De nieuwe LuSid hebben we hier begin dit jaar al eens voorgesteld - met hun singles "Stella" en "Like a Sulky Girl" - waarna we hen het etiket van ‘belofte’ hebben opgekleefd. Op hun nieuwe single, “Kinda Fuzzy” hebben ze een grote stap gezet: meer matuur, een betere productie, mooie songstructuur en ze tonen meer lef en overtuigingsdrang. Als we een opmerking moeten geven, dan misschien dat de songtitel niet prominent (herkenbaar, meezingbaar, …) in de song zit.
De sound is iets donkerder, dreigender. Muzikaal zitten ze hier in de slipstream van High Hi, Faith and the Muse, en Garbage.
Knap gedaan, deze derde digitale single. We beginnen stilaan te rekenen op een EP of een full album. Je vindt “Kinda Fuzzy” makkelijk op Spotify.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/101801-like-a-sulky-girl-single
Een kwart eeuw Kludde! Ter ere van dit jubileum wordt ‘Langs Scheld- en Denderland’ opnieuw uitgebracht als een gezamenlijke release van Consouling Sounds en Thenra Collectivum.
Vanaf mei 2026 verkrijgbaar als cd-digisleeve met zes panelen en op zwart vinyl. Het album is volledig geremixed en geremasterd door Cerulean. Hoewel het geluid aanzienlijk is verbeterd, is de oorspronkelijke sfeer en uitstraling behouden gebleven. Ook de artwork heeft een mooie upgrade gekregen.
De sfeer is grimmig bij songs als “Schijnheilige Drievuldigheid”. De verhalenlijn over heksen en wezens uit de donkerste bossen blijft ook overeind op “Karos der Toverheksen”; het spreekt tot de verbeelding.
Het Folklore aspect dat Kludde al 25 jaar een bijzonder project maakt, schemert verder door op “Slet”, “Egidius” en “Shelob”. Het is donker, pikdonker bij Kludde … De afsluiter “Kludde” onderstreept dit nogmaals, het is de ultieme muzikale doodsteek/
Op zich is zo een re-release gewoon een leuk 'hebbedingetje' voor de liefhebber van het genre en de band. Maar inderdaad, door de remix ervan, krijgt het een heel andere wending wat de aankoop van dit kleinood ook de moeite waard maakt. Meer nog. Zelfs als je het album en de songs al kent, loont het dus zeker de moeite dit even te doorspitten en te voelen dat de intense gruwel die je over je heen voelde toen, nog intenser aanvoelt, net door die upgrade van elk van de songs.
De plaat verscheen ook op cd en lp, in samenwerking met Thenra Collectivum en via Consouling Sounds. Aankopen dus!
https://kludde.bandcamp.com/album/langs-scheld-en-denderland-2026
Black metal
Langs Scheld- en Denderland 2026
Kludde
Tracklist:
Schijnheilige Drievuldigheid 2026 05:44
Karos der Toverheksen 2026 06:45
Slet 2026 02:31
Egidius 2026 04:48
Shelob 2026 04:32
Kludde 2026 05:19
Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verscheen dit nieuwe album.
Over die release hadden we een fijne babbel. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103105-joan-as-police-woman-nummers-zijn-als-een-pak-dat-je-laat-aanpassen-ik-ben-ook-volwassen-geworden-ik-wilde-nieuwe-arrangementen-van-de-nummers-aanbieden
In het beluisteren horen we een nieuwe wending aan het materiaal, songs die zo belangrijk waren voor haar carrière.
Haar vocals zijn nog steeds intens doorleefd en sprookjesachtig mooi. Nummers als “4nyone” en “Flushed” komen dan ook heel hard binnen. We worden meegezogen in die sound, en voelen ons wegglijden in haar droomwereld, alsof het weer 2006 is.
