Beseech werd in 1990 opgericht in Borås (Zweden). Sindsdien groeide Beseech uit tot één van die bands die je minstens één keer in je leven moet hebben gezien. Beseech weet romanticisme te mengen met gothic metal (met een donker randje), doomy sfeerbeelden en knappe melodieën.
Hun verhaal is echter geen onbeschreven blad: twintig jaar geleden werd de band ontbonden om dan exact tien jaar geleden nog eens een album uit te brengen, ‘My Darkness, Darkness’ (met Klas Bohlin als zanger). Nu 10 jaar later keren ze terug, maar dan met hun gebruikelijke duo achter de micro, zijnde: Erik Molarin en Lotta Höglin.

Ik moet toegeven dat indien Helcanen Val me in voorbereiding van het MVFV festival in Wieze mijn mening niet had gevraagd over dit nieuwe album, dan had ik deze schitterende band misschien niet eens gekend. “My Dakness, Darkness” staat al jaren in zijn geheel in mijn top 25 van meest afgespeelde tracks ever. Het is pas nadien dat ik mijn blik wierp aan wat eraan was voorafgegaan en ook dat sprak me aan.
Nu tien jaar later waag ik me aan de review van hun nieuw album (in de oorspronkelijke bezetting op vocaal vlak). Het klinkt misschien vreemd, maar ik mis toch ook wel een beetje Klas’ vocals.

Met “Ambigious Mind” steken ze van wal en laten daarbij de gitaren lekker grommen. Eens beide stemmen hoorbaar zijn moet je vaststellen dat er niet veel veranderingen zijn op vocaal vlak t.o.v. 20 jaar geleden. De magie is er nog steeds, net als de synergie. Geen ‘beauty and the beast’ hier, maar twee stemmen die op een warme manier samensmelten of waarbij ieder een beetje zijn/haar deel doet: ieder op zijn/haar eigen manier. En ja: de piano synthesizer is er ook (niet te missen).
Met “Hesitation” tonen ze ons mee in hun meer zeemzoete kant (en wederom met die prachtige piano stukken). Er kan ook een gitaarsolo van af. Singles moeten altijd sterk zijn en dienen eruit te springen en bij “Boundless Space” is het echt wel bingo want dit nummer loopt over van de energie, melancholie, de duisternis die vecht tegen de lichtstralen die in een ieder zit.  De scherpe gitaren weerklinken nog lang na, net als het gehamer van de drummer. Je voelt en hoort dat de hele band er zin in had. Zet “End This” daar gerust naast.
Met ‘Future. Present. Past’ horen we melancholie, romanticisme, violen, een akoestische gitaar en een globale sound die wel niet zou misstaan bij Within Temptation.
De enige negatieve noot is te horen op: “You Bleed. You Dream. You Breath.”. Ik meen te horen dat het op vocaal vlak niet altijd even juist zat als we luisteren naar Erik’s stem. Voor de rest is het een uitstekend nummer.
Met “Still Lost” grijpen ze naar je keel en dat is vooral te danken aan de piano, de strijkers en de engelenstem van Lotta Höglin. Traag en melancholisch gaat het dus ook!
“The Sweet Hello, the Sad Goodbye” had ik oorspronkelijk een andere naam gegeven: “Sleeping Satellite” (heeft ook wat weg van Tasmin Archer’s nummer). Hier horen we iets meer elektronica.
Afsluiten doen ze dan weer met het ruigere “Between Worlds” waarbij de gitaren haast in vuur en vlam staan, terwijl het lijkt alsof de drummer het vuur al slaande met zijn sticks lijkt te willen doven. Een lekkere afsluiter die haast automatisch de replay all functie weet te activeren.

Is dit album de moeite om aan te schaffen, hoor ik sommigen denken? Indien je al een fan was: zeker en vast. Indien je nog geen fan was, wel luister er even naar en doe dat met open vizier.
Voor de kenners: de magie van vroeger is er nog steeds, de goesting ook (dat hoor je echt). Je zou echt niet zeggen dat er in totaal 20 jaar zat tussen dit album en het vorige waarop onze nachtegalen nog eens samen te horen waren.
De sound is op en top, zoals het hoort anno 2026. Hen live aan het werk zien zal iets anders zijn, maar we duimen dat ze vooralsnog naar ons land afzakken.

