Silent Presence - Wat soms moeilijk verwoord kan worden in een gesprek, lukt wel via muziek

Het duo Silent Presence bracht zopas zijn vijfde digitale single uit. “Fading Echoes” gaat opnieuw een stapje verder inzake productie en arrangementen en zo bouwt deze band - misschien wat traag maar gestaag – aan een knap oeuvre. De release van “Fading Echoes” was de aanleiding voor een interview met Wim en Corina van Silent Presence.

Jullie zitten of zaten afzonderlijk in andere projecten. Is Silent Presence jullie eerste project samen of zaten jullie vroeger al eens samen in een andere band?
Corina: We zijn beiden onze muzikale carrière begonnen in het folkbandje Chasing The Cat. Wim startte daar als bassist en ik ging eens mee als keyboardspeelster en werd daarna zangeres. De band viel echter al snel uiteen maar ik heb er wel mijn kennismaking aan over gehouden met Christof Vanhulle, waarmee ik later Face Your Fears startte.
Wim: Ik begon kort daarna bij The Other Intern. Intussen volgde ik bij Sander Verstraete (o.a. Het Zesde Metaal, Sophia, Warhaus, …) les om bas te leren spelen.

Valt het mee als koppel om samen in een band te zitten? Wat vinden de kinderen ervan?
W: Dat loopt goed eigenlijk. We hebben elk zo onze taken binnen Silent Presence en we overleggen dan samen. Om te repeteren is het wel handig want alles is binnen handbereik. De kinderen laten ons begaan. Het is niet meteen hun leefwereld of genre van muziek. Er zit niet meteen opvolging aan te komen.

Wat was de motivatie om met dit project te starten? Is het niet jammer dat de muziek een ‘late roeping’ was?
W: Het is begonnen om een aantal redenen. Ten eerste om samen iets gemeenschappelijks te maken en te doen. Ten tweede om dingen neer te zetten die in onze andere projecten niet pasten. Het is inderdaad een late roeping, maar het is wat het is. Ik speelde als tiener en vroege twintiger al elektrische gitaar, maar ik voelde mij nooit zeker genoeg om daarmee in een band te spelen. Pas toen ik een tiental jaren terug basgitaar uitprobeerde, voelde ik genoeg zelfvertrouwen.
C: Het is voor ons een soort van communicatie. Wat soms moeilijk verwoord wordt tegen elkaar, lukt soms wel via de muziek.

Van waar komt de naam Silent Presence?
W: We zijn beiden niet heel extravert maar wel aanwezig. En we hebben wel iets te vertellen. Daarom vind ik dat onze bandnaam perfect bij ons past.
C: We houden ons inderdaad vaak liever op de achtergrond maar willen toch wel een boodschap verkondigen.
W: Vooral willen we een boodschap over communicatie, emoties en een vorm van positiviteit overbrengen naar de mensen.

Hoe zit de rolverdeling in elkaar bij Silent Presence?
C: Wim maakt zowel de lyrics als de muziek en ik creëer de zanglijnen en melodieën. De muzieklijn wordt indien nodig aan de zanglijn aangepast.
W: Ik heb altijd wat teksten liggen en wat muziek staan die zou kunnen passen voor Silent Presence. Ik stel dan een stuk muziek voor en Corina kijkt dan welke tekst erbij zou passen. Dan begint het schaven aan de muziek en de tekst tot alles op zijn plooi valt. De feedback van Corina is voor mij belangrijk in dat proces.

Waarover gaan de nummers?
W: De teksten vertrekken vanuit eigen ervaringen en emoties. Eigenlijk zijn een aantal nummers ontstaan na een hectische periode in ons huwelijksleven. Ik probeer dat dan in een mooie tekst te gieten die een beetje universeel is of toepasbaar voor iedereen.

Welke bands/artiesten/nummers hebben als inspiratie gediend voor Silent Presence?
W: Eigenlijk kijk ik niet naar andere bands of genres wanneer ik muziek maak voor Silent Presence. Ik heb al gemerkt dat een nummer maken in de stijl van een band niet werkt voor mij. Als vertrekpunt werkt dat wel, maar dan kom ik altijd vanzelf in een andere richting terecht. Dat blijkt dan mijn eigen stijl te zijn. Ik merk wel dat ik een donkere ondertoon neerzet en veel aandacht aan melodie besteed. De muziek bevat elementen uit new wave, electropop, postpunk…Dat komt door mijn voorliefde tijdens mijn jeugd voor deze muziek. Ik vind het eigenlijk moeilijk om er één genre op te plakken.

