Eerder wat onverwacht, kreeg Cesar Quinn geen plekje in de halve finales van Humo’s Rock Rally toebedeeld door de jury. De band staat nochtans te boek als een van de sluimerede sensaties in muzikaal Vlaanderen. Wat beter dan dit door te spoelen met een krakend verse singlerelease?
Op “Turqoise” horen we zweverige, kleurijke vocals sensueel paren met jazzy, gedempte drums. In haar geheel horen we een onvoorspelbare track die als een satijnen kleed over muzikale vrouwenheupen wiegt. The War On Drugs met een miniscuul tikkeltje groteske vocaliteit. Vergelijken met Muse is misschien te veel van het goede, maar wat Cesar Quinn op de wereld afvuurt, hebben we zelden door zo’n jonge snaken weten doen.
https://soundcloud.com/cesarquinn/turquoise-clean-mix-one/s-xSwDG?fbclid=IwAR3PYohf3onk80G3-EVLgYOvnPobUQUIqltFxY7xh02lSK21X7UkWajIXwg
We geven het toe, we zijn al een tijdje fan van Nico Kennes en al de projecten waar hij aan deelneemt. Neem nu Bareley Autumn. Drie jaar geleden bracht de band zijn debuut uit en bezorgden we, zeer goed bedoeld, hen de stempel 'Het Belgisch antwoord op Eels'. Net omdat de muziek van Bareley Autumn diezelfde emoties uitstralen, die je ook bij die laatste terugvindt. Ondertussen heeft de band bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken. Bareley Autumn bracht een gloednieuwe schijf op de markt 'Day Trip To The Petting Zoo', waarop deze stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Opener “Alix” is al zo een song boordevol emoties. Nico heeft nu eenmaal een stem en uitstraling die je kippenvel bezorgt. Een uitzonderlijk talent dat je zelden tegenkomt. Die stem is zijn grootste wapen in de strijd en dat wordt uitvoerig tentoongespreid op deze plaat. Is die eerste song nog eerder een sobere en intieme trip waarbij Bareley Autumnn harten raakt, dan durft de band echter deze keer ook de registers opentrekken. De muzikanten mogen vaak lekker loos gaan, telkens aangevuld door Nico zijn stem die blijkbaar veel meer toonaarden aankan dan ingetogen die snaren raken. Luister maar naar een “Crucified”, een song boordevol verrassende wendingen die we nog niet waren tegengekomen bij Bareley Autumnn. Met een meer elektronische inbreng, die ons zeker bevalt, verlegt de band hier zijn eigen grenzen. Prachtig. Bij “Grown” en “Abortion Coffee” blijkt dat de inbreng van een extra gitarist geen verkeerde keuze was. Integendeel. Daardoor klinkt het geluid veel voller, zelfs een beetje rauwer en meer 'rock'-getint. Dat de muzikanten de registers compleet kunnen opentrekken en zo het tempo de hoogte induwen, is trouwens een enorm pluspunt aan deze knappe plaat. Het plaatje wordt telkens opnieuw perfect ingekleurd door Nico zijn bijzonder melancholisch stembereik, door enerzijds ingetogen die harten te verwarmen als bij “Dream Vaporizer” en anderzijds weer eens lekker verschroeiend het tempo tot een hoogtepunt te drijven zoals bij “Abortion Coffee” .
Dit is een zeer gevarieerde schijf geworden die vele andere kanten laat zien en horen van Bareley Autumn. Het mag duidelijk zijn, deze band is niet gewoon volwassen geworden. Deze band vindt zichzelf opnieuw uit op deze schijf, en daarvoor krijgen ze toch een extra pluim op hun hoed.
Het extra fijne aan 'Day Trip To The Petting Zoo' is dat de band je voortdurend op het verkeerde been zet, alsof er bewust geen lijn zit in deze plaat. Het keert terug in het onheilspellende “Out Of Love And Out Of Shape”, een instrumentaal eindpunt waaruit nogmaals blijkt dat het niet meer puur en alleen draait rond de stem van Nico. De muzikanten krijgen voldoende vrijheid om zich volledig te laten gaan op deze knappe plaat. Ook al is een song als “All There Is” en het wonderbaarlijke “Tinder” een rustpunt dat ons naar adem doet happen doordat Nico ons weet te betoveren op een zeer bijzondere wijze.
Bareley Autumn is anno 2020 vooral een band die evolueert en blijft evolueren in zijn kunnen. Dat laatste trekt ons op deze bijzonder veelzijdige plaat het meest over de streep.
Er was eens… een singer-songwriter uit Philadelphia die DIY-gewijs een enorme creatieve drang had om muziek uit te brengen. (Sandy) Alex G bracht in de Orangerie allesbehalve een sereen concert, maar toch waanden we ons vaak in de living van zijn sprookjeshuis.
Pet Shimmers bestaat uit - volgens overkanaalse bronnen - zowat het sterkste wat Bristol voortbrengt op muzikaal vlak, zoals Oliver Wilde. Intussen hebben ze in Engeland al een aanzienlijke reputatie opgebouwd en kwamen begin dit jaar met een eerste langspeler op de proppen. Toegegeven: de leuke melodieën, de snedige slidepartijen van de perfect synchrone gitaristen en luchtige lyrics smaakten alvast naar meer. Een simpele “Fuck England” als afluister levert hen alvast de prijs voor de kortste Brexit-standpunt op.
Na meerdere releases in bandcamp en uiteindelijk enkele onder verschillende labels, heeft (Sandy) Alex G met 8 platen in bijna evenveel jaar zich een weg gebaand naar een groter publiek. Zijn laatste ‘House of Sugar’ blinkt (net als de vinylhoes, trouwens) uit op meerdere vlakken en was een hoogtepunt van het afgelopen jaar.
