De Franse punkers van One Life All-In bestaan een kleine vier jaar en zijn met deze EP aan hun tweede release toe. Ze maken punk met rock en metal invloeden. Luister maar eens naar de drumpartijen of sommige gitaarlijnen. Qua zang en attitude hoor ik punk. Deze EP werd ook ditmaal in Lyon opgenomen in de Convulsound studio met Thibault Bernard als producer. De smaakvolle cover is het werk van artiest/illustrator David Quiggle die ook al Foo Fighters en Queens of The Stoneage voorzag met illustraties.
Ditmaal 6 songs die meestal heel goed in het gehoor liggen en uitnodigen tot een feestje. Dus de nodige energie, meebrulpassages en geëngageerde teksten. Zo moet het zijn voor nummers uit dit genre.
Ik kan enkel maar lovend zijn over deze EP. Goedgemaakte songs die ook nog eens sterk klinken. Hier en daar een schoonheidsfoutje maar voor deze muziek mag/moet dit zelfs. Op “Sacred Heart” hebben ze de nodig tempowissels en breaks gestoken. Na enkele beluisteringen vind ik dit wel een sterke track. Ook de eerste twee songs staan als een huis. “83rd Dream” is een herneming en opent als een aangrijpende ballad om dan open te breken in een uptempo nummer. Een herneming waard.
Voor wie van muziek houdt dat zich ergens tussen The Offspring en At The Drive-In afspeelt, zal dit zeker weten te smaken.
The Godfathers is één van die bands die moeten opboksen tegen het vooroordeel dat ze hun beste jaren al achter de rug hebben en dat nieuwe releases eigenlijk zinloos zijn. Dan maar langs het circuit voor retrobands en elke avond teren op “Birth, School, Work, Death”?
Dat Peter Coyne en zijn band meer te bieden hebben dan die ene hit bewezen ze al met veel verve op ‘More Songs About Love & Hate’ uit 1989. Al moet elke fan toegeven dat elk album dat daarop volgde , gewoon meer van hetzelfde maar net ietsje anders was.
Voor de nieuwe singles heeft Coyne opnieuw de formule van ‘More Songs…’ herhaald: potige gitaarrock die nog wat ruikt naar punk en een heel klein beetje naar new wave. Deze nieuwe singles, waarvan de band ze aanduidt als twee A-kantjes, zullen de bestaande fans dus zeker niet teleurstellen en als er nog eens een ‘Best Of’ uitkomt , zullen ze niet verbleken naast het vroegere werk. Maar ze verrassen ook niet. Van de twee is “I’m Not Your Slave” dan wel de betere.
Hun show in Den Trap in Kortrijk werd uitgesteld door de coronacrisis, maar ze beloven dat er een nieuwe datum komt.
Toen MTV nog gewoon muziekclips uitzond, deed Wendy James met Transvision Vamp heel wat tienerharten sneller slaan met wulpse singles als “I Want Your Love” en “Baby I Don’t Care”. Toen die band werd opgedoekt maakte Wendy een album met Elvis Costello. Prachtig album, maar veel te weinig mensen hebben het gehoord of gekocht. Daarna verzandde de carrière van de Britse zangeres in een reeks pogingen om opnieuw aan te knopen met succes.
Nu is er ‘Queen High Straight’ een album met liefst 20 songs met James Sclavunos (Nick Cave & The Bad Seeds) op drums als bekendste bandlid. Ze schreef alle songs zelf en deed ook de productie en de mix zelf. Dat toont dat ze de teugels nu stevig in handen wil houden, maar dat levert daarom nog niet noodzakelijk betere muziek op.
Er staan een paar pareltjes op dit album, maar die verdrinken in een teveel aan genres. Het gaat van loungy jazz en bossanova naar bubblegumpop en dan naar noisy, dan wel psychedelische rock en ook nog eens naar een Serge Gainsbourg/Eels/The Sands-achtige song (“Marlène Et Fleur”). En dat doet ze allemaal met dezelfde band. Ze had het over drie albums kunnen verdelen om zo een diepere indruk te kunnen maken.