Wim zit nu even niet in andere bands, maar Corina zit nog in Face Your Fears en Black Snow In Summer. Wordt het niet wat druk of valt het mee omdat al die andere projecten ook niet zo’n drukke agenda hebben?
C: Het is niet evident om kansen te krijgen om op te treden en met drie projecten heb je natuurlijk iets meer kans om eens op de planken te staan. Bij Black Snow In Summer wordt er nooit samen gerepeteerd dus voor dat project ben ik enkel individueel bezig. Ik vind het altijd fijn om samen te musiceren en te repeteren en dit kan gelukkig wel met Face Your Fears en Silent Presence, alhoewel het dan bij Face Your Fears niet altijd evident is om de agenda’s op elkaar af te stemmen. Het valt meestal goed te combineren met mijn deeltijdse job als kleuterleidster.

Staan er voor Wim nog nieuwe of andere solo/bandprojecten op stapel?
W: Mijn soloproject In Search For Embers ligt momenteel wat stil maar is nog niet uitgespeeld. Sinds kort speel ik bas bij Dream Machine, een band uit Wetteren. Die bestaat nog niet zo lang en we lijken nu in een definitieve bezetting te zitten. We spelen eigen werk met nummers die wat grunge, shoegaze en verwante genres bevatten. Ik zou zeggen denk aan Magnapop, Pixies, Nemo, My Bloody Valentine… De bedoeling is om in het voorjaar van 2026 een try-out en wat optredens te gaan spelen.

Corina, jij schrijft nummers voor 2 bands. Dan moet je wel veel inspiratie hebben?
C: Mijn teksten beginnen meestal met een soort van woordenweb, maar de zinsvorming is verschillend bij de twee bands. Bij Black Snow In Summer zijn de zinnen meer slogans en gebruik ik ook spoken word en bij Face Your Fears zijn de nummers melodieuzer en zing ik op een andere manier waardoor de tekstvorm er anders uitziet. Meestal zijn mijn teksten autobiografisch.

Is het de bedoeling om zo elke paar maanden een nieuw nummer van Silent Presence te hebben en uit te brengen? Komt er dan op termijn een EP of album waarop die tracks verzameld worden?
C: We willen onszelf geen enkele druk opleggen. We hebben geen echte deadline. Alles gebeurt op zijn tijd. Voorlopig zijn er nog geen plannen om een fysieke EP te maken.
W: We proberen wel om nu en dan een nieuw nummer af te hebben zodat we een
volwaardige set hebben voor onze optredens. Een fysiek album is natuurlijk een dure investering en daarvoor moeten we eerst nog wat kunnen optreden.

Geloven jullie nog in fysieke releases?
W: Ik koop sporadisch zelf nog fysieke releases, maar het is niet meer zoals vroeger. Bij de mensen van onze leeftijd worden er wel nog platen en CD’s gekocht terwijl ik merk dat dit ook wat vermindert. Zelf vind ik het leuk om iets in handen te hebben en te weten welke studio ze hebben gebruikt of wie er heeft meegespeeld.

Is een release van een ‘klein’ project als Silent Presence rendabel met digitale releases? Of is je eigen muziek uitbrengen sowieso een verlieslatende hobby?
W: Het is een hobby. Rendabel is het niet en daar doen we het ook niet voor. Het zou wel leuk zijn natuurlijk, maar ik ben daarin vooral realistisch. We willen vooral voldoening hebben in wat we doen. Het is uiteraard leuk om onze muziek te kunnen delen met andere mensen. Ik hoop dan ook dat we zo ook deze winter enkele optredens kunnen scoren.

Live zijn jullie als duo wat beperkt door het gebruik van loops en vaste ritmes. Zou het een plan zijn om de live-bezetting uit te breiden?
W: Het klopt dat we misschien wat beperkt zijn, maar met een volledige band zitten we terug met de problemen van tijd, plaats en ruimte. Nu zijn we gemakkelijk en we kunnen met ons twee zelfs in de kleinste zaaltjes spelen.
C: En er is weinig rompslomp wanneer we willen repeteren.