En toch klinken de songs niet gedateerd, integendeel. De samenwerking met Krystle Waren op “The Ride” is overweldigend mooi. Op “Feed the light” verlegt Joan haar grenzen. En op “Save me” drijft ze in de armen van Iggy Pop, ook bepalend in z’n vocals. Het dwingt je tot tranen toe. In het interview vertelden we haar 'hij klinkt als Nick Cave' waarop ze antwoordde '' Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld 'The Passenger' zingt, zit er iets magisch in zijn stem.'' Goed gevonden van Joan! Het mag gezegd zijn ‘Iggy en Joan klinken als 'a match made in heaven'. De hemel en de engelen ontdekken we ook op “We don't own it”, “Eternal Flame” en titelnummer “Real Life”. Nummers die ons doen wegdromen …
Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, brengt Joan As Police Woman oudere nummers opnieuw tot leven, met diezelfde intensiteit als weleer, maar opgestoft vooruitkijkend. Een sprookjesprinses in de duisternis.
Het geheel klinkt bedwelmend, hypnotiserend en is een perfecte remix van de songs en van de samenwerkingen met artiesten. Het maakt van het debuut een pareltje.
Joan gaat ook op tournee met deze plaat en komt naar België op 11 november 2026, Cactus Club, Brugge
Tracklist: 1. Anyone (Real Life Evolution version) 2. Flushed Chest (Real Life Evolution version) 3. The Ride (Real Life Evolution version) 4. I Defy feat. Krystle Warren (Real Life Evolution version) 5. Feed The Light (Real Life Evolution Version) 6. Christobel (Real Life Evolution version) 7. Save Me feat. Iggy Pop (Real Life Evolution version) 8. We Don't Own It (Real Life Evolution version) 9. Eternal Flame (Real Life Evolution version) 10.Real Life (Real Life Evolution version)
Sing/Songwriting
Real life Evolution
Joan As Police Woman
We hebben over Ciska Ciska al eerder gezegd dat ze een reïncarnatie van Joni Mitchell zou kunnen zijn. En dat is op de nieuwe single “Utopia” misschien nog meer het geval. Toch horen we meer dan dat. Er zit tegelijk steeds meer eigen gezicht, eigen klank, eigen woorden in het materiaal van deze talentvolle jongedame.
Live kan ze probleemlos een hele zaal inpakken. Dat hoorden we reeds. Op haar debuutalbum is het nog even wachten, maar wij zijn er nu al van overtuigd dat dat goed komt.
https://www.youtube.com/watch?v=PVtm9ZlF-JY&list=OLAK5uy_n_GOmvAPRbwzxas7tnzGrCNcoS5o12mV0
Six60 is de commercieel meest succesvolle band in de geschiedenis van Nieuw-Zeeland, die invloeden uit reggae, soul en drum-and-bass verwerkt in een razend populaire poprock-sound. De band werd in 2006 opgericht in Dunedin en ontleende zijn naam aan het appartement waar drie leden woonden: 660 aan de iconische Castle Street.
De band bracht recent een nieuwe plaat uit, 'Right here, right now'. We hadden ook een fijne babbel met hen.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102582-six60-de-zomer-het-strand-en-de-gezelligheid-zijn-zo-kenmerkend-voor-ons-we-wilden-de-pure-authentieke-aard-van-six60-vastleggen
“We Made it” en “Knocking At Your Door” zijn makkelijk in het gehoor liggende songs. Ze voegen er soms een melancholisch kantje aan toe. Luister maar eens naar het wondermooie “Father's Eye”, “Endlessly” en de titelsong ‘Right here, right now”. Zonder al te veel franjes weten ze ons te raken. Ze prikkelen evenzeer de dansspieren en kunnen een zomerse inslag hebben. En de vocals , die zijn helder indringend. Een mooi ontspannend geheel.
Er wordt een weg bewandeld tussen weemoed en positiviteit. O.m. op “Be Gentle, Please” en “The Almchemist”.
SIX60 is erg populair in eigen land, Nieuw-Zeeland. De twaalf tracks klinken eerlijk, oprecht en uit het leven gegrepen. Verschillende stijlelementen zijn met elkaar verweven op warme, aanstekelijke wijze van pop, soul, reggae.
Ze weten hoedanook een breed publiek aan te spreken.