Als dat gebrek aan homogeniteit geen probleem is en je wel eens op een roetsjbaan van genres wil zitten, dan ben je hier aan het juiste adres voor een ware ontdekkingstocht. Dat la James een degelijke popsong kan schrijven , bewijst ze al meteen op “Perilous Beauty” en “Free Man Walk”. De rocksongs (“Ratfucking”, “Stomp Down, Snuck Up”, “A Heart Breaking Liars Promise”) die ze vandaag brengt zijn niet zo catchy als de singles van Transvision Vamp, maar daar zitten we ook niet langer op te wachten. Op geen enkele song valt ze door de mand als songschrijver of als zangeres. Bij momenten, als ze in de lyrics humor mixt met gitzwart cynisme, roept ze herinneringen op aan Kirsty MacColl, Tracey Ullman en The Beautiful South.
Zelfs als je van veel variatie houdt, blijft het met 20 songs een lange rit. Ik mis de strenge hand van een producer die niet alleen zou snoeien in het aantal songs, maar soms ook in de lengte ervan en die voor de mix betere keuzes zou maken.
De absolute uitblinker op dit album is voor mij “Here Comes The Beautiful One”, met een ouderwets psychedelisch gitaartje en veel drama in de opbouw.
De Amerikaanse rockband The Ladybug Transistor staat al bijna 10 jaar op non-actief inzake het uitbrengen van nieuw materiaal. Frontman Gary Olson brengt een album uit dat hij samen met de Noorse broers Åleskjær maakte. Olson en de Noren leerden elkaar tijdens optredens in Noorwegen kennen. Het is dus niet helemaal het solo-album van Olson en het is dan ook wat jammer dat Olson als enige ‘artiest’ vermeld wordt.
Olson maakte dit album niet op z’n eentje, maar was wel de belangrijkste factor. Hij schreef de lyrics, zingt, spelt trompet en stond vermoedelijk ook in voor de strijkersarrangementen en andere productionele ingrepen. Het oorspronkelijke idee om heel basic en eenvoudige songs op te nemen evolueerde naar rijke en volle radiovriendelijke poprock die weggelopen lijkt uit de Verenigde Staten van eind jaren ’70 en begin jaren ’80. Denk aan Donald Fagen en Steely Dan en aan The Doobie Brothers, Billy Joel en Gilbert O’Sullivan. Muzikaal dan, want Olson is niet zo’n op de voorgrond-tredende, extraverte zanger als die van de referenties.
Op het eerste gehoor klinkt dit wat braafjes, delicaat en afgelikt, maar toch zit er een tweede laag onder die schijnbaar ongevaarlijke popdeuntjes. Niet de grote filosofie over het gewicht van de wereld, dat zou deze lichtvoetige pop niet verdragen, wel kleine hints om even kort bij stil te staan.
De kwaliteit ligt hoog en is constant doorheen zowat alle songs. Als ik toch twee songs aanduid die iets langer blijven hangen dan de andere, dan “A Dream For A Memory” en “Tourists Taking Photographs”.
Inner Ear Records heeft een goede neus voor Griekse bands die internationaal potentieel hebben. Eén van de jongste ontdekkingen is de psychedelische garageband Goodbye Bedouin uit Patras. De leden speelden in talloze indierockbandjes, maar als Goodbye Bedouin hebben ze een gouden sound. Leuke tempo’s, leuke breaks, leuke lyrics, … er is weinig aan deze band dat je niet leuk kan vinden.
Uiteraard klinkt het een beetje retro (al zeker op de 70’s-intro van “We’re On A Mission”), maar nooit belegen of een doorslagje van andere bands. Het ligt trouwens niet voor de hand om deze Goodbye Bedouin met andere, bekendere bands te vergelijken. De beste tracks van ‘The Shaking People’ zijn “Pink” en “Blow”. Voor de derde plaats op het podium gaat het tussen “Prove Me Wrong” en “Cherry Lane” (wat een intro!).
