Bendida is een fantasie/power metal act uit Bulgarije. De band zag het levenslicht in 2008 en bracht ondertussen een debuut op de markt 'Goddess of the moon' in 2017. De band wordt omschreven als fantasie en power metal, maar hen in een hokje duwen, is de band tekort doen. Vooral hoor je een formatie die van vele markten thuis is, en graag buiten de lijntjes van de muziekstijlen kleurt. Met 'First of the heroes' zet Bendida dat stevig in de verf.
We dienden de schijf eigenlijk in zijn geheel te beluisteren, omdat er - zoals dat vaak gaat met deze soort metal - een verhaallijn inzit. Het leest dan ook als een spannend boek, elke song ademt iets heroïsch uit, en dat prikkelt de fantasie van de luisteraar voortdurend. Opvallend is de kruisbestuiving tussen typische gitaar- en drum lijnen, met een streepje viool en een klassieke muziek touch die we wel kunnen appreciëren.
De kers op de taart wordt echter gevormd door een uiteenlopend stembereik , dat varieert tussen opera en klassieke muziek, gekruid met de nodige metal ingrediënten die de haren op je armen doen rechtkomen. Voor je het weet ben je aanbeland in een mythische wereld waar een voortdurende strijd wordt geleverd tussen wezens uit de onderwereld en het licht. De mythische verhalen van vampiers, weerwolven, heksen en andere wezens uit de diepste bossen halen we ons dan ook prompt voor de geest.
We schreven het al, deze schijf dien je echt te lezen als een spannend boek. Daarom is het ook onmogelijk om elke song apart te omschrijven, omdat elke song een andere bladzijde vormt binnen het sterke verhaal.
Besluit: Bendida is dus vooral een band die buiten zijn comfortzone durft te treden, en letterlijk op avontuur trekt. Een avontuur waarbij een sprookjeswereld voor je open gaat, die de fantasie prikkelt tot het oneindige. Van  elke bladzijde die je omslaat word je geconfronteerd met een volgend spannend hoofdstuk, dat eindigt in een 'nieuwe wereld'. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, en de spanning is dan ook van begin tot einde te snijden. Dankzij het combineren van zoveel uiteenlopende vocale en instrumentale contrasten, blijf je dan ook geboeid luisteren en kan je op het puntje van je stoel genieten.
Het zorgt dan ook voor een kleurrijke en zeer gevarieerde schijf, die bovendien zo verslavend op je gemoed inwerkt, zodat je nooit genoeg krijgt van de film die voor je geest verschijnt en die je wil herbeleven tot het oneindige.

Tracklist: Enter the Sanctuary 02:08 Legend of Gilgamesh 05:37 Hunt the Hunter 03:55 Vampires' Ball 04:36 Beast and Man 06:27Desolated Sea 04:32 Music of the Spheres 04:34 The Fern Flower 05:22 Lady of Eternal Winter 04:01 Dawn of Man 01:12 Civilization 04:33 Middle Ages 02:59 Apogee  01:10 instrumental Demolition 02:31 The New World    03:06

Fantasie metal/power metal/folk metal
First Of The Heroes
Bendida
Psychosounds music/Metalmessage Global PR
 