Tracklist: We Made It - Knocking At Your Door - Enjoy The View - We Are All Kings – Hurricane - Father's Eye's - Endlessly - Red Mist - Be Gentle, Please - The Alchemist - Same Dirt - Right Here, Right Now
Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Met hun eerdere plaat 'Through the gate of Hatred and Aversion' waaide er een nieuwe wind in de band, die ons positief stemde.
Nu verscheen 'Time is A River and The Waters are Red'. Wat een muzikale kanjer.
We hadden er een interview over. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102580-poseydon-wat-we-met-poseydon-nog-willen-bereiken-is-rond-die-kerktoren-weg-geraken-en-dat-we-breder-kunnen-gaan-toeren
Het zijn één voor één sterke muzikanten en hebben een overtuigende zanger/frontman Tom 'Lenny' Lenaerts, die roots heeft in de HC scene. De vocale bulderende inbreng zorgt voor een frisse wind doorheen de band en de nieuwe plaat.
“Storm” is een puike opener, met nogal wat uppercuts. De pedalen zijn sterk ingedrukt op “Poseidon” en het vlijmscherpe “Mind Intrusion”. De titelsong “Time is A River and the waters are red” luidt een 'rustpunt' in, maar de dreigende ondertoon, de rauwe tekst en die intrigerende muziek zorgen voor huivering.
De diversiteit siert. Het is een geoliede machine. “Thief of Dreams” is een klepper, ééntje van meer dan zeven minuten.
En het gaat verder met verslavende thrash metal, o.m. op “Instictive Dissonance”, het episch klinkende “With tears in my eyes” en het verbluffende “Ancestal Rites”.
Poseydon heeft een nieuwe adem gevonden met het nieuwe 'Time is A River and The Waters are Red'. We worden moeiteloos meegesleept in hun muzikale rit. Knalplaat, zondermeer
Tracklist: Storm 05:24 - Poseidon 04:50 - Mind Intrusion 03:10 - Time is a River and the Waters are Red 05:07 - Thief of Dreams 07:13- Instinctive Dissonance 04:19 - With Tears in My Eyes 03:32 - Ancestral Rites 05:02
Nagløed brengt jazz, pop en filmmuziek samen in allerlei laagjes en een eigenzinnige mix. Met hun unieke bezetting, gitaar, drums, Rhodes en elektronica tekenen ze voor een intieme sfeer door rustige open composities af te wisselen met strakke grooves, vsoulvolle akkoorden en vocals, lezen we op hun vi.be pagina.
De Gentse band Nagløed liet voor het eerst van zich horen in 2017 met een EP en bracht hun debuut 'NowHere' uit in 2019. Nu kwam een tweede plaat uit, 'Everything is in Everything Else'. We zagen het gezelschap live in N9 en waren onder de indruk van die performance.
Lees gerust met SCHNTZL SCHNTZL - Schemerzone tussen improvisatie en experiment
“Reality is the dream” is een weemoedige binnenkomer, bepaald door een twinkelende gitaar, piano en een zachte drums. Niet teveel elektronische poespas, maar inpassen waar het kan. Rustig intens voortkabbelend door de sublieme, pakkende, mooie instrumentatie. We hebben een zalvende, zachtmoedige zang als op het wondermooie, die rakende “Dillsong”.
Everything Is In Everything Else ' is dan ook de muzikale weergave van een filosofische reis tussen leven en dood, vreugde en verlies, vasthouden en loslaten.
Je komt in een sort trance terecht. Verder uiterst genietbaar met langeere songs “Nature of things”, “Kontiki”.
De diversiteit in aanpak siert. Met een voortreffelijk “The Dream is reality” sluit de band het album af.
'Everything is In Everything else' heeft een bijzonder emotionele impact, sober en mooi opgebouwd in laagjes. En herkenbaar reflecterend voor je levensverhaal. Prachtige plaat.
https://icarusrecords.bandcamp.com/album/everything-is-in-everything-else
Sinds 1994 heeft Lowsunday een sound gecreëerd die intrigeert in sfeer, precisie en diepgang. Na de geremasterde heruitgave van ‘LOW SUNDAY GHOST MACHINE’ en ‘ELESGIEM’ keerde de band afgelopen najaar terug met de ‘WHITE EP’, geselecteerd voor Postpunk.com's ‘Best of 2025’. Met nieuwe kracht ertegenaan.