Een band als Goodbye Bedouin ontdek je niet elke dag. Als psychedelische garagerock je ding is, weet je wat het volgende is dat je moet intikken op Google.
Kafadan Kontak Records heeft een leuk digitaal verzamelalbum bij elkaar gepuzzeld rond Iggy Pop & The Stooges. Tolga van Kafadan heeft een uitgebreid netwerk van bevriende bands en artiesten in Europa, ook in ons land, en dat zal geholpen hebben bij de zoektocht naar leuke covers van Iggy & The Stooges. Het zijn vooral bestaande opnames die hier nu gebundeld zijn, van livetracks en demo’s tot knappe studio-opnames.
De bekendste leveranciers van covers zijn Deniz Tek van Radio Birdman, Niagara & The Hitmen en Reptilians From Andromeda, de band van labelmanager Tolga. Een opvallende naam en meteen één van de beste tracks op het album is die van het Belgische Speedball Jr. Zij namen een versie op van “Loose” met Steve Mackay, de inmiddels overleden saxofonist van The Stooges.
Nog leuk zijn “Quiero Ser To Pierro” ofwel “I Wanna Be Your Dog” door Shamanes en “Search & Destroy” van Los Delmonte. Maar het is ook niet al goud wat blinkt op deze verzamelaar. Op wat Manhunter doet met “We Will Fall” zou een hoge GAS-boete moeten staan en de opname van Supertrump is zo slecht dat ze nauwelijks te beluisteren valt.
Bonuspunten voor het opzoekingswerk, maar het had geen kwaad gekund om met een fijnere kam door de opgedolven covers te gaan.
All We Will Fall With Iggy & The Stooges
Various Artists
Kafadan Kontak Records
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/all-we-will-fall-with-iggy-and-the-stooges-tribute-album
Bobby Conn brengt songs die flirten tussen fijne pop en aanstekelijke rock. Hij kan hij een breed publiek aanspreken. En dit toch al sinds eind jaren '90. De man is ondertussen de vijftig gepasseerd, en blijft die begane wegen verder bewandelen. Met 'Recovery' brengt hij dan ook een nieuwe schijf uit , waarbij de eerder ingenomen stelling nog maar eens in de verf wordt gezet.
Songs als “Good Old Days” of “Bijou” brul je na een luisterbeurt al lustig mee, en voor je het weet sta je lekker mee te zweven op de dansvloer. Bobby beschikt bovendien over herkenbare vocals en het klankentapijt dat hij uitspreidt , doet je naar adem happen. Het voortdurend flirten tussen pop deuntjes en rock muziek vind je dus over de hele lijn terug op de schijf, het is meteen het sterke punt van 'Recovery'. Want songs als “Brother”, “Disaster” en “Always Already” blijven daardoor aan je ribben kleven. Zowel de pop- als rock liefhebber wordt een fijn oorgasme bezorgt. De vrouwelijke backing vocals is een meerwaarde binnen het geheel. Bobby Conn brengt eigenlijk protestsongs op een zodanig gedreven , aanstekelijke wijze dat, naast nadenken erover, een glimlach niet te onderdrukken valt. Je blijft aan zijn voeten gekluisterd en luistert naar de verhalen die hij op bijzonder gezapige wijze vertelt.
Want inderdaad, de man ontpopt zich tot een klasse verteller die net door die charismatische uitstraling je ontroert en wegvoert naar andere oorden. Gevoelsmatig raakt hij een snaar. Bij sommige songs als “Always already” doet hij ons denken aan artiesten Lou Reed, wiens stem hij benadert.
Eveneens is hij een klasse verteller die zijn verhaal zodanig kan brengen dat hij een mening door de strot ramt, maar er ook de nodige zelfrelativering aan toevoegt. En dat is net wat Bobby Conn dus met deze Recovery doet, als een ware troubadour zijn verhaal vertellen en je doen nadenken.
