Wild Beasts gooien het op hun vijfde album ‘Boy King’ over een andere boeg: de elektronica naar de achtergrond en veel meer gitaren. Die plaat lieten ze produceren door John Congleton, die eerder al platen van St Vincent en Swans opnam.
Dat vertaalde zich ook op het podium van de Botanique. Het concert begon heel sfeervol, met de openingsmuziek van This Mortal Coil: “Song to the siren” werd volledig uitgespeeld, qua sfeerschepping kon dit tellen en die sfeer liep naadloos over in het instrumentale openingsnummer waarin een koorzang maar bleef aanzwellen. De twee zangers van de groep, bassist Tom Fleming en toetsenman Hayden Thorpe, namen om beurten de zang voor zich, waarbij die laatste zich liet opmerken door zijn diepe keelklanken die aan Boy George of Antony Hegarty deden denken.
Veel gitaren in dit optreden, soms werden ze op een onconventionele manier gebruikt, om rare geluidjes te produceren, in “Bed of nails” bespeelde de gitarist zijn gitaar met een strijkstok.
Het nieuwe geluid van Wild Beasts lag dicht bij dat van Foals, en tijdens de momenten dat de gitaren begonnen te scheuren, ook wel bij Muse. De LED-panelen brachten het bombast van Muse ook visueel naar de kleinere setting van de Orangerie.
Echt los kwam het concert pas vanaf “Wanderlust”, een topnummer waarop iedere band jaloers zou zijn, met de onvergetelijke zinsnede “ Don’t confuse me with someone who gives a fuck”. Zet de Nobelprijs literatuur 2017 al maar klaar, zou ik zo zeggen. Ook “Alpha female” was top, dit nummer had ruimte in zich, een beetje zoals wat Mark Hollis bij Talk Talk deed. Dit elan werd doorgetrokken in de bissen, met “Celestial creatures” een hitsige paardans tussen Scissor Sisters en Depeche Mode, en afsluiter “All the king’s men”, waarbij bassist Tom Fleming het publiek indook.
Wild Beasts kwamen wat traag op gang, maar toen was het echt de moeite.
Setlist: Big Cat – Taste-Ponytail- Simple beautiful – Bed of nails – Colussus –Hooting – Mecca – 2BU – Lion’s share – though guy – Wanderlust – Alpha Female
Bis: Get my bang – Celestial creatures – Kings men
Organisatie: Botanique, Brussel
Deze nieuwe Belgische compilatie bestaat uit 12 exclusieve nieuwe tracks in de stijl van wave / post-punk / synth / electro / ambient. De geselecteerde artiesten en groepen komen uit Frankrijk (Position Parallèle, Factice Factory,..), Spanje (Wlasyslaw) maar ook uit Canada (Princess Century), USA (Horrorist), Mexico (Stockhaussen) en zelfs Argentinië (Diktatur). Er zijn twee Belgische bands: Taxidermists, een minimal 'French synthpop' groep en Kinex Kinex, het solo-project van Raphaël Haubourdin (Organic), met een prachtige remix van « Giants Fall », van de Zweedse cult band Agent Side Grinder.
Er is een grote diversiteit aan stijlen in deze compilatie maar de rode draad is natuurlijik de alom tegenwoordigheid van new-wave en postpunk maar ook het feit dat het erfgoed van de 80ies en zijn kenmerkende sfeer perfect in een moderne klank wordt gebracht . De titel ‘My Precious’ (die verwijst naar 'Lord of the Rings') werd correct gekozen :
De compilatie is een 'kostbare' must-have, een 'collector' voor elke liefhebber van 'dark electronic music'.
“MY PRECIOUS! A WAVES RADIO SHOW COMPILATION” wordt voorgesteld door het WAVES-radioprogramma (Radio Vibration in Brussel) en wordt uitgebracht door Red Maze Records.
Het album is beschikbaar op Bandcamp adres www.redmazerecords.bandcamp.com , en dit, zowel in digitaal formaat als op vinyl.