Live brengen jullie covers van PJ Harvey en The Sands. Waarom die nummers?
W: “April & June” van The Sands heb ik altijd al willen coveren. Het is een beetje een minder bekende Belgische klassieker.
C: Ik koos voor “Good Fortune” van PJ Harvey. Dat is een uitdaging om te zingen en het is een beetje een swingend nummer.

Jullie speelden dit jaar voor het eerst een paar keer live. Smaakt dat naar meer?
C: Ja het smaakt zeker naar meer. Ik vind het jammer dat we nu even geen nieuwe optredens hebben.
W: Er zijn nog genoeg speelkansen voor ons. Ik denk dat we wel zouden passen in de zomerprogrammatie van de Leest in Izegem of de Pekkersfeesten. Als we mogen dromen, dan denk ik aan de Fonnefeesten in Lokeren, de Paulusfeesten in Oostende, Manifiesta... De Grote Post in Oostende lijkt ons ook een toffe locatie. Maar evenzeer dingen als Waveteef, Black Planet, Wommel, … En er zijn veel kleine locaties die ik leuk zou vinden om eens te spelen. Ik vind het soms moeilijk om ons ergens tussen te plaatsen qua bands of genres.

Wie mag Silent Presence meteen contacteren voor een remix of een duet?
C: Goose mag wel een remix maken en Sam Claeys mag me altijd vragen om eens een duetje te zingen. Eddie Vedder van Pearl Jam en Brett Anderson van Suede uiteraard ook, maar ik vrees dat bij een wensdroom zal blijven.
W: Als ik carte blanche krijg, dan zou ik het vragen aan Dirk Da Davo. Maar ook Luc Van Acker, Dirk Blanchart of Soulwax lijken mij interessant voor Silent Presence.

Met W-Fest (en aansluitend Sinner’s Day) is het grootste wave-festival van ons land opgedoekt. Mag/moet er een nieuw W-Fest komen?
C: W-Fest was groot en gaf veel bands kansen. Maar er wordt toch nog hier en daar heel wat georganiseerd binnen het genre. Misschien niet meer zo grootschalig als W-Fest, maar toch genoeg om soms zelfs in elkaars vaarwater te zitten.

De groep fans van postpunk/synthwave lijkt eerder af te nemen dan aan te groeien, terwijl er in het genre wel nog volop interessante releases en nieuwe bands bijkomen. Heeft dit soort muziek nog wel een toekomst?
C: Als je snel meer bekendheid en meer optredens wil, denk ik dat je beter mainstream muziek maakt dan wat wij doen. Het is een keuze die je zelf moet maken. Het leuke is wel dat je in het wereldje steeds weer dezelfde mensen tegenkomt en ook nog nieuwe mensen leert kennen. Het is één grote familie.
W: Er zullen altijd wel mensen zijn die deze muziek zullen volgen maar in België een grote massa op de been brengen zoals op Amphi in Duitsland, dat zal hier niet lukken vrees ik. Het is hier een beetje een niche geworden.

Wim, jij bent ook reviewer. Hoe kijk jij naar de combi reviewer-zelf muzikant? En naar het feit dat minder dan vroeger mensen reviews gebruiken om nieuwe muziek te ontdekken?
W: Ik vind het als zelf muzikant zijnde in elk geval gemakkelijker om een mening te vormen over een ander zijn muziek dan over mijn eigen muziek. Het reviewen wordt stilaan een bedreigde ambacht. Ik denk dat jongeren daar totaal niet meer mee bezig zijn of. Ze vormen op een andere manier hun mening over muziek, denk ik. Het begrip album vervaagt ook door de digitale playlists en het streamen van muziek. Er zijn ook bijna geen print-magazines meer die albums bespreken.

Blijkbaar zijn er in de synthwave momenteel veel AI-releases. Is AI een hulpmiddel dat voor verrijking zorgt of een vloek?
W: Ik heb er al van gehoord, maar dat het er veel waren, dat wist ik niet. Ik keur het niet af. Het kan een hulp of een inspiratiebron zijn om met iets te starten, maar ik denk toch dat je het verschil hoort omdat de muziek van AI soms een eigen smoel mist. Vooral de streamingsdiensten zullen AI-gegenereerde muziek gebruiken want daarop moeten ze soms geen royalty’s betalen. Al is dat de laatste voor een artiest slechts een habbekrats. Een schande.