Tracklist: Recovery 04:15 Disposable Future 05:37 Good Old Days 05:23 No Grownups 03:15 Brother 04:59 On The Nose 04:51 Bijou 03:45 Disaster 03:47 It's A Young Man's Game 04:44 Always Already 06:15
Sammy Brue is een folk-singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, maar je ook onderdompelt in folkse sferen die je terugvindt rond het kampvuur van het leven. Dat zette hij met eerdere werkjes op EP en zijn sprankelend debuut ''I Am Nice ' in 2017 voldoende in de verf. Nu is er een nieuwe plaat op de markt 'Crash Test Kid', waarbij je de neigingvoelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat.
Die aangename sfeer en warmte komen je al tegemoet op “Gravity”, die Sammy blijft bewandelen op de volledige schijf. Gevoelsmatig zorgt die aanstekelijke stem van Sammy Brue ervoor dat je gaat zweven door het zand van het leven, op blote voeten liefst, want je voelt je door songs als “Die before you”, “Teenage mayhem” - ondanks het beladen karakter - vrij als een vogel; aanstekelijke songs die aan de ribben kleven.
Dat Sammy Brue zich niet zomaar laat vastpinnen op een muziekstijl blijkt op de uptempo “Fishfoot” , er wordt geflirt met rock-'n-roll in zijn meest pure zin. “Skatepark Doomsday Blues” is dan weer een vette knipoog naar de blues. Telkens blijft die warmte overeind, wat ons blij maakt , ondanks de pijn die harten doet breken.
Breekbaar, broos maar dus ook lekker op de dansspieren inwerken is de rode draad. Op songs als “True believer”, “Crash test kid” en “Fishfoot” bewijst Sammy Brue dat hij vooruit kijkt, met respect voor het verleden. De fans van het in 2017 uitgebrachte debuut mogen dus op hun twee oren slapen. Samme Brue blijft zijn roots trouw. Alleen blijft hij niet ter plaatse trappelen maar kijkt hij ook naar de toekomst. De man kleurt dus graag buiten de lijntjes, zoals op “What you give” en afsluiter “Painted Blue”, met die fijne folky songwritersfeer.
Besluit: Sammy Brue is dus vooral een artiest die zijn verleden omarmt, het heden koestert en de toekomst aanschouwt met een zeker charisma in stem en uitstraling, waardoor we hem dan ook een gouden toekomst voorspellen. Het einddoel is bij deze klasse singer-songwriter/hartenbreker en folk/blues artiest nog zeker niet bereikt.
Tracklist: Gravity 02:29 Die Before You Live 03:38 Teenage Mayhem 02:48 True Believer 03:54 Pendulum Thieves 03:47 Crash Test Kid 04:23 Megawatt 04:01 Fishfoot 03:02 Skatepark Doomsday Blues 03:15 What You Give 03:10 Paint It Blue 03:30
Ter introductie van het nieuwe werk van Selah Sue citeren we bijgaande info: ''De Bedroom EP is een intiem en open project waarbij Selah Sue recht uit het hart spreekt. Zo bezingt ze de liefde voor haar twee kinderen in het openingsnummer “You” en staat ze met de strofe "When my mind is lost, will you stand by me every night and day?" in het nummer “Always” stil bij het ouder worden. Tijdens de quarantaine zijn de ‘Lullaby Sessions’ van Selah Sue op Facebook een baken van steun en comfort voor de fans. Hier speelt ze wekelijks covers en akoestische versies van haar nummers.
Meer over deze sessies kan je vinden op haar Facebook pagina: https://www.facebook.com/SelahSue ''.
Deze EP is dus een zeer persoonlijke parel geworden die de schoonheid van het leven uitbeeldt op een eenvoudig , wonderbaarlijke wijze.