Soapstarter is een van de vele projecten rond Francois De Meyer. Hij heeft als producer en muzikant sterk zijn stempel gedrukt op het Belgisch muziek gebeuren, gedurende de laatste twintig jaar. Soapstarter zag het levenslicht in 2007. Het debuut 'Naked Wheelz' werd een succesvolle plaat. De band werd twee maal ‘band van de week op Radio 2’ en speelde op alle grote zomerfestivals.
Het was lang wachten op het vervolg. Maar nu dertien jaar later is de tijd gekomen. Corona zorgde voor vertraging, want de plaat moest eigenlijk eind april op de markt komen. Uitstel is geen afstel, en onlangs verscheen 'Sudden Move' , een echter feelgood schijf die een glimlach op de lippen tovert, zonder klef te gaan klinken.
Wat die funky en happy aankleding betreft, is er niet zoveel veranderd. Dat hoor je al aan “Say Nothing”. Een zomerse song die je doet verlangen naar defestivalweides, waar je gaat zweven over het grasplein door die bijzonder aanstekelijke sound van Soapstarter. Helaas zijn er geen festivals deze zomer, maar we sloten de ogen en voelden ons wegglijden naar die vele festivals waar het fijn vertoeven is.
“Siblings” is weer zo een song waarbij je een gelukzalig gevoel voelt opborrelen, wederom zonder klef te klinken. Dat laatste blijven we benadrukken. Omdat Soapstarter het soort pop brengt dat aan je ribben kleeft, de emoties en melancholie voelen warm en echt aan. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Catchy percussie, een zalvende stem en gitaarlijnen die op de dansspieren inwerken zijn een rode draad op “Rescue” en “Westar”.
De bijzonder funky manier waarop Soapstarter na dertien jaar weer een beetje echter de zomer doet binnenwaaien in de huiskamer, dat kunnen we in deze barre tijden zeker gebruiken.
Besluit: Het was lang wachten op de opvolger van 'Naked Wheelz' maar het nieuwe funky pop pareltjes van Soapstarter 'Sudden Moves' - goed gekozen titel trouwens - was het wachten meer dan waard. Soapstarter pikt dan ook gewoon de draad op waar ze dertien jaar geleden zijn gestopt, en doen daar een paar leuke schepjes bij. Het schijfje voelt aan als een knuffel, een stevige arm om jou heen , die je hart verwarmt en je ziel tot rust brengt. Uiteraard terwijl je - inderdaad - zweeft over de dansvloer, tot de vroege uurtjes. Want deze plaat werkt aanstekelijk op die dansspieren, op een wijze zoals Prince dat ooit deed.. In 2007 werd de link al gelegd naar Prince. Dertien jaar later is Prince er helaas niet meer, die link is er - heel subtiel - echter nog steeds.
Tracklist: Say Nothing  - Siblings  -Rescue  - Westar

Funky pop
Sudden Moves
Soapstarter
Eigen Beheer
 

Philippe Guislain is een man die van vele markten thuis is. Hij bracht muziek uit als Picturesque en met Teledroom, als duo met Wio van Portables. De laatste jaren hield hij zich bezig met maken van soundscapes en beeldend werk. We keren echter terug naar de jaren '90 en citeren uit de biografie die te vinden is op de soundcloud pagina van de man: ''Diep in de jaren negentig was hij evenwel actief als de niet-traditionele Engelstalige singer-songwriter The Ordinary Seaman. Geïnspireerd door de plaat 'Stereopathetic Soulmanure' van Beck nam hij in die tijd heel wat cassetjes op vol lo-fi, indierock en geluidsexperimenten. Meer dan tien jaar lang zou deze zingende zeeman het land rondtrekken met zijn muziek."
Voor zijn nieuwste schijf 'The Only River' selecteerde hij veertien songs uit het oeuvre van The Ordinary Seaman. Hij nam ze volledig opnieuw op, met respect voor het origineel.
Veertien warme songs die een kampvuur- of een huiskamergevoel geven, zoals je wilt. Dat schotelt Philippe je voor, maar er is veel meer aan de hand , zo zal later blijken. De gezellige sfeer, waardoor je tot volstrekte rust komt , merk je al op bij opener “By Myself”. Geruggesteund door een twinkelende gitaartje, worden daarbij geen geluidsmuren afgebroken maar wel harten geraakt. Zonder al te klef te gaan klinken, straalt die schijf over de hele lijn een soort warmte uit die je gemoed tot complete rust brengt. Het is vooral die zalvende stem van Philippe die aanvoelt als een deken tegen koude dagen en nachten,. Dat wordt verder in de verf gezet op de songs “Eyes on the back”, “Sometimes to loses” en “The only river”. Dat is de rode draad op de volledige plaat. De rustige voortkabbelende sfeer die je over de hele lijn tegemoet komt, zal bij sommige luisteraars best saai  overkomen. Maar het is net doordat  Philippe die warmt en rust overdekt met subtiele experimentele soundscapes ,die hij voortdurend uit zijn hoed tovert, dat je aandachtig blijft luisteren en genieten.
We raden de luisteraar aan deze plaat niet oppervlakkig te beluisteren, maar van je buikgevoel uit te gaan; durven de valluiken ontdekken die Philippe Guislain bewust uitstalt in zijn songs. Luister maar naar een song als “Hiding” of “Walls in my room”, waarop de man je dus zeer bewust op het verkeerde been zet en bij sommige dus dewenkbrauwen zal doen fronsen.
Wat ons betreft is het echter net het sober ingetogen , het zalvend en verdovend mooie overdekken met voldoende soundscapes waarbij Philippe dus duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren, dat ons over de streep trekt.
Besluit: Veertien ingetogen songs die zoveel warmte uitstralen dat de temperatuur in de kamer stijgt naar een kookpunt, dat krijgen we hier.  Dat zorgt ervoor dat je , eens onder hypnose gebracht door de zachtmoedige stem van Philippe, wegzweeft naar oorden waar het altijd fijn vertoeven is. Bovendien maakt Philippe op een heel subtiele wijze de ontdekkkingsreiziger in ons wakker, waardoor we compleet zen , vertoeven in - inderdaad - de meest gezellige hoek van de kamer.

