Tuur Florizoone is een veelzijdig muzikant. We leerden hem kennen via het project ‘Tricycle’ van vorig jaar . Hij leverde een kleurrijke schijf af, 'Zoom', waarover we schreven: ''Zondermeer is 'Zoom' een naslagwerk van twintig jaar improviseren van muziekstijlen die een hemelse , feestelijke aanpak hebben, en eigenlijk niet in elkaars verlengde liggen. Tricycle brengt een parel van een plaat uit die stijlen verbindt tot een magisch mooi geheel."
Via het streaming festival Bel Jazz Festival, dat plaats vond tijdens de eerste lockdown, konden we genieten van een klankentapijt dat feestelijk en subtiele melancholie bevatte, boven op het dak van de Flagey,
In 2008 maakte Tuur trouwens de ontroerende filmmuziek van de film ‘Aanrijding In Moskou’, die werd genomineerd voor de European Film Awards. Een zeer veelzijdig top muzikant dus. Tuur Florizoone brengt nu een solo schijf uit, 'Night Shift', die het gevarieerd klankentapijt onderstreept.
Tuur Florizoone is een man die duidelijk vergroeid is met zijn instrument. Hij behoort tot een rits zeldzame muzikanten in ons landje. Hij weet ingetogen ons hart te ontroeren of gezapig een feestelijke stemming te bieden. Zijn songs zijn één voor één pareltjes, Elke song is een meesterwerk op zich. Soms kan hij experimenteel uithalen met die accordeon en kan hij soundscapes fabriceren als op “Cap Griz Nez” , met piepende en krakende geluiden uit dat instrument. “Always the same” klinkt beeldschoon. Op het daarop volgende “As they sleep” gaat hij dan de ingetogen, weemoedige kant op. Het experimenteren met geluiden doet hij nog eens over op “Buzz” en ”'De kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat” om uiteindelijk wondermooi te eindigen met de overtuigende cover “Je Me Suis Fait tout petit” van Georges Brassens, die even uniek klinkt als “Omdat Ik Van Je Hou' van Raymond , die op de plaat terug te vinden is.
Het verhaal doet de ronde dat Tuur deze nieuwe schijf zou gecomponeerd hebben in de nachturen, overdag had hij het te druk met de kinderen. Die 'night shifs' resulteerden in een meesterwerk die een rode draad hebben van filmische soundscapes en improvisatie.
De accordeon is een meesterlijk instrument voor Tuur , net als de mondharmonica van wijlen Toots. Hij verlegt met zijn instrument grenzen op die plaat 'Night Shift'.
Tracklist: Tor 02:59 Cycle 02:48 To Autumn 04:32 Resist 03:32 Wa vinde gij 03:56 Hmpf 02:30 Galway 02:08 Cap Griz-Nez 03:34 As they sleep 03:15 Omdat ik van je hou 03:37 Always the same 04:41 Govering Belgian style 02:16 Buzz 02:01 De Kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat 05:38 Je Me Suis fait tout petit 02:32
Accordeon/klassiek /jazz
Night Shift
Tuur Florizoone
Joey Vriend is een Nederlandse singer-songwriter die al sinds zijn 17e bezig is met muziek. Joey Vriend bundelde ziin muzikale ervaringen en bracht nu zijn debuut 'Hiding af First Light' op de markt. Een schijf waar de geest van een artiest als Leonard Cohen komt boven drijven, en bewijst dat Joey over een eigen smoel beschikt; hij kan binnen de sing-songwriting een topper worden.
“In the forest” laat een man horen die zich ontpopt tot een woordenkunstenaar, een poëet die met zijn warme stem en wondermooie teksten je hart diep raakt. Joey vertelt zijn verhalen op een gedreven, mooie wijze dat je er stil van wordt. Hij troont je mee naar z’n weemoedige, melancholische wereld. “There for you”, “Hollow” en “Dreaming” dragen een positieve boodschap uit.
Leonard Cohen oriënteert de singer-songwriter; Joey gooit zijn donkere stem in de strijd. Die duisternis voelt aan als een deken tegen koude nachten. Luister maar naar het mooie “Tired” of “Burning City” waar Joey je tot tranen toe bedwingt. “Hope” laat een man horen die inderdaad een boodschap van hoop wil uitdragen in deze donkere tijden, hij doet het op zodanig gedreven wijze dat je er plots veel beter van wordt. En lijn die wordt doorgetrokken tot de laatste parel op deze schijf, “Like the river”.
