Het Ierse synthpoptrio Tiny Magnetic Pets staat al lange tijd in de elektronische traditie van Kraftwerk, OMD, New Order en Depeche Mode, maar weigert zich tot nostalgie te laten reduceren.
Op de drie nummers tellende EP ‘Astralux’ duikt de band nadrukkelijker de nacht in. Filmische synthesizerlagen, donkere grooves en een stevige elektronische puls richten de blik resoluut op de dansvloer.
De EP werd geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Tiny Magnetic Pets zelf. Tim Dorney, bekend van Republica, stond in voor de mix en mastering. Naast de opnieuw opgenomen versie van “Lost My Guiding Light” bevat Astralux twee uiteenlopende bewerkingen van “Low Places” door producer en dj Paul Dakeyne. Deze korte release vormt niet alleen een herinterpretatie van ouder materiaal, maar ook een voorproefje van de richting die de band op zijn aangekondigde vierde studioalbum wil inslaan.
Met “Lost My Guiding Light (Again)” wordt de toon meteen gezet. Het knappe is hoe Tiny Magnetic Pets verschillende paden binnen de elektronische muziek verkent. Een opzwepende elektronische sound wordt verbonden met toegankelijke zang en klanken die geregeld naar EBM neigen.
Het resultaat voert ons dansend door donkere straten naar obscure clubs, zonder dat de melodie onderweg verloren gaat. Die veelzijdigheid wordt doorgetrokken in “Low Places (Dakeyne Remix)”. De muziek waait verschillende richtingen uit, maar verliest haar herkenbare lijn nooit helemaal.
Tiny Magnetic Pets kleeft zich niet vast aan één stijl en maakt duidelijk dat hokjesdenken hier weinig zin heeft.
“Low Places (Dakeyne Acid Dub)” toont vervolgens een andere zijde van hetzelfde nummer. De zang verdwijnt grotendeels naar de achtergrond, terwijl ritme, bas en elektronische effecten de dansvloer volledig opeisen.
“Lost My Guiding Light (Again)” vormt het kloppende hart van deze EP. Achter de pulserende synths en aanstekelijke melodie gaat een gevoel van onzekerheid schuil, maar de song blijft vooral hoopvol klinken.
Met amper drie nummers is de ‘Astralux EP’ bijzonder kort, maar binnen die beperkte speelduur brengt Tiny Magnetic Pets muzikaal een diverse invalshoek. De EP klinkt donker en filmisch, maar ook vitaal, dansbaar en emotioneel. Het verleden blijft hoorbaar, alleen gebruikt de band dit niet als veilige schuilplaats. De “Astralux EP’ richt de blik vooruit en doet vooral verlangen naar dat aangekondigde vierde album.
Tracklist: Lost My Guiding Light (Again) - 6:39 Low Places (Dakeyne Remix) - 4:32 Low Places (Dakeyne Acid Dub) - 5:30
The Spacelords zijn al bijna 20 jaar de vaandeldragers van de instrumentale spacerock in Duitsland. Buiten hun Heimat is het succes net iets minder groot inzake concerten, maar hun releases worden wel wereldwijd gewaardeerd.
Hun nieuwe album ‘Uranus Omnibus Sanctus’ is opnieuw een heerlijke mix van progrock, heavy psych, spacerock en cosmic stoner.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ komt drie jaar na voorganger ‘Nectar of the Gods’ en nog eens drie jaar eerder was er ‘Spaceflowers’. Met slechts vier tracks maakt het trio (met het zowat vaste extra bandlid Didi Holzner op orgel) op het nieuwe album zowat drie kwartier vol. Het is alweer het negende album van het Duitse trio en dus weten de fans wel ongeveer wat ze kunnen verwachten. Nu eens helt een track wat over naar de desert rock, dan weer speelt de psychedelica de boventoon en nog wat later herken je bekende prog-bewegingen …
Het kan allemaal en ze maken er een knap organisch geheel van. De echo’s van pioniers als Hawkwind, Ozric Tentacles, Pink Floyd en Grateful Dead worden niet verstopt, maar The Spacelords hebben al lang genoeg een eigen gezicht om door elke fan van het genre herkend te worden.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ is er blijkbaar niet zonder slag of stoot gekomen. De band had een aantal persoonlijke en technische uitdagingen te overwinnen en dat vertaalt zich in songtitels als “Survive to Win”. “Whales” begint met een soort van walvis-achtige geluiden waarbij het niet meteen duidelijk is of ze die naspelen dan wel dat ze originele walvisgeluiden hebben bewerkt. Maar wel mooi hoe ze in de intro niet enkel het geluid benaderen, maar ook het traag pompende ritme volgen dat we wel eens associëren met een zwemmende walvis. Dat is uiteraard slechts het begin. De ritmische resonantie wordt nog voort aangehouden, maar The Spacelords bouwen daar dan nog een volledig muzikaal verhaal bovenop.
