Matt Watts kwam in de Handelsbeurs in Gent zijn album ‘Queens’ voorstellen waarmee hij een nieuwe stap zet naar de eeuwige roem in België. De avonden ervoor werd het album reeds voorgesteld in de Arenberg in Antwerpen en in de AB Club in Brussel, telkens voor een uitverkochte zaal en ook de Handelsbeurs was goed gevuld.
De in Brussel residerende Amerikaan Matt Watts verspreidt zich als een lopend vuur en is opvallend genoeg ook in het zuiden van ons land populair. Watts heeft zich zowel voor het album als voor de liveshows kunnen omringen met een fijne selectie van de Vlaamse indierock: Stef Kamil Carlens, Nicolas Rombouts, Wim De Busser van King Dick, Bjorn Eriksson, Maarten Moesen. En die hebben er geen problemen mee om zichzelf weg te cijferen voor de Amerikaan.
Usi Es mocht voor de releaseshows aantreden als support. Op haar EP ‘Mutiny’ had ze niet veel meer nodig dan synths en een laptop en zo staat ze ook live haar mannetje. Ze treedt in de traditie van Kate Bush, PJ Harvey en Tori Amos of als u liever recentere referenties wenst: Agnes Obel, SX en Cat Power. Ze bouwt haar set in Gent geduldig op, beginnend met enkel een breekbare pianomelodie. Van daaruit voegt ze steeds meer synths, loops en samples toe tot ze bij “Christian” bijna bij Björk uitkomt. De mooiste momenten zijn “Billy Weaver” en “Something To Cross”, het meest intrigerend is hoe ze “Is This Desire” van PJ Harvey naar haar hand zet. Benieuwd naar wat Usi Es nog meer in haar mars heeft.
Matt Watts begint wat intimistisch en zelfs bijna akoestisch, met “Every Tear Just For You”, een song die hij schreef voor de Zita Swoon Group. Op het eerste zicht een wat vreemde keuze als je een album te promoten hebt. Pas achteraf merk je in de setlist het evenwicht tussen pauzeren en voluit gaan. Na die rustige opener pakt de band een eerste keer flink uit met single “Sha La La La Jim”, die in de liveversie nog aan power gewonnen heeft. Het nummer wordt al meteen onthaald met een herkenningsapplaus en dat raakt de band zichtbaar. “Lula” is op het album een beetje dreigend en zeker bezwerend, terwijl het live een flinke scheut grootstadsfunk geïnjecteerd krijgt.
Wim De Busser (King Dick) legt met een piano-intro de weg vrij voor Watts op het hartverscheurende “With Every Healing Mile” en ook Eva-Tshiela en Kapinga Gysel van o.m. de Zita Swoon Group mogen dan een eerste keer schitteren. Voor De Busser en de Gysel’s mag er zelfs een dansje bij.
Dan volgt uptempo southern/americana-rock met het stampvoetende “Smoke All Around My Brain” en een lang aangehouden cover (“Little Wheel” van Buffy Sainte Marie). Uit zijn vorige album ‘How Different It Was When You Were Here’ brengt Watts vervolgens het veel rustiger “Time Turns As An Engine” en “Joanne”. Treuren en rocken, hij kan het allemaal als de beste. Daarna gaat het tempo weer de hoogte in met het schijnbaar lichtvoetige “Rachel”, de Michael Jackson-cover “Billie Jean”, “There I Have Come For You” en “Lay Your Years”. Watts stuurt zijn Group inmiddels aan als een blanke James Brown (minus de danspasjes), waarbij hij als een echte master of ceremonies zijn troepen van op het podium overschouwt en elk van zijn discipelen zijn solo-moment gunt. Hoe harder het publiek danst, zingt en applaudisseert, hoe weidser de gebaren van Matt Watts worden. Zelfs een potje drama is hem niet vreemd: hoe hij theatraal op de podiumvloer gaat liggen terwijl de band zijn song afwerkt.
De reguliere set wordt afgesloten met “Caroline” of is het dan toch “Karolien”? In de toegift krijgt “Your Love Is Not Your Own” nog een stevig gitaarduel tussen Stef Kamil Carlens en Bjorn Eriksson. Pas helemaal op het einde treedt Carlens uit de schaduw voor het duet “Many A Friend To Kind”.
Een all-star-band lost doorgaans de verwachtingen maar half in. Deze Matt Watts Group bewijst op ‘Queens’ en live hoe artiesten elkaar naar een hoger niveau kunnen tillen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Usi Es
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/usi-es-06-03-2020.html
Matt Watts
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/matt-watts-group-06-03-2020.html
Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Democrazy, Gent
Voor velen was 6 maart een doodnormale vrijdag, maar voor Glints was het wellicht een van de mooiste dagen van zijn nog jonge carrière! Hij mocht namelijk zijn debuutplaat ‘Choirboy’ in de Ancienne Belgique voorstellen, en dat voor een uitzinnig publiek. De afgelopen jaren wervelde Glints al over heel wat festivalweides en stilaan begint zijn naam ook over de grenzen heen bekend in de oren te klinken. In de Boxopstelling van de grote zaal bracht Glints een arenawaardige show die weinig aan de verbeelding overliet.
Rare Akuma werd door Glints naar voren geschoven als voorprogramma en kreeg de niet zo gemakkelijke opgave het publiek op te warmen. Veel plaats hadden hij en zijn renegades niet op het podium om voluit te kunnen gaan en ook de energie van het publiek was niet zo hoog als verwacht. Vooral dat laatste speelde niet in het voordeel van Akuma. Hoezeer hij zich ook smeet en probeerde het publiek met zijn duistere producties op te jutten, was de reactie eerder lauwtjes. Ook jammer vonden we het dat zijn microfoon iets te stil stond en soms moeilijk boven de bassen uitkwam. In een andere setting was zijn set veel beter tot zijn recht gekomen.
Na een klein halfuur wachten doofden de lichten en gingen de grote gordijnen open. Een man achter een pianovleugel luidde met de eerste noten “Greatness” in. In een oranje en paars trainingspak dook Glints luttele seconden later uit de coulissen op om met veel gevoel het nummer in te zetten. Van zenuwen leek Jan Maarschalk Lemmens geen last te hebben, getuigen zijn zelfvertrouwen en zijn toonvastheid. De rust was eerder van korte duur, want met quasi-titeltrack “Choirboys” werd meteen erna een echt energiebommetje voor de leeuwen gegooid. Stilstaan was geen optie en wonder boven wonder werd het publiek gevraagd om in koor mee te zingen.
Een eerste puntje van herkenning voor diegene die het kakelverse album nog niet geluisterd hadden was de single “Gold Veins”. Het nummer werd laaiend enthousiast onthaald door de luid meezingende fans. Er werd vooraan zelfs al een eerste pit geopend. Aan sfeer ontbrak het hem zeker niet!
Het publiek at met veel plezier uit de hand van Glints, die steeds losser en energieker overkwam. Tijdens het aanstekelijke “Moving Day” werden we zo al vroeg geanimeerd om mee te wuiven op de toekomstige hit. Naast voornamelijk nummers van de nieuwe plaat werden ook oudere nummers in de goed opgebouwde setlist verwerkt. De VRWRK-samenwerking “New Flow” werd speels gerapt door Lemmens en debuutsingle “Dread” klonk in zijn geüpdatete versie nog intrigerender. Intrigerend was ook de manier hoe Glints een van zijn persoonlijkste nummers, “HTTP 404”, bracht. De songteksten brachten je tussen het gefeest toch even aan het nadenken en op het einde volgde natuurlijk weer een fameuze energie-uitbarsting. Voor een zwoel sfeertje zorgde nadien het zomerse “Family Tree”. Martha Da’Ro deed haar rol als special guest alle eer aan en kreeg met haar unieke stem iedereen mee.