Joey Vriend biedt met 'Hiding at first light' geen oplossing aan, hij biedt wel de mogelijkheid aan om alles vanuit een ander perspectief te zien . Net als de grote troubadours, poëten en verhalenvertellers, die perfect die snaar kunnen raken. Waardoor je het leven inderdaad vanuit een breder melancholisch standpunt gaat bekijken. Hij heeft een warme, zachte, donkere stem die aanvoelt als een deken in donkere tijden.
Kortom: Wie houdt van artiesten als een Cohen, - die je kan onderdompelen in donkere gedachten zonder dat het pijn doet -, zal in dit debuut van Joey Vriend zeerzeker zijn gading vinden.
Joey Vriend - Een hartenbreker die op het punt staat de wereld te veroveren met zijn bijzondere stem en poëtische gave. Een warmhartig debuut dus!
Tracklist: In the Forest (3:48) There for You (3:00) Hollow (3:01) Dreaming (2:58) Someone (3:27) Tired (2:55) Burning City (2:28) Waste of Time (2:47) Hope (3:13) Like the River (3:13)
Sing-songwriting
Hiding at First Light
Joey Vriend
Eén van de ontdekkingen van 2013 was de Belgische band The Hindu Needle Trick. We bespraken de titelloze EP in 2013 en schreven daarover: "Met deze eerste EP leveren The Hindu Needle Trick hun visitekaartje af. Het is een band die verdomd goed weet hun instrument te bespelen en een hoog meezinggehalte biedt aan de plaat.
The Hindu Needle Trick is een EP die hoopvol lonkt naar de toekomst; een toegankelijke combinatie van funk, country en rock'n'roll!"
Ook hun debuut 'Albert Street' was een bijzonder aanstekelijk , meeslepend meesterwerk. The Hindu Needle Trick heeft ondertussen niet stil gezeten. In oktober kwam een nieuwe plaat op de markt 'Creatures of Convenience', waarop experimentjes worden verbonden aan aanstekelijke refreinen; stilzitten is onmogelijk.
Funk, jazz, blues, hiphop en folk passeren de revue. In een hokje duwen is hen tekort doen. “The Smell of Perplexity” is er eentje die aan je ribben kleeft. Ze durven experimenteren met klanken, gitaarriedels verdoven je koude hart, en de bijzonder warme stem van Roel doen je zweven over de dansvloer.
Het is een bijzondere parel. Songs als “Dziggetai” , “Creatures of Convenience” en “White Fan” doen allerlei emoties opborrelen met verschroeiende riffs. Energiek, aanstekelijk en uitdagend. Boiend allemaal, door de weerhaakjes.Ook de daarop volgende nummers “Elephants of Rocket Ships”, “If all goes Well” en “Still I Want more” liggen in het verlengde en tekenen voor een aangenaam knappe plaat .
The Hindu Needle Trick balanceert op 'Creatures of Convenience' tussen toegankelijkheid en lekker experimenteren . Een uiterst gevarieerde plaat. Een ruim publiek wordt aangesproken. Door de veelzijdige , energieke aanpak weet de band ons sterk te overtuigen.
Tracklist: The Smell Of Perplexity 02:55 Dziggetai 02:52 Creatures Of Convenience 05:38 White Fan 03:21 Mongrel 03:44 Elephants On Rocket Ships 03:41 If All Goes Well 04:34 Still I Want More 04:30
'True Mothers' is een Japanse film die deel uitmaakte van de officiële selectie voor Cannes. We citeren: ''Satoko en haar man hebben het goed, maar het lukt niet om zwanger te worden. Ze besluiten om voor adoptie in aanmerking te komen. Zo worden ze de ouders van Asato, een jongentje geboren uit een onstuimige puberliefde. Jaren later komt hun gezinsgeluk onder spanning te staan als een onbekende jonge vrouw zich aandient en beweert Asato's echte moeder te zijn. Satoko gaat de confrontatie met deze Hikari aan. Wie is ze en wat is er destijds gebeurd?''