De Franstalige recensie kunt u hier nalezen: http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/78658-bedroom-ep.html
We zijn het trouwens volmondig met onze collega eens. Het moederschap doet Selah Sue deugd, en is een ware inspiratiebron. “In a heartbeat” is een liefelijke ode aan haar kinderen , zonder al te klef te klinken. De engelachtige , kristalheldere stem voert je weg naar de oorden van het moederschap, wellicht gezeten op een roos wolkje maar ze belicht met deze vijf songs de mooie kant ervan. Tegenwoordig zien we dat te weinig, al te vaak wordt ons een spiegel voorgehouden dat het moederschap niet gemakkelijk is. Gelogen is dat allerminst, diep respect voor iedere moeder op deze wereld. Maar de mooie en zachte kant mag ook eens in de schijnwerpers staan. En dat is bij deze EP zeker het geval. Nogmaals, zonder klef te gaan klinken, stralen songs als “You'”, “You're My Heart” en “Always” zoveel liefde uit. Een liefde die enkel een moeder kan voelen.
Selah Sue laat zich op deze EP van haar meest kwetsbare kant zien, een kant die ook aantoont dat ze - hopelijk - haar demonen heeft overwonnen. Dankzij het moederschap is een stap in de goede richting zeker ingezet. Deze weemoedige en melancholisch mooie EP laat ons alvast het beste hopen voor de toekomst. “I would rather” laat een soulvolle Selah Sue horen en zien die harten doorboort vol liefde.
Besluit: We hebben vijf jaar moeten wachten, maar Selah Sue bewijst dat ze nog steeds van veel soul markten thuis is, en harten kan doen smelten op eenvoudig, magisch mooie wijze. Met haar stem als ultieme wapen om je een glimlach op de lippen te bezorgen; de donkere wolken van het leven worden even opzij geschoven en de zon kan in je hart schijnen. Deze EP is trouwens een wondermooie ode aan alle moeders, gezongen en geschreven door iemand die het moederschap met veel liefde omarmt.
Tracklist: In A Heartbeat - You - You're My Heart (feat. Naima & Zuraya) - Always - Cosmo - I Would Rather
Nick Hakim is een uit New York afkomstige muzikant die soul, jazz en R&B verbindt tot een magisch geheel. Met zijn debuut 'Green Twins' drukte hij in 2017 zijn stempel op dat genre. In de recensies werd hij vergeleken met Marvin Gaye, Chet Baker tot Portishead en d'Angelo. Maar vooral beschikt Nick Hakim over een eigen smoel. De man is ook niet bang om op avontuur te trekken in deze muziekstijlen, om hier grenzen te verleggen. Dat wordt op de nieuwste schijf 'Will this make me good' nog maar eens in de verf gezet.
Dat wordt al direct duidelijk met “All these changes”. Zwevend, zeemzoetig maar niet klef klinkend, voelt de stem van Nick aan als een warm deken terwijl instrumentaal over weemoedige wateren wordt gevaren.
Maar daar houdt het niet mee op, en dat maakt deze artiest en de plaat een zo bijzondere parel. Want telkens zet hij je heel bewust op het verkeerde been, doet je naar adem happen of trekt alle registers open , waardoor een storm opsteekt bij heldere hemel.
Dat de man niet vies is van experimenteren en buiten de lijntjes kleuren van soul/r&b , bewijst hij met “Wtmmg” , een wat bevreemdende, psychedelische song die een hypnotiserende werking heeft op je gemoed.
Nick Hakim is bovendien een man die van enorm veel markten thuis is, want bij “Bouncing” laat hij zich weer van zijn meest gevoelige kant zien, een warme song die door je hart snijdt zonder pijn te doen maar daardoor worden wel gevoelige snaren diep geraakt. Hakim voegt ook elektronische klanken toe aan de soul en r&b , waardoor je in een vreemd landschap terecht komt, Zoals bij “Let it out”, een korte parel die aan je ribben kleeft, of het wondermooie “Qadir'”. Hakim zingt zijn pijn en frustratie uit , zonder die door je strot te rammen maar hij weet te raken, waardoor tranen opwellen in je ogen. Het is trouwens een persoonlijke song over een veel te vroeg gestorven vriend; prompt haal je ook jouw vrienden voor de geest die te vroeg zijn heen gegaan. En dat is de grote sterkte van Nick op deze plaat; je wordt over de hele lijn persoonlijk geraakt door zijn verhaal, of hij dat nu op een intieme, broze wijze doet of de teugels loslaat. De intensiteit is telkens even groot. Prachtig.