Tracklist:
A1 Diktatur - The Harm
A2 The Horrorist - Say My Name
A3 Position Parallèle - Mort ou Vif
A4 Factice Factory - A Comme Audran (Electro Chabrol version)
A5 Stockhaussen – Komm
A6 h ø r d - The New Child
B1 Adán & Ilse - What do you want
B2 Taxidermists - Le grand saut
B3 Wladyslaw - Verveine souterraine
B4 Princess Century feat. Melatonini - Safe Word
B5 Agent Side Grinder - Giants Fall (Kinex Kinex remix)
B6 Leitmotiv Rainbow - She is the one
Luister naar:
- fragmenten uit de tracks: https://www.youtube.com/channel/UC9_7HZPF5gic1Caphnx9mwA
- de teaser: https://soundcloud.com/redmazerecords/my-precious-a-waves-radioshow-compilation
Links :
De compilatie :
www.redmazerecords.bandcamp.com
WAVES op Facebook: www.facebook.com/wavelengthbroadcastingsystem
Bon Iver, het alter ego van Justin Vernon, de folktroubadour die op ‘For Emma, Forever Ago’ nog zijn diepste emoties uitstortte via naakte en bloedmooie songs die hij in zijn dooie eentje had opgenomen ergens in een afgelegen hutje, heeft nu kennelijk de technologische snufjes van de studio ontdekt. Als een uitgelaten kleuter in een lunapark is hij aan alle mogelijke knopjes beginnen frunniken. In al zijn kinderlijk enthousiasme is hij echter vergeten is om er nog een stel deftige songs bij te schrijven, het subtiel songschrijverschap van weleer wordt verdrongen door overbodige elektronica-spielerei. Ook zijn stem wordt om de haverklap door de elektronische mangelmolen gedraaid waardoor de onverbloemde fragiliteit van voorheen ver te zoeken is. Jammer is dat, doch een hoop zelfverklaarde kenners prijzen ’22, A Milion’ de hemel in. Het is ons een raadsel waarom, want wij vinden dit ding niet meer dan een ongepaste manier van rotzooien met een paar halve ideeën.
Bon Iver gaat meer dan ooit de James Blake toer op, ook zo een artiest die wat zit aan te klooien met laptop-geluidjes en er dan algauw een song bij bedenkt. Wij menen te weten wat er achter die nieuwe aanpak schuilgaat, Vernon grabbelt gewoon te gretig in die elektronische trukendoos om te verdoezelen dat de songs deze keer niet sterk genoeg zijn. Om het er nog wat dikker op te leggen heeft hij de tracks op de koop toe onuitspreekbare titels meegegeven. Ook ons toetsenbord wordt er helemaal gek van, dus verwijzen we u voor die idiote songtitels graag naar het internet. Als u het echt niet kan laten kan u ook de cd kopen, maar kom dan achteraf niet zagen.
Is de term arty farty hier op zijn plaats ? Yep, it is.
Begonnen als beloftevol en driftig garagerockbandje (met zinderende plaatjes ‘Youth and Young Manhood’ en ‘A-ha Shake Heartbreak’) en uitgegroeid tot miljoenenverkopende pompeuze stadionrockers (alles vanaf ‘Only By The Night’), uit commercieel oogpunt from the bottom to the top, artistiek gezien from the top to the bottom. Dat is kort gezegd het reeds het afgelegde parcours van Kings Of Leon. Eén wereldhit “Sex On Fire” heeft hun carrière voorgoed in twee helften opgesplitst. Wij vonden hen zeer sterk spelen in de eerste helft en hebben na de rust de tribunes verlaten. Nooit spijt van gehad.
‘Walls’ is het logische en voorspelbare vervolg in het Kings Of Leon verhaal. Kassa moet rinkelen, stadions moeten gevuld worden, platenbazen mogen niet ontgoocheld zijn, niemand mag schrikken. Hier zal wel ergens weer een hitje uit gehaald worden, het klinkt immers allemaal zeer radiovriendelijk (lees ongevaarlijk). Bij StuBru mogen ze opgelucht ademhalen, wij zetten als tegengif nog eens de nieuwe Swans op.
Geen wezenlijke stijlbreuken te bespeuren op ‘Guidance’, Russian Circles bouwen verder op de vertrouwde aanpak waarin volledig instrumentale postrock al eens in metal uitmondt. De band bevindt zich nog steeds in een drukbezet postrock-meets-metal-woelwater waarin onder meer ook Pelican, Red Sparowes, SleepMakesWaves en This Will Destroy You ronddrijven.
‘Guidance’ is het zoveelste levende bewijs dat er bij Russian Circles alvast geen sleet zit op de formule. Integendeel, de band lijkt steeds beter te worden en men pakt hier uit met ijzersterke songs waarbij verstilde melodieën en woeste gitaren vlotjes in elkaar overgaan.