De film is gebaseerd op de roman van Mizuki Tsujimora. Regisseur Naomi Kawase maakte er een ontroerend verhaal van over familie en moederschap.
https://www.youtube.com/watch?v=rKzHHHF9YAE
Akira Kosemura giet deze gevoelens in sprankelende mooie songs die in de lijn liggen van de film zelf. Om die ontroering in muziek te vangen, blijft Akira een intense lijn uittekenen, die dicht bij gevoelens liggen van vreugde, pijn, vertwijfeling en geladenheid. Elementen die deze film een mooi meesterwerk maken, zijn dus ook in de muziek te vinden. Elke song sluit perfect aan op de vorige, waardoor je deze plaat in zijn geheel dient te beluisteren om echt te voelen waar het ‘em om gaat. Het tempo gaat nergens echt de hoogte in, ook al is de spanning vaak te snijden.
De soundtrack voelt de nauwe verbondenheid aan , die speelt bij een adoptie. De strijd tussen liefde voor een kind dat eigenlijk het jouwe niet is, en de unieke band met een moeder wordt ook muzikaal uit de doeken gedaan; zonder een oordeel te vellen, of een standpunt hierover in te nemen. Puur muzikaal weet Akira Kosemura perfect elke gevoelige snaar te raken, door je mee te voeren naar de wereld uit een moeder’s oogpunt.
Net zoals bij de film kom je ook bij het beluisteren van deze soundtrack in een emotionele rollercoaster terecht. Akira brengt de muziek op een zodanig intens , zachtmoedige wijze dat emoties worden aangesproken. Dit is het soort muziek die volstrekte rust brengt; je wordt dus diep geraakt door prachtige soundscapes, je pink teen traan weg, en je kunt een glimlach op je lippen niet onderdrukken; vreugde en verdriet zijn nauw aan elkaar verbonden. Akira brengt het dus op een bijzondere wijze naar voor.
De grote sterkte van deze soundtrack is dat Akira Kosemura erin slaagt beelden op te roepen in je onderbewustzijn; de muziek is zo visueel dat je wordt meegevoerd naar het verhaal van deze film.
Tracklist: True Mothers - Main Title Theme 02:09 The Doubt 03:14 After Diagnosis 01:28 Satoko And Kiyokazu I 01:43 Hikari I 01:14 To The Forest 01:17 First Time 01:26 Hikari II 01:22 Go On Board 01:07 Our Home 02:54 First Cry 01:37 Satoko And Kiyokazu II 01:28 True Mothers - Theme Variation 01:52 Hikari III 01:11 Island Song 01:37 Asato's Memory 01:30 See The Light Of Day 02:10 Please Don't Ever Forget About Me 01:12 True Mothers 05:16
Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is een Amerikaanse gitarist die rond 2000 naar Noorwegen trok. Hij was spil bij The Rockats & The Havalinas. Ledfoot bracht recent nog een mooie plaat uit, 'White Crow', waarover we schreven: “Ledfoot is een artiest, singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op de rockscene door de jaren heen . Hij bezorgt adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan" .
Hij vindt zichzelf steeds uit, dat bewijst hij met zijn samenwerking met Ronni Le Tekro (een Noorse melodische rock gitarist, bekend van o.a. TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal en Mads Eriksen) . De heren werkten voor het eerst samen in 2009 aan Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album ‘Damned’ in Ronni's studio.
Het klikte tussen deze twee meesterlijke gitaristen, een vriendschap was geboren en muzikale studio- en live-samenwerkingen volgden, maar van een echt duo album was nog geen sprake. Die tijd is nu gekomen. In oktober bracht het duo een album uit 'A Death Divine' De zomer is ondertussen voorbij, maar een song als “Cold Lonely Night” brengt je terug naar lange zomeravonden rond het kampvuur. Een gitarist die je in hogere sferen brengt met twinkelende gitaarriedels en een zachtmoedige stem, die aanvoelt als een warm deken.
De versmelting van deze bijzonder getalenteerde artiesten brengt een magie van warmte van aanstekelijke blues en folk , perfect met elkaar verbonden. We ervaren een gevoel van een rustig voortkabbelend beekje, waar je tot volstrekte rust wordt gebracht. Af en toe zijn er up tempo uitstapjes waar de registers even worden open getrokken, als bij “This Town”. Nergens wordt de geluidsnorm overschreden.
Wie houdt van stampende blues en folk is er aan voor de moeite. Al worden nog wel de teugels gevierd op “Higb Tim”. Ook “Shut Up” is een lekker aanstekelijke song die je doet opveren; zulke songs mochten er meer inzitten Na een kalm “Imperfect World” gaat het er forser aan toe op “'Open Door” … Open deuren worden niet ingetrapt, maar harten diep geraakt, en dat trekt ons als liefhebber van intense blues en folk het meest over de streep.