Laten we het ook even over het visuele hebben, want ook dat was gisteren de moeite. Net als op Pukkelpop brachten Glints en zijn team een flitsende en strakke lichtshow. Het publiek liet zich hierin onderdompelen en het leek wel alsof we ons in een hippe nachtclub bevonden. De intensiteit en vooral ook kracht van de nummers werden met het visuele nog verhoogd en hadden ook een effect op de uiterst goede sfeer. De onuitgebrachte freestyle “Sunday Service” was helemaal in your face en werd hiermee een van de verrassingen van de avond. Ook het catchy “Young Wolverine” viel in de smaak en heeft voldoende potentieel om het nog tot radiosingle te schoppen. Het was verfrissend en het had die flow waarmee Glints de hele Box met gemak kon inpakken.
Het feestje was al vol op gang, maar de echte kanjers bewaarde Glints pas voor het einde. Het zoete “Lemonade Money” werd als een hymne onthaald en warmde de zaal nog meer op. Het mocht echter ook wat ruiger zijn en daar diende The Subs-samenwerking “Blank” voor. De zaal werd omgetoverd tot een rave-cave en de flitsende lichten zorgden bij ons bijna voor een epileptische aanval. Het was overdonderend, en dan vroeg Glints ook nog eens om een wall of death. Het kookpunt leek bereikt, maar dat was nog zonder “Fear” en DVTCH NORRIS gerekend. De explosiviteit en de chemie tussen de twee collega’s zorgden voor een nog meer opgefokt publiek, dat de zaal bijna uit zijn voegen liet barsten. De absolute apotheose kwam helemaal als laatst met “Bugatti”, dat het kot finaal afbrak. Schrik voor het alom gevreesde nieuwe coronavirus leek Glints niet te hebben, want kort voor het slot dook hij nog even mee in de pit.
We hadden hoge verwachtingen, maar die kon Glints gisteren met veel klasse en evenveel energie moeiteloos inlossen. In iets meer dan een uur stelde hij zijn geweldige nieuwe plaat voor en toonde hij zich klaar voor de festivalzomer. Een goed opgebouwde setlist, strakke lichtshow en vooral een Glints in topvorm waren de sleutel naar een van zijn beste shows tot nog toe. Het buitenland en de populariteitsboost wenkt voor de Antwerpenaar met Britse roots en dat gunnen we hem na gisteren nog net dat tikkeltje meer.
Op zondag 5 juli breekt Glints de KluB C van Rock Werchter af. Meer festivalaankondigingen volgen binnenkort.
Setlist: Greatness - Choirboys - Gold Veins - New Flow (nummer van VRWRK) - Moving Day-Dread - HTTP 404 - Family Tree (met Martha Da’Ro) - Young Wolverine - Sunday Service - Lemonade Money - Blank (nummer van The Subs) - Fear (met DVTCH NORRIS) - Minimum Wage - Bugatti
Ism Dansende Beren
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Warmduscher - Prettiest Eyes - Life - Opwindende triple affiche
Prettiest Eyes is een gitaarloos trio uit California met Puerto-Ricaanse roots die onderdak gevonden heeft bij Castle Face Records, het label van Johnny Dwyer van Thee Oh Sees. En we mogen hun sound gerust in die richting gaan zoeken, opgehitste garage rock met een psych randje. De opzet is al even uniek als geslaagd. Een zingende drummer, een bassist en een keyboardspeler. De keyboards worden zo naarstig door de reverb-molen gedraaid dat we nergens een gitaarsound missen, een beetje zoals bij de fantastische James Leg. Met de nadruk op het fijne laatste album ‘Vol 3’ heeft het hitsige trio een stel potige en driftige songs in de aanbieding, check “Johnny Come Home”, “It Costs To Be Austere” en het opvliegende punkbommetje “The Shame”. Een klein uurtje geslaagd Californisch entertainment met een hoek af. Top.
Over naar de UK dan, waar we LIFE gerust een plaatsje mogen geven binnen de nieuwe lichting opzwepende bands als Shame, Idles, Slaves en The Murder Capital. Een oer-Britse sound met een ferme scheut punk in de aderen. Met ‘A Picture Of Good Health’ heeft LIFE een knap tweede album uitgebracht die mag wedijveren met de al even vinnige recente plaatjes van voornoemde bands. Frontman Mez is duidelijk de stuwende kracht achter dit bandje, hij voelt zich op het podium als een visje in wild water en gutst er met tonnen energie stomende songs uit als “Good Health”, “Moral Fibre”, “Bum Hour”, “It’s A Con” en “Popular Music”. Een sterk staaltje van de meest opwindende gitaarrock die er dezer dagen op Brits grondgebied te vinden is.
Britser dan LIFE kan het niet klinken, maar zotter wel. Enter Warmduscher, een bont allegaartje die een eigen sound heeft gecreëerd met wat overschotjes disco, punk en funk. Het klinkt allemaal best wat rommelig, maar bij wijlen ook bijzonder funky en uiterst opwindend. Warmduscher heeft een stel bijzonder aanstekelijke songs, waaronder het uiterst dansbare “Midnight Dipper” dat onlangs nog door Soulwax met verve in een nog strakker danskleedje werd gestoken.
De Britten zitten ook niet verlegen om een portie onbeschaamde disco in “Disco Peanuts” of een vleug levendige hip-hop in “Burner”. Het stomende “Fill It, Don’t Spill It” neigt dan weer naar de vette seventies funk van Funkadelic en Betty Davis. Op de meest rommelige momenten heeft alles een onvervalste punkspirit, Warmduscher raast er ook alles aan een sneltempo door, vaak overschrijden hun songs de één-minuut grens niet. Check regelrechte punkertjes als “Big Wilma, “The Chimp”, “Tainted Lunch” of “Grape Face” waarin de geest van The Fall schuilt.
Je moet het allemaal met een korreltje zout nemen, maar Warmduscher heeft humor, pit en attitude.
Organisatie: Aéronef, Lille
Arsenal - Birdsong - Birdsong by Hendrik Willemyns (Arsenal) - Prachtige ode aan de liefde voor muziek
Arsenal - Birdsong
Naar deze avond keek ik toch al een tijdje uit. De nieuwe speelfilm van Hendrik Willemyns (Arsenal) wordt voorgesteld met live muziekbegeleiding door de heer zelve, vergezeld door Paulien Matheus, ex-winnares van de voice van België.
Om acht uur stipt gingen de gordijnen open en belichtte de projector het grote witte scherm. De eerste ambient muziekdeunen kwamen uit de synth van Hendrik en Paulien begon met een eerste, langer gedicht voor te lezen. Het gedicht overweldigde mij door zijn intensiteit, de opvallende erotiek en vooral over de klassevolle manier waarop Paulien Matheus ze voordroeg.
Hierna begon de speelfilm zelf. De film in sé gaat over een jonge vrouw die in Tokio droomt van een carrière in de muziekwereld. Na stimulans van haar gezin, beslist ze deel te nemen aan een talentenjacht. Langzaamaan komt in de film tot uiting dat ze weldegelijk erg getalenteerd is en hier ook om gewaardeerd wordt. Maar om haar muziekopleiding bij een hoogaangeschreven producer te kunnen financieren (en zo verder te geraken), moet ze jammergenoeg de donkere kanten van de muziekweereld bewandelen. Prostitutie maakt hier jammergenoeg ook onderdeel van uit.
De essentiële boodschap van Willemyns’ concertfilm, gaat voor mij vooral over hoe diep de liefde voor muziek kan gaan. Die liefde kan zo intens zijn, dat iemand hier weldegelijk alles voor over heeft.