De fraaie introsong “Asa” is nog stilte voor de storm maar in het machtige “Vorel” worden de metalen gitaren een eerste keer bovengehaald, dit is stevige sfeerschepping aan de hand van gelaagde klanken en heavy uitbarstingen, Russian Circles ten voeten uit. “Mota” is ook weer zo een juweeltje waarin de gitaren aanvankelijk glorieus door de atmosfeer zweven om vervolgens in alle uithoeken open te barsten. Zo gaan Russian Circles krachtig door, van zacht naar hard en weer terug, en houden ze het overal boeiend en bruisend. Ze hebben het voor hun doen kort gehouden, 7 songs in 40 minuten, geen zwak moment te bespeuren. Dit is post-rock in al zijn glorie.
Lukas Graham - uit Denemarken is hij afkomstig , en op korte tijd is hij pijlsnel de hoogte in gegaan, een ‘Grahammania’ ontstond er met “7 years old” , het innemende , gevoelig popliedje bij uitstek en doorbraak van de sing/songwriter. De charismatische zanger deelt de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa met zijn publiek.
Verder zijn “Mama said” , “Happy home” sterkhouders, melodieus , sfeervol prikkelende poprock , die subtiel uitgewerkt is .
Funk, soul, hiphop, gospel en bass-loops is in het materiaal terug te vinden, dat omfloerst is van piano/viool/keys/blazers . Heel wat hitpotentieel , onschuldig , goed , charmerend , horen we op de leest van Sam Smith .
De charismatische, lieflijke Lien De Greef is al een tiental jaar bezig met haar band Magnificent 7 . De bigband geeft haar sfeervolle pop een ouderwetse touch mee en graaft in het muzikale archief van de ‘50’s jumpin’ jive, ballroom jazz en bebop. We krijgen een sensuele , zwoele , broeierige swing en ballad in een jazzy soulpop bad. Intussen heeft de talentrijke dame zich toegelegd op het moederschap . De nieuwe cd gaat meer richting lichte orkestratiepop , biedt een sfeervolle groove en wordt gedragen door haar emotievol, pakkende vocals . “Lucky” is alvast een puike single . In het tweede deel komt de blazerssectie sterker naar voor . In z’n totaliteit dromerig, clean en dansbaar . Het retrogevoel is behouden , maar minder jaren 30 – 50 crooners.
Een goed bewaard muzikaal geheim is het Schotse Frightened Rabbit die intussen al toe zijn aan de vijfde cd . Hun songs hebben een broeierige intensiteit , bouwen op , zwellen aan door orkestratie , percussie en gitaargetokkel . Blazers vullen aan . Een folky ondertoon is aanwezig . Soms doet het wat pompeus aan , maar nergens verliezen ze zichzelf .
De twaalf nummers zijn fraai uitgewerkt en uiterst genietbaar . De band manifesteert zich ergens tussen vrienden Idlewild , Snow Patrol in en heeft die donkerte van The National en Arcade Fire .Opnieuw een heel fijn, mooi plaatje, dat ingenieus in elkaar steekt.
Ultimate Painting is begonnen als bescheiden project van twee vrienden, Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls. Het gaat zo gesmeerd tussen de twee dat zij op goed twee jaar tijd al drie platen uithebben. Met vier verschijnen ze on stage . De ene heeft alvast de looks van Thurston Moore. Ze vallen op door de korte broekspijpen , die net als hun materiaal kort gevat zijn . De introductie in het amicale zaaltje , de Witloof Bar, mocht er alvast zijn in een setje van nog geen uur …
Ze zijn ingebed in het wereldje van Parquet Courts en grasduinen in de vergaarbak van oerindies de VU , Feelies , Chills , Teenage Fanclub en de lofi rauwheid van Guided By Voices en Pavement . En die laatste ‘Dusk’ ademt een 60s laidback , een uitwuiven van de zomer en de invitatie naar een herfstig palet .