Ledfoot & Ronni Le Tekro houden zich af om snoeihard tekeer te gaan, of wild om zich heen te stampen; gevoelige snaren worden diep geraakt door de intens warme sound . Het brengt een gemoedsrust binnen een blues/folky concept.
Tracklist: 01. Cold Lonely Night - 02. This Town - 03. High Tim - 04. A Death Divine - 05. A Part Of Me - 06. Shut Up - 07. Imperfect World - 08. Open The Door
Singer-songwriter/folk/blues
Ledfoot & Ronni Le Tekro
A Death Divine
Matt Berninger van The National klinkt op zijn solo-album ‘Serpentine Prison’ heel erg als The National. Dat is meteen goed nieuws. Het zou ons verbaasd hebben mocht hij plots een voorliefde voor rap of nu-metal getoond hebben.
Berninger krijgt op zijn solo-uitstapje dan ook de hulp van Scott Devendorf en Ben Lanz van The National. Er doen wel meer gasten mee op ‘Serpentine Prison’, maar die blijven allemaal netjes in de schaduw van Berninger. Die prevelt en zingt over de tracks van trage en verstilde, wijdse minimal rock, folk en americana. De man houdt van vissen als tijdverdrijf en dat hoor je in zijn muziek: hij neemt zijn tijd en vraagt ook van de luisteraar geduld als inspanning. Je moet elke track volledig en het album helemaal integraal uitzitten, liefst verschillende keren na elkaar, voor je in zijn huid kan kruipen. Pas na een reeks luisterbeurten openbaart Berninger zijn verhalen over liefde en verlies, over angst en hunkering.
Een schoolvoorbeeld van Duyster-muziek die je zowel op Radio 1 als StuBru kan horen. Als je bv. ook onze eigen SJ Hoffman al goed vindt, is dit album een must have. De hoogtepunten aanduiden is een makkie: de singles “One More Time”, “Serpentine Prison” en “Distant Axis”.
Lieven Tavernier zal wel nog lang herinnerd worden als de songschrijver die bekend werd door zijn sterkste materiaal door anderen te laten uitvoeren. Hij schreef “De Eerste Sneeuw” en “De Fanfare Van Honger En Dorst” voor Jan De Wilde. Nog meer artiesten interpreteerden Taverniers songs: Roland, The Bony King of Nowhere, Gabriel Rios, Stef Kamil Carlens, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud.
Sinds enige tijd treedt Lieven Tavernier ook steeds vaker zelf op de voorgrond met eigen werk en vertalingen van Brassens in het Gents en van Nathalie Merchant en Jules De Corte in het Frans.
Voor zijn nieuwe album ‘Verloren In De Tijd’ kreeg hij de hulp van muzikanten als Maarten Flaman van The Antler King, David Geboers (percussie), Philippe Thuriot (Ictus, Catherine Delasalle),Gijs Hollebosch (HT Roberts, Les Gitares Magiques), Klaas Delvaux(White Velvet, An Pierlé), Yves Meersschaert (Derek & The Dirt).
Op zijn nieuwe album toont Tavernier zich opnieuw een uitmuntend songschrijver. Als zanger zal hij misschien de finale van The Voice niet halen, maar hij kent zijn mogelijkheden en beperkingen. De band die hem begeleidt , kleurt mooi rond zijn teksten. “Als Je Niet Naar Me Kijkt” evenaart de funeral blues van de Willard Grant Conspiracy en in het vrolijke “Brunnersdorf” hoor ik vaag een echo van “J.O.S. Days” van The Nits.
Voor liedjesteksten als die van “De Eerste” ontbreekt het aan superlatieven. Het is meer dichten dan zingen. Het is het verhalend vertellen waar jonge bands en artiesten niet meer het geduld of het talent voor hebben. Er zijn ook uitzonderingen als Kobe Sercu en Augustijn, maar die hebben nog een lange weg te gaan voor ze een song als “Eens Breken De Dijken” uit hun pen zullen laten vloeien. “Eerste Lief” is ontroerend, breekbaar en onthullend, maar gaat net niet te ver in het blootgeven van de details. Net geen Guido Belcanto. Mijn persoonlijke favoriet is het ontwapenende “Lucy In Groningen”, met een begeleiding alsof het voor Tom Waits is.