De versnelling in de finale van “Whales” is een prima zet. De songtitels verklappen niet altijd alles, maar ook “On The Verge Of Delirium” is een raak gekozen songtitel.
Op ‘Uranus Omnibus Sanctus’ kunnen The Spacelords dan misschien niet verrassen, ze staan er toch maar mooi weer met een nieuw hoofdstuk in hun al lange carrière. Applaus op alle banken.
https://www.youtube.com/watch?v=l9hmvlPuyKY
Stuik is een nieuwe Belgisch-Limburgse stonerband met roots in de band Splendidula. Hun eerste album heet ‘In Sanity’ en werd zopas uitgebracht.
Nadat Peter Chromiak (de bassist van Splendidula) in 2022 overleed, besloten de gitaristen Pieter en David om die band te verlaten. Rond dezelfde tijd viel ook Solenoid uit elkaar, de band van Patrick, de eerste drummer van Splendidula. Ze begonnen al snel plannen te maken om samen met Nina Vandegoor een nieuw project te starten. Nina werd later vervangen door Jana (op bas en vocals) en zo ontstond Stuik.
Een reeks demo’s werden verdeeld onder vrienden en na een aantal concerten werd besloten om een album op te nemen. ‘In Sanity’ werd opgenomen in de Jupiter Studios en is gemixed door Koenraad Foesters (Hedonist, Sons of a Wanted Man, Mordkaul, …). Als Stuik kiest deze band resoluut voor stoner, maar toch met duidelijke invloeden van punk, sludge, en psychedelische rock. Er komen ook flarden van doom, fuzz en grunge langs, maar dat zijn toch allemaal genres uit dezelfde grote familie.
Het is naar eigen zeggen iets voor fans van Red Fang, Mastodon en Kyuss en dat is niet ver naast de waarheid. Zelf willen we daar nog Sleep, Soundgarden en Monolord aan toevoegen.
Het leuke aan deze nieuwe band is de wisselende zang. Pieter en Jana hebben beiden een stem die mooi bij de stevige gitaren kleurt. Het groepsgeluid is massief en misschien eerder stuwend en pompend dan echt ‘thunderin’. Er kleeft vaak een dikke laag sadness en gloom aan deze muziek. Een beetje de emotionele lading die we vaak in postmetal aantreffen, maar dan vertaald in progressieve en massieve stoner.
‘In Sanity’ heeft een constante kwaliteit. “Roots” springt er wat uit met een pittiger tempo en “Stilted” is zelfs galopperend (na een heel slepende intro). “Loosen The Noose” heeft dan weer leuke tempowisselingen. De songopbouw zit altijd wel goed en ze spelen al eens graag met de spanningsboog bij Stuik. Zoals wel vaker in de stoner gaat er meer aandacht (tijd en ruimte) naar de muziek dan naar de lyrics.
Er zijn bands in het genre die met sterke, meezingbare refreinen of catch phrases werken. Dat doet Stuik niet op elke track.
De hoogtepunten zijn “Alone and Alive”, “Lucid Haze” en “Foolishness”. Dit wordt een band om in de gaten te houden.
https://stuik.bandcamp.com/album/in-sanity
Een jazztrio uitbreiden met een volledig symfonisch orkest houdt altijd een risico in. De intimiteit en spontane wisselwerking tussen de muzikanten kunnen gemakkelijk bedolven raken onder een overdaad aan strijkers en blazers. Op ‘Freedom Trail’ gaat het Luxemburgse pianotrio Reis Demuth Wiltgen die uitdaging aan met het Luxembourg Philharmonic, dirigent en arrangeur Vince Mendoza en de Amerikaanse topsaxofonist Joshua Redman.
