannen in het water. Welke?
Ik moet zeggen dat de enige plannen die in het water vallen repetities en enkele optredens zijn. Dat is voor niemand leuk, maar aangezien we zelf thuis heel veel kunnen voorbereiden, hebben we op het gebied naar het nieuwe album toe al veel kunnen verwezenlijken!

Het is een beetje een standaard vraag die ik in deze tijden iedereen stel. Maar hoe ga je als muzikant, band (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Zoals de meeste mensen denk ik, met vallen en opstaan. De teleurstelling(en) zo goed mogelijk proberen op te vangen en proberen verder te doen met wat je bezig bent, zodat we overeind blijven!

Om daar een beetje op voort te borduren. In deze tijden zie je veel filmpjes op facebook waar de bands via sociale media hun nieuw werk voorstellen, al dan niet vanuit hun eigen kot. Zit er op dat vlak ook voor jullie mogelijkheden? Hoe sta je daar tegenover?
Ik vind dat tof, elke band brengt dit op zijn eigen manier. Bij ons zijn er ook zo’n dingen besproken, hoewel we daar iets meer bescheiden in blijven dan sommige bands. We gaan alvast een voorsmaakje geven naar het nieuwe werk, maar daar kan ik momenteel nog niets over zeggen, anders is de verrassing er af, hehe!

Recent komen er ook plannen naar voor zoals 'drive-in' festivals, met auto's op een parking, iets voor jullie? Hoe sta je daar tegenover
Ikzelf heb daar niks op tegen, integendeel: vroeger waren er ook drive-in cinema’s. Ik stel me wel zwaar de vraag hoe de belevenis is voor de mensen die met hun auto achteraan het terrein staan. Wat gaan ze er dan nog aan hebben?

Over plannen gesproken. Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Zo snel mogelijk repeteren, en liefst zo luid mogelijk!
Dat ik die gitaren terug kan horen ronken! Haha. Dat is natuurlijk mijn visie, maar ik denk dat iedereen een pak gelukkiger zal zijn wanneer we terug kunnen repeteren en onze plannen kunnen uitwerken. En natuurlijk: dat de optredens snel terug mogen komen!

Is er ook zoiets als een einddoel, wat je absoluut wil bereiken met de band, ook na al die jaren?
Dit kan bij ieder van ons verschillend zijn, maar als je al kan doen wat je wil doen , mag je al gelukkig zijn. Iedereen droomt er natuurlijk van een grote band te worden en full-time met de band of muziek bezig te zijn, touren enzovoort, maar voorlopig doen we gewoon verder met wat we graag doen. In de eerste plaatst is Poseydon een passie, daarnaast zien we wel wat er allemaal uit de bus komt.

Om af te sluiten: fans kunnen geen merchandise kopen via optredens ofzo, hoe kunnen ze dit wel online? Ze hieronder enkele links
Via onze website www.poseydon.be kan je alles bestellen. CD’s met prijzen vind je bij MEDIA en onze shirts ed bij MERCHANDISE.
Wil je graag bestellen, klik dan in het linkse menu op “Orders” of klik op deze Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dit spoedig over 'face to face' tussen pot en pint
Zeker en vast Erik, dank je wel! Ik trakteer!

Beyond The Black is een Duitse symfonische metal band die sinds 2014 van zich laat horen. Met hun debuut 'Songs of Love and death' drukt Beyond The Black meer dan ooit zijn stempel op het genre. Sinds 2016 is dat wellicht in een heel andere bezetting dan voorheen, maar ook met 'Heart of the Hurricane' , uitgebracht in 2018, bewijst de band rond zangeres Jennifer Haben nog steeds stevig in het genre in het zadel te zitten. Nu kwam de opvolger 'Horizons' op de markt. Het laat een band horen die durft evolueren en buiten zijn eigen comfortzone treden. Of toch in zekere mate …
Opener “Horizons” laat al een tipje van de sluier horen en zien in de experimenten, een veelbelovende start die ons op het puntje van onze stoel de oren wat meer doet spitsen. Hoewel de vocale inbreng van Jennifer het meest naar voor wordt geschoven, kan je niet voorbij aan de lekker aanstekelijke riffs en drumsalvo's die knetteren als een kampvuur op hete zomeravonden.
Diezelfde power keert helaas over de hele lijn niet terug. Nogal vaak klinkt Beyond The Black opvallend braafjes en verre van donker, zoals de naam doet vermoeden. En dat is bijzonder jammer. ‘Horizon’ bevat  echter wel veel songs boordevol emoties en streepjes weemoedigheid die door Jennifer, die over een krachtig stembereik beschikt, door de strot worden geramd waardoor golven van kippenvel en een krop in de keel je deel worden. Luister maar naar het wondermooie “Human”. Waarbij die emoties zelfs iets meer diepgang krijgen dan voorheen. En het is net bij die songs dat je voelt dat deze band klaar is om buiten zijn veilige comfortzone te gaan treden. Helaas hervalt Beyond The Black in zijn braaf binnen de lijntjes kleuren bij de daarop volgende songs.
Gelukkig staan er enkele mooie hoogvliegers op die ons uiteindelijk toch laten headbangen met de vuist in de lucht, zoals het knallende mooie “Paralyzed” en meezinger “Marching On”, waarbij Beyond The Black in de voetsporen treedt van een Within Temptation. Bij de nummers “Misery” en “Marching On” krijgt Jennifer vocale ondersteuning van bassist Chris Hermsdörfer. Wat dan weer een grote meerwaarde binnen het geheel blijkt te zijn.
Een andere geslaagde samenwerking is met Elize Ryd (Amaranthe) op “Wounded Healer”. De puzzelstukken blijken hier compleet te kloppen. Met “I won’t surrender” wordt weer een wondermooi klankentapijt uitgespreid, waarbij Jennifer je onderdompelt in een badje van weemoedigheid. Hier vormt de Cello van Tina Guo dan weer die meerwaarde binnen het geheel. Het zijn net die soort songs die we graag wat meer op onze boterham met symfonische metal gesmeerd hadden gekregen.
Besluit: Hoewel de band in 2020 een meer toegankelijk geluid voortbrengt, waarmee dus een ruimer metal publiek wordt aangesproken - waar uiteraard niets verkeerd mee is - bewijst Beyond The Black nog steeds tot de top te behoren  van het symfonische metal genre .
Niet bij elke song krijgen we de krop in de keel. Maar over het algemeen is deze 'Horizon' een gevarieerde plaat geworden waarmee Beyond The Black kan doorbreken naar een ruim publiek aan rock en metal liefhebbers, die durven buiten de comfortzone te treden van het genre en kijken naar een ruimer aanbod, zonder hun neus daarvoor op te trekken. Dat trekt ons nog het meest over de streep.