Zo staat ‘Verloren In De Tijd’ vol met parels die we te weinig horen op de radio. Op “Eens Breken De Dijken” en “Vreemdeling” toont Tavernier dat hij geen man van het verleden, maar van het heden is. Hij verraadt wel zijn leeftijd door het vele terugkijken en door het vaak over de dood te hebben. In de herfst van het leven schrijven heel wat artiesten hun beste songs.
Admiral Freebee is terug, maar niet zoals iedereen hem kent. Een vervelende armblessure dwong Tom Van Laere om zijn gitaar tijdelijk aan de wilgen te hangen. Keyboards, drumcomputers en allerhande elektronica mochten wel van de dokter en daarmee nam hij de demo’s voor de EP ‘Don’t Follow Me I’m Lost’ op met zijn smartphone. Daarna ging hij met liefst twee verschillende bandbezettingen naar de studio. Daarbij goed volk als Jasper Maekelberg (Faces On TV), Alan Gevaert (dEUS, Vincent Starwaver), Joris Caluwaerts (STUFF.) en Mario Goossens (Triggerfinger, Sloper).
Het is niet enkel het weglaten van de (eigen) gitaar en het omarmen van de keyboards, Van Laere verkent op deze EP het spectrum van de ‘nieuwe’ popmuziek waarbij sfeer en stemming (doorgaans broeierig donker synth-driven) voorrang hebben op lyrics met inhoud en klassieke songstructuren. De Admiraal lukt er op deze EP goed in om de klassieke songstructuren los te laten, maar twijfelt om zover te gaan dat ook de lyrics als los zand gaan voelen.
Combineert hij zo het beste van twee werelden of valt hij net tussen twee stoelen in? Aan de ene kant verdient hij waardering voor het lef om na een goedgevulde carrière nog deze nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen. Aan de andere kant beseft hij dat niet elke bestaande fan mee zal gaan in dit verhaal. Dat is dan waarschijnlijk waar die ietwat vreemde albumtitel op slaat.
Met ‘slechts’ een EP speelt de Admiraal bovendien wat op veilig. Dit is niet het ‘album dat zijn carrière sloopt’. Wordt de ingeslagen weg op te weinig gejuich onthaald, dan is er geen man overboord en blijft dit een voetnoot die de Belpop-aflevering wat kleur geeft. Slaat het wel aan, dan zal er wel snel een album volgen.
Zuiver muzikaal is dit een donker album met meer gemijmer dan de echte verhalen van vroeger. Laat die pakkende lyrics nu net één van de grootste troeven zijn van de ‘oude’ Van Laere. Daarom hopen wij dat die armblessure snel geneest en dat Tom snel opnieuw zijn gitaar vastneemt.
Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; zelf treden ze op in volledige duisternis en live doen ze onze ziel branden in de Hel. Een podium in vuur en vlam. Telkens de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, balancerend op oorverdovende en hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band geen tipje van de sluier zien. Een mysterieuze walm is en blijft aanwezig.
Meteen wordt dit duidelijk op “Akte VIII”, een parel van een song waarbij doom en stoner elkaar vinden binnen een donkere totaalbeleving; het werkt adembenemend op je gemoed en pijnigt je ogen als er zonlicht is.
'Quelle' is een plaat die je in zijn geheel best beluistert. Elke song sluit perfect aan op de volgende, waardoor een soort verhalenlijn ontstaat; een reden van weinig of geen vermeldingen naar titel songs . De impact is steeds hetzelfde. Briqueville dompelt ons steevast onder in een doom sfeertje. “Akte XIII” is een mooi voorbeeld van intense spanning , dreiging, opwinding en ingetogenheid. Een intense totaalbeleving, die je naar een punt van waanzin kan drijven. De sterkte van Briqueville is trouwen dat ze geen snoeiharde metal nodig hebben.
Briqueville flirt voortdurend tussen stoner en doom, prikkelt de fantasie prikkelen, verrast aangenaam en zet je op het verkeerde been . Ze slagen er steeds en verve in.
En het mysterie rond de band blijft overeind staan …
Briqueville brengt met 'Quelle' een overtuigende plaat uit, een meesterwerk en doet de aarde onder onze voeten op een verschroeiende wijze naar een kookpunt stijgen. De putten van de Hel gaan volledig open, en de vuurtongen likken onze voetzolen. Indrukwekkend wat Briqueville ons voorschotelt.