“Gretel” legde, na op-tape-gespeelde opener “Project 2”, meteen bloot waar (Sandy) Alex G voor staat: beukende noise rock afgewisseld met eenvoudige maar doordachte melodieën en nog eens meezingbare lyrics. Het nummer met sprookjesachtige (Hans en Grietje) insteek deed ons al vroeg zweven van bittere ernst naar kinderlijke onschuld. In het americana-beladen “Southern Sky” en “Hope” waren de op plaat subtiele franjes door de ogenschijnlijk gedownstripte band anders, maar toch meesterlijk geïnterpreteerd.
Alex’s song sieren ook in bondige doeltreffendheid. Neem nu “Taking”, die zodanig live gebracht werd dat de rauwe emoties van vraatzuchtigheid en verslaving voelbaar waren. Zelfde indruk tijdens “Kicker” van album “Beach Music” die het heeft over de ‘s levens nietigheid.
Na het ogenschijnlijke liefelijke “Bug” en “Into My Arms” maakte Alex en Co ons warm voor een zogenaamd Belgische cover van achter zijn piano. Hij had ons goed liggen met de ruwe bolsters “Brick” en “Horse”.
Ondanks deze zware-op-de-maag-liggende songs, was de setlist toch mooi uitgebalanceerd qua intensiteit. Naar het einde toe greep hij terug naar zijn laatste plaat om er nog enkele pareltjes uit voor te dragen zoals “Walk Away” en “Crime” die gaan over emotionele lafheid (of is het verlatingsangst?).
Eens de mooi uitgebalanceerde set afgerond werd met bisnummer “Fell” stond de band open om vijftal verzoeknummertjes te spelen. De dankbaarheid voor en van (Sandy) Alex G was hartelijk en aanstekelijk. Met “Brite Boy” stuurde de band, bijgestaan door Lexi Jennings van Pet Shimmers, ons het beloofd land in waar we nog lang en gelukkig mogen leven.
Organisatie: Botanique, Brussel
Na het uitbrengen van vierde langspeler ‘Fever’ blijft Balthazar de sterkste Belgische liveband van het moment. Bewijzen? Ze spelen zowel Werchter als de Lotto Arena plat. Ze brengen intieme songs die ook krachtig kunnen zijn. Melodieus maar met genoeg hoeken af. Nooit een scheve noot te horen, en een publiek dat àltijd mee is, al brullend, heupwiegend of bewonderend. Een set die af is en over nagedacht wordt. Kortom: je krijgt altijd waar je op hoopt, en meer.
Dat was afgelopen week niet anders. De band stond drie dagen op rij in een uitverkocht Koninklijk Circus. Wij konden erbij zijn op de tweede dag van de reeks:
Bij het opkomen hoorden we de Morricone-versie van “Fever”. Merci Lennert Coorevits. ’t Ging vlotjes over in “Do Not Claim Them Anymore”, gevolgd door “Boatman” en “Wrong Vibration”. De toon was gezet. Klop erop, de grooves aanwezig en Maarten Devoldere haalde zijn meest lijzige stem boven. Mama en papa Devoldere zagen dat het goed was.
En uiteraard zijn ook de nummers van de nieuwste plaat gezellig om te horen. “Whatchu Doin’” en “Phone Number” haalden de set. Dus dan wijken songs als “Fifteen Floors” en “Then What”. Dat is natuurlijk spijtig, maar ondertussen kan Balthazar zich dat perfect permitteren. Bij “Phone Number” zagen we trouwens een schreeuwende Devoldere bij de outro. Zo werden zelfs de metalheads even gepleased.
Tijd voor Tijs Delbeke, Simon Casier en Jinte Deprez om hun aandeel in de verf te zetten. Met een betoverend “The Oldest of Sisters” nam Deprez het voortouw, gesterkt door de blazers van de twee andere. En met “Blood Like Wine” kregen ze uiteraard weer alle bekers in de lucht met de klassieke ‘raise your glass’-lyrics.
“Normaal spelen we nu Changes”, zei Devoldere na het spelen van “Halfway”. “Maar heeft er iemand een verzoeknummer?” Iemand op de eerste rij wilde wel graag eens “Leipzig” horen. Maarten stemde gretig in, waarna ze doodleuk “Changes” inleidden. Het soort arrogantie dat zalig binnenkomt en alleen de groten mee wegkomen. Voor “Fever” ging bassist Simon Casier even in de spotlights staan. Op de boxen dropte hij de baslijn, zo smooth dat George Clooney er niets bij is. En we mochten uiteraard meezingen na een langgerekte opbouw. Tussen de zinnen in hoorde je een stilte waarbij je een speld kon horen vallen. Pracht van een nummer, een eerlijk gezegd was de rest van de set één grote mooie outro van “Fever”.
Tijdens bisnummer “You’re So Real” mochten we genieten van de saxofoonsolo van Michiel Balcaen, normaal gezien drummer van dienst. “Grapefruit” was lekker herhalend, en de kopjes gingen nogmaals omhoog en omlaag. Op de aanstekelijke klanken van “Bunker” zond de band ons terug huiswaarts. Wij kijken alvast uit naar de festivals deze zomer.
Setlist: Do Not Claim Them Anymore - The Boatman - Wrong Vibration - Watchu Doin’ - Phone Number - The Oldest of Sisters - Blood Like Wine - I’m Never Gonna Let You Down Again - Halfway - Changes - Fever - I Looked For You - Entertainment
You’re So Real - Grapefruit – Bunker
Neem gerust een kijje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cirque-royal-brussel/balthazar-18-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine brengt al vele jaren het soort meditatieve ambient met een klassieke en theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' brengt Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' een album uit opgebouwd als een klassiek requiem. ‘Burial Songs’ is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema omgaan met verlies, dood en verdriet. Je hoort en ziet veel lichtjes verschijnen aan het einde van die donkere tunnel.