De man is trouwens een meester in je op het verkeerde been zetten. Op de songs kan hij iets toevoegen, dat je pas ontdekt na verschillende luisterbeurten. Een gegeven dat deze artiest en de plaat een bijzondere parel maakt.
Koesteren en knuffelen willen we zeker bij de aangrijpende songs “Gods dirty work” en “Crumpy”. Nick Hakim veroordeelt en beoordeelt niet, hij geeft een mening zonder te stampen en te duwen , maar je voelt wel die rilling door je lijf lopen waardoor je die heilige huisjes wel degelijk wil omver stampen. Zeer opmerkelijk, maar ook goed gevonden.
Besluit: Nick Hakim is een tovenaar die je op 'Will this make me good' meeneemt naar zijn wereld, in woede uitbarst op een ingetogen wijze of je tot tranen toe bedwingt als het gaat over gevoelige onderwerpen. Meteen doet hij ook je eigen leven uit de doeken, waardoor je diezelfde kwaadheid voelt opborrelen maar ook tot een zekere rust wordt gebracht, door de hypnotiserende werking van de songs op de plaat. Dat wordt nog maar eens in de verf gezet op “Seeing double” en de mooie afsluiter “Whoo”. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is om te koesteren, een spiegel van je-zijn en je leven , op een bijzonder intense en vreemd aanvoelende wijze.
Tracklist: 1. All These Changes 2. Wtmmg 3. Bouncing 4. Let It Out 5. Qadir 6. All These Instruments 7. Drum Thing 8. Vincent Tyler 9. Crumpy 10. Gods Dirty Work 11. Seeing Double 12. Whoo
De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard tot snel uit.
Na “Panther’s Kiss” , een kort en krachtige energiebom, zijn we vertrokken voor een tempo dat zodanig hard gaat dat je het haast niet kunt volgen. De songs duren gemiddeld een kleine drie minuten, en bevatten zowel elementen van garagerock, stevige punk en postpunk. Alle registers worden verder open getrokken met “The Last things”, “No static” en “Fake news”. Blackup gaat tekeer als een kudde losgeslagen olifanten in een porseleinwinkel, er blijft niets recht staan. Zo verpletterend hard en snel gaat de band tekeer dat de plaat voorbij is voor je het weet, op adem komen is er bij deze jongens dus niet bij. De muzikanten binnen deze band zijn geen groentjes meer, en stralen die ervaring ook uit. Ze beschikken na zoveel jaren nog steeds over tonnen spontaniteit en jeugdige vitaliteit waarvan veel jongeren nog kunnen leren. Luister maar naar een song als “Everytime I think of you” en hoor en zie de gensters in het rond vliegen, alsof elk heilig huisje het begeeft door de mokerslagen die worden uitgedeeld. Blackup straalt zoveel energie uit, dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden. Dat is vooralsnog onmogelijk in deze corona tijden, maar we zijn er zeker van dat het dak er zal afvliegen als deze heren één of andere club of podium komen plat spelen.
De boxen stonden te daveren op de kast, en ook wij konden niet laten hier even een potje te headbangen, en stevig uit de bol te gaan. De band spreidt op 'Club Dorothee' zoveel energie tentoon, dat je er gewoon niet kunt op stilzitten.
Besluit: Blackup deelt op 'Club Dorothee' stevige uppercuts uit die je niet onberoerd zullen laten, we kunnen niet wachten om deze band live aan het werk te zien. Een energiebommetje!