De band weet ons te verbluffen met een donker meesterwerk. Wie had gedacht dat Briqueville zijn ware gelaat laat zien, komt bedrogen uit, de vraagtekens rond wie ze nu echt zijn blijft. Zo hoort het gewoon, een geheimzinnige band die de ene na de andere parel uitbrengt , na al die jaren. We hullen ons dan ook graag in complete duisternis; een duisternis die ondanks de dreigende ondertoon nooit pijnlijk aanvoelt, maar eerder deugd doet als een donker deken tegen koude winterdagen.
Tracklist: Akte VIII 06:04 - Akte IX 05:35 - Akte X 14:32 - Akte XI 05:11 - Akte XII 04:57 - Akte XIII 6:22 - Akte XIV07:17 - Akte XV 08:15
Stoner/doom/psychedelische metal
Quelle
Briqueville
The Whereabouts of J. Albert is het project rond Joeri Dobbeleir die ook bij Krautrock formatie MOTOR!K zit en van vele markten thuis is. Elk van de bandleden heeft trouwens al wat watertjes doorzwommen. Het zorgt voor perfect afgewerkte parels als het debuut in 2017. In De Casino, Sint-Niklaas kwam The Whereabouts of J. Albert zijn nieuwste plaat 'Methodology' live voorstellen. Hun zwevende mooie muziek, en die bijzonder warme vocale aankleding voelt aan als een warm deken tegen ijskoude dagen.
De nieuwe schijf werd onder de loep genomen. Eentje van intense warmte en duisternis , om van te genieten en die je hart sneller doet slaan van innerlijk genot.
Neem nu opener “The Black Hour” waarop de gitaarlijnen en drumpartijen je in donkere gedachte doen wegzweven naar verre oorden.
De stem van Joeri is iets speciaals en zorgt voor innerlijk genot. De luisteraar wordt ingepakt en verdoofd door hun sombere sound . “Methodology” en “We don't have forever” dompelen je er meteen onder , en we worden tot tranen toe bewogen. Het tempo durft de hoogte in te gaan , klinkt aanstekelijk en je zweeft over de dansvloer. “All My Trials” is een fijn voorbeeld. Zonder dat er geluidsmuren worden afgebroken, worden het hart en de gevoelige snaar diep geraakt. Nergens wordt het te treurig of te somber. Songs als “Tantalus”, “Common Ground” en “The Truth of the matter” brengen je in een donker sfeertje , maar geven de kracht er tegenaan te gaan.
De plaat 'Methodology' past dus perfect in de tijdsgeest, om die donkere gedachte te relativeren en een plaatsje teg even
De band heft een eigen gezicht! Artiesten als Mark Lanegan , Leonard Cohen, Nick Cave passeren de revue. The Whereabouts of J. Albert bidet diezelfde warme uitstraling van hen, die je bij het nekvel grijpt , de donkere gedachte een plaats geeft en de demonen verdrijft; wat ons steeds opnieuw weet te overtuigen!
Tracklist: The Black Hour - Methology - We don't have forever - All My Trials - Blow By Blow - Tantalus - Common Ground - The Truth of the matter - The Inconsolable Longing
Een deel van de nieuwe lichting bands , ontstaan in steden als Gent en Brussel, hebben jazz als uitgangsbord . Ze verleggen grenzen binnen het genre, elk op hun wijze, waardoor iets unieks ontstaat. Bandler Ching hoort hierbij, de Brusselse band rond saxofonist Ambroos De Schepper. Hij vond de bandleden via zijn studies aan het conservatorium. Ambroos is niet aan zijn proefstuk toe, hij speelde bij uiteenlopende bands als Kosmo Sound, Boogie Belgique en Mos Ensemble.
Voor Bandler Ching gaat hij de samenwerking aan met Alan Van Rompuy (A Z E R T Y Klavierwerke) op keyboard, Olivier Penu (Kel Assouf) op drums en Federico Pecoraro (ECHT!) op bas. De knappe EP 'Sub Surface' is het resultaat.
De saxofoon vormt de rode draad op deze EP; het totaalpakket is dat je wegzweeft naar verre oorden. De bas, de zwevende keyboards en de aanstekelijke, virtuoze drums drums dekken de lading. Ambroos is duidelijk één van die uitzonderlijke saxvirtuozen die het instrument bespeelt en het echt doet leven. Luister maar eens naar het verdovend mooie “Soothing Female Voice”, de perfecte kruisbestuiving tussen jazz, improvisatie , noise en bedachtzame, subtiele elektronische effecten. Een sprookjesachtige aankleding wordt het, waarbij de geluidsnorm niet wordt overschreden. Je gemoed wordt tot een rustpunt gebracht; een soort gemoedsrust waaruit je niet meer wil ontwaken.