De film vond ik inhoudelijk straf van verhaallijn, heel sterk en natuurlijk geacteerd, met krachtige visualisaties en vooral: de live muziekbegeleiding van Hendrik en Paulien was weldegelijk een grote meerwaarde. Ook droeg Paulien af en toe poëzie op: deze gedichten werden geschreven door bevriende artiesten van Willemyns, maar dan vanuit het standpunt van een prostituee. Deze gedichten vormden later mede de inspiratiebron voor Hendrik voor de inhoud en opnames van de film en werden ook gebundeld in het boek ‘Room of imaginary creatures’: te koop bij iedere voorstelling, voorzien van prachtige illustraties en bijkomende teksten, verhalen, etc.
Deze avond was een prachtige ode aan de liefde voor muziek. Ik heb er vollop van genoten!
Organisatie: CC Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas
We voelden het aankomen bij de vorige optredens en zeker in 2019 toen het NYse Big Thief rond Adrianne Lencker, gitariste, zangeres van de band in een jaar tijd twee platen uitbracht, ‘UFOT’ en ‘Two hands’, die een sfeervolle, warme kant en een charmant, rommelige kant van de band laten horen, ‘the next big thing’ zijn.
Big Thief kan de grotere zalen aan met hun wisselende roots/americana/indiefolkpop, dat bewezen ze nu in een lang op voorhand uitverkocht AB en in de kleinere Grand Mix, Tourcoing even over de landsgrens. Ze namen hun publiek op sleeptouw en brachten hen in beroering, wat duidt op een pakkend, prachtig concert die de brug slaat naar de nineties.
Ze zijn nog maar een handvol jaar bezig en zijn gestaag gegroeid. Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , de schoonheid in de melodie bewaren ze en hun songs durven ze te kruiden.
We hoorden in een klein anderhalf uur warme, innemende en rauwe , charmante pracht, die nauw refereert aan de sound van bands als Feelies , Throwing Muses , Belly , Dinosaur Jr , Pavement en The Sound . Een rijke invloedsfeer die siert . De groep heeft de kunst van het songschrijven , gaat beheerst , doordacht te werk en heeft een frontvrouw , die niet wenst te imponeren , maar weet te imponeren in zangstijl - haar mompelende, neuzelende, lichthese, gevoelige zang -, en in haar gitaarspel - een twinkelend, ingehouden en forser klinkende gitaar; ze weet de band en het publiek naar zich toe te trekken .
We hoorden materiaal van de verschillende langspeelplaten. Er werd ingetogen van start gegaan met “Contact” en “Shark smile”; het publiek werd uitnodigend meegetrokken en ondergedompeld in de zachte opbouw en broeierige spanning . “Masterpiece” klonk grimmiger en net als op “Capacity” krijgt het gitaarspel ademruimte en een extraverte boost . “Mythological beauty” is dromerig en intrigeert door het repetitieve ritme. “Bruiser” zit in dezelfde sfeer . “Shoulders” en zeerzeker “Mary” zijn live sterk , door o.m. de pak tekstvellen die ons worden afgevuurd. Hun single “Not” zit mooi halfweg en is een ijkpunt, een ruwe bolster met een blanke pit , elegante , ruwe schoonheid , die emotie en dynamiek uitstraalt. “Real love” ging het nummer vooraf en was de ideale aanzet door het begeesterende gitaarspel; beiden werden uitgediept tot op het bot .
Ook al is Lencker timide van aard, solo valt er niks aan te merken; ze slaagt in brio het publiek te boeien op “Pretty things” en “The toy”. Het modderde wat aan op “Two rivers” en “Time escaping”, dwarrelende onthaastingnummers die het publiek omarmden. “Cattails” en de andere recente single “Forgotten eyes” beantwoorden aan de extraverte kant en geven een schop onder de kont door de nijdige, snijdende gitaarriffs.
Kenmerkend aan de band is dat de emotionaliteit een voorname component is , intens , rauw , pakkend, zweverig , en een intrigerende opbouw die ons in z’n greep houdt. De band heeft klasse, laat de frontvrouw haar werk doen en slaagt erin een steeds groter wordend publiek aan te spreken . Uiterst voldaan waren we dus .
Big Thief had Ithaca mee als support, een van de nieuwere Britse posthardcore/-metal bands die dus krachtig tekeer ging, de zangeres smeet zich ten gronde in haar grunts en grommende zang . Een donkere, grauwe sound vol explosieven, die ook hier door het publiek smaakvol, aangenaam werd ontvangen . Het klonk als een zootje ongeregeld , maar dat was het niet , eerder bedachtzaam, doordacht en onderhuids melodieus in z’n geheel .
Ithaca deed ons even denken aan ons eigen. Calibre, die begin 2000 sterk voor de dag kwam. Muzikaal een tegenstelling tot de main act. Ze waren het publiek uiterst dankbaar voor het warme onthaal . Ook door Big thief worden ze de hoogte ingeprezen. Fijne support!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Big Thief - Emotionele krater
Wie naar de Ancienne Belgique kwam voor een gezellige luisteravond gedrenkt in de weemoed van Big Thief, kwam bedrogen uit.
Voorprogramma Ithaca leek als metal- en hardcoreband wel geprogrammeerd als vreemde eend in de bijt. Het kreeg het publiek geamuseerd geboeid. De bassen waren hard en het brullen van frontvrouw Djamilia Azzouz des te harder.
Big Thief kon zich ook hard tonen, maar vulde de kraters die Ithaca in onze oren had achtergelaten met een tinnituszalf van weemoed en deining. Ze vlogen er inderdaad hard in op "Shark Smile", waarvan de gitaren zo hadden kunnen blenden bij Ithaca en "Forgotten Eyes", dat aan een rotvaart voorbijging. Toch konden ze ook zacht zijn, met frontvrouw en frêle engelenstem Adrianne Lenker die op "Capacity" en "Contact" flirtte met de gitaren. Het akoestische "Orange" kreeg de in gelijknamig gekleurde zaal muisstil.
Na zes nummers kwam er gewenning tussen de band en het publiek, waaruit een verdwaalde 'hello' wat later werd beantwoord met 'thank you'. Lenker voelde zich doorheen de set steeds meer at ease en liet dat merken in de bindteksten, waar het ging over de kasseien in de Brusselse straten en de hele crew. Er kwam pas echt verbroedering bij het wonderlijke "Mary", toen Lenker de zaallichten aan liet gaan en het publiek mee opsomde in het nummer.
Na 2019, het jaar waarin ze 2 albums uitbrachten en niet weg te denken waren uit alle eindejaarslijstjes, was het afwachten waar de band mee op de proppen zou komen. Drie nieuwe nummers kregen we gisteren te horen, die ons op heupwiegen en een heldere stem van Lenker trakteerden.
Afsluiter "Rock and Sing" kwam binnen als een slaapliedje met een scherp randje. De smeekbede 'cry with me' hadden we bijna in de praktijk omgezet. Een 'good night' was daarna genoeg om het publiek meer dan voldaan achter te laten. Klaar om te dromen van een nieuw album.
Waar Ithaca kraters in onze trommelvliezen achterliet, deed Big Thief dat midden in ons hart.