Een goed gevuld Witloof Bar ging mee in hun muzikale trip en genoot van het afwisselend materiaal dat heerlijk genietbaar , aangenaam , sfeervol was. Inderdaad , de recentste plaat werd voorop geplaatst en een strandgevoel ervaarden we op een “Bills” , “Song for Brian Jones” en “Monday morning , somewhere central” . Het twinkelgitaargepingel heb je meer op het ‘oudere’ materiaal , openers “Ultimate Painting” en “Rolling in the deep end” zijn net die lofi gitaarpareltjes met een fijne samenzang , die ons aan de groep verkochten . De opbouw is spannend , intrigerend . De sound rammelt een beetje, traag slepend of rockend , beheerst door een repetitieve ritmiek . Een dromerige groove , een relaxte vibe maakt zich meester in het materiaal. We worden op de golven van de zee meegevoerd, een wereld waar het lekker vertoeven is . Enkel op het eind ramden de vier door , wat de gedachte deed opborrelen dat het iets meer van dit mocht zijn …
Je hoort ons niet klagen, Ultimate Painting was goed; maar ook niet meer dan dat, los uit de pols klinkende indiepop die een verslavende werking had door de ritmes en grooves.
Organisatie: Botanique , Brussel
Het was Bazart weekend, want zowel op zaterdag als zondag zat de Ancienne Belgique stampvol om de revelatie van het moment aan het werk te zien. Een eerste plaat, dus heel wat nummers om aan het publiek voor te stellen. Nieuw waren ze niet echt, want deze zomer was Bazart niet weg te slaan van de festivals en kon het publiek al genieten van hun nieuw werk.
Support kwam, zoals hun vorige AB shows, van Glints. Geen nieuwe band dus voor de echte fans die Bazart al meerdere keren aan het werk zagen. Glints overtuigde opnieuw en stond er misschien wel meer dan ooit tevoren. Neem beats van The Streets, voeg daar het dromerige aspect van Oscar & The Wolf en een Brits accent aan toe en je bekomt het perfecte plaatje dat Glints ons zondagavond in de AB serveerde.
Een nieuw decor had Bazart niet mee, al werden de drie eentonige streepjes, die achter hun te zien zijn, wel veranderd in 3 gigantische strepen die licht geven op de muziek. De opstelling bleef wel hetzelfde, en materiaal dat je nog niet tijdens de festivals gehoord had, werd er ook niet gespeeld.
Wat wel verbeterd werd was de sound. Bazart klonk veel bombastischer, wat volledig tot uiting kwam in de AB, waardoor ze klonken als nooit tevoren.
Een stormloop van meisjes en een overkill aan smartphones die elke beweging van de band probeerden vastleggen. Ergens deed het ons denken aan de Bieber-mania die zich afgelopen week afspeelde, maar dan iets of wat kleinschaliger. Aan verkoop van merchandise ontbrak er ook niet, want de AB liep vol met mensen die een t-shirt of totebag van de band bij zich hadden. Bazart wordt meer en meer een groep waar tienermeisjes fan van zijn, al viel het vanavond op dat ook volwassen mensen de Nederlandstalige pop kunnen smaken.
Hun optreden werd een trein vol hits. Nogal logisch wanneer je in het Nederlands zingt en de nummers super aanstekelijk zijn. Hun eerste EP met onder andere “Koortsdroom” en “Zienderogen”, werd nog eens opgefrist, maar ook debuut plaat “Echo” werd bijna volledig voorgesteld. En jawel, het publiek kon zo goed als volledig meezingen nummers als “Lux”, “Kloon” en “Echo”, waarmee Bazart tevens hun eerst deel van de set afsloot.
Bisronde bestond uit een nieuw nummer “Zonder” en uiteraard uit monster hit “Goud”. Als je Bazart deze zomer aan het werk gezien hebt, hoeven wij je niet uit te leggen hoe het springen tijdens dit nummer in zijn werk gaat. Indien je dit nog niet weet en toch benieuwd bent, raden we je aan Bazart te gaan bekijken in de Lotto Arena.
Geen gouden speciale, maar wel een heel krachtige zilveren prestatie. Dat was wat Bazart zondagavond in de AB neerzette.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-09-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glints-09-10-2016/
Org: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Het podium van de Handelsbeurs, badend in zachtrood licht. Een serene opstelling van de instrumenten : een drumstel in het midden, met aan weerszijden een rek met drie gitaren, en twee microfoons op de voorgrond. Alles ziet er sfeervol en gezellig uit, net vóór het optreden van Wovenhand.