Het resultaat is geen pianotrioplaat waaraan achteraf enkele orkestrale kleuren werden toegevoegd, maar een ambitieus project waarin bestaande composities worden opengebroken en vanuit een ruimer perspectief herbekeken.
Het trio, bestaande uit pianist Michel Reis, contrabassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen, toont meteen in titelnummer “Freedom Trail” hoe de composities orkestraal worden opgebouwd, vervolgens groovende wegen inslaan en uiteindelijk uitmonden in een intimiteit waarin twinkelende piano en zachte saxofoonklanken elkaar vinden.
“Never Seen Again” blijft binnen die ingetogen sfeer en brengt de luisteraar haast in een toestand van zen, ver weg van de oorverdovende drukte van het bestaan. Mooi en zalvend tegelijk.
Ook “Cross Country” bewandelt die intieme en intense weg. Het filmische karakter komt nadrukkelijk bovendrijven. Met de ogen gesloten wanen we ons aan zee, waar een zachte bries ons laat wegdromen naar de mooiste oorden. De saxofoonsolo van Redman brengt meer groove en spanning aan, waarna tegen het einde alle orkestrale registers worden opengetrokken.
In “Catherine's Song” bewegen zijn soms overstuurde saxofoonklanken opnieuw voortdurend tussen zalvende zachtheid en uitbundige kracht. Ook “Viral” en “Home Is Nearby” verbinden die verschillende invalshoeken op overtuigende wijze.
Het veelkleurige karakter, waarin orkestrale grandeur en filmische intimiteit elkaar voortdurend afwisselen, maakt deze plaat zo bijzonder. Met “Dante” en het wondermooie “Where the Heart Beats” als laatste bewijs, neemt Reis Demuth Wiltgen de luisteraar mee op een reis die de fantasie voortdurend prikkelt.
‘Freedom Trail’ voert ons naar het oneindige zonder ons met bombast te overdonderen of met overmatige zachtheid in slaap te wiegen. Net dat evenwicht zorgt ervoor dat we geboeid blijven luisteren en de plaat telkens opnieuw willen beleven.
Tracklist: Freedom Trail - 9:30 Never Seen Again - 5:09 Cross Country - 9:49 Catherine's Song - 5:00 Viral - 5:52 Home Is Nearby - 3:54 Dante - 6:07 Where the Heart Beats - 6:16
Woordkunstenares Nel Mertens en multi-instrumentalist JP De Brabander verblijden ons reeds sinds 2022 met fijne elektropunk. Hun nieuwe single - “Lachen De Duivels” - is een kleine woordspeling, maar is tegelijk groots in de verrassing.
Waar we zo van onder de indruk zijn, is de nieuwe sound van het duo (live een trio, met wisselende drummers). Hoorden we eerder vooral een groove en synths, dan is deze single een volbloed-bandgeluid. En dat klinkt behoorlijk goed. Het pompt en het stuwt onder de donkere poëzie over duivelse machten die ons willen bespelen als marionetten.
The Sound meets De Brassers. Meer van dat!
https://neljp.bandcamp.com/track/lachen-de-duivels
De Nederlandse oldschool-punkband Mouser bestaat al sinds 2016 (met een pauze tussen 2018 en 2022). Het tienjarige bestaan van de band wordt gevierd met een eerste full album, op vinyl, in een oplage van 200 exemplaren.
Vorig jaar was er de EP ‘¡No Pasaran!’. Van die EP haalde één nummer de verzamelaar ‘Current Affairs’ die eerder dit jaar uitkwam op het label van Hans Ford (van Ford’s Fuzz Inferno).
Een tweede Mouser-nummer op die verzamelaar was het dan nog onuitgebrachte “Mr. Greed”. Op datzelfde label – Subunderground CA (waarbij de CA voor elke release anders ingevuld wordt) - is er nu het full album van Mouser. Met Patrick Delabie van Ford’s Fuzz Inferno als producer. Mooi toch hoe alles aan elkaar hangt?
Mouser is oldschool in muziek en lyrics, denk aan The Kids of Bruce in ons land. Tekstueel wordt er ingebeukt op ‘nieuwe nazi’s’ die als wolven in schapenvacht onze maatschappij binnendringen (“The New Nazi’s) en op mensen die denken dat ze nog niet genoeg fortuin gemaakt hebben (“Mr. Greed”).