Tegenwoordig is het heel makkelijk om muziek in eigen beheer uit te brengen. Zou een label Silent Presence verder kunnen brengen dan hoe jullie het in eigen beheer doen, of niet?
W: Ik denk dat een label handig zou zijn om onze muziek nog meer en beter te promoten. Zelf ben ik daar niet meteen de handigste in en het vergt veel tijd voor ons. Je moet ook de juiste connecties hebben. Mensen denken dat je enkel met wat goede muziek de Nieuwe Lichting van Studio Brussel of Sound Track kan winnen, maar dat is een illusie. Hetzelfde geldt trouwens om aan optredens te geraken. Maar ook zonder de hulp van een label zullen we wel mooie dingen kunnen realiseren.

Bedankt voor het fijne interview
Fading echoes -single-

https://silentpresence.bandcamp.com/track/fading-echoes
https://www.youtube.com/watch?v=n3Ta21lbktg

Voor de zomer bracht Silent Presence “Electric Heartbeat” uit. Nu brengen ze deze melancholische song “Fading Echoes” uit. Een song over mijmeren over wat was en wat kon zijn. Over beelden die vervagen in je geheugen, over mekaar uit het oog verliezen…
Een song met een sterke zang van Corina Baekeland. Een warme bas en synthwerk van Wim Guillemyn. Qua coherentie en harmonie één van hun sterkste songs tot nu toe. Verkrijgbaar op bandcamp en te bekijken op youtube. Halfweg september ook te beluisteren op spotify.

https://silentpresence.bandcamp.com/track/fading-echoes
https://www.youtube.com/watch?v=n3Ta21lbktg

Hieronder vind je de veelzeggende tekst terug
"Fading Echoes"
(Verse 1)
I hear the whispers in the wind,
A song from a time that might have been,
Faded photos in my mind,
Of a love I thought I’d never find.
(Chorus)
Oh, the echoes keep on fading,
Like a dream I’ve been chasing,
In the silence, I’m still waiting,
For the part of you I’m missing.
Oh, the past keeps on calling,
Through the rain and the falling,
Every step, I hear you saying,
“Don’t let go, don’t let go…”

(Verse 2)
I hold your letters, but the words are gone,
Like the sound of a distant song,
The memories are all I have,
But they’re slipping through my hands like sand.
(Chorus)
Oh, the echoes keep on fading,
Like a dream I’ve been chasing,
In the silence, I’m still waiting,
For the part of you I’m missing.
Oh, the past keeps on calling,
Through the rain and the falling,
Every step, I hear you saying,
“Don’t let go, don’t let go…”
(Bridge)

(Verse 3)
The streets we walked now feel so cold,
The story we wrote is growing old,
I search for you in the crowded night,
But you’re just a shadow out of sight.
I try to feel you in the quiet night,
But the warmth has faded from the light,
And all that’s left are pieces of you,
A broken heart I’m trying to glue.
(Chorus)
Oh, the echoes keep on fading,
Like a dream I’ve been chasing,
In the silence, I’m still waiting,
For the part of you I’m missing.
Oh, the past keeps on calling,
Through the rain and the falling,
Every step, I hear you saying,
“Don’t let go, don’t let go…”
(Outro)
I won’t let go.

p&c Wim Guillemyn/Corina Baekeland
Genre: indiepop/alternative/darkwave

Primal Fear - Powermetal die uppercuts uitdeelt in de buikstreek

Waardig ouder worden kun je op verschillende manieren. Het voornaamste is dat je binnen die context vooral het kind niet met het badwater buiten gooit. De speelsheid blijven omarmen, binnen de mogelijkheden die fysiek mogelijk zijn is heel belangrijk. Het is ook wat een band als Primal Fear deze dagen dus doet.
Ooit, op Graspop 99, zagen we hen een razendsnelle set afleveren, als een nietsontziende wervelstorm gingen ze tekeer. In 2025 nu doen ze dat nog steeds, maar een versnelling lager weliswaar.
In een vol gelopen De Casino kregen we een powermetal die uppercuts uitdeelt in de buikstreek.