Setlist: Magic Dealer - Masterpiece - Capacity - Shark Smile - Forgotten Eyes - The Toy - Time Escaping - Contact - Orange - Bruiser - Shoulders - Not - Happiness - Mary - Cattails - Real Love - Rock And Sing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ter introductie van piano virtuoos Mirek Coutigny citeren we even de tekst: ''Pianist en producer Mirek Coutigny sleutelde de laatste jaren aan een eigen klankwereld met elektronische en akoestische instrumenten. Hij improviseerde verder op schetsen die hij in de loop van de laatste 10 jaar bijeen schreef en herwerkte deze voor piano, strijkers, percussie en electronica. De rode draad op ‘The Further We Ventured’ is een fascinatie voor de ‘suburbs’, meer bepaald de tegenstelling tussen de vaak gelijkende voorgevels en de diversiteit aan verhalen die zich achter die gevels afspelen. Dat uit zich ook in het contrast tussen het akoestische van de plaat, het ‘Safe Grey’ van de buurt waarin je opgroeit, met de sluimerende electronica, het ‘Colorful Danger’ dat de opholgeslagen fantasie van een kind typeert.
Deze tweede plaat klinkt een stuk intuïtiever en organischer: waar het debuut ‘Revisions #1’ een plaat was vanuit het bedachtzame, is ‘The Further We Ventured’ een plaat vanuit het hart. Nu eens complex, dan weer verbazingwekkend toegankelijk; vergelijkingen met Jóhann Jóhannsson of Ólafur Arnalds zijn nooit ver weg.’
Toen we Mirek Coutigny zagen optreden op We Are Open in TRIX schreven we daarover. ''Op het podium laat hij zich omringen door celliste Jolien Deley en percussie virtuoos Jonathan Bonny die zorgen voor iets meer pit. Dit aangevuld door de magisch mooie piano klanken die Mirek over de hoofden doet waaien op een intens mooie wijze. Waardoor het stil wordt in ons hart. Net doordat elk van de muzikanten elkaar diep raken door middel van hun sprankelende instrumentale inbreng, kom je compleet tot rust. Weggevoerd naar sprookjesachtige mooie oorden."
… Om maar te zeggen. De virtuositeit en veelzijdigheid van deze pianist kent zowel op als naast het podium geen grenzen. Wie piano recitals maar een saaie bedoening vindt, zal dan ook raar opkijken en ademloos zitten luisteren naar wat Mirek uit dat instrument tovert. “Colorful Danger” geeft al de toon aan. De piano klanken gaan zoveel kanten uit, het lijkt zelfs of de man klanken uitvindt op dat instrument waarvan we het bestaan niet kenden. Grensverleggende schoonheid dat is wat Mirek Coutigny ons voorschotelt. Maar vooral een avontuurlijke trip in het landschap dat door diezelfde piano wordt gecreëerd. luister maar naar een zeer veelzijdige song als “Atlas” of “The Stairs , één voor één songs die tussen de filterdunne lijn pareren van breekbaar en zelfs lichtjes verschroeiend hard , die trommelvliezen strelen zonder ze te laten barsten. Zeer bewust zet Mirek je door middel van parels, waar elektronisch vernuft en piano virtuositeit steeds met elkaar worden verbonden, op het verkeerde been. Luister maar naar een song als “Positive Loops” en voel gewoon hoe Mirek met je gevoelens speelt. Dat laatste wordt nogmaals in de verf gezet op afsluiters: “Ripples” en “Safe grey”.
Conclusie: De klassieke piano liefhebber zal wel wenkbrauwen fronsen, de muziekliefhebber die houdt van buiten elk lijntje van de elektronische muziek en het klassiek kleuren houdt, zal echter vol bewondering die plaat meermaals opleggen en tot de toppen van zijn of haar tenen genieten daarvan. Mirek Coutigny laat bewust niet in zijn kaarten kijken, het is aan de luisteraar om de bubbel te doorbreken en binnen te treden in de magie die hij je aanreikt. 'The Further we Ventured' is een plaat die klassiek en elektronica verbindt tot een logische geheel voor zij die daar, net als wij, echt willen voor open staan.
piano/elektronica
Tracklist
Colorful Danger 05:06 Atlas 04:46 The Stairs 02:39 Positive Loops 06:34 Ripples 04:39 Safe Grey 04:09
KOLFSKOP werd opgericht in 2013. Onder hun muzikale invloeden rekenen ze o.a. The birthday party - Captain Beefheart - Tom Waits - Primus - Nick Cave - Melvins - Bonzo Dog Doo-Dah Band - The Doors . Een bont allegaartje van klasse artiesten dus. In 2014 bracht de band zijn debuut uit: 'A birth of A Ham'. Gevolgd door een nieuwe EP in 2016. 'Half Man, Half Wolf, Hal Boar.' Waaruit vooral bleek dat de heren zeer goed hebben geluisterd naar die voorbeelden. We lezen dan weer een link naar een andere grootheid binnen 'experimentele muziek die tot kunst wordt verheven’: Frank Zappa. De band bracht een nieuwe plaat uit 'De Kiendjespieker'. Een conceptplaat zo blijkt, we citeren: ''Sluip mee in de betoverende, verbeeldende en snedige plaat van dit kwartet en beleef de wondere wereld van 'De Kiendjespieker'. Kinderen worden gepiekt in een post apocalyptische vlietende wereld. Niemand minder dan Named Seuqaj, een krachtpatser met een groot hart gaat op queeste. Zal hij hun redden? Wie zal er voor de kinderen zorgen? KOLFSKOP speelt hun nieuwe conceptplaat. Rauw, elektronisch en begeesterend. Kruip mee in dit verhaal, zonder dat iemand je gezien heeft, ..."
Rauw klinkt “Kosmische sleutel” in elk geval, apocalyptisch eveneens. En dan zijn we vertrokken voor een toekomst die er eigenlijk angstaanjagend uit ziet. Want deze bijzonder fantasieprikkelende schijf boezemt je inderdaad angst in voor de toekomst. In die lijn ligt ook de daarop volgende songs “Getatoeëerde kat”, “De kiendjespieker” en “Stiekem in Stiekemland”. En ondanks de grauwheid van het bestaan , straalt de plaat ook een hoge dosis zelfrelativering uit, dat sprankeltje hoop waar een mens zich in barre tijden aan optrekt, niet alleen in de fictieve persoon 'Named Seugaj' uitgebeeld, maar ook puur muzikaal hoor en voel je de zonnige kant tevoorschijn komen in de muziek van KOLFSKOP . Dat was eigenlijk al de grote sterkte aan die vorige platen, het voortdurend schipperen tussen angstaanjagend , en rustgevend het gemoed tot bedaren brengen.
De gevarieerde aanpak en de filmische aankleding, een zeer visuele plaat, zijn de grote pluspunten aan band en plaat. Aan het ingrediënt is wellicht niet zoveel veranderd, het is de verhaallijn, dat belangrijk is. De band laat je vertoeven in een sprookjesachtige wereld boordevol absurditeit. Dat laatste wordt verder in de verf gezet op de daarop volgende songs “Droom voeding”, “Transformatie” en “Durverstocht”. Daardoor is deze 'De Kiendjespieker' vooral een plaat die leest als een spannend boek. Bij elke bladzijde volgt er een andere wending die je op het puntje van je stoel doet genieten, althans als je houdt van verhalen die de haren op je armen doen recht komen en je tot waanzin drijven. We houden niet van vergelijken maar dat is in hoge mate hoe voorbeelden als Captain Beefheart en Frank Zappa ook ooit tewerk zijn gegaan. Een fictieve wereld creëren die angstwekkend sterk aanleunt bij de harde realiteit van het leven.