Na het bijzonder aangrijpende instrumentale “Igarka” keert Ansatz Der Maschine terug naar de essentie van hoe om te gaan met dat verdriet. Zo draagt Mathijs Bertel de song “Untold” - met inbreng van Will Samson - op aan het kind dat hij en zijn vriendin verloren. Mathijs wist ook enkele toppers te strikken die aan dit project willen meewerken. Bij “Invisible” is er de inbreng van Colin H. Van Eeckout (Amenra) die als geen ander weet hoe je muziek kunt brengen waarbij wordt omgegaan met het aspect van de dood. Zijn spoken word-inbreng is dan ook indrukwekkend. De inbreng van de Gentse zangeres/componiste Sophia Ammann (van onder andere Little Dots) bij afsluiter “Igarka” (nu met vocalen) is al even bewonderend te noemen. Vaak knetteren de songs als een haardvuur, zoals bij “Deerhunter”, vaak gaat het de eerder intieme en bezwerende kant uit. Zoals bij het wondermooie “Eagle” of “Agnus” het geval is. Instrumentaal en vocaal weet Ansatz Der Maschine telkens die gevoelige snaar te raken. Soms zelfs op een springerige en lichtjes knetterende wijze, waarbij het lijkt alsof klanken naar elke hoek van de kamer uitgaan. Anderzijds op een eerder sobere maar daarom niet minder pakkende wijze. Daardoor worden de emoties van de aanhoorder telkens tot het diepste van zijn genen aangesproken, op een zeer uiteenlopende wijze.
Ansatz Der Maschine doet meermaals je hart bloeden door songs te brengen die één voor één een verhaallijn vormen, en die leest als een boek. Het zorgt voor een eerder filmische aankleding die elk van je zintuigen prikkelt. Je komt werkelijk ogen en oren tekort bij wat op jou afkomt gedurende deze trip die je in een soort diepe trance doet belanden waar een tranendal en een glimlach op de lippen als een dunne lijn met elkaar worden verbonden tot een magisch mooi geheel.
Black Lilium is een progressieve melodieuze metalband die sinds 2014 noest aan de weg timmert, ondertussen heeft de band dus vooral gewerkt aan het opbouwen van een livereputatie. Op zich geen slechte zet, want daardoor heeft Black Lilium een manier gevonden om een parel van een debuut uit te brengen.
Het meest opvallende? Dit debuut is een bijzonder emotionele schijf geworden, die bovendien zeer toegankelijk klinkt., waardoor een ruim publiek kan aangesproken worden. De band doet dus niet aan hoge woorden gebruiken of al te intensief de geluidsnormen overschrijden. Met een eenvoudige aanpak raakt Black Lilium echter wel de gevoelige snaar van iedere liefhebber van melodieuze rock en metal. Echter blijft deze band wel angstvallig binnen de lijntjes kleuren en dat vinden we op zich wel jammer. Vanaf “Beast In The Backseat” hoor je dan ook dat Black Lilium vooral de harten wil raken van iedereen die het niet al te ver gaat zoeken. Buiten enige comfortzone treden of experimentele uitspattingen zijn er ook niet bij tijdens “Paragon Of Imperfection”, “Demon In Disguise” en “Walls Around My Soul”. Die opvallende, herkenbare lijn vinden we ook terug bij de overige songs op deze schijf. Song na song valt ons echter ook op dat de muzikanten en vocalist zeker niet aan hun proefstuk toe zijn, de perfectie in bespelen van instrumenten en heldere stem brengen je naar de zevende hemel. Wie het dus echt niet te ver wil gaan zoeken, zal in deze band en plaat dus zeker zijn gading vinden. Voor zij die houden van een wat meer avontuurlijke aanpak, ligt het wel anders. Doordat alles teveel die gezapige lijn opgaat zal die laatste categorie van metalliefhebbers wat op zijn honger blijven zitten. En toch werken parels van songs als “My Purpose”, “Dead Mans' Diary” en afsluiter “Ghosts Without A Voice” op de nekspieren. Je begint hierop prompt te headbangen.
Het enige advies dat we willen en kunnen geven bij het beluisteren van dit debuut van Black Lilium: ga het als progressieve metalliefhebber niet te ver zoeken. Deze band schittert met 'Dead Man's Diary' vooral in eenvoud en komt er daar gewoon mee weg. Kwalitatief en puur technisch bekeken valt er namelijk geen speld tussen te krijgen. Wij behoren echter tot de categorie van avonturiers en blijven dus een klein beetje op onze honger zitten. De luisteraar heeft echter altijd het laatste woord.
Op een doodgewone maandag slaagde The Growlers om een zomers microklimaat te ontwikkelen in Leuven. Fans van het eerst uur werden verwend en nieuwkomers werden meer dan overtuigd.
De hoofdact nam als support Hot Flash Heat Wave mee uit het zonnige California. De zaal was nog maar amper gevuld waardoor de vier Wave’rs eerder ongeïnteresseerd hun set aanvatten. Gelukkig bouwden ze de spanning goed op om met opener “Hesitation” of het dansbare droevige “Lonely Times” waardoor de zaal zich met mondjesmaat vulde. Het surferpunk “Gutter Girl” en het funky Tame Impala-achtige “Head in the Clouds” wekten heel wat enthousiasme los.
Hot Flash Heat Wave is geslaagd in hun opdracht om niet alleen het publiek op te warmen maar om meer punten te scoren bij muziekfans.