De ‘BLACK EP’ barst los als de donkere tegenhanger van de ‘WHITE EP’ met gelaagde gitaren, strakke ritmes en sobere synths die thema's als isolatie, mijmering en introspectie versterken. Letterlijk een schaduwzijde van de ‘WHITE EP’
'You're so wired' ademt iets herkenbaars uit, een sound die ons terugbrengt naar onze jeugdjaren, de meer donkere zijde van post-punk. Beetje een nostalgietrip.
De muzikale sfeer is grimmig als opzwepend. Op “Shattered”en “Someone to Talk” voel je de huivering. “This is not heaven” en “Don't Want to dream again” geven een emotioneel gevoel van welbehagen. Het siert het genre.
We hebben hier een evenwicht van rauwe, scherpe shoegaze-gitaren en sobere, pulserende synths, die doen denken aan EBM en darkwave uit de jaren 80. Eigenlijk niks niewus onder de zon , maar goed genoeg om ons te intrigeren en blijvend te boeien.
https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_msOv8SkAl7jcyrdx5U54_rJl3oZQH5RAI
Tracklist: You're So Wired 04:05 Shattered 04:01 Someone To Talk To 04:09 This Is Not Heaven 04:12 Don't Want To Dream Again 03:51
Postpunk
Low sunday ghost machine black EP
"The Best Is Yet To Come" is zowel de titelsong als het debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Lise Catherine. Het album telt elf nummers, geproduceerd door Wza en gemixt door Thomas Valkiers; het is een opbeurende verzameling over hoop en nieuwe mogelijkheden creëren.
Het dromerige, hartverwarmende “Daydream” klinkt zalvend, zachtmoedig. Een mooie opener.
Het zachte timbre vocaal van Lise straalt gemoedsrust uit. En het is de aanzet naar “Special for a second”, “Scary thing” en “Ticket to the moon” . De mooie, intense aanpak voert ons naar een sprookjeswereld.
Er schuilt liefde en oprechtheid in het materiaal. Gezapigweg klinken ''Fools”, “Landmine”, “For the night”, “Lonely People” en titelsong “The best is yet to come”.
Muzikaal dromzerige sing/songwriterpop, met een folky inslag. Lise Catherine biedt ons in deze jachtige tijden een rustpunt aan. Eenvoudig, oprecht, recht vanuit het hart klinkt haar materiaal . Fijn plaatje.
Check gerust: https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_kTJUdZn2MIQv8DL8QHajKvV4Q3qBSkXcMSing/Songwriting
The best is yet to come
Lise Catherine
In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. In die zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'.
Onlangs zagen we hen optreden in de Casino – Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102583-elias-d-hooge-trio-wat-een-subtiliteit-aan-prikkeling.
Subtiliteit is het sleutelwoord bij dit trio, een verhaal vertellen en muzikale prikkeling.
We horen in de 7 nummers een intense soms opzwepende groove, zijn spannend door al weerhaakjes en in de instrumentatie ervaren we een dosis humor, speelsheid en improvisatie. Instrumentaal overtuigend.
De diverse aanpak en tempowissels siert van deze virtuozen. Luister maar eens naar “Be Brave”,“Tis wadee”, “Glad to See you”, “Drowsy”, “Circulatieplan” en het afsluitende “ One More Dance". Hoedanook mooi, beeldrijk, boeiend. Sterk plaatje die durft de comfortzone van de jazz te verlaten.
Tracklist: Be Brave - Tis wadee - Carla - Humpty Dumpty - Maybe Not - Glad To See You - Drowsy - Circulatieplan - One More Dance
Een heel bekend nummer coveren is een dubbeltje op z’n kant. Voor de ene luisteraar moet je er minstens zelf nog iets aan toevoegen, voor de andere moet je heel dicht bij het origineel blijven, uit respect.
Yerra Yerra kiest voor de eerste optie. “Mad About You” van Hooverphonic hebben ze zowat helemaal vertimmerd. Muzikaal dan toch. Aan de lyrics raken ze niet of nauwelijks. Wel zitten er blikken ritmes, dreigende synths, een riffje dat gepikt is van The Cure en – op het einde - een splijtende gitaarsolo in hun versie.