Tracklist: Panther's Kiss (feat. Jon Spencer) 00:43 The Last Things 02:01 No Static 02:18 Walk Away 02:58 Fake News 02:50 Whatever Makes Your Kite Fly 02:30 Goldmines, Guinea Pigs and Fur 02:39 Everytime I Think of You 02:57 Paranoia 03:24 White Cats 04:30 Keep the Spirit High 02:47 Club Dorothee 04:47
Beyond The Black is een Duitse symfonische metal band die sinds 2014 van zich laat horen. Met hun debuut 'Songs of Love and death' drukt Beyond The Black meer dan ooit zijn stempel op het genre. Sinds 2016 is dat wellicht in een heel andere bezetting dan voorheen, maar ook met 'Heart of the Hurricane' , uitgebracht in 2018, bewijst de band rond zangeres Jennifer Haben nog steeds stevig in het genre in het zadel te zitten. Nu kwam de opvolger 'Horizons' op de markt. Het laat een band horen die durft evolueren en buiten zijn eigen comfortzone treden. Of toch in zekere mate …
Opener “Horizons” laat al een tipje van de sluier horen en zien in de experimenten, een veelbelovende start die ons op het puntje van onze stoel de oren wat meer doet spitsen. Hoewel de vocale inbreng van Jennifer het meest naar voor wordt geschoven, kan je niet voorbij aan de lekker aanstekelijke riffs en drumsalvo's die knetteren als een kampvuur op hete zomeravonden.
Diezelfde power keert helaas over de hele lijn niet terug. Nogal vaak klinkt Beyond The Black opvallend braafjes en verre van donker, zoals de naam doet vermoeden. En dat is bijzonder jammer. ‘Horizon’ bevat echter wel veel songs boordevol emoties en streepjes weemoedigheid die door Jennifer, die over een krachtig stembereik beschikt, door de strot worden geramd waardoor golven van kippenvel en een krop in de keel je deel worden. Luister maar naar het wondermooie “Human”. Waarbij die emoties zelfs iets meer diepgang krijgen dan voorheen. En het is net bij die songs dat je voelt dat deze band klaar is om buiten zijn veilige comfortzone te gaan treden. Helaas hervalt Beyond The Black in zijn braaf binnen de lijntjes kleuren bij de daarop volgende songs.
Gelukkig staan er enkele mooie hoogvliegers op die ons uiteindelijk toch laten headbangen met de vuist in de lucht, zoals het knallende mooie “Paralyzed” en meezinger “Marching On”, waarbij Beyond The Black in de voetsporen treedt van een Within Temptation. Bij de nummers “Misery” en “Marching On” krijgt Jennifer vocale ondersteuning van bassist Chris Hermsdörfer. Wat dan weer een grote meerwaarde binnen het geheel blijkt te zijn.
Een andere geslaagde samenwerking is met Elize Ryd (Amaranthe) op “Wounded Healer”. De puzzelstukken blijken hier compleet te kloppen. Met “I won’t surrender” wordt weer een wondermooi klankentapijt uitgespreid, waarbij Jennifer je onderdompelt in een badje van weemoedigheid. Hier vormt de Cello van Tina Guo dan weer die meerwaarde binnen het geheel. Het zijn net die soort songs die we graag wat meer op onze boterham met symfonische metal gesmeerd hadden gekregen.
Besluit: Hoewel de band in 2020 een meer toegankelijk geluid voortbrengt, waarmee dus een ruimer metal publiek wordt aangesproken - waar uiteraard niets verkeerd mee is - bewijst Beyond The Black nog steeds tot de top te behoren van het symfonische metal genre .
Niet bij elke song krijgen we de krop in de keel. Maar over het algemeen is deze 'Horizon' een gevarieerde plaat geworden waarmee Beyond The Black kan doorbreken naar een ruim publiek aan rock en metal liefhebbers, die durven buiten de comfortzone te treden van het genre en kijken naar een ruimer aanbod, zonder hun neus daarvoor op te trekken. Dat trekt ons nog het meest over de streep.