Talrijk waren de muziekfans naar Leuven afgezakt om het eigengemaakte beach goth van The Growlers te bewonderen. Na de zesde plaat ‘Natural Affairs’ dat meer van hetzelfde bevat maar toch iets meer gepolijst is, willen Brooks Nielsen en Co niet anders dan hun muziek met plezier delen.
En of ze er zin in hadden! Beginnen met “Problems III” en overgaan tot “Night Ride” was niet alleen gewaagd maar ook zeer efficiënt. Frontman Nielsen had wellicht zijn stembanden met de nodige nicotine en alcohol ingesmeerd want de typerende korreligheid was ook van het begin on point. Zijn statige houding verhinderde enkele uitzinnige fans er niet van om letterlijk aan zijn voeten te liggen.
The Growlers slagen erin om surf met psychedelische toetsen van de jaren ‘60 te doen herleven. Zo herken je vleugjes van The Doors of Beach Boys in “One Million Lovers” of “Empty Bones”. Maar oubollig klinken ze allesbehalve want “When You Were Made” of “Social Made” klinken thematische als muzikaal fris en hedendaags. En toch is elk nummer zowat omzoomt met een duister randje over nietigheid, de zin van het leven of de twijfels die daarmee gepaard gaan...
Ondanks die donkere ondertoon groeide het enthousiasme van de fans van het eerste uur en deze in wording nummer na nummer. Af en toe trekkende aan een sigaret, wierp Nielsen soms onverstaanbare bindteksten het publiek in. Toch was de voldoening duidelijk zichtbaar wat voor tweede gitarist even te veel was… Hij verliet het podium halfweg de set naar verluidt omdat hij “te veel drinkt en feest en dat iedere nacht opnieuw”. Een ludieke opmerking dat de sfeer alleen versterkte.
Dat ze graag muziek maken en plezier hebben in wat ze doen, is een understatement want na liefst dik anderhalf uur, kwamen ze even terug om zomers toetjes “Shadow Woman”, “I’ll Be Around” en “Going Gets Tuff” te serveren aan een publiek dat intussen snakt naar de bruisende zomer.
Organisatie: Depot, Leuven
OMD kwam vrijdag naar de uitverkochte AB met de ‘Souvenir’ tour- 40 years OMD. Eigenlijk zijn ze al 42 jaar bezig, maar hun eerste elpee kwam uit in 1980, dus 40 jaar Orchestral Manoeuvres in the Dark is eigenlijk wel accuraat. Andy McCluskey is zestig, een jaar ouder dan bandmaat Paul Humphreys, maar ziet er een stuk jonger uit.
De laatste 10 jaar krijgt de band volop erkenning voor de pioniersrol die ze in de eerste helft van de jaren tachtig speelden in het ontwikkelen van de electro-pop en zijn ze op hun nieuwe platen terug die electro-richting uitgegaan, zij het met een moderne twist. Zo hebben ze hun geloofwaardigheid teruggevonden, die ze in de tweede helft van de jaren tachtig wat kwijt gespeeld hadden toen ze er voor kozen de commerciële synth-pop toer op te gaan, zodat hun hitjes toen wel heel erg in Stock, Aitken & Waterman vaarwater terecht kwamen.
De band had een mooie lichtshow meegebracht, een reeks lichtpanelen van wisselende hoogte die het electronisch karakter van de band benadrukte. OMD begon heel sterk, oudjes zoals “Stanlow” en “Messages”, afgewisseld met een recenter nummer als “Isotype”, en toonde zo aan dat ze een enorm belang hadden in de ontwikkeling van de elektronische muziek: je kon zo de lijn trekken van hun voorgangers Kraftwerk, over Depeche Mode, de elektronische vervreemding van de samples bij Radiohead die hier ook aanwezig was tot en met de dansmuziek van nu. McCluskey klonk op zijn zestigste nog altijd glashelder.
Na dit eerste kwartier, ging het een beetje meer de synthpop kant op in “Tesla girls” met gesamplede geluiden en de typische drumcomputersound van de tweede helft van de jaren tachtig. Mister Humphries bleek “Are you being served” gewijs vrij te zijn om de zang op zich te nemen in “Forever live and die”, en had toch wel wat roest op de stembanden. Hij mocht nog een tweede maal terugkomen om te zingen, maar liet de rest toch wijselijk over aan McCluskey. Die had veel zin om te dansen, en kreeg de volle AB moeiteloos mee in zijn enthousiasme. Dat enthousiasme ging nog de hoogte in toen OMD voorstelde om een aantal nummers uit ‘Architecture and Morality’ te spelen: “Souvenir”, “Joan of Arc” en “Maid of Orleans” konden op veel goedkeuring rekenen. De sprekende klok is iets uit vervlogen tijden, maar in “Time zones” werd ze nog eens uit de kast gehaald.
Het tweede deel van de set schipperde tussen cheesy pop inclusief saxsolo’s (“Locomotion”, “Sailing on the seven seas”, “Dreaming”) en meer geloofwaardige stukken die niet zouden misstaan bij New Order of Depeche Mode en werd natuurlijk afgesloten met “Enola Gay” waarin de outro bleef nazinderen.
OMD nam ruim de tijd voor de bis, smeet er nog een extra nummer in met “Secret” en stuurde iedereen voldaan naar huis met, hoe kon het ook anders, “Electricity”.
Na veertig jaar blijven deze Engelse oude knakkers nog steeds relevant, op 22 mei staan ze op het W-Festival in Waregem en kan je je er nog eens van vergewissen dat dit geen nostalgie-act is.