Conclusie: Toen we in 2017 KOLFSKOP zagen optreden in de Kinky Star, Gent schreven we daarover: '' Zonder meer beleefden we in deze intieme omgeving van Kinky Star een avond waarop 'Muziek en Kunst' elkaar vonden, in een vreemde sprookjesachtige en spookachtige wereld. Wij zijn er zeker van dat Zappa van hierboven met een brede glimlach heeft toegekeken naar dit wonderbaarlijke schouwspel." Laat dit laatste nu ook het gevoel is , dat ons overvalt bij het beluisteren van deze zeer visuele plaat. Er gaat een sprookjesachtige wereld open, waar muziek tot kunst verheffen hoog in het vaandel wordt gedragen. Maar ook de fantasie van de luisteraar wordt geprikkeld, binnen een al even absurde omkadering. KOLFSKOP zijn daar sinds 2013 grootmeesters in, en zetten dat nu in 2020 op een bijzonder vakkundige wijze nogmaals in de verf.
genre: alternatief/improvisatie/experimenteel
Tracklist: Kosmische sleutel 04:42 Getatoeëerde kat 01:41 De Kiendjespieker 04:13 Stiekem in Stiekemstad 01:08 Named Seuqaj 05:01 Psjiewhiewhiewhiewhie 00:52 De Nacht en haar kinderen 05:17 Kamehamiauw 02:24 Transformatie 01:19 Droomvoeding 04:35 Durverstocht 04:11 Afkieteling 02:26
Dat Skiska Skooper een band is die je niet in hokje kunt duwen, en eentje is die graag op avontuur trekt in het landschap noiserock geheten, dat stelden we in 2018 reeds vast toen we het debuut 'Universal Space Shifter' onder de loep namen. Een trip die we vergeleken met het ontstaan van de Apocalyps. Vooral die ene song “Introvert party”, een klepper van circa veertig minuten lang, sprak tot onze verbeelding. We schreven daarover: ''Wederom creëert Skiska Skooper een chaos, brengt de luisteraar tot waanzin, door het aanbieden van geluidsnormen overschrijdend gedrag. In eerste instantie hoor je echter bijna niets meer, een doodse stilte. De dag na de Apocalyps is de aarde namelijk dood. Je hoort geen verkeer meer, geen oorverdovend gedaver van machines of het geschreeuw van spelende kinderen in de straat. Enkel de akelige stilte van een bries die door het gras waait en het ritselen van de bladeren. Waarna een mooie piano klank, klinkend als de doodsklok, het ultieme einde aankondigt. Nog één keer worden alle registers open gegooid. Waarna de aarde definitief wordt verpulverd door het ontstaan van meerdere wervelstormen, tsunami's en orkanen.''
Nu bracht Skiska Skooper de opvolger uit 'Surreality Check'. Luisteraars die houden van een gestructureerd leventje, gelieve zich te onthouden, is alvast onze conclusie. Nee, binnen de lijntjes kleuren is er ook nu weer niet bij. Wij die houden van een beetje chaos in ons hoofd, zaten dan ook met een brede glimlach te genieten van psychedelisch aanvoelende songs als “Cocktail” of “Suicide Surfers”. Een voor één een uppercut in het gezicht, waarvan je steeds moet bekomen. Maar de band geeft je gewoon de tijd er niet voor, ook al merken we links en rechts wel enkele intieme momenten op die ons even op adem laten komen. Deze duren allemaal net lang genoeg om je niet in slaap te wiegen. Om je daarna telkens weer in een brij van absolute chaos te storten met “Northern Escort” en “Dreamgazer”. Tegendraads en eigenzinnig zijn was, en is nog steeds, de rode draad in de muziek van Skiska Skooper. Dat is de reden waarom ik twee jaar geleden viel voor dit klasse trio. Een band die die niet doet aan compromissen sluiten of hokjes denken. Liever gewoon verder buiten elk lijntje kleuren en daardoor bij sommige enkele wenkbrauwen doen fronsen. Dat is zeker onze cup of tea. En dat zet de band verder in de verf op “Silver Linings'”en afsluiter “Clusterfuck”.
Conclusie: Deze keer geen song van veertig minuten, maar gewoon een plaat die zo lang duurt maar ons wel met datzelfde apocalyptisch gevoel van onbehagen achterlaat zoals dit bij het debuut het geval was. Laat het duidelijk zijn, zo eten we onzen boterham noiserock het liefst. Na het beluisteren hiervan valt er dan ook een deugdzaam oncomfortabel gevoel over ons heen, dat ons aanzet die plaat nog eens te beluisteren, en nog eens. Zo verslavend gaat Skiska Skooper tewerk om je tot het puntje van waanzin te brengen, waar het - en dat herhalen we graag - elke keer weer fijn vertoeven is.
Wat het betere noiserock gebeuren betreft is Skiska Skooper dan ook absolute top, dat wordt op deze schijf 'Surreality check' nog maar eens uit de doeken gedaan.
Tracklist: Cocktail 02:34 Suicide Surfers 03:18 Northern Escort 04:52 Heroin Shifter 02:42 Dreamgazer 04:40 Plastic Mastermind 03:01 Silver Linings 05:23 Clusterfuck 05:01 Pigs Of War 05:01
King Krule, een mooi archetype van een hype die uiteindelijk een concertzaalkaskraker wist te worden. Frontman Archie Marshall, mag dan wel lijken op Ed Sheeran uit een minder fortuinlijke welstandsklasse, op plaat overstijgt hij zijn roodhaargenoot tegenwoordig met verve. Helaas kreeg een volgestroomde AB daar in levende lijve, bitter weinig van te zien en te horen.
Voordien mocht Jerkcurb de zaal wat komen oppoken. Dat deden ze overtuigend. Hun opbeurende muziek had zowel iets van Two Door Cinema Club als van Mac DeMarco, maar ook een vleugje Father John Misty betrad onze ogen en oren. Van de bassist kregen daarentegen letterlijk weinig te zien, aangezien hij twee assisterende, rammelaar-shakende dames voor zich moest dulden. Een raar zicht, dat wel. Hoe verder in de set, hoe matiger de nummers werden en dat viel meteen te merken aan het luider wordende publiek. Ons eindoordeel over Jerkcurb is weliswaar zeker positief: aan de nummers mag er dan nog werk zijn. De fond, die is er.
Een epische intro later, kwam King Krule het podium op geschoffeld. We laten het ter discussie of het op een nonchalant coole, of eerder boertig lompe manier gebeurde. Tijdens de eerste tracks werd het al snel duidelijk dat er geen meesterlijk live-muzikant aan King Krule verloren is gegaan. Akkoord, met zijn nummers vult ie een bepaald gat tussenin indie, hyper alternatief en rock, maar dat hebben we bands als Car Seat Headrest met meer overtuiging en oog voor detail zien, en vooral horen, doen.
Op nummers als "Has This Hit?", "Ceiling" ging de volledige band, maar ook vooral Archie zelf, tekeer als een tandeloze hond. Af en toe wat lawaai, maar geheel niet overtuigend of gevaarlijk. Hierdoor voelden we ons zelden betrokken bij het optreden.
Jonge bands worden vaak afgekraakt om de onprofessionele manier waarop ze zich van nummer naar nummer lullen. Wanneer je bijgevolg een headline set om de paar nummers lam legt om gezellig te gaan stemmen, zonder een gepaste bindtekst, zag er in deze uitverkochte zaal dan ook knullig uit. Nog knulliger, en zeg maar ronduit overbodig, waren de spastische bewegingen van de saxofonist van dienst. Volgens ons kijkt Ultima Vez al reikhalzend uit naar zijn kandidatuur.
Was het optreden van King Krule dan een en al kommer en kwel? Gelukkig niet, in de eerste helft van de set hoorden we een venijnige "A Lizard State" en het welgekomen songtrio waarin Archie zijn vuile, Britse attitude-stem heel wat meer tot zijn recht kwam: "Half Man, Half Shark", "Alone, Omen 3" en "Slush Puppy", werd heel pittig uitgevoerd. Deze drie nummers waren voltreffers en het volledig plaatje.