Met de release van het album ‘Star treatment’ is het oorverdovend duidelijk dat plaat nummer 8 hard is, zeer hard. Het DNA bij Wovenhand, en met name bij zanger David Eugene Edwards, is en blijft het waardenpatroon van het christendom: niet de naastenliefde of verering voor God, wel het worstelen met geloof, twijfel, pijn, innerlijke oorlogen en hopelijk een uiteindelijke kans op verlossing. De songteksten zijn stuk voor stuk een afdruk van bijbelse teksten, waar het vechten van de mens voor zijn plek op de wereld voorop staat. De evolutie bij de muziek is dat naast de mix van folkrock en bluegrass er nu een stevige portie postpunk en metal bijkomt.
Het stemmige gevoel slaat over naar broeierigheid wanneer Edwards het podium opkomt, met de metaluitvoering van The Karate Kid als tweede gitarist in zijn kielzog. De zanger ziet er met bandana, cowboyhoed, strakke broek, zwarte stip op het voorhoofd en lizard skin boots, uit als een hedendaagse gothicrock rattenvanger van Hamelen. Wanneer de groep de set start is er bijna enkel nog plaats voor duister doorsneden door witte achtergrondlichten, die zorgen voor grote schaduwen van het karakteristieke profiel van de zanger en de andere leden.
Geen tijd voor bindteksten, wel voor snoeiharde gitaren en adembenemende drumsessies. Van de teksten is bijna geen woord te begrijpen, wat jammer is, want het is gissen naar de betekenis van wat de zanger tijdens het zingen uitbeeldt. Het constante spel van ritme in gitaar, bas en drum is echter magisch en leunt dicht aan bij de muziek van de indianen. Stilstaan is onmogelijk, je kan niet anders dan meebewegen met de kadans van de muzikanten.
De beat, in samenspel met het veranderend licht en de bewegingen van de zanger, wordt bezwerend. En als je de veelheid van betekenissen van het woord bezwering opzoekt, namelijk aanroepen, afwenden van gevaar, betoveren, bidden, onder zijn macht brengen, en boeien, dan is er maar één besluit : Wovenhand heeft dit allemaal in hun set uitgevoerd.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
De dagen worden korter, het weer grimmiger en de mens weemoediger: alle omstandigheden zitten dus mee om de nieuwe plaat van het Amerikaanse gothic Americana gezelschap Wovenhand in de nabijheid van een knetterend haardvuur aan een intieme luistertest te onderwerpen. En ja sire, er zijn nog zekerheden in deze wankele tijden. Met ‘Star Treatment’ heeft David Eugene Edwards, sinds anderhalf decennium het enigmatische opperhoofd en enige vaste lid van de band, alweer een huiveringwekkend opus ingeblikt.
Wovenhand mag dan al stiefmoederlijk worden behandeld door de radiostations, toch kan de groep in ons landje steevast rekenen op een behoorlijke opkomst tijdens haar broeierige live sets. Zo ook donderdagavond in Het Depot, waar een groot deel van het publiek klaarblijkelijk genoeg lentes op de teller had staan om uit eerste hand te kunnen getuigen over de hoogdagen van 16 Horsepower. De alt.country folkrock van Edwards’ vorige groep valt echter in weinig of niets meer te vergelijken met de huidige exploten van de man, evolutie heet zoiets. Op de jongste drie albums ‘The Laughing Stalk’ (‘12), ‘Refractory Obdurate’ (‘14) en de nieuwe worp ‘Star Treatment’ blijkt Wovenhand immers ook voorheen minder voor de hand liggende genres als postpunk, gothic en metal innig te hebben omarmd. Niet toevallig dus dat Edwards het nieuwe album inblikte in de Electric Audio studio van noiseguru Steve Albini onder leiding van een heuse metal producer, Sanford Parker. Fans van het eerste uur zullen misschien wat ontgoocheld huiswaarts getrokken zijn, want net die drie ongemeen harde albums vormden de ruggegraat van de set in Leuven.
Op een spaarzaam verlicht podium trok Edwards vergezeld van zijn vier kompanen van meet af aan ongemeen hard van leer. Wovenhand blijkt niet langer het eenmans hobby project van Edwards, hier stond een hechte groep op de planken die het publiek een uur en drie kwartier in een spreekwoordelijke wurggreep hield. Met Bauhaus, The God Machine en Swans noteerden we drie referentiepunten om maar aan te geven dat een live set van Wovenhand bijzonder pover scoort op de feel good schaal, maar daarentegen geen mens onberoerd achterlaat.
