De talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico bracht verschillende culturen samen van zigeunermuziek uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop. De eerste twee waren alvast om in te lijsten ‘Gulag Orkestar’ (06) en ‘The flying club cup’ (07).
Heimwee , melancholie sijpelde nog meer door in de songteksten , de pop kreeg de bovenhand en dat horen we zeerzeker op dit kort plaatje , die ‘The rip tide’ opvolgt van een drie jaar terug .
Beirut kan eigenlijk nu wel een breed publiek bereiken en heeft dus een uiterst aangenaam, sfeervol , lichtvoetig album uit, dat slingert tussen weemoed en luchtigheid . Blazers en keys geven nog steeds die unieke kleur en nestelen zich in een heerlijk voelend popgeluid . “Gibraltar”, “Perth” en de titelsong zijn de sterkste van de negen, de rest kabbelt rustig sfeervol voort. Goed album, maar ook niet meer dan dat …
Die mannen van Battles uit NY nemen de tijd - ze zijn nu toe aan hun derde plaat in 8 jaar. Toegegeven , na het prachtige debuut ‘Mirrored’ (08) (met die bepalende prachtsingle “Atlas”) waren ze nog met drie , en werd Battles een strikt instrumentale aangelegenheid (‘Gloss drop’ (11)) van John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (oud Don Caballero gitarist) en Dave Konopka.
De sound is niet alledaags , complex en verweeft postrock , mathrock, avantgarde en aanverwanten met elkaar ; een aparte , unieke klankkleur , vernuftig , doordacht in elkaar gestoken, maar die evenzeer ruimte laat voor improvisatie . Een hoop elektronica wordt vermengd met frisse gitaren; gedragen door die kenmerkende gortdroge, bezwerende , opzwepende als pompende drums .
Een instrumentbeheersing vs programmeerkunsten die nonchalant als vanzelfsprekend zijn , verwarrend , dwarrelend , ontregeld als speels , ingenieus , aanstekelijk. Een vat vol ingewikkelde ritmiek als melodische frutsels . Maar dat maakt die muziek en die plaat nu net boeiend , en keert de zwaarte om in een heerlijke prikkeling als op “Non-violence”, “Dot com”, “Tyne wear” en “Megatouch” , middenin de plaat de meest groovy nummers. Het avontuur en de wissels hoor je dan op een “The yabba” en “Summer simmer” .
Straf spul opnieuw!
De rauwe , ruwe , hitsende deltabluesrock van The Black Keys is van een vorig tijdperk en de melodieuze , doorleefde retrorock, die het duo de laatste jaren liet uitschijnen , zet zich verder; minder muzikale weerhaken ,wat betekent een reeks intens broeierige , dampende nummers , die soul , funk en blues integreren .
Een gevarieerd plaatje alvast dat groovy, relaxt als vettig klinkt en met nummers “Stay in my corner”, “Outta my mind” en “The arc” drie sterkhouders uitheeft . De bandleden hebben dan ook een verleden uit funk/soulbands , wat je duidelijk hoort aan die lekkere, speelse melodielijnen . De dames van Mariachi Flor De Toloache geven de ‘volle’ instrumentatie de sound zowaar een nog ‘voller’ geluid ( “Nature’s child” – “Chains of love”) .
Toegegeven, niet alle nummers overtuigen , een paar kabbelen rustig voort , maar we horen oud en nieuw op spontane wijze samengebracht .
Het Vlaamse kwintet STUFF. (hoofdletters plus punt) speelde zich al in de kijker als ‘ AB artist in residence’ vorig jaar . Ze spelen een unieke , opwindende fusion van freejazz, soul , funk, hippop, elektronica , sequencers , spacy sounds en dub. Een mishmash aan stijlen die live hitsend , opwindend, geweldig klinkt , extravert door de vette beats, drums , de diepe bas en scratches, die hun muzikale improvisaties nog meer sieren .
Op plaat word je meegevoerd , live word je meegesleurd in hun maffe jams en fusion, dat spannend , groovy, aanstekelijk, gewaagd , waanzinnig kan zijn . Een bezwerende trip, verrassend, creatief, avontuurlijk, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Ergens tussen Battles , BadBadNotGood, Dans Dans en Taxiwars in.