Je wordt echter niet in slaap gewiegd. De intense schoonheid is zo overweldigend, dat je onder hypnose gebracht. “Pousmousse”- de eerder uitgebrachte single - is het mooiste bewijs hoe de band tewerk gaat; een groovy samenspel van drum, baslijntjes en keys, die alle kleuren van de regenboog toont. En dan die verdomd lekkere sax, die je als luisteraar tot tranen van geluk brengt.
Het is een intense schoonheid waarmee Bandler Ching op uitgekiende, gevarieerde wijze ons hart raakt. “Bandler Ching” , “Pine Cres'' en “If You See Kay” zijn dromerig en grijpen bij de keel.
Het sprookjesachtige tafereel op de EP 'Sub Surface' doet een intense gemoedsrust neerdalen, die je in een diepe trance doet belanden. Ze drijven je weg uit de realiteit.
Toen we de EP door de koptelefoon beluisterden, voelden we een wondermooi paradijs; een roze wolk om even de zorgen en de harde realiteit om ons heen te vergeten.
Bandler Ching brengt het soort jazz die een genezende kracht heeft en je wordt er compleet ‘zen’ van om hoopvol het leven terug aan te vangen. Het is een mooie trip die de band je op kleurrijke wijze aanbiedt op dit pareltje.
Tracklist: 1. Soothing Female Voice 2. Pousmousse 3. Bandler Ching 4. Pine Crest 5. If You See Kay
KREGEL blaast het punk genre nieuw leven in, door vier interessante op elkaar volgende EP's. De eerste drie delen sluiten op elkaar aan en bevatten genoeg verrassende wendingen, waardoor elk deel toch anders is dan de vorige. Een mooi concept dus, de moeite waard, te checken als je de eerste drie delen nog niet had gehoord.
Er is nu dus deel 4, waarop Kregel verder rondom zich heen stampt …
Het aanklagen van wat verkeerd gaat in de maatschappij, al dan niet met een streepje humor, is de rode draad ; op deze ‘#4’ is dit nadrukkelijker dan voorheen; vaak met een cynische ondertoon word je geconfronteerd met de onhebbelijkheden van mens en maatschappij. Op “Nucleair vat” schopt KREGEL stevig tegen de schenen van de goedgemeente. De nadruk komt dus op maatschappij kritische punk, de bron waaruit het ooit is ontstaan … de jeugd die geen toekomst had, en om zich heen stampt …, de NO FUTURE. Die boodschap wordt hier verder uitgedragen op “Meneer meer” en “Realiteit”. Die realiteit is verre van rooskleurig. “Fort Europa” zet het verder; snedige klanken, vlijmscherpe teksten en bommen energie die boven je hoofd tot ontploffing worden gebracht , om de blindheid waar de maatschappij aan lijdt, te doen verdwijnen.
De band hield al op de drie vorige EP’s een spiegel voor van verzet , tegen wat verkeerd gaat in onze maatschappij, op deze ‘#4’wordt het nog harder en ruwer door de strot geramd. Opvallend is hoe ingenieus de muzikanten tewerk gaan. Waanzinnige ritmes, vlijmscherpe gitaren en een brutale vocale inbreng doen je prompt inzien dat er maar een manier is om alles wat fout gaat , recht te trekken. Verzet! We zeiden het al, ons verzetten.
Protsteren en opkomen tegen onrecht is namelijk van alle tijden. In de jaren '60, '70 of '80 was het al zo. Dat bewijst KREGEL met brio. Uit die luie zetel komen en die maatschappij een schop onder de kont geven , is dan ook de duidelijke boodschap. Met deze bijzondere vierdelige EP zijn ze wel op maatschappijkritische wijze in geslaagd ons geweten te schoppen, zeerzeker op het vierde deel dus.
Dit smaakt naar meer, want wij kunnen zulke bands in deze tijden goed gebruiken.
