Guido Belcanto viert een carrière van 30 jaar met een live-album met zijn grootste hits, aangevuld met een berg vroeg werk en rariteiten. Hij werd in het begin van zijn muzikale leven al eens in de hoek van de kleinkunst of de schlagers geduwd, maar daar hoorde hij nooit thuis. Belcanto is van veel markten thuis en hij noemt zichzelf graag chansonnier, maar op ‘Liefde En Devotie’, zijn vorige album, trok hij het jasje aan van de rootsrock en americana, compleet met mondharmonica, banjo, lapsteel, accordeon en mariachi-trompet. De ‘belgicana’ is ook de versie waarin zijn hits live vertolkt worden, al blijven ze soms toch wel dicht bij het origineel.
Het heeft lang geduurd voor Belcanto de waardering kreeg die hij verdient. De man laat zo vaak schaamteloos in zijn ziel kijken en verkondigt zo openlijk zijn mislukte liefdesleven dat het soms wat grotesk en onbedoeld tragikomisch lijkt, maar deze Vlaming is tegelijk één van de eerlijkste songschrijvers van het land. Breng zijn songs in het Engels en je zit op het niveau van Johnny Cash, Muddy Waters en Roy Orbison. Het heeft overigens niet veel gescheeld of hij had een Engelstalige carrière. Zijn eerste tracks waren skiffle, country en blues in het Engels, zo leert het luik ‘Vergeten Parels, Weeskinderen en Rariteiten’. Daar vind je ook zijn cover van “Honky Tonk Women” van de Rolling Stones, hier uitgevoerd met The Scabs als begeleidingsband.
Het leukste is toch het eerste luik ‘30 Jaar Hits Live Met Het Broederschap’. Wie op dit moment nog steeds denkt dat Belcanto geen rocker is, moet toch eens luisteren naar “Op De Pechstrook Van Het Leven” en “Op Het Zeildoek Van de Botsauto’s”, maar vooral naar “Toverdrank”, zijn vertaling van Nancy Sinatra & Lee Hazelwood’s “Summer Wine”. De originele vertaling in duet met An Pierlé (en met overdadige strijkarrangementen) sloeg al vonken op YouTube, maar de rockende liveversie met Kimberley Claeys rockt een hevig eind weg. Belcanto is een prima vertaler, maar ook als songschrijver kent hij in Vlaanderen zijn gelijke niet. De Amerikaan Matt Watts vertaalde zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” en je zou zweren dat hij de mosterd haalde bij Johnny Cash.
Giant Sand heeft het album ‘Ballad Of A Thin Line Man’ uit 1986 opgegraven en heeft een nieuwe soep gekookt van de beenderen op ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. De band deed eerder hetzelfde met ‘Valley Of Rain’ (naar ‘Return To Valley Of Rain’).
Er zijn verschillende redenen om een oud album opnieuw op te nemen. Vaak zijn die van financiële of administratieve aard, maar er zijn ook artiesten die de tracks helemaal willen herinterpreteren. Dat laatste lijkt aan de hand met ‘Recounting The Ballads Of Thin Line Men’. Met de oorspronkelijke opnames was immers niet zo veel mis. Om een of andere bizarre reden werd het oorspronkelijke album van Giant Sand uit 1986 enkel in Europa uitgebracht (en niet in de VS) waar de band meteen op handen werd gedragen. Sindsdien volgden nog meer dan 20 albums van Giant Sand.
De basisbezetting van het heropgenomen album bestaat behalve uit Howe Gelb nog uit Tommy Larkins (drums) en de Deen Thøger Lund (bas). De gasten zijn Paula Brown, de ex van Gelb en voormalig Giant Sand-bandlid. Andere oud-bandleden Winston Watson (drums) en Annie Dolan (gitaar) doen hun ding op “Desperate Man”. De tracklist is ongeveer dezelfde. “All Along The Watchtower” van Bob Dylan en “Last Legs” zijn er niet meer bij. “You Can’t Put Your Arms Around A Memory” van Johnny Thunders is wel opnieuw present. “Reptilians” is een track die bij al eens opdook bij de heruitgave van het oorspronkelijke album, bij de 25ste verjaardag (nu is het 33,3 jaar oud).
De sound van de nieuwe opnames verschilt weinig van die van het origineel. Wel heeft Gelb nog meer zijn stempel gedrukt. Zijn manier van gitaarspelen en zingen is heel kenmerkend. Een beetje ruw en slordig. Daardoor klinkt het heropgenomen album wat meer als grunge.
De algemene sound heeft deze keer iets van ‘Rust Never Sleeps’ van Neil Young, die andere grunge-godfather. Zelfs vocaal komt Gelb dicht in de buurt van Young. Deze band gaat het gevecht aan met de blote vuisten, de knokkels wit van woede, maar wel met de overtuiging dat het gevecht al op voorhand gewonnen is. Ook draaien ze de versterker al eens terug van 10 naar 5, voor een ballad die je bij de strot grijpt. De backings van Paula Brown op “Graveyard” katapulteren die track naar de achtertuin van David Lynch. De invloeden die Gelb had voor het oorspronkelijke album klinken nu nog minder hard door.