Misschien zal niet iedereen blij zijn met deze cover, maar Yerra Yerra zet deze song wel helemaal naar hun hand. Ze laten zien wat ze in huis hebben, lef en talent. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=I10VQzS-AoM
Victory Collapse is een Griekse postpunkband die al bestaat sinds 2004. Ze zijn vooral in Griekenland zelf actief qua optredens, maar ze speelden daar reeds als support van onder meer Wire, Savage Republic, Gang of Four en The Fall. Er was een pauze van 2018 tot 2024, maar nu zijn ze terug, met een nieuw album. En dat is een fijne ontdekking.
Er zijn in de geschiedenis van de band heel wat bezettingswissels geweest. ‘Non Player Characters’ is het eerste album van deze band waarop synths te horen zijn. Er zijn uiteraard ook nog songs waarop die niet of nauwelijks te horen zijn. Als geheel heeft Victory Collapse op dit derde album meer aandacht voor de melodie. Het is overigens het eerste album zonder externe producer. De productie was deze keer in handen van bassist Kostas.
Dit is postpunk met muzikaal een duidelijke Britse insteek (The Slits, Buzzcocks, Department S, Ist Ist, The Sound, Editors, …), nog benadrukt door de vocalen die een typisch accent/dialect laten horen (Manchester?). Toch liggen er ook vergelijkingen met Belgische bands voor de hand: Red Zebra, Subatomic Strangers, Gutter Smell, The Broken en D:Zine.
Een top drie van dit album omvat “Only Prisoners Have Time To Read”, “Fightin’ Someone Else’s Disease” (Red Zebra, Customs, ..) en “Industry of PhD’s” (beetje als The Breath of Life). Een leuke ontdekking, deze Griekse band.
https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters
The 69 Eyes is een Finse rockband die sinds 1989 veel glam en een beetje gothic combineert. Ze brachten zopas de leuke EP ‘I Survive’ uit.
De band is geen onbekende in ons land. Ze stonden reeds in de Trix in Borgerhout, als support voor Crashdïet en Hardcore Superstar, in de vroegere Biebob met Wednesday 13 en in het Depot in Leuven met Tiamat.
De titeltrack van deze EP is een knaller: lekker uptempo, makkelijk mee te brullen, niet te moeilijk qua inhoud, aanstekelijk as hell, … En op dit nummer speelt Steve Stevens mee, bekend als de gitarist van Billy Idol. Ook heel leuk is “Cold Sweat”, een cover van Thin Lizzy. “In The Misery” en “Devil’s Rose” zijn degelijke rocktracks. Op de laatste doet Ed Mundell mee, bekend als gitarist van Monster Magnet.
‘I Survive’ is een goed gedoseerde EP met enkel heel degelijke rocksongs volgens het beproefde recept van deze Finse rockband.
https://www.youtube.com/watch?v=R4IxXeXntCs
Greg Vanoystaeyen is sinds enkele jaren Maanyak. Eerder dit jaar werden al de knappe digitale singles “Sartre” en “Schaduwstem” uitgebracht en nu is er “Haha (vrolijk lied)”, dat is inderdaad een vrolijk, zomers klinkend lied. Maar dat is maar de verpakking.
Het is een nummer dat volledig draait op tegenstelling. De titel belooft lichtheid, het refrein houdt vol dat het om een vrolijk lied gaat, maar vrijwel elke zin daarbuiten vertelt een ander verhaal. De verwoorde gedachten zijn niet poëtisch verheven, maar worden heel lichamelijk en zelfs absurd voorgesteld. Pijn, verdriet en donkere gedachten, maar met een grote, roze strik errond. In de popmuziek is het een beproefd recept. En ook hier werkt het. Het verenigt satire, zelfspot en oprechte melancholie. Knap gedaan.
https://open.spotify.com/album/3ubuTrsPpuySgKYQuvD0fa?si=Xjq0PLx3RE-Z9aApT7g9IQ
https://www.facebook.com/MAANYAKmuziek
Nederlands 
Français 