“The New Nazi’s” stond reeds eerder als “To Hell With The New Nazi’s” op een digitaal verzamelalbum van Dammit Records.
“Fish Lips” gaat over de uitwassen van plastische chirurgie. “Every Day” is opgedragen aan Simone en bewijst dat een liefdesliedje best kan in punkrock, zelfs zonder melig of kitscherig te worden.
Opvallend is de bonustrack “Cruijff is Dead”. Dat is een heel korte ode (14 seconden) aan het vroegere voetbalicoon.
Het gaat hard en zonder complexen op dit album. Er worden geen grenzen verlegd, geen records gebroken en geen nieuwe inzichten aangeboord. Wel is dit punk in zijn meest pure vorm.
Mijn favorieten zijn “Fish Lips” en “The Rule of Law”.
https://www.youtube.com/watch?v=gk43dlUjtA8
Meltheads in het Nederlands? We kregen reeds de allesversmeltende single “Naïef” en hun cover van De Brassers’ “En Toen Was Er Niets Meer”. Er is na ‘Decent Sex’ en ‘I Wanna Be A Girl’ nu een volledig Nederlandstalig album in de maak van dezelfde Meltheads. Dat komt ergens volgend jaar uit. De single die ons daarvoor warm moet laten kopen, dat is “Oorlog In Mij”.
Er zit nog een veeg postpunk in, zoals in de vorige Nederlandstalige singles. Met name die weemoedige, bijna huilende baslijn. Maar er is veel meer aan het handje op “Oorlog In Mij”. Zoals strijkers en cello en arrangementen alsof Meltheads stage gelopen hebben bij Hooverphonic. En een portie brave noiserock, die toch ergens ook schuurt en piept. En dieppersoonlijke lyrics die tot de erfenis van Gorki en Madou lijken te behoren.
De song gaat over wrok en loslaten en over de confrontatie aangaan met de donkere kant van onszelf. Geen easy listening shit, deze puike single. Hij hangt bij mij voorlopig ergens tussen ‘ik weet het nog niet’ en fantastisch. Maar oordeel vooral zelf.
https://www.youtube.com/watch?v=LBwGSj3qsRo&list=OLAK5uy_lws6NcQtL3uTMzy159e0x6w1GdgOQW0I8
De Gentse blackmetalband Matavitatau heeft een nieuwe EP klaar. ‘Taeda Inversa’ bouwt mooi verder op de fundamenten die werden gelegd met ‘Numen Nescio’.
Matavitatau verraste ons vorig jaar met de ‘Numen Nescio’. Daarop hoorden we eerder klassieke blackmetal met lyrics uitsluitend in het Latijn. Sinds die release wisselde de band van bassist en van label. Hun debuut kwam uit op tape bij het Italiaanse Canta Erecti terwijl ‘Taeda Inversa’ uitgebracht wordt door Altare Productions uit Portugal. Op dat label zit of zat ook De Vermis Mysteriis, een andere Belgische blackmetalband. De zanger van Matavitatau zong ook het laatste album van De Vermis Mysteriis in.
Na de release van ‘Numen Nescio’ is Matavitatau bovendien live beginnen spelen. Een paar keer als support van onder meer Profanatica, Dudsekop en Kludde en op lokale festivals als Unholy Congregation, Black Chaos Assault, Pankraker Festival en een Consouling Night (vaak als invaller, maar dat telt ook voor de statistieken).
De nieuwe EP dan. Inzake sfeer en dynamiek sluit ‘Taeda Inversa’ mooi aan op ‘Numen Nescio’. Wel voel je dat de band organischer klinkt (meer samenhang) en dat er in de composities stappen vooruit zijn gezet. Mayhem, Darkthrone en andere klassieke/oldschool blackmetalbands zijn zeker nog een inspiratiebron, maar op bijvoorbeeld “Aliter Lachesi Visum” hoor ik toch ook een paar Satyricon- of Watain-momentjes. Inhoudelijk komt de inspiratie van Propertius, Bernard van Cluny, Albertino Mussato en Girolamo Fracastoro.