Ook qua geluid, zang en power klopte eindelijk eens, maar ook niet veel meer dan dat. Enkel "Rock Bottom" stak er, en passant, met kop en schouders bovenuit, maar ervoor, erna en eigenlijk veel te vaak tijdens de set, wist de voltallige band ons gewoonweg niet te boeien. Slappe hap, zonde. Qua degelijk uitgevoerde nummers, restten ons trouwens enkel nog vreemde eenden in de bijt "Baby Blue" en "Easy Easy" te benoemen. "Baby Blue" had, al was het ghetto-gevoel nergens ver weg, een puur en broos karakter, terwijl er bij "Easy Easy" ten slotte (eindelijk) nog eens stevig gevlamd werd.
Er werd die avond kwistig met lichteffecten gespeeld, waardoor de show een grootste uitstraling kreeg. Een visueel doekje voor het bloeden, zeg maar. Helaas wist ruim de helft van King Krule's set ons weinig tot niet te boeien.
Had King Krule er collectief weinig zin in, is er sprake van een opgeklopte hype? Het resultaat blijft een ongeïnspireerde avond, met een beperkt aantal hoogtepunten. Dan nog verbloemen we deze opflakkeringen, want we beplakken onszelf graag met pleisters op onbevredigde muzikale wonden. We schuiven met plezier 'OOZ' nog eens door de cd-speler, maar voor een volgend optreden van King Krule staan we niet bepaald meer te trappelen.
Has This Hit? - Ceiling - Dum Surfer - A Lizard State - Cellular - Perfecto Miserable - Alone, Omen 3 - Half Man Half Shark - Slush Puppy (with Okay Kaya) - (Don't Let the Dragon) Draag On - Cadet Limbo - Rock Bottom - Stoned Again - Underclass - Energy Fleets - (A Slide In) New Drugs - The OOZ - Baby Blue - Easy Easy - Encore: Out Getting Ribs
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-krule-03-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jerkcurb-03-03-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Portugese death metal band Innards werd opgericht in 2017. De band bestaat uit muzikanten die binnen hun genre hun stempel hebben gedrukt, en dat hoor je ook. Met 'Back from the grave, Straight in Your Face' brengt Innards een debuut EP uit die niets nieuws toevoegt aan de muziekstijl, maar wel op je hersenpan inhakt als een vlijmscherp zwaard. Dat is nu eenmaal het soort grindcore/death metal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen.
Aan compromissen sluiten doet deze band niet. Vanaf “Intro - Night of the Anthropophagous” gaat Innards zowel instrumentaal als vocaal, bijzonder verschroeiend snel en hard tewerk en houdt daarmee niet op tot het eindpunt van deze EP. Dat is dus ook het geval met “Englightement through Hate”, waar riffs, drumsalvo's en een rauw geschreeuw je tot moes slaan. Althans zo voelt de honderden mokerslagen die de band uitdeelt wel degelijk aan. Dat hierbij niets nieuws onder de zon wordt gebracht, het is wel honderden keren voorgedaan, stoort allerminst. Ook bij “The Fog” wordt je geconfronteerd met een geluidsmuur van gitaar, drum en bulderende vocalen die de haren op je armen doen recht komen van pure angst.
Conclusie: Op een uiterst verschroeiende wijze levert deze Portugese band een knap visitekaartje af dat je van begin tot einde murw zal slaan als liefhebber van het betere grindcore en death metal. Ook al komt het zogenaamde ‘dertien in dozijn' spook ook wel boven drijven , geven we ruiterlijk toe. Deze band kan door deze aanpak binnen de grindcore en death metal zeker zijn stempel drukken naar de toekomst toe, net door het camoufleren van die kritische benadering, door een meesterlijke aanpak waarbij je geen seconde kunt rusten, waardoor die aandacht geen seconde verslapt. De liefhebber van het betere grindcore en death metal werk mag deze EP dan ook met een gerust hart in huis nemen.
grindcore/death
Tracklist
Intro - Night of the Anthropophagous 05:47
Enlightenment Through Hate 05:08
The Fog 05:25
Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als je al die jonge bands naar boven ziet komen. Neem nu Kameel. Gitarist Patrick Steenaerts, bassist Hans Mullens en drummer Geert Roelofs zijn één voor één muzikanten die niet aan hun proefstuk toe zijn. Binnen dit kleurrijke project amuseren ze zich kostelijk, het resulteert in een schijf 'Barkas' die dan ook veel kanten uitgaat. Vooral dan buiten de lijntjes van alles wat met jazz te maken heeft.
“Greg” geeft al de toon aan. Voor de luisteraar die houdt van structuur in het leven, wordt het al moeilijk vol te houden. Want in deze song komt al die absurde aanpak om de hoek kijken. Of het moet zijn dat binnen dat chaotische aanbod alles toch op zijn pootjes terecht komt omdat je hoort en voelt dat deze muzikanten goed weten waar ze mee bezig zijn. Spelenderwijs improviseren tot het oneindige doet Kameel op “Aersworm”, “Bongerd” en “Chameaux Tordu”. Soms binnen langere songs, soms binnen kortere. Maar eigenlijk is het totaalplaatje dat meer van belang is dan elk van de songs apart. Die grillige aanpak kom je dan ook over de gehele lijn tegen, en doet in grote mate denken aan meesters van absurditeit als Gruppo Di Pawlowski. Niet toevallig is de producer van deze plaat Micha Volders, verbonden aan die laatste en ook The Germans. En dan is de cirkel rond. Want meer dan ooit wordt op deze platen zoveel stijlen met elkaar verbonden dat je op deze band geen label kunt kleven. Kameel zet lekker eigenzinnig in de verf dat er geen label valt op te kleven, op de daarop volgende songs, “Twiki”, “Streamer”, “Wüst” en “Fur Gerlinde”. Zonder verpinken blijft deze band vervormde jazz en rock zodanig verbinden, dat die absurditeit tot een ware kunstvorm wordt verheven.
Conclusie: Kameel gooit alle mogelijke muziekstijlen door elkaar, schudt daar eens goed mee en geeft er een eigen draai aan waardoor een chaos ontstaat met wonderwel toch enige subtiele structuur als je tussen de lijntjes leest. Over lijntjes gesproken, die zijn er bij deze band dus niet. Voortdurend trekt het trio op avontuur, experimenteert tot het oneindige en verlegt elke grens binnen absurditeit. Niet voor niets horen we een nieuwe Pawlowski , een band die toch al defestivalweides omver heeft geblazen door je onder te dompelen in hun totaal absurde wereld.
En dat is net wat Kameel op deze plaat dus ook doet, en daarom raden we aan de band vooral live te gaan aanschouwen. Het loont als liefhebber daarvan zeker de moeite.
Tracklist: Greg 05:00 Aersworm 03:56 Bongerd 07:24 Chameaux Tordu 02:41 Barkas 01:31 Chameau 06:48 Twiki 05:25 Streamer 02:56 Wüst 05:39 Fur Gerlinde 05:56
Jaguar Jaguar - De gestage groei naar de absolute top
Sinds hun debuut EP 'Montjoi' is Jaguar Jaguar aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Vorig jaar stond de band nog in AB Club en speelde daar de pannen van het dak. Nu mochten ze hun nieuwste EP voorstellen in de AB Box. 'Madelyn'. Een zeer filmische EP die bovendien vele kanten uitgaat, en dus niet enkele de zonnige zijde van op de eerste schijf laat zien en horen.
De volledige recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77528-madelyn .