Ook het voorprogramma trok heel wat publiek. De Zweedse band Eleine (****), rond de bekoorlijke nachtegaal Madeleine Liljestam ontstond in 2014 en heeft ondertussen een mooi parcours afgelegd. De band stond met veel goesting en vuurkracht op het podium. Vanaf het begin greep de band iedereen vast, met de daarbijhorende clichés, maar die storen allerminst. De handen gingen op elkaar, en iedereen genoot van de pure energie die Eleine uitstraalt.
Het zou de muzikanten tekort doen zijn om enkel de zangeres te bewieroken, maar haar bijzonder indringend en hoog stembereik intrigeerde.
De band viel op met hun diversiteit in het genre. Een Zweedse bulldozer, een stomend geheel.

Primal Fear  (****1/2) legde met een sublieme “Destroyer” en “ I Am the Primal Fear” meteen de lat erg hoog. Ze worden geprezen om hun evenwichtige mix van nieuw materiaal en geliefde klassiekers, waarbij ze het publiek aanzetten tot meezingen van anthems als ‘Metal Is Forever’ en ‘The End Is Near’.
De algemene consensus is dat Primal Fear een indrukwekkend en plezierig optreden neerzet. De mix van klassiekers en songs uit hun recente plaat 'Domination' overtuigt.
De beweeglijke en de sterk bij stem zijnde Ralf Scheepers straalt als prille zestiger veel energie en charisma uit. De band ging bijzonder speels tekeer op het podium, wat tekende voor een even enthousiast publiek. Met kleppers als “Nuclear Fire” en de aanstekelijke “Fighting the Darkeness” -songs, krijgen ze de handen moeiteloos op elkaar.
Geen enkel rustpunt noteerden we, ook al wordt vaak wel wat gas terug genomen, in een intiem moment; er is haast een acapella gebracht moment , waarbij sommige bandleden hun vocale virtuositeit konden botvieren.
Gitaristen Magnus Karlsson en nieuwkomer Thalìa Bellazecca  konden met hun uitstekende riffs en solo's nieuwe energie brengen. Het siert de mix van traditionele en moderne metal. “Running in the Dust” besloot vuurkrachtig de set.
Primal Fear bezorgde een zondagavond om van te snoepen , powermetal die uppercuts uitdeelde in de buikstreek. Ze hebben nog niks aan intensiteit en dynamiek ingeboet. Wat een muzikaal genot!

Setlist
Intro (With Part of 'We Walk Without Fear') - Destroyer - I Am the Primal Fear - Final Embrace - Nuclear Fire - Seven Seals - The Hunter - Tears of Fire - King of Madness - The End Is Near – Hallucinations
Fighting the Darkness: A. Fighting the Darkness / Fighting the Darkness - B. The Darkness   / Fighting the Darkness - C. Reprise 
Chainbreaker - Metal Is Forever - Hands of Time (abridged) - Running in the Dust

(Met dank aan Musika.be)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Primal Fear
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8605-primal-fear-21-09-2025?Itemid=0

Eleine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8604-eleine-21-09-2025?Itemid=0

Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas

Met “Dreams”  stelt Lost In September zich voor aan het publiek. Alain Quateau en Renilde Gees kiezen voor een ingetogen debuut waarin piano en tweestemmige zang centraal staan. Het resultaat is een klein en dromerig nummer dat vooral inzet op sfeer en intimiteit.
De tekst behandelt herkenbare thema’s als verlies, onzekerheid en de hoop die in dromen schuilt. Het is niet zwaar aangezet, maar eerder op een manier die ruimte laat voor interpretatie. De melancholie in de muziek krijgt zo een tegengewicht van zachtheid en licht, waardoor “Dreams” niet bedrukt maar eerder contemplatief aanvoelt.
Qua referenties sluit Lost In September aan bij bands als Spain of Sparklehorse, al blijven ze dicht bij zichzelf. De productie houdt het sober, zonder overdaad aan lagen of effecten, en dat past bij de fragiele sfeer die ze willen oproepen.
Als eerste single laat “Dreams” vooral zien waar dit duo voor staat: tweestemmige luisterliedjes met een herfstige ondertoon. Het is geen grootse entree, maar een bedachtzame kennismaking die nieuwsgierig maakt naar wat nog volgt.

https://lostinseptembermusic.wordpress.com