De EP-titel ‘Taeda Inversa’ verwijst naar het bandlogo met de omgekeerde fakkel, een oud symbool voor het uitdoven van het leven. Ik heb het hardst genoten van “Aliter Lachesi Visum” en van het mooi uitgewerkte “Favilla Mali” (vrij te vertalen als de vonk van het kwaad).
Het leukste is nog wel dat als je de CD koopt van ‘Taeda Inversa’, dat je er dan de vorige EP zomaar bijkrijgt op hetzelfde schijfje.
https://matavitatau.bandcamp.com/album/taeda-inversa
Na een artistieke stilte van bijna negen jaar keert drummer en componist Jeff Herr met zijn Corporation terug. ‘Five Moons’ is geen eenvoudige voortzetting van het vroegere werk, maar het begin van een nieuw hoofdstuk. Met saxofonist Maxime Bender en bassist Pol Belardi zoekt Herr naar een eigentijdse verbinding tussen improvisatie, elektronische klankkleuren en stuwende grooves.
De muziek ontstond tijdens een residentie in de Abbaye de Neumünster, waar het trio experimenteerde met elektronica en nieuwe klankmogelijkheden. Het resultaat beweegt zich op het raakvlak van hedendaagse jazz en electro-jazz, zonder dat de spontane wisselwerking tussen de muzikanten verloren gaat.
Op “Queen's Land” smelten de opzwepende percussie en blazers mooi samen, waardoor het nummer zelfs licht dansbaar klinkt. Het is heerlijk zweven. We wanen ons in een rokerige jazzclub, waar groovende klanken voor lange nachten zorgen, verder is er het experiment en de improvisatie.
Van “Mercury Dreams” over “The Longest Arrival' tot 'Dry Your Eyes” komen ook die elementen telkens opnieuw bovendrijven. Het tempo wordt subtiel opgedreven, om dan weer gas terug te nemen en de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
Het raakvlak tussen hedendaagse jazz en elektronica komt sterk tot uiting in “Cipher Breaker”. De drums nemen er de bovenhand en worden aangevuld met opzwepende sax. Ook de titelsong “Five Moons'”is er eentje van vernieuwen.
Er valt altijd iets te ontdekken, oude jazztradities worden moeiteloos verbonden met een vernieuwende aanpak. “Lightning'”doet zijn naam alle eer aan met een beweeglijke en energieke dynamiek, waarna afsluiter ”Starwell” alle puzzelstukjes een laatste keer mooi in elkaar laat vallen.
Nee, Jeff Herr Corporation legt met ‘Five Moons’ een verbinding tussen verleden en heden, tussen dansbaarheid en ingetogenheid, en tussen traditionele jazz en hedendaagse elektronica. De diversiteit en de kleurenpracht maakt het tot een te koesteren plaatje!
Tracklist: Queen's Land - 5:59 Mercury Dreams - 4:28 The Longest Arrival - 7:03 Dry Your Eyes - 5:43 Cipher Breaker - 6:09 Five Moons - 6:05 Lightning - 5:37 Starwell - 5:09
Fischer-Z, de Britse art-punkband Fischer-Z onder leiding van John Watts, vierde zijn 50-jarige jubileum met een nieuw studioalbum (‘X-Ray Serenade’), een paar heruitgaves van albums, een podcast-reeks over de bandgeschiedenis en een resem (uitverkochte) concerten.
In ons land werden hiervoor enkele duizenden tickets verkocht, waardoor we gerust kunnen stellen dat deze band hier nog steeds heel populair is.
Het nieuwe album omvat zeven nieuwe songs, vier herwerkte hits en een ‘official bootleg’-versie van de single “Strings”. Van ‘X-Ray Serenade’ was “Strings” de eerste single. Daarna volgden nog “X-Ray Serenade” en “Perfect”. Deze laatste heeft een single-edit (wijkt licht af van de albumversie). Opmerkelijk is dat de single “X-Ray Serenade” wel de albumtitel opleverde, maar dat die niet op het album staat. Het is dan ook een nummer dat totaal niet aansluit bij de catchy poprock van het album. Op dit nummer horen we John Watts in zes lange minuten met een spoken word over een minimalistisch, blikken drumcomputer-ritme met wat vage synth/gitaar-accentjes. Een aardigheidje waarvan iedereen zal begrijpen waarom het het album niet gehaald heeft.