Eerst was er nog een voorprogramma. Mooneye (**** 1/2) , het project rond Michiel Libberecht die op Leffingeleuren 2019 een diepe indruk naliet, en door ons werd omschreven als 'een in het oog te houden ontdekking van formaat'. Toen stond hij met een live band op het podium. Nu compleet op zijn eentje gewapend met een akoestische gitaar, terwijl de doeken achter hem nog naar beneden waren. Als een troubadour met een warme stem , kreeg hij het publiek wonder bij wonder zelfs redelijk stil. Meer nog, op zijn eentje zorgde dit voor een huiskamerconcert/atmosfeer in de AB. Deze intimiteit zorgde er niet voor dat je in slaap werd gewiegd.
Michel heeft best wat pakkende songs die de gevoelige snaar raken, maar trekt bovendien vaak al de registers open waardoor stil staan onmogelijk is. Bovendien is hij een charismatische persoonlijkheid die zijn publiek door kwinkslagen en grappige anekdotes te verbinden aan zijn bijzonder warme en zweverige muziek, iedereen moeiteloos uit zijn hand kan doen eten.
Besluit: Met live band speelde Mooneye in Leffingeleuren de pannen compleet van het dak, maar ook solo blijkt Mooneye brokken te maken en ons hart diep te raken. Een artiest om inderdaad in het oog te houden naar de toekomst toe, dat werd in een al goed gevulde AB nog maar eens bevestigd.
Een gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen. Toen de gordijnen omhoog waren stond Jaguar Jaguar (****) opgesteld achter een doorzichtige doek waarop beelden werden vertoond. Het liet een tip van de sluier zien van het filmische karakter van de set, want de visuele effecten zouden , gespreid over de hele avond, een belangrijke rol blijven spelen. Ook al was het een beetje jammer dat het doek na twee nummers al verdween, de lichtshow was er niet minder indrukwekkend om.
De bijzonder aanstekelijke muziek van Jaguar Jaguar werkt trouwens voortdurend op de dansheupen. De band beschikt echter ook over een eerder mysterieus en zelfs lichtjes duister kantje dat ons eveneens op plaat kon bekoren. Live schippert Jaguar Jaguar dan ook voortdurend tussen lichtvoetige pop muziek en experimenteren met die bevreemdend aanvoelende duisternis. Badende in een lichtshow die net als de muziek van de band eveneens vele kanten uitging, trekt de band een dik uur alle registers compleet open.
Er was trouwens heel wat te beleven in dat dik uur dat de band op het podium stond. Zo was Témé Tan naar de AB afgezakt om twee nummers mee te doen. “Out Of Sight” en de Témé Tan cover “Menteur”, in een aanstekelijk Jaguar Jaguar jasje gestoken. Témé is trouwens een klasse entertainer die over een stem beschikt waardoor hij iedereen uit zijn hand deed eten. Hij spreekt het publiek trouwens voortdurend aan, waardoor dat publiek moeiteloos over de streep werd getrokken. Niet dat de heren van Jaguar Jaguar voor hem moeten onderdoen.
Al liet Jaguar Jagurar vooral de muziek voor zich spreken. Bindteksten waren er nauwelijks. Een beetje meer spontaniteit naar het publiek toe had eigenlijk wel gemogen, maar goed.
Na een gevarieerde regulaire set wordt op een intieme de bisnummers ingezet met een wonderbaarlijk mooie “Midnight Blue”. Onder begeleiding van het zwevende geluid van de panfluit - deze panfluit speelster zorgde in het begin van de set eveneens voor een magisch mooi moment - werd het muisstil in de zaal. Daarna werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in een wervelende finale bij “Kind”. Een kers op de taart die smaakte naar meer …
Omstreeks tien voor tien was de regulaire set al voorbij, en na twee bisrondes gingen de lichten terug aan. En dat is wellicht een enig klein kritisch punt, de set was veel te kort. Voor de rest hoor je ons dus niet klagen.
Conclusie: Jaguar Jaguar kreeg door een meesterlijke aanpak , waarbij visuele effecten en muzikale huzarenstukken in dezelfde lijn liggen, de handen moeiteloos op elkaar. Enerzijds liet de band op een bijzonder funky wijze de AB eventjes op zijn grondvesten daveren. Anderzijds werd, door zweverige songs binnen een lichtjes donkere en intieme omkadering, net die harten diep geraakt. Dit alles werd steeds gebracht binnen een aanstekelijke aankleding die tot dansen aanzet. Daardoor kan de band, naar de toekomst toe, zeker een zeer ruim publiek aanspreken.
Kortom, Jaguar Jaguar is aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt, integendeel. Jaguar Jaguar is duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts, dat werd in de AB stevig in de verf gezet.
Setlist: Born in Blue - Weightless - Tricks - You Got Me - Out of Sight (ft. Témé Tan) - Menteur (cover Témé Tan, ft. Témé Tan) - White Sand - So Long - My Guess
BIS: Midnight Blue - Kind
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
An Evening With Knives - Het is fijn om te merken dat er een steeds grotere groep mensen is die niet bang is om buiten de hokjes te gaan. Dan zit je bij An Evening With Knives aan het goede adres
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit in 2015. Sinds dan is An Evening With Knives aan een serieuze opmars bezig. Met ‘Serrated’ , op CD uitgebracht via Argonauta Records en op vinyl via Lighttown Fidelity, begin 2018 , stelden we vast dat An Evening With Knives zelfs nog meer is gegroeid.
Was deze EP een emotionele rollercoaster waar opgekropte gevoelens van pijn en verdriet, Dan lijkt de nieuwste schijf 'Sense of Gravity' een positievere plaat, ondanks die sfeer van weemoedigheid die nog steeds komt boven drijven. De band is vooral klaar voor een nieuwe bladzijde in zijn carrière.
Hoog tijd om hen enkele prangende vragen te stellen over heden, verleden en toekomst
Om met de deur in huis te vallen, ik heb de nieuwste plaat 'Sense of Gravity'. Weer valt me op hoeveel emoties ervan uit gaan. Een brok weemoedigheid binnen een doom sfeertje dat aan de ribben kleeft. Zit er ook nu, net als op de EP een verhaal achter?
Muziek moet je voelen. We zijn niet het bandje die over koetjes en kalfjes staan te zingen. Alle nummers hebben betrekking op onderwerpen die in de eigen omgeving spelen of me raken.
Tijdens de opnames van de eerste plaat en EP ging ik door een periode waarin een aantal dingen in mijn leven niet liepen zoals je hoopt dat ze lopen. Het verliezen van mijn vader aan Alzheimer was een donkere wolk die je in veel in het dagelijks leven direct en indirect terug voelt.
In dezelfde periode raakte mijn vriendin door een enkelbreuk beperkt mobiel. Het nummer “Endless Night” op de nieuwe plaat gaat over deze gebeurtenis die op het eerste oog onschuldig leek, maar uiteindelijk heeft geleid tot circa 6 jaar onzekerheid en beperking.
Zo heeft ieder nummer zijn bittere smaak, waarbij gelukkig niet alles direct in mijn eigen leven te betrekken is. Het nummer “Sacrifice” gaat bijvoorbeeld over de absurde situatie in de Rooms-katholieke kerk. Hoe dat het kan dat de grote heren op handen gedragen worden door groepen volgelingen, maar dat een deel van deze zelfde heren zich schuldig maken aan sexueel misbruik is iets wat er bij mij niet ingaat. Ik denk dat de luisteraar als hij de teksten leest van alles kan ontdekken. Niet alles is even letterlijk benoemd, wat ook ruimte geeft voor eigen interpretatie.
Heeft de titel een bepaalde betekenis die daarop aansluit?
We vonden het een mooie passende titel voor de sound van AEWK en de nieuwe plaat. Het ruimtelijke geluid en de loodzware doom stukken die de luisteraar tegenkomt geven ons een ‘gevoel van zwaartekracht’. Als je daarnaast het gewicht van de teksten in de weegschaal legt heb je wat ons betreft met ‘Sense of Gravity’ de perfecte titel voor dit AEWK hoofdstuk.