Setlist: Souvenir Tour Intro - Stanlow - Isotype - Messages - Tesla Girls - History of modern (Part 1) - (Forever) live and die - Souvenir - Joan of Arc - Joan of Arc (Maid of Orleans) - Time zones - Statues -Almost - Don't go - So in love - Dreaming - The punishment of luxury - Locomotion - Sailing on the seven seas - Enola Gay
Bis: If You Leave - Secret-Pandora's box - Electricity
Organisatie: Live Nation
MNNQNS timmert al een tijdje aan enige faam, maar met de debuutplaat ‘Body Negative’ zijn ze een stabiele en goede weg ingeslagen. Ze mogen alle vier dan wel van Frankrijk zijn, toch heeft frontman Adrian D’Epinay voor de MNNQNS de boter gehaald bij de lokale muziekscene in Cardiff toen hij er voor een periode verbleef. Een mengelmoes van pulserende postpunk à la Television of Gang of Four, noestige noise à la Nirvana of Sonic Youth of zelfs een vleugje New Wave à la Talking Heads of Devo. Laat ons vooral niet te veel aan hokjesdenken doen, want naar het schijnt hebben ze er zelf een hekel aan!
UItstel is geen afstel want initieel gepland voor eind oktober moest de band noodgedwongen het concert uitstellen. Gelukkig kwam MNNQNS op Valentijnsdag om er tal van harten te veroveren en evenveel liefde terug te geven.
“Op veilig spelen” stond niet in hun woordenboek want de avond werd ingezet met een verrassende cover van Madonna’s “Material Girl”. Een bijkomend bewijs dat ze niet zomaar in een hokje willen geduwd worden. De lol was nog maar amper achter de rug en al meteen kwam daar het eerste hoogtepunt met “If Only They Could”. Een track waar het viertal het kenmerkende vraag-antwoordspel tussen vocalen maar ook tussen gitaren demonstreerden. Meer van datzelfde in het daaropvolgende “Fall Down” dat strak gebracht werd.
De energetische Fransen waren allesbehalve statige paspoppen want ze hadden er duidelijk zin. Na enkele verkennende starende blikken zochten zowel de D’Epinay als tweede gitarist Marc Lebreuilly nog meer contact op met het publiek. In het dreigende “Drinking from the Pond” sneed Lebreuilly als het ware dwars door de frontrow. Ook een fijne toevoeging waren de stroboscopen die D’Epinay via een schakelaar tijdens o.a. “Limits of Town” bediende om de hartslagen nog verder de hoogte in te jagen.
De mondige drummer Grégoire Mainot nodige de goed gevulde Witloof Bar uit om te dansen en het publiek, met fans van het eerste uur, had de boodschap duidelijk begrepen. De sfeer was te voelen tijdens “Wire (Down to the)” - eerbetoon aan Wire - en “Desperation Moon”. Tijdens “Urinals” werd de sfeer des te heviger nadat D’Epinay zijn gitaar fixeerde aan de lichtbar en wanneer Lebreuilly nog wat dichter onder het volk wou staan.
Het hoopje ongeregeld sprintte naar het einde van de set met maar liefst drie nieuwe tracks die ook zeer makkelijk bij de gegadigden binnengingen. MNNQNS had liefde in overvloed en bedankte het publiek uitvoerig. De liefde was uiteraard wederzijds na deze zinderende show.
Setlist: Material (cover - Madonna-) , If Only They Could, Fall Down, Double Visions, Drinking from the Pond,Limits of Town, Stagnant Pools, Notwhatyouthoughtyouknew, Wire (Down to the), Desperation moon , Urinals,Ttape Counter Idol Threat, Glory Paul
Organisatie: Botanique, Brussel
Natashia Kelly Group + Pentadox - Magie en virtuositeit in twee keer het drievoud
Er bloeit al veel jaren iets binnen jazz en aanverwante stijlen. Jonge, talentvolle muzikanten en bands schieten als wortels uit de grond. Een organisatie die de vinger op de pols houdt wat ontdekken van deze talenten betreft is JazzLab al enkele jaren. Neem nu Pentadox , een trio rond piano virtuoos Bram De Looze die zowel solo als bij zoveel andere projecten zijn stempel heeft gedrukt op de jongste lichting jazz en aanverwante parels. Met Pentadox brengt hij twee al even grote jazz muzikanten met zich mee , met drummer Samuel Ber en saxofonist Sylvain Debaisieux.
Ook Natashia Kelly is een bijzonder tot de verbeelding sprekende zangers die we aan dat rijtje mogen toevoegen. Met Natashia Kelly Group kwam ze haar kersverse album 'Inside The Wave' voorstellen. Natashia staat daar niet alleen, ook zij brengt toppers mee als Jan Ghesquière (elektrische gitaar) en Brice Soniano (contrabas). Ook Pentadox bracht trouwens een nieuwe schijf uit 'Fragments of Expansion' en kwam die eveneens voorstellen in De Casino.
Uit verschillende interviews die ondertekende ondertussen had met sommige jonge jazz talenten, blijkt dat het element jazz meer een meer aan het evolueren is naar 'improviserende muziek tot het oneindige'. Dat laatste draagt Pentadox (*****) toevallig zeer hoog in het vaandel. Aangevuurd door het gevarieerde drumwerk van topdrummer Samuel Ber, die zijn drumvellen op een zodanige manier bedient dat hij je letterlijk op het verkeerde been zet. En je daardoor naar alle kanten van de muur doorstuurt. Tovert Sylvain Debasieux al even magistrale klanken uit zijn saxofoon, hij bespeelt dat instrument trouwens niet, hij leeft dat gewoon. Van Bram De Looze weten we ondertussen dat ook hij verbonden is met zijn piano, alsof dat een onderdeel van zijn lichaam is. Dat laatste spreidt hij met een brede glimlach op de lippen ook nu weer tentoon. Wat ons echter nog het meest opviel is de opstelling op het podium. De heren zitten gewoon in een rij naast elkaar, om aan te duiden dat elke schakel even belangrijk is binnen dit project. Want inderdaad, ondanks de individuele virtuositeit die elk van hen uitstraalt, is het net die samensmelting tussen elk van bovenstaande elementen, dat zorgt voor een uur pure magie van de zuiverste soort. De heren stralen bovendien enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend en vinden als klap op de vuurpijl ter plaatse nieuwe klankentapijten uit. Waardoor je wordt meegezogen naar een al even kleurrijke jazz wereld waar het altijd fijn vertoeven is. Door die frisse en bijzonder avontuurlijke aanpak trekt Pentadox ons dan ook compleet over de streep. Het daverende applaus na de set, is het bewijs dat we niet alleen waren met die mening.