Zeker live blinken de songs niet meteen uit in herkenbaarheid, dus voor de aanwezige puristen was het nagelbijten om wat titels te ontwaren in de epische wall of sound. Ah wat zou het, wij gingen steevast voor wat tegenwoordig ‘totaalbeleving’ heet. De met godsdienst en spiritualiteit doorweekte teksten van een als een gewonde jachthond huilende Edwards deden zowat overal haren ten berge rijzen: het is nog steeds een onfeilbare graadmeter om ‘goede’ van ‘memorabele’ optredens te onderscheiden. Op tijd naar adem happen was de boodschap, want de in reverb badende donderpreken tegen een achtergrond van breed uitwaaierende gitaren, tribal drums en spooky soundscapes kneep ongemerkt de keel dicht.
Reverend Edwards cultiveert reeds twee decennia lang het imago van een door God gezonden zonderling die uitgerekend in het op excessen terende muziekwereldje De Boodschap komt verkondigen. Wij waren al fan, nu zijn we ook nog bekeerling.
Organisatie: Depot, Leuven
Swans – Al dertig jaar een buitenbeentje!
Swans en Anna Von Hausswolff
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-10-06
Johan Meurisse
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormden in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
We waren op de afspraak bij elke nieuwe plaat. Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Op de nieuwe plaat en in de huidige set kunnen we zelfs zeggen dat we middenin meer ‘songstructuur’ hoorden , een begin en een eind . Nog meer, het tweede deel van hun 2 ½ u durende set klonk redelijk toegankelijk met een groovy ritmiek die een heupwieg en danspas afdwong .
Gira’s muzikale opvattingen werden in lange en steeds meer uitdijende en dwingende aanpak gestopt , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise in hun sound . Het is een totaal concept met materiaal van 12, 20, 25, 30 minuten, waar je van de ene in de andere ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira . Een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat, zeker als “The knot” , “Cloud of unknowing” en “The glowing” worden opgerakeld …
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid. De sound staat centraal , niet voor niks ben je voorbereid dat het combo speelt tot 114 db om de intensiteit , beleven van het klankenbestand hard te maken .
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen …
Op tour met Swans is de Zweedse Anna Von Hausswolff , ook geen onbekende die uithouding vooropstelt in haar materiaal, dat het midden houdt tussen huivering en schoonheid . Een filmische sound tussen verdwaalde tochten in grotten en het genietbare van poollandschappen, tussen Philip Glass’ ‘Koyaanisqatsi’ uit vervlogen tijden en de ‘Walking Dead’ soundtrack , waarover heen haar ijzige , dreigende zang sluimert , een bosnimf met rood doorlopen, indringende ogen . De tunes klonken subtiel , snedig , scherp als ontspoord …
De grondvesten van de Bota daverden na zo’n avondje … Maar alles staat er nog hoor!
Organisatie: Botanique , Brussel
Een voorprogramma had Tsar B ditmaal niet nodig voor haar eerste eigen show in de Botanique. De Rotonde was goed gevuld, maar niet volledig. Wel vreemd voor een artieste die in mei de AB Club uitverkocht.
Een kwartier te laat kwam Tsar B het podium van de Botanique opgelopen. Even dachten we taferelen mee te maken zoals die van Rihanna op Pukkelpop, maar daar bleven we uiteindelijk toch van gespaard. De zenuwen die tijdens haar AB show eerder in mei te merken waren, waren nu helemaal verdwenen. Vol overtuiging stond ze op het podium. Misschien wel iets te veel overtuiging, waardoor het soms wat pretentieus over kwam.
Justine Bourgeus, want zo heet Tsar B echt, heeft ondertussen een EP’tje met 4 nummers uit. Die nummers werden één voor één voorgesteld, maar kwamen jammer genoeg niet zo sterk over als op de plaat. “Myth” klonk wat zwak en ook publieksliefhebber “Escalate” kwam niet echt overtuigend over. Waar we dan wel weer een beetje fan van waren was het nummer “Monsoon” van Tokio Hotel dat Tsar B als geen ander covert. Maar dat is ondertussen niet echt vernieuwend meer aan haar set.
Echt verveeld hebben we ons niet tijdens het optreden van Tsar B, maar overtuigd heeft ze ons ook niet. Misschien gaat het allemaal wat te snel, is er nog wat gebrek aan materiaal en is het mysterieuze verhaal rond de zangeres al opgebrand. We hopen alleszins van niet!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