Op de nieuwe nummers van het album horen we een heel vertrouwde versie van Fischer-Z. Dit materiaal sluit perfect aan op dat van ‘Swimming In Thunderstorms’ (2019), ‘Til The Oceans Overflow’ (2021) en ‘Triptych’ (2024). Zeker die ‘Thunderstorms’ en ‘Oceans’ mag je als het beste recente werk van John Watts (71)beschouwen.
In het promopraatje wordt ‘X-Ray Serenade’ opgehemeld als het meest ambitieuze album van de band sinds jaren. Dat het album niet in eigen beheer uitgebracht wordt, onderstreept die ambitie alvast. In muziek en lyrics heeft het nieuwe album dan toch een heel vertrouwd gezicht voor wie Fischer-Z na 50 jaar nog steeds van dichtbij volgt.
Op ‘X-Ray Serenade’ combineert John Watts opnieuw zijn kenmerkende scherpe pen, intelligente humor en milde maatschappijkritiek met de vintage Fischer Z-sound in een moderne, radiovriendelijke poprock-productie. Het nieuwe materiaal verkent de thema's die al altijd centraal stonden in Watts’ werk: de huidige toestand van de wereld, de absurditeiten van het moderne leven en menselijke verhalen. “Perfect” omvat drie kortverhalen die Watts mentaal opschreef in zijn favoriete café in Hamburg. “Perfect” vormt samen met “Strings” en “Rivers” het sterkste trio van dit album. Watts is overigens opvallend goed bij stem, ondanks de voorbije 50 jaar van concerten, repeteren, componeren en opnemen.
Van de herwerkte hits (reimagined, noemen ze dat tegenwoordig) valt op dat Watts niet of nauwelijks raakt aan de lyrics, maar wel aan het ritme. Misschien is het dat hij op zijn gezegende leeftijd liever deze gezapige versies speelt op concerten dan de uptempo-versie van het origineel en dat hij op deze manier daarvoor de weg plaveit op het album. Het kan net zo goed een uitnodiging zijn voor de fans en andere luisteraars om nog eens heel goed te luisteren naar de lyrics. Dat werkt. Van “So Long” dachten wij bijvoorbeeld lang dat het een ‘gewone’ passionele liefdesverklaring was, terwijl het een spreidstand is tussen stalking en ghosting. Ook voor “The Perfect Day” geldt dat deze uitgeklede, kalmere versie nieuwe inzichten geeft in de lyrics, waar meer cynisme in schuilt dan we eerder vermoedden. Bij “Pretty Paracetamol” en “Marliese” heb ik dat gevoel minder en hou ik toch meer van het dansbare origineel.
De ‘official-bootleg’-versie van “Strings” door de Duitse DJ Ingo Wörner blinkt uit in overbodigheid. Het zal voor Watts en Wörner een leuke knipoog zijn naar hun eerdere samenwerking (1999) en kondigt zich aan als een dance-versie, maar het origineel is beter.
‘X-Ray Serenade’ komt uit op CD, vinyl en digitaal.
https://www.youtube.com/watch?v=sRtmKxV0hjY
Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.
“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.
https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8
Vlaanderen heeft zijn eigen Joni Mitchell, of toch bijna. Bij momenten klinkt Ciska Ciska zo intens als de jonge Joni Mitchell of Joan Baez. Haar songs zijn dan wel meer introspectief, maar vanuit eigen ervaringen en relaties houdt ze de wereld een kleine spiegel voor. De emoties op ‘Page of Cup’s zijn universeel en divers en soms nog wat naïef, maar vooral is dit album als visitekaartje heel beloftevol.
Ciska Ciska is Ciska Dhaenens (26). Ze is een singer-songwriter uit Gent en een telg uit een muzikale familie, die na vader Dirk (Derek And The Dirt) en broer Vito haar eigen muzikale weg zoekt. Op haar debuutalbum ‘Page of Cups (Reversed)’ toont ze een breed spectrum van catchy pop en rock en intieme americana/folk. Soms met twee voeten vooruit spontaan poppy, dan weer breekbaar of met klassiek klinkende harmonieën en soms eens stevig rockend.
Ze schrijft heel rake lyrics (we herhalen nog eens de eerdere vergelijkingen met Mitchell en Baez), heeft een aantrekkelijk stemgeluid en haar composities zitten degelijk in elkaar. Vaak zit er een ondertoon van melancholie in de songs, maar nooit zo zwaar dat dat de overhand krijgt.