Wat opstelling betreft stonden ook bij Natashia Kelly Group (****) alle muzikanten in een rij naast elkaar opgesteld. Natashia trekt met haar bijzonder warme en kristalheldere stem de meeste aandacht naar zich toe. Ze hypnotiseert de aanhoorder namelijk op een intimistische en zeer zachtmoedige wijze waardoor we met de glimlach op de lippen ons prompt in de zevende hemel wanen. Echter kun je niet voorbij aan de contrabas inbreng van Brice Soniano wiens baslijnen als een deken tegen koude winterdagen je hart verwarmen. Het meest onder de indruk waren we echter van de gevarieerde gitaar lijnen van Jan Ghesquière, die door zijn inbreng meermaals de haren op onze armen deed recht komen van diep innerlijk geluk. Natashia Kelly Group moet het niet hebben van grote gebaren, ze straalt vooral in eenvoud. En dat laatste is wellicht het enige kleine minpunt aan dit concert. Na een tijdje verzandt het optreden in een al te gezapige atmosfeer, waardoor de aandacht lichtjes verslapt en men wat dreigt in te dommelen. Echter neemt ook hier die hemelse virtuositeit en kruisbestuiving in drievoud uiteindelijk de bovenhand, waardoor we alsnog wegdrijven naar verre jazz/folk oorden.
Het mooiste moment kwam op het einde van de set als Natashia, enkel begeleid door de verdovende gitaarlijnen van Jan, die zelfs trouwens even zorgen voor een opstuw van energie, een zeer gevoelige snaar raakt. Dat iets meer variëren zoals op dat moment , had er eigenlijk iets meer mogen hebben ingezeten. Maar vooral is Natashia Kelly Group duidelijk een trio dat schitteren in eenvoud hoog in het vaandel draagt, en daar kan nooit iets mis mee zijn.
Conclusie: We kregen in een zeer goed vol gelopen Concertzaal De Casino een portie magie en virtuositeit in twee keer het drievoud voorgeschoteld. Waardoor we met een brede glimlach en goed gevoel vanbinnen , de zaal verlaten, na wederom twee fijne ontdekkingen binnen het aspect jazz, improviseren tot het oneindige in de aanverwante stijlen.
Organisatie: JazzLab + CC Sint-Niklaas + De Casino, Sint-Niklaas
De Britse zangeres Georgia is ervan overtuigd dat muziek mensen samenbrengt en dat kwam ze gisteren in de AB bewijzen. Heel wat mensen waren opgedaagd om de albumvoorstelling van de dertigjarige artieste in levende lijve mee te maken. Afgelopen zomer opende ze Rock Werchter helemaal in haar eentje en met een iets uitgebreidere onewomanshow trekt ze nu door Europa. Op haar nieuwe album ‘Seeking Thrills’ zoekt ze naar sensatie, en net dat sensatiemoment overheerste ook op het dansbare feestje waarvoor Georgia zorgde.
De jonge Brusselse zanger BRYN zag gisteren een droom in vervulling gaan, want naar eigen zeggen stond hij zelf al ettelijke keren in de zaal om naar zijn favoriete artiesten te kijken. Het was dus een grote avond voor het jonge talent, dat nog maar twee singles uitbracht. De productie van zijn nummers is zeker niet slecht, maar zijn vocale capaciteiten laten het soms afweten, waardoor het geheel iets te vaak off key overkomt. In tragere nummers zoals "Prettiest Boy" was het zoeken naar de goede noten, maar in de uptempo nummers stond hij al sterker in zijn schoenen. Er is nog wat werk aan de winkel, maar net dat maakt het ook charmant. Sympathiek
Sympathiek is hij in ieder geval en charisma heeft hij ook in overvloed. Het compacte podium van de AB Club was goed gevuld met Georgia's opstelling van instrumenten, en zo was er haast geen plek voor andere muzikanten naast haar. Dat heeft ze ook niet nodig, want buiten bassen en een simpele backingtrack, zorgt ze helemaal in haar eentje voor de rest. Met "24 Hours" drumde ze er al snel op los en zorgden de stevige bassen voor een extra boost. Niet veel later volgde "Never Let You Go", een nummer dat alle ingrediënten bevat om een echte dansklassieker te worden. Het pittige nummer was ook live spicy genoeg om voor een intens warm gevoel te zorgen.
Georgia is wat ons betreft op haar best als ze ietwat meer punk in haar nummers steekt. "Ray Guns" of "Feel It" hebben dat speciale ruwere kantje, wat in de AB nog meer tot zijn recht kwam door ietwat spannendere zanglijnen dan in de oorspronkelijke studioversie. Het moet niet altijd perfect en uitgebalanceerd zijn om binnen te komen en dat weet Georgia ook. Zij zocht meermaals het contact met de aanwezigen en gebruikte elke gelegenheid om het overwegend volwassen publiek aan te sporen om wat meer te bewegen en de dansbenen ten strijde te sturen.