Tracklist: Horizons (5:00) Misery (3:44)  Wounded Healer (4:15)  Some Kind of Monster (4:21) Human (5:09) Golden Pariahs (3:35) Marching On (4:01) You're Not Alone (4:37) Out of the Ashes (4:35) Paralyzed (3:56) Coming Home (4:42) I Won't Surrender (3:56) Welcome to My Wasteland (3:49)

Nick Hakim is een uit New York afkomstige muzikant die soul, jazz en R&B verbindt tot een magisch geheel. Met zijn debuut 'Green Twins' drukte hij in 2017 zijn stempel op dat genre. In de recensies werd hij vergeleken met Marvin Gaye, Chet Baker tot Portishead en d'Angelo. Maar vooral beschikt Nick Hakim over een eigen smoel. De man is ook niet bang om op avontuur te trekken in deze muziekstijlen, om hier grenzen te verleggen. Dat wordt op de nieuwste schijf 'Will this make me good' nog maar eens in de verf gezet.
Dat wordt al direct duidelijk met “All these changes”. Zwevend, zeemzoetig maar niet klef klinkend, voelt de stem van Nick aan als een warm deken terwijl instrumentaal over weemoedige wateren wordt gevaren.
Maar daar houdt het niet mee op, en dat maakt deze artiest en de plaat een zo bijzondere parel. Want telkens zet hij je heel bewust op het verkeerde been, doet je naar adem happen of trekt alle registers open , waardoor een storm opsteekt bij heldere hemel.
Dat de man niet vies is van experimenteren en buiten de lijntjes kleuren van soul/r&b , bewijst hij met “Wtmmg” , een wat bevreemdende, psychedelische song die een hypnotiserende werking heeft op je gemoed.
Nick Hakim is bovendien een man die van enorm veel markten thuis is, want bij “Bouncing” laat hij zich weer van zijn meest gevoelige kant zien, een warme song die door je hart snijdt zonder pijn te doen maar daardoor worden wel gevoelige snaren diep geraakt. Hakim voegt ook elektronische klanken toe aan de soul en r&b , waardoor je in een vreemd landschap terecht komt, Zoals bij “Let it out”, een korte parel die aan je ribben kleeft, of het wondermooie “Qadir'”. Hakim zingt zijn pijn en frustratie uit , zonder die door je strot te rammen maar hij weet te raken, waardoor tranen opwellen in je ogen. Het is trouwens een persoonlijke song over een veel te vroeg gestorven vriend; prompt haal je ook jouw vrienden voor de geest die te vroeg zijn heen gegaan. En dat is de grote sterkte van Nick op deze plaat; je wordt over de hele lijn  persoonlijk geraakt door zijn verhaal, of hij dat nu op een intieme, broze wijze doet of de teugels loslaat. De intensiteit is telkens even groot. Prachtig.
De man is trouwens een meester in je op het verkeerde been zetten. Op de songs kan hij iets toevoegen, dat je pas ontdekt na verschillende luisterbeurten. Een gegeven dat deze artiest en de plaat een bijzondere parel maakt.
Koesteren en knuffelen willen we zeker bij de aangrijpende songs “Gods dirty work” en “Crumpy”. Nick Hakim veroordeelt en beoordeelt niet, hij geeft een mening zonder te stampen en te duwen , maar je voelt wel die rilling door je lijf lopen waardoor je die heilige huisjes wel degelijk wil omver stampen. Zeer opmerkelijk, maar ook goed gevonden.
Besluit: Nick Hakim is een tovenaar die je op 'Will this make me good'  meeneemt naar zijn wereld, in woede uitbarst op een ingetogen wijze of je tot tranen toe bedwingt als het gaat over gevoelige onderwerpen. Meteen doet hij ook je eigen leven uit de doeken, waardoor je diezelfde kwaadheid voelt opborrelen maar ook tot een zekere rust wordt gebracht, door de hypnotiserende werking van de songs op de plaat. Dat wordt nog maar eens in de verf gezet op “Seeing double” en de mooie afsluiter “Whoo”. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is om te koesteren, een spiegel van je-zijn en je leven , op een bijzonder intense en vreemd aanvoelende wijze.

Tracklist: 1. All These Changes 2. Wtmmg 3. Bouncing 4. Let It Out 5. Qadir 6. All These Instruments 7. Drum Thing 8. Vincent Tyler 9. Crumpy 10. Gods Dirty Work 11. Seeing Double 12. Whoo