Een relatief nieuwe naam binnen het Vlaamse industrial metalfirmament is Doganov. Het betreft een drietal uit Limburg dat in 2013 met ‘Something Dark To Dance’ een eerste mini-album op de wereld losliet. ‘Conducting Chaos’ is het eerste full album en tevens onze eerste kennismaking met deze uiterst krachtige band. Wie de 12 songs beluistert, hoort dat Doganov absoluut niet voor één gat te vangen is en een meester is in het combineren van snedige metalriffs met pompende beats. Niet alleen verschillen de nummers onderling, ook binnen eenzelfde song is afwisseling troef. De sound van Doganov refeert duidelijk naar de jaren tachtig maar de band weet daar een eigentijdse, frisse draai aan te geven. Wie referenties wil, zal die vinden bij mooie namen als Nine Inch Nails, Sisters Of Mercy, Paradise Lost, Rammstein en vooral Front 242. Met “Headhunter” staat op dit album trouwens een mooie cover van deze Belgische electro-grootheid. Meer info vind je op www.doganov.be .
The LVE (Lightning Vishwa Experience) - Zeskoppige band die na een beloftevolle EP en de singles “Milky sea” en “Love when you don’t want it” toe zijn aan hun debuut . Ze brengen een reeks broeierige , intens meeslepende popsongs , inspiratievol, eigenzinnig, aanstekelijk en toegankelijk.
Met hun zessen en de meerstemmige zangpartijen kan het ook niet anders dat hier een spannend en vol geluid wordt gecreëerd . Mooi debuut.
http://www.ihaveatiger.com/the-lve
Dit gezelschap uit Wichelen is ergens te situeren tussen intieme (g)rauwe rammelrock en postrock . Een intens bezwerend , donker filmisch geluid , een repetitieve ritmiek en een sober gehouden onderlaag , de aandacht gescherpt voor elke tune . Lange stukken ,die melodieus avontuurlijk zijn, zwaar kunnen aanzetten, en waar elektronica, bleeps’n’sounds worden toegevoegd.
Het geheel klinkt spannend introspektief, broeierig, donker en laat ruimte voor droom en verbeelding in de krochten van onze ziel …
http://vi.be/masda
Na een ‘Best of’ - reünie tour is het er dan toch van gekomen … Blur is herenigd en heeft na twaalf jaar een nieuwe plaat , die ‘Think tank’ van 2003 opvolgt . ‘The magic whip’ is een even uiterst stemmig , sfeervol album die een melanchool, desolaat gevoel uitstraalt . De songs zijn broos , kwetsbaar , intiem , of meer rijkelijk gearrangeerd . Per beluistering wint deze plaat aan sterkte , intensiteit en zeggingskracht door zijn subtiele geluidjes en spannend broeierige aanpak , geruggensteund door die kenmerkende dromerige zang van Albarn . Invloeden van zijn projecten Gorillaz, The Good , The Bad & The Queen en zijn solowerk vinden hier hun weerslag . Oosterse elementen worden toegevoegd .
De eerste songs , met de singles “Lonesome street” en “Ice cream man” en verder “Ong ong” , zijn dan ook ongelofelijk pakkend door de sobere en bredere (orkestrale) omlijsting en de (elektronica) grooves .
Eén voor één nemen de nummers ons in . De Britpop sound van weleer is wat vervlogen, maar verliest nergens zijn melodieus karakter en overtuigt door de gevoeligheid die het geheel zo mooi omkadert . Schitterende comeback en plaat!
Op vroegere platen waren we sterk onder de indruk van deze post/math rock band . Ze vielen op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning.
Op de vorige cd ‘All hail bright futures’ gingen de Noord-Ieren uit Belfast luchtiger te werk, de mantra’s, de Caribische ritmes en de blazers komen nog meer door in hun brede opzet, fris aanstekelijk, en niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen.