Tijdens het maken van het nieuwe album was de Britse ontzettend geïnspireerd door de Berlijnse clubscene, wat ze in haar nummers ook probeert te weerspiegelen. "The Thrill" had duidelijke invloeden uit techno en ook de extra lange versie van "Started Out" liet het energiepeil aanzienlijk stijgen. Uiteraard had haar grootste hit "About Work The Dancefloor" het minst aansporing tot dansen nodig, maar de afsluitende Kate Bush-cover van "Running Up That Hill (A Deal With God)" was toch wel een van de beste momenten van Georgia's eerste Belgische headlineshow.
Na een bondige vijfenvijftig minuten op het podium, trok de Britse multi-instrumentaliste de coulissen weer in. Ondanks dat ze al twee albums heeft uitgebracht, waarvan we uit haar debuut enkel "Nothing Solution" kregen, was het dus eerder een korte beurt die absoluut naar meer smaakte.
Georgia's hoofddoel tijdens concerten is mensen samenbrengen en gezamenlijk laten dansen. In dat opzet is ze dan ook meer dan geslaagd, want gedanst werd er. De set zat goed in elkaar met op de juiste momenten een uitspatting of een rustiger moment. Een onewomanshow om naar op te kijken!
Setlist: 24 Hours - Ray Guns - Never Let You Go - Feel It - Nothing Solutions - The Thrill - About To Work The Dancefloor - Started Out - Ultimate Sailor - Running Up That Hill (A Deal With God)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
BRYN
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bryn-12-02-2020.html
Georgia
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/georgia-12-02-220.html
Organisatie Liveurope ism Ancienne Belgique, Brussel
Algiers is als Amerikaans-Britse protest punkband nog steeds relevant. Dezelfde ingrediënten zoals soul, gospel, industrial, punk en whatnot komen terug op hun laatste plaat ‘There Is No Year’. Helaas liet de band na de passage in de Botanique ons ongeïnspireerd achter.
Maar eerst was het de beurt aan Esya. Als zeer bedrijvige bassiste in Savages en tal van andere zijprojecten, heeft Ayşe Hassan het afgelopen jaar niet stilgezeten. Zo bleek ze ook voldoende solomateriaal te hebben om een halfuur te vullen. Met een beperkt arsenaal bestaande uit drum sequencer, synthesizers, bass en vocals, bracht ze een volle live sound van electro doorspekt met dark wave en punk. Ze stond er alles behalve statig bij, waardoor het geheel des te overtuigender bij ons binnenkwam. Met hoogtepunt “Everything” - over eeuwige en voortdurende keuzestress - pakte ze het publiek helemaal in. Een artieste om in de gaten te houden!
Zo gelaagd de muziek van Algiers wel is, zo talrijk was ook de instrumentatie op het podium van het vijftal - extra achtergrondzanger incluis. Lee Tesche baande zich een weg naar zijn gitaar- en saxofoonpost waar hij het startschot gaf. Een voor een kwamen ook Ryan Mahan (bas, synthesizers en loopers), Matt Tong (drums) en uiteindelijk Franklin James Fisher het podium op om verschroeiend “There is no Year” te brengen, de titeltrack van hun laatste langspeler.
Zo verschroeiend dat de soundmix volledig de mist in ging. Iets wat doorheen de set amper werd rechtgetrokken… Het gedrum van Tong (ex Bloc Party) leek soms van kilometers ver af te komen en Tesche had niet eens een micro nodig om zijn kreten hoorbaar te maken.
Gelukkig bracht de band ook minder overladen nummers.“Dispossession” was zo het eerste lichtpuntje van de set. In “We Can’t be Found” hoorden we Fisher eindelijk vol overgave zingen zoals we hem herkennen op de platen. Of nog het op plaat ijzersterke en swingende “The Underside of Power” dat het enig hoogtepunt was van de avond.
Ook op présence en overgave was er initieel niets op aan te merken, want het duurde niet lang eer Mahan zijn excentrieke en energetische moves bovenhaalde. Helaas voelde diezelfde energie op de duur als overdadig aan. In schril contrast stond daar tegenover Tesche die zich leek te verliezen in zijn eigen focus. Als er al een opgebouwde spanningsboog was, viel die uiteen door de onherkenbare cover van Outkast’s “Liberation” of het eerste chaotische bisnummer “Irony. Utility. Pretext.”...
Een gemiste kans dus! Algiers is en blijft relevant en heeft genoeg diepgang, creativiteit en brute eerlijkheid om een publiek van gelijkgestemden te overrompelen. Jammer genoeg ontbrak er deze avond aan finesse en vlotheid qua klank en overgave. Benieuwd hoe ze het de volgende keer er van af brengen!
Organisatie: Botanique, Brussel
Dat Stef Bos een poëet is, een klasseverteller die op zijn gezapig en meesterlijke wijze de snaar raakt van zijn aanhoorder op een bijzondere wijze, bleek toen we de man vorig jaar zagen aantreden in OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/75911-stef-bos-als-je-ruimte-zoekt-zoek-ze-dan-van-binnen-uit.html .
Met 'TIJD om te gaan leven' slaat Stef Bos een andere bladzijde om en komt die verteller in zichzelf voortdurend bovendrijven, in een zeer positieve omkadering. De songs stralen meer dan ooit hoop uit. Hoop op betere tijden. Tijd is uiteraard de rode draad op deze plaat. Alle aspecten daarvan worden uitvoerig uit de doeken gedaan.