Ciska worstelde best hard met het leven en dit album symboliseert voor haar het afsluiten van een levenshoofdstuk waarin angst en twijfel centraal stonden. “Voor mij voelt dit als één groot coming-of-age-verhaal, waarbij ik mezelf en mijn kwetsbaarheid eindelijk op een voetstuk durf te plaatsen”, zegt ze daarover. De stap van naïviteit naar een groter zelfbewustzijn is in heel wat songs bijna tastbaar aanwezig.
We kenden reeds de singles “Biotope”, “Sweet Sixteen” en “Jump Right In”. “For Me” past mooi in dat rijtje van klassesongs. “Indoctrinate Me” hebben we goed onthouden van haar liveconcerten. De studioversie is net zo emotioneel overweldigend en massief rockend als die keer toen we dit nummer hoorden in De Racing in Gavere. Voor mij is dit toch wel één van de hoogtepunten van dit album.
Als album is dit alvast een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes.
https://www.youtube.com/watch?v=IRkcroK8NLo&list=OLAK5uy_kqSJ3vw6HCAtSlGk04wMLbxOo5g8qqMIU
De verwondering waarmee een kind naar de wereld kijkt, hoeft bij het ouder worden niet noodzakelijk verloren te gaan. Voor contrabassist en componist Avishai Cohen vormt die blijvende nieuwsgierigheid zelfs de kern van zijn muzikale kunst.
Op ‘Eternal Child’ blikt hij terug op zijn muzikaal parcours, zonder in nostalgie te vervallen. Aan zijn zijde staan de jonge pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, terwijl zijn vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard op vier nummers aanschuift. Melodie, groove en improvisatie vormen de fundamenten van een album waarop verschillende generaties elkaar vinden.
De titelsong, geschreven door Cohens voormalige mentor Chick Corea, maakt de cirkel tussen verleden en heden helemaal rond.
De composities vertellen niet zomaar een verhaal. Bijna ieder nummer verwijst naar iemand uit Cohens omgeving. “Simchover” is opgedragen aan pianist Itay Simhovich, “Sliv El” aan drummer Eviatar Slivnik en “Mr Good Sir” aan zijn manager. “El Bazita” is een koosnaam voor zijn partner, terwijl “My Brues” speels verwijst naar de manier waarop zijn Japanse publiek het woord blues uitspreekt. “Tonight” roept dan weer bewust de wereld van Wayne Shorter, Lee Morgan en The Jazz Messengers op. Alleen “Eternal Child” is geen eigen compositie, maar een klassiek getint eerbetoon aan Chick Corea.
De uiteenlopende emoties die met deze persoonlijke verhalen gepaard gaan, keren overal terug. De intimiteit van “Simchover” en de ingetogen schoonheid van “El Bazita” staan in contrast met het soms onstuimige “My Brues”. Een breed klankpalet dus. Het is de kracht van Avishai Cohen.
De verrassende wendingen zorgen ervoor dat we geboeid blijven naar het muzikaal verhaal. In die instrumentale muziek laat Cohen ons mijmeren. Een link naar ons persoonlijk leven. Een jazzsnoewinkel als het ware; die twinkeling horen we verder op “Tonight”, “Mr Good Sir” en “Humbly Yours”. Ook het speelse “Lookie” en het door Chick Corea geschreven “Eternal Child” versterken dit gevoel van jeugdige nieuwsgierigheid.
Het mooie “Sliv El” en “Closure” brengen deze muzikale ontdekkingsreis tot een prachtig eind. De speelse, ongedwongen manier siert. We zijn telkens verwonderd.
Het Avishai Cohen Trio stelt ‘Eternal Child’ op 30 oktober 2026 voor in de Stadsschouwburg Antwerpen. Een enige Belgische show van deze albumvoorstelling.
Tracklist: Simchover - 5:37 El Bazita - 4:01 My Brues - 6:12 Tonight - 6:32 Mr Good Sir - 5:59 Humbly Yours - 6:22 Lookie - 4:58 Eternal Child - 5:07 Sliv El - 3:37 Closure - 4:09
Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument) van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.
Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52
Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos
Nederlands 
Français 