De nieuwe plaat zit alvast op dezelfde lijn door die tuimelpartij van exotische gitaarriedels en lyrische samenzang . De eerste twee “Run home” en “These secret kings I know” zijn fel, snedig en bedreven. Maar het zijn vooral de slepende , intens broeierige tracks op de cd die ons overvallen als “Redesigned a million times” en “People not sleeping”. De twee meer uitgesponnen “A beacon , a compass , an anchor” en de titelsong zijn meer episch, allesomvattend. Ergens een Battles sijpelt hier door.
Zondermeer een krachtige band die ons nog steeds overtuigt! Mooi .
Twee jaar geleden brak hij door naar een breder publiek met zijn elektronisch vernuft op ‘Lanterns’. De Amerikaan Ryan Lott integreert op gekunstelde , subtiele wijze een ‘mishmash’ van indie, folk , soul, drum’n’bass en elektronische pop, organisch en toegankelijk . Een avontuurlijke sound die we zeerzeker op de nieuwe cd horen , zoekend tussen weerbarstigheid en toegankelijkheid .
Een trip van muzikale complexiteit en finesse waarbij ze het met z’n drie het geheel - ingehouden , meeslepend , exploderend - aan elkaar weven.
Het band-geluid geeft z’n geheimen prijs en durft warmer te klinken ; met hulp ook van DM Stith en Hanna Bern op “I am the others” .
Net als de voorgaande plaat is dit een fascinerend stukje indietronica , die voor de ene een hobbelig, moeizaam parcours is , maar er voor de andere een boeiende leefwereld verschijnt …
Een uitstekend sing/songwriterdebuut is afkomstig van de jonge beloftevolle Soak aka Bridie Monds-Watson uit Noord-Ierland. Ze brengt een reeks ingehouden dromerige songs die spaarzaam, sober zijn of iets breder durven te gaan door de percussie en de keys. Ze tokkelt op haar akoestische gitaar of haalt een pianotune aan .Onder haar raspende gevoelige deels soulvolle stem klinken de nummers emotievol, slepend, sfeervol . Met “B a nobody”, “Sea creature” en “Garden” heeft ze drie popnummers uit die een breed publiek kunnen aanspreken. Af en toe is er een handig instrumentaaltje om de volgende reeks elegantie voor te stellen.
Soaks liedjes weten ons enorm te overtuigen.
Naast zijn productie- en percussiewerk bij The xx staat Jamie Smith aka Jamie xx al enkele jaren zijn mannetje binnen de elektronica. . Hij zorgt voor een apart sfeerbeeld en is dus die bepalende figuur voor die subbassen , soundscapes en synthsamples . Die donkere groovende sound horen we op “Seesaw” , “Stranger in a room” en “Loud places”, net drie songs met z’n xx- kompanen Romy Madley-Croft en Oliver Sim. Een melodieus weemoedige subtiliteit en finesse .
Hij wisselt die donkere dreiging af met enkele instrumentale sferische lounge en ambiente nummers , en verhoogt de dansbaarheid of schept een kleurrijk geheel met soulfunky hiphop en Caribische tunes als op “I know there’s gonna be good times” en een “Obvs”.
Een onderhuidse spanning wordt mooi afgewisseld met swing’n’grooves . Een mooi resultaat hebben we hier , die een kwalitatief sterk album inluidt van dit elektronicawonder!
Het goed bewaarde geheim van de Nieuw-Zeelandse Unknown Mortal Orchestra rond Ruban Nielson brak definitief door in 2015 met de catchy single “Multi-love” van het gelijknamig nieuwe album die ‘II’ opvolgt. De lofi psychedelische pop , die op de vorige cd’s meer doorspekt was van soul , krijgt een groovy P-funk randje op z’n George Clinton’s en Prince. Dit levert naast de single een paar broeierige , dampende parels op als “Like acid rain”, “Ur life one night” en “Stage or screen” .
We zweven nog steeds in een bed van dromerige west-coast psychedelica , een jazzy blazer tune wordt soms toegevoegd en de soul op z’n Stevie Wonder’s is z’n best op “Necessary evil” en “The world is crowded” . De songs hebben een verslavende melodie en weten zich op die manier te nestelen.
‘Multi –Love’ is een verdere exploratie van het UMO geluid !
Nederlands 
Français 