Tracklist: Horizons (5:00) Misery (3:44) Wounded Healer (4:15) Some Kind of Monster (4:21) Human (5:09) Golden Pariahs (3:35) Marching On (4:01) You're Not Alone (4:37) Out of the Ashes (4:35) Paralyzed (3:56) Coming Home (4:42) I Won't Surrender (3:56) Welcome to My Wasteland (3:49)
Bij de eerste tonen van het openingsnummer “Ritual Fire” voel je al dat er hier iets gaat gebeuren. De intro lijkt iets groots aan te kondigen. Met logge riffs en een donkere galmende stem weet dit drietal hier meteen een ferme sfeer neer te zetten. Weer een Black Sabbath kloon zal je zeggen? Nou, nee hoor. Er zitten natuurlijk wel wat invloeden ervan in , maar er zitten ook post rock invloeden in. Luister maar eens naar de heerlijke instrumentale bridge en solo halfweg. Deze band heeft heel wat in zijn mars; dat hoor je meteen.
Naast die eerder aangehaalde elementen weten ze ook power, sludge en doom met melodie en songstructuren te mengen. Het debuut van deze 3 drie mannen (een Bilzenaar, Maastrichter en Hoeselaar) bevat vijf songs die samen goed zijn vijftig minuten muziek. Op “Nameless Nights” krijgen we ook sludge invloeden en doen ze daardoor een klein beetje denken aan Steak N8. Ik vind dat alles goed en krachtig klinkt. Ook hier krijgen we terug een bridge dat de song af maakt. De afwisseling tussen de lage keelstem en de cleane zang werkt goed en brengt diepte met zich mee. Ik hou ook van het gitaarwerk in de outro.
Ze hullen zich wat in een mysterie en gaan zo mee in het verhaal van de doom. Ze noemen zich de 3 shadows bestaande uit Doctor Witch (bass en vocals), Sergeant Doom (Gitaar) en Mister Void (drums en vocals). Op “Long Road Home” weten ze een heerlijke melancholische sfeer neer te zetten. Ze bouwen alles mooi op naar een climax. Halfweg beginnen de gitaren te scheuren die ondersteund worden door de sublieme ritmesectie. Ook op “City of Dread” wisselt doom/sludge zich af met lichtere, melodieuze stukken. Om af te sluiten komen ze af met een episch en vijftien minuten durende “The Murderous Sea”. Een heerlijk uitgesponnen intro waarin je voelt dat er meer moois zit aan te komen. Het is een song geworden waar veel wendingen en ideeën verwerkt zitten. De outro is een filmische passage die zo dienst kan doen bij een bloederige horror-movie. Die outro is een vijftal minuten lang en misschien net iets te lang maar ze mist in elk geval zijn doel niet.
Dit debuut klinkt ferm en bevat indrukwekkende performances van elke muzikant. Samen vormt dat een sterk geheel dat gemakkelijk boven de middelmaat uitstijgt. Onder andere verkrijgbaar in verschillende varianten van vinyl.
Doom metal/Postrock
Through The Eyes of the Fire
Voidian
Meskerem Mees zal voor velen nog onbekend zijn maar geloof mij , dit zal niet zo lang meer duren. Mees heeft een gouden stem: zacht, warm en met een korreltje in. Ze heeft nog niets uitgebracht maar de Gentse (met Ethiopische roots) is eigenlijk in haar hometown al een beetje aan het boomen. Ze won eind vorig jaar het nieuwe podiumconcours Sound Track en ze werd opgepikt door MayWay records. Producer Koen Gisen nodigde haar uit in zijn studio samen met celliste Febe Lazou die haar ook live soms bijstaat. Het leverde deze mooie single op. Een rustig en mijmerend liedje. De naam Joni Mitchell zal wel nog eens vallen in reviews vanwege de stijl en de opzet. Maar luister gewoon, vorm je eigen mening en ga in het najaar eens naar haar zien. Bijvoorbeeld naar Humo’s Rock Rally of de Dranouter zomersessies.
Nederlands 
Français 