Gothic/Metal
Future. Present. Past.
Beseech

Aeveris is een vijfkoppige Belgische metalband die in 2021 het levenslicht zag. De band combineert melodieuze riffs, technisch drumwerk en diverse zangtechnieken tot een geluid dat tegelijk zwaar en toegankelijk klinkt. Eind 2023 verlieten zanger Louis Soenens en gitarist Dennis Wyffels de groep.
Na een intense zoektocht vonden ze met Wouter Van Kerschaver (The Voice 2024) op zang en Dempsey Derous (Guilty as Charged) op gitaar twee nieuwe muzikanten.
Met ‘Imminence’ wil Aeveris een volgende stap zetten. Het album telt tien nummers waarin rauwe emotie en melodieuze, energieke metal hand in hand gaan.
Naar aanleiding van de nieuwe plaat hadden we een fijne babbel met Jeffrey en Wouter, over het album, de nieuwe bezetting en de ambities van de band.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103498-aeveris-ik-denk-dat-we-binnen-de-metalwereld-wel-overal-aan-de-bak-kunnen-of-we-met-onze-band-op-radio-2-kunnen-dat-is-iets-anders-dat-is-ook-niet-onze-bedoeling-wij-maken-muziek-voor-onszelf-muziek-die-we-zelf-graag-horen 
De fans kregen de voorbije maanden al een tipje van de sluier. De eerste EP verscheen in februari 26, het tweede deel volgde in mei. Samen vormen beide EP's de volledige LP ‘Imminence’: tien nummers die als één lange, ononderbroken geluidsstroom over de luisteraar heen rollen.

Van schreeuwende vocals, verschroeiende akkoorden en diepe keelklanken tot zware, uitbarstende riffs en een bas- en drumgeluid dat nauwelijks ademruimte laat: Aeveris gaat er stevig tegenaan. Toch schuilt er meer achter deze muur van geluid. Onder de brute kracht zit een duidelijke emotionele lading, waardoor de songs niet alleen hard aankomen, maar ook iets losmaken.
“The Mask” zet meteen de toon. Een emotioneel geladen stem wordt gekoppeld aan instrumentale precisie, met riffs die zich diep weten te nestelen.
De gemiddelde metalcoreliefhebber zal vervolgens zeker zijn gading vinden in nummers als “Gravity”, “Downfall” en “Show Me Your Weakness”, waarin alle emo-registers wagenwijd worden opengetrokken.
Een van de meest opvallende elementen is zonder twijfel de stem van Wouter Van Kerschaver. Hij moest in de voetsporen treden van zijn voorganger, en dat was geen sinecure. Toch slaagt hij er met brio in om zijn eigen stempel op Aeveris te drukken. Dit klinkt niet als een poging om het verleden te kopiëren, maar als een band die een nieuwe bladzijde omslaat. Geen Aeveris 2.0 dus, wel een rauw vervolg op wat ooit is geweest.
Het vooruitkijken wordt nog duidelijker in songs als “The Ghost Inside” en “Quicksand”. Aeveris kijkt niet achterom, maar gaat met de voeten vooruit. De energie is aanstekelijk en dwingt je bijna vanzelf tot headbangen. Tegelijk bieden de nummers een uitlaatklep voor frustratie, pijn en andere donkere gevoelens. De band weet die emoties om te zetten in een nietsontziende muzikale eruptie. Ook “And Then There Were None” en “Sheep Who Suffer” houden die intensiteit moeiteloos vast. De songs voelen nooit als vrijblijvende metalcore-oefeningen, maar als nummers waarin de band iets kwijt wil. Dat maakt ‘Imminence’ juist zo overtuigend: achter de brute kracht zit een duidelijke drive en een emotionele urgentie.
Met “Tendrils Of Regret” volgt uiteindelijk de finale mokerslag. Geen voorzichtig uitfaden, maar nog één keer alle registers open. Alsof Aeveris na negen nummers nog even duidelijk wil maken dat deze plaat niet bedoeld is om op de achtergrond te draaien.

Aeveris heeft met deze plaat niet geprobeerd het verleden te reconstrueren, maar kiest resoluut voor de toekomst. De nieuwe bezetting voelt daarbij niet als een soort oplossing, maar als een nieuwe impuls. Wouter bewijst dat hij vocaal sterk genoeg is om deze zware erfenis te dragen en tegelijk zijn eigen identiteit binnen de band neer te zetten.
‘Imminence’ laat je dan ook achter met een flinke adrenalinekick. Na een stevige mosh in de huiskamer blijft er weinig over van donkere gedachten en opgekropte frustraties.
Soms is muziek nu eenmaal de beste manier om je demonen een paar stevige uppercuts te verkopen.

Tracklist: 01 The Mask 02 Gravity 03 Theft Of Time  04 Downfall 05 Show Me Your Weakness 06 The Ghost Inside 07 And Then There Were None 08 Quicksand 09 Sheep Who Suffer 10 Tendrils Of Regret