Na het instrumentaal “Voor De Tijd” laat Stef Bos al een tipje van de sluier horen en zien bij “Ruimte”. Hierbij geeft hij al een duidelijke boodschap mee die als volgende klinkt: '' Hoe kleiner je bent, Hoe groter de ruimte Hoe verder je gaat, Hoe dichter je komt Hoe meer dat je verzwijgt, Hoe sterker de woorden Hoe meer dat je loslaat, Hoe lichter je wordt". Een levensles die kan tellen en zoveel waarheid bevat. Of toch een soort 'waarheid' waar ik me goed kan in vinden. En we zijn er zeker van dat velen het met ons eens zullen zijn.
Stef Bos doet niet aan intensief hartenbreken, maar wel op een bijzonder ingetogen wijze snaren raken. Luister maar naar “Ons Hoofd Is Een Huis”, een duet met Diggydex, waarbij Stef verder jou, mijn en zijn verhaal vertelt op zodanige wijze dat je voortdurend zit mee te knikken, met een traan in je ogen. Het is vooral die bijzonder intieme en ingetogen wijze waarop hij het doet dat ons daarbij het meest over de streep trekt. Song na song vertelt hij een ander verhaal, zonder hoge woorden door de strot te rammen, maar wel vaak een boodschap mee te geven die je diep raakt. ''Reisde verder en verder. Volgde alleen nog een droom. Lag onder een hemel vol sterren. Maar leefde teveel in mijn hoofd. Je bent nergens geweest. Als je niemand hebt gemist". Het gaat over hoe we worden ingehaald door de tijd, door voorbij te gaan aan wat echt telt. Vaak onbewust en soms als het te laat is. Ook daar zal wellicht iemand die naar de teksten luistert zichzelf herkennen.
We kunnen nog zoveel voorbeelden geven. Het is iets wat bij elke song terugkeert. Van “Lorrlei” over 'alles wat onhaalbaar lijkt' tot “Tijd Om Te Gaan Leven”. " Op een dag dan ben je grijs En je wordt wat je verzwijgt Ik heb lang genoeg gewacht Was verdwaald in dat wat was Tijd om te gaan leven" … is niet alleen de tekst van “Tijd Om Te Gaan Leven” maar de ultieme rode draad op een plaat die ondanks alles zeer veel positiviteit uitstraalt.
'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin. Elke dag opnieuw en opnieuw. Stef Bos veroordeelt trouwens ook niets of niemand. Hij houdt je enkel een spiegel voor en wil er alleen voor zorgen dat je als mens even nadenkt en tijd maakt om terug te gaan leven, maar echt leven. Een boodschap die hij dus schrijft voor zichzelf, maar dus ook voor jou en mij.
Stereoseat werd in 2013 opgericht als een studioproject door songwriter Tom van Dorp, die bekend werd met de band Chrome Yellow, en geluidstechnicus Sergej ‘soundwizard’ van Bouwel (Absynthe Mind). Aanvankelijk vulden gitarist David van Glabeke (Kenji Minogue) en drummer David van Belleghem (Delavega) de bezetting aan. Zij zijn ook te horen op het debuut ‘Safety Car Crash’ uit 2015. In 2018 maakten zij plaats voor toetsenist Maarten de Meyer (Vive La Fête) en drummer Jelle Lefebvre (Pink Room, Celestial Wolves). Met 'Heavenly Creatures' slaat Stereoseat vooral een nieuwe bladzijde om in zijn carrière, is onze eerste vaststelling.
'Nine Inch Nails meets Queens of the Stone Age en Tool' is de eerste gedachte die door ons hoofd schiet bij songs als “Arcade”, “Coda” en “Landskin”. Bij “November” neigt het zelfs eerder naar die eerste. Meer nog, deze songs zouden gewoon door bovengenoemde bands kunnen geschreven zijn, maar dit is een project rond jongens uit Gent. Het extra interessante is de gevarieerde aanpak. Vaak binnen een eerder intieme maar daarom niet minder dreigende start, wordt telkens verschroeiend rauw en hard uitgehaald waardoor het aanvoelt als een mokerslag die in je gezicht terecht komt , is iets wat als een rode lijn door de plaat loopt. Luister maar naar het gestroomlijnd startende “Out Of Tune” of “Retard” dat telkens begint met een verdovende intro. Waarna alle registers worden open gegooid en de aanhoorder tegen de geluidsmuur wordt verpletterd. Klasse! Ondanks het feit dat die vergelijking er zeker is, weigeren we categoriek de band met eender welke band te vergelijken. Net omdat Stereoseat over een eigen smoel beschikt en niet moet onderdoen voor die voorbeelden die zijn aangehaald. Luister maar naar het perfect in elkaar geknutselde “Secret Hell” en “Shiver”. En voel die rillingen over je rug lopen, van angst of innerlijk genot laten we in het midden. In elk geval doet deze band op een uiteenlopende wijze een huivering ontstaan die door heel ons lijf loopt. Een chaotische brij die je tot waanzin drijft, dat schotelt Stereoseat je verder voor bij songs als “Sluthead”, “Waltz” tot het al even kokende hete “Whigs”. Het zijn allemaal songs die zorgen voor een aardverschuiving in ons hoofd, die ons hart doormidden doet scheuren. Een aanpak waardoor we niet zomaar over de streep worden getrokken. Hier wordt geschiedenis geschreven, wat ons betreft.
Vergeet Tool, NiN of Queens Of The Stone Age. Allemaal bands waar ik enorme fan van ben, laat dit duidelijk zijn. We stellen u voor Stereoseat, een band die deze bands zelfs lichtjes doet verbleken door een duivels verschroeiende, grensverleggende aanpak, die diep door je lijf snijdt tot er geen spaander geheel blijft. Dit allemaal binnen een bijzonder gevarieerde omkadering, die telkens tot een kookpunt stijgt, waaruit je niet meer kunt en wil ontsnappen. En vooral dit is potverdorie puur Belgisch!
Nederlands 
Français 