Tracklist: nucleair vat - meneer meer – realiteit - fort europa
punk/proto punk
#4 EP
KREGEL
KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met '#1' en '#2' liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De reeks bestaat uit vier delen, die naadloos op elkaar aansluiten, maar toch ook - heel subtiel - heel verschillend zijn. De insteek is echter steeds hetzelfde. Heilige huisjes omver stampen op een uiteenlopende wijze, zonder op te kijken. Missie geslaagd. Ook uit het derde deel '#3' blijkt dit.
Het weerbarstige van de jaren '80 is te horen, die terugkeert naar bands als Arbeid Adelt; luister maar naar een song als “Et Alors” of het somber, dreigende “Jaloussia” , overgoten met voldoende dynamiek uit de glorie dagen van de punk, de rode draad op deze veelzijdige derde schijf.
De band blijft gewoon stevig om zich heen stampen zoals bij de eerste twee EP's , maar blijft dus keer op keer aangenaam verrassen, door een andere wending te geven aan het begrip 'heilige huisjes' omver duwen. Soms worden registers compleet open getrokken, en ergens zijn er toch ook eerder ingetogen momenten.
Deze’ #3’ is een vette knipoog naar de punk golf uit de jaren '80, zeker van de periode van Arbeid Adelt , met een Nederlandstalig punk inbreng. En dat is meteen een opvallend verschil met ‘#1’ en ‘#2’ dus, die verwijzing naar…
Het is een oerdegelijke EP die eindigt met “Safari”, dat gedreven klinkt als een wervelwind, je een krop in de keel bezorgt , en een terugblik is op de kindertijd.
Wie had gedacht dat KREGEL op dit derde deel geen inspiratie meer zou hebben voor een nieuwe insteek , zal verrassend opkijken. De insteek blijft hetzelfde, maar de derde EP is gewoon de plaat die een band als Arbeid Adelt nooit heeft gemaakt. Een trip naar die tijden wel , met voldoende eigentijdse inbreng, waardoor het niet gedateerd gaat klinken. Integendeel.
Een overzicht totnutoe
#1: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html
#2: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79343-2-ep.html
EP tracklist: niemand 03:28 jalousia 04:31 et alors? 03:52 safari 03:58
The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band is eigenlijk al bezig sinds 2009. De band krijgt sinds enkele Jaren voet aan de grond in Europa, met een positieve respons uit gerenommeerde media als NME en BBC 6.
The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laat zien van hoe deze band in elkaar steekt. Recent kwam een nieuwe single op de markt , "No Tokens", lekker rockend, met een emotionele impact, de rode van het material.
‘De band slaagt er perfect in de brug te slaan tussen de Westerse cultuur en de Latijns-Amerikaanse’ schreven we.
We hadden ondertussen een fijn interview met de band: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79212-the-otherness-rock-music-is-about-freedom-of-expression-for-both-the-artists-and-fans-and-what-goes-on-between-the-interaction-of-ideas-sounds-and-feelings.html ; toekomstplannen warden uit de doeken gedaan.
The Otherness bracht een gloednieuwe EP uit 'A Glimpse into the Otherness' . Het aanstekelijke “Move On” is een zomerse song die straalt, prompt dans je in de huiskamer. De band klinkt luchtig , niet klef of oppervlakkig en integreert die Argentijnse elementen met de Westerse cultuur. De uiteenlopende culturen bieden een wervelend dansfeest in ons onderbewustzijn, gedrenkt in een badje van melancholie en weemoedigheid.
De feestelijke aankleding, en net dat goed gevoel vanbinnen. keert ook terug op “Coming Out” en “No Token”. Het houdt echter niet op, naast een cultuur schok wordt ook een verbintenis gemaakt van veel area binnen de muziek; invloeden van de jaren '50 van Little Richard tot die van Nirvana, The Beatles, The Clash, The Ramones.
Het is een bijzondere, veelzijdige EP, die toegankelijk klinkt en een ruim publiek aanspreekt, “Give it some room” onderstreept het ontspannende, feestelijk gevoel.
De EP 'A Glimpse into the Otherness' is een verzameling van de singles die de band reeds heeft uitgebracht. Ze verbinden culturen en area's op een bijzonder doorleefde, aanstekelijke manier die niet alleen op de dansspieren inwerkt, maar ook intens het gemoed beroert. Je wordt er vrolijk van en je zweeft over de dansvloer met een brede glimlach .
Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder "No token" , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt. Klasse!"
Tracklist: Move On 02:50 - Coming Out 02:45 - No Token 03:12 - Give it some room 02:41
Nederlands 
Français 