https://philippeguislain.bandcamp.com

Tracklist: By Myself 02:10 Eyes On Her Back 02:40 Something To Lose 03:05 Eh, Joe 05:04  I Live In a Mansion 02:45 The Only River 03:13 No Morality 03:34 Nothing So Beautiful 01:45 My Guitar Flies To Heaven 02:30 The Tragedy 03:15 Chorals, Dolphins and Whales 03:07 Poetic Soul 03:09 Hiding 01:58 Walls In My Room 05:02

Sing-songwriting/lo-fi/indie
The Only River
Philippe Guislain
Song and Dance Productions
 

MOIN is het project rond Moin Farooqui. Drummer en producer van de uit Indië afkomstige thrash band Carnage Inc. Maar ook bezieler van zovele andere projecten. In en rondom Indië heeft de man zijn stempel voldoende gedrukt, nu is het tijd om ook de wereld te veroveren. MOIN bracht onlangs zijn solo plaat op de markt die omschreven wordt als een mengelmoes van post rock, metal maar ook hip hop, als even invloedrijk. In elk geval levert de man een instrumentaal pareltje, in alle kleuren van de regenboog.
Het concept ontstond in februari dit jaar, en sluit aan bij de lockdown en pandemie die we nu beleven. Meer nog , de song “Seclusion” betekent niets meer en minder dan 'lockdown' en kwam op de markt in april. Het resultaat is een kleurrijke mengelmoes die uiteenlopende emoties doet opborrelen, die dus aansluiten bij het gevoel dat toch overheerst in deze barre tijden. Woede, ingetogenheid, verdriet, gelatenheid maar ook telkens dat straaltje hoop.
Je voelt gewoon dat MOIN de actualiteit bij de horens vat en er puur instrumentaal iets mee doet, wat je in gelijk welke taal begrijpt. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar niet alleen met het gehoor naar deze schijf luistert, maar vooral op je buikgevoel afgaat. “Meditate” start op een rustige wijze, de ingetogen manier doet je tot rust komen. In de verte horen we subtiel een streepje Pink Floyd passeren. De scherpe kantjes gaan er gauw af als alle registers worden open getrokken en je in een wervelstorm terecht komt.
Een uitweg naar het normale leven zorgt voor frustraties die MOIN met “Seclusion” letterlijk door je strot ramt, om daarna weer zalvend ervoor te zorgen dat je die zon ziet schijnen achter de  donkere wolken. 
MOIN laat zich voor dit project omringen door talentvolle muzikanten met wie hij heeft samengewerkt in het verleden; daardoor wordt een technisch perfect product afgeleverd, waar geen speld valt tussen te krijgen. En toch blijft de intensiteit bewaard, waardoor het geen routineklus is geworden maar eerder een spontane jam sessie waar dus zeer bewust op dat buikgevoel wordt ingespeeld. Luister maar eens naar de golvende bewegingen, van snel tot ingetogen, van “Nightwalk” tot afsluiter “EknaviSubah”/
Besluit: MOIN speelt met deze titelloze parel duidelijk in op het gevoel dat nu in deze rare tijden. Hij levert een kleurrijk palet af dat zoveel intensiteit bevat , die je als luisteraar weemoedig en stil maakt , maar ook  in woede doet uitbarsten, waarbij je zin krijgt om alles rond je heen te verpletteren.
De rode draad op de plaat is vooral hoop, enorm veel hoop op betere tijden. MOIN bewerkstelligt het puur instrumentaal. Want zonder de kracht van een tekst of een stem kom je in een wereld terecht waar de luisteraar zijn weg moet vinden in de taal van instrumenten. Je dient dus vooral je fantasie te laten inwerken. Een taal, enkel verstaanbaar voor zij die durven op dat buikgevoel afgaan. Dan pas ontdek je waar MOIN het echt over heeft.

Tracklist: Meditate 04:10 Seclusion 05:00 Claycrown 05:01 Nightwalk 04:38 EkNayiSubah (meaning "Anewdawn") 05:32

post rock/metal/indie
MOIN
MOIN
Eigen Beheer