Opener “Reptilian” is licht-psychedelische desertrockblues, terwijl “A Hard Man To Get To Know” echt wel leentje buur heeft gespeeld met Neil Young. Niettemin is dit één van de betere tracks van het album en dan nog wel voor de volle zes minuten. “Desperate Man” klinkt minder wanhopig of urgent dan de titel laat vermoeden, maar de sound is wel vintage-Giant Sand. “Tantamount” is verrassend vrolijk en lo-fi, maar krijgt een herkansing als sappige rock in de bonus-song “Tantamount Blast”. ”Body of Water”, een track die Gelb reeds in 1983 opnam met toen nog Giant Sandworms, klinkt zo hard als de Pixies dat je denkt dat Joey Santiago meespeelt. Het (opnieuw) door Paula Brown gezongen “The Chill Outside” begint als bubblegum-pop, maar landt na een niet zo loepzuivere gitaarsolo toch in Giant Sand-land. “Thin Line Man” is de perfecte uitsmijter. De band gaat er nog een laatste keer hard tegenaan. Met de ‘oude’ outro in gedachten zit je naar het einde wel nog te wachten tot de windvlaag in een storm verandert, maar aan voorspelbaarheid heeft Gelb een broertje dood.
Dit is het tweede album van het Poolse gezelschap Dogs In Trees. De vocals zijn nu eens in het Engels en dan eens in het Pools gezongen. Dogs In Trees is een trio waarbij Pawel Gozdziewicz (vocals, gitaren en synths) de voornaamste drijfkracht van de band is. Hij is daarnaast ook verantwoordelijk voor de teksten en het artwork op het album.
Opener “As I Burn” zit goed in elkaar. Bas en synths vullen goed de song aan. De vocals van Pawel Gozdziewicz zijn zoals het moet bij een coldwavenummer: eerder afstandelijk met een ondertoon van moedeloosheid. De synths op “Szukam” (wat zoveel wil zeggen als “Ik ben op zoek”) zorgen voor de melodische lijnen. Het zijn net zonnestralen die in het ochtendgloren de boel kleur komen geven. Het nummer heeft daardoor iets hoopvols in zich. Zo laten de meeste songs zich ontdekken aan de luisteraars. Het is een beetje een groeiplaat geworden. Bij een eerste beluistering kan je gemakkelijk je schouders ophalen en ‘Echo’ als ‘de zoveelste postpunk/waveplaat’ afschrijven. Doch bij meerdere beluisteringen kruipen de nummers meer onder je huid en ontdek je de vele details zoals een clevere baslijn, moderne synthsounds of een slim opgebouwde song. Soms verrassen ze ons zoals op “Twarze” waar ze met hun akoestische gitaar eerder de folkwave toer opgaan. Halfweg worden de synthstrijkers ingebracht om het nummer naar een ander niveau te brengen. “Bede” is een meer conventionele postpunktrack die leunt op een heel aanwezige bas. Ook “Zamarza” is eerder een klassieke postpunknummer. Op “Adore None” doet de zang mij bij momenten wat aan Peter Slabbynck van Red Zebra denken. Er wordt afgesloten met het meer dan zes minuten durende “Sands And Oceans”. Een mooi opgebouwde en lange intro is het startsein voor deze song.
Bovenal blijven ze inzetten op sfeervolle en weemoedige songs die eerder in mid-tempo gespeeld worden. Dat doen ze goed. Ze proberen echt wel om het genre te linken aan de moderne middelen van de tijd. Het feit dat de helft van de songs in het Pools gezongen zijn is zeker geen nadeel. Het Pools bekt namelijk goed op de muziek. Als je wat tijd neemt dan ontdek je dat de nummers op dit album eigenlijk heel clever in elkaar steken.
Chickn is een Griekse band die heel zomerse, maar toch dwarse popmuziek brengt. Het klinkt als Balthazar op een zonovergoten strand, als Goose met een dikke joint of als Compact Disk Dummies die thuis afgezet worden na een dagje stappen. Behalve dat onversneden zomerse klinkt Chickn echt wel heel Belgisch.
Het gaat echt alle kanten uit bij Chickn en net dat is er zo leuk aan. Elke track op album ‘Bel Esprit’ is een nieuw verhaal. Titeltrack “Bel Esprit” is een slepende synth-blues zoals Arno en Serge Feys die zouden kunnen maken hebben. “Sweet Geneva” is dan weer meer spacy acid pop, terwijl “Infrared Panda Club” klinkt als Balthazar na iets te veel gin-tonic.
“Candle Fly” is een cheesy ballad die herinneringen oproept aan het meest poppy werk van Frank Zappa. “Evening Primrose” en “She’ll Be Apples” klinken als de Beatles ten tijde van hun ‘Sergeant Pepper’. “Moon Underwater” is lekker upbeat en dansbaar zoals de funkpop uit de jaren ’80. “Chickn Tribe” begint met plastic-exotica en bouwt van daar op naar midtempo synthpop. “Die To Make A Living” begint met een retro-synthpop-vibe, en stuitert door naar het hoekige puzzlewerk van Kloot Per W en een gitaareruptie die van Mauro had kunnen komen. Een aantal tracks van deze Grieken hadden best op ‘Insider/Outsider’, het album van Per W en Pawloski kunnen staan.
Chickn is het perfecte antigif voor iedereen met herfstblues en wintertenen. Lekker dwarsliggende, dansbare pop die