'Sense of Gravity' klinkt zelfs opvallend meer positiever, ondanks de emotionele impact. Alsof je van een grote last verlost bent; Of toch het een plaats hebt kunnen geven, want de EP was best een moeizame trip door de omstandigheden die we kennen. Of zie ik het mis?
Het mag duidelijk zijn dat de nieuwe plaat minder down is dan het eerdere werk. Afsluiten van hoofdstukken is zeker aan de hand. Om maar een voorbeeld te noemen, na een nieuwe therapie en veel hard trainen is de mobile situatie van mijn vriendin sterk verbeterd. Je zou haar genezen kunnen noemen wat iets is wat we de laatste jaren, ondanks 3 operaties, niet voor mogelijk gehouden hadden. “Endless Night” is geschreven voordat de vooruitgang in werking werd gezet en omschrijft de donkere kant van het verhaal. Tijdens de studio sessies werd er al een eerste vooruitgang geboekt waarna ik de laatste zin heb aangepast naar ‘Step by step’. Een lichtpuntje aan het eind van de tunnel was in zicht. Ondanks dat ‘Sense of Gravity’ nog steeds de duistere sfeer omvat mag het duidelijk zijn dat er inderdaad ook een wat optimistischere kant te ontdekken is.
Hoe waren de reacties op jullie vorige EP trouwens? Heeft het, bij wijze van spreken bepaalde deuren geopend? Naar buitenland toe? Meer erkenning?
‘Serrated’ en de ‘Fade Out’ EP ware onze eerste echte wapenfeiten. We hebben mooie shows mogen spelen in binnen en buitenland met als absoluut hoogte punt de show op Alcatraz en het spelen op Argonauta Fest in Milaan.
Er is op 'Sense of Gravity' ook zeer veel oog voor de gestroomlijnde riffs die aan diezelfde ribben kleven, de gitaarlijnen vloeien perfect samen in een vocale brok melancholie. Wat is jullie mening daarover? En is daar bewust voor gekozen?
Tja, we maken graag een mooi plaatje en dit is wat ons betreft de manier om het te doen.
Voordeel bij deze opnames is dat de studiosessies vlotter liepen van bij ‘Serrated’ wat automatisch betekent dat er meer tijd overblijft om verder te zoeken en ontwikkelen.
Zeker gitaar technisch is er achteraf in de studio veel geschaafd en toegevoegd wat uitpakt in een grote sfeervolle sound.
Wat me aan die EP het meest opviel is dat jullie steeds een grens verleggen, dat doen jullie weer. Jullie kiezen bewust voor nieuwe wendingen krijg ik het gevoel. Is dat bewust? Zijn jullie het daar mee eens?
Het is altijd goed om te blijven zoeken en groeien. Of ‘Sense of Gravity’ hoor je duidelijk meer afwisseling in tempo’s en toonsoorten. Dat is een bewuste overweging die je in je achterhoofd houdt als je gaat schrijven. We vinden het gaaf om te experimenteren. Als je buiten de lijntjes kleurt en het pakt mooi uit dan is het meteen een groot gewin. Natuurlijk valt een groot deel van de experimenten af, hoewel ze onbewust wellicht later in songs weer terugkomen.
In een vorig interview kreeg ik op de vraag 'hoe zouden jullie je muziek omschrijven ' als antwoord: '' Als omschrijving voor onze muziek gebruiken we ook wel eens de zin ‘where the wall of sound falls down in a sea of tranquility’. We vragen mensen vaak om onze muziek te labelen, maar blijkbaar is de sound te rijk om kleur te bekennen.'' Persoonlijk houd ik enorm van bands die je net niet kunt labelen, wat bij jullie het geval is. Zorgt dit echter niet voor problemen naar promotors en dergelijke toe, die dat net wel verwachten?
Ja, het werkt niet perse mee. Mensen zijn gewend om in hokjes te denken. Als je bijvoorbeeld een stoner festival hebt , worden we te metal bevonden, maar voor een metal festival zijn we weer te stoner en met vlagen te post-rock. Uiteindelijk maken we de muziek die we willen maken, de rest is bijzaak. Het is fijn om te merken dat er wel een steeds grotere groep mensen is die niet bang is om buiten de hokjes te gaan. Dan zit je bij AEWK wel aan het goede adres.
Wat zijn eigenlijk jullie persoonlijke verwachtingen over deze plaat?
Veel spelen en vooral genieten van wat we tegemoet gaan.
Ik heb in een interview ook gelezen dat jullie en crowdfunding hebben gedaan voor deze Cd? Hoe is dat in zijn werk gegaan? En met succes?
Je kunt dit zien als een pre-order. Opnemen en uitbrengen is een kostbare zaak. Doordat er al een groep mensen voor de release de plaat heeft besteld , kwam er budget beschikbaar om alles te financieren. Het fijne is dat daarmee de plaat veel vetter is geworden.
Laten we het ook over de toekomst hebben. Zijn er concerten gepland naar aanleiding van de release? Wat zijn de verdere plannen voor de nabije toekomst?
Check even www.aneveningwithknives.com. Op facebook zijn we zeer actief, dus dat is ook de plek om alle actuele informatie te vinden.
6 maart is de album release in de Effenaar in Eindhoven. Daarna volgen er enkele shows in Nederland, Duitsland en België met onder andere Stake en Insect Ark.
Aangezien we inmiddels in Belgie een aardige following hebben spelen we op 21 maart in Brugge in de Kelk een officieuze Belgische releaseshow.
Er staat redelijk wat in de planning, maar daar kunnen we op dit moment nog niets over vertellen.
Vorig jaar stonden jullie op Alcatraz Metal Fest hoe waren de reacties?
De show op Alcatraz behoort tot een van de hoogtepunten uit de geschiedenis van AEWK. Ondanks dat het in de tent 40 graden was , werd de tent enkel maar verder gevuld. De respons was enorm.
Zie ook:
https://www.youtube.com/watch?v=n32HbyFRoCU
Is het ook niet zo dat het Belgische publiek jullie iets meer omarmd dan het Nederlandse publiek? Zie ik het mis? En heb je daar een verklaring voor?
Gevoelsmatig leeft onze muziekstijl in België meer dan in Nederland. Ondanks dat gaan we ook zeer regelmatig ons kikkerlandje in.
Zijn er trouwens ook nu plannen voor een festival tour? Terug op Alcatraz zou leuk zijn?
Een tweede keer Alcatraz lijkt me niet waarschijnlijk, hoe leuk het ook zou zijn.
Helaas kan ik hier op het moment niet op antwoorden.
Als je naar de zeer verre toekomst kijkt, is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken? of ben je daar niet mee bezig?
Het gaat zoals het gaat. AEWK blijft onze kostwinning en is iets waar we veel tijd en liefde insteken. Mooie dingen maken en een goede tijd hebben is een einddoel op zich. Wat daaruit komt zien we vanzelf.
Mijn laatste vraag ondertussen, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe? waar kunnen ze die plaat beluisteren en aankopen? enkele links of zo mag ook ;)
Tot dusver staat “Endless Night” op spotify en Youtube. Vanaf 6 maart is hij overal te vinden en beluisteren.
De plaat is te koop op CD en vinyl via www.aneveningwithknives.com
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop echt op een face to face gesprek, van een collega heb ik vernomen dat jullie een leuke bende zijn om te interviewen? Via mail is dat toch even anders
Face to face is altijd leuker. Voor een volgende zouden we eventueel ook een keer kunnen bellen
Nederlands 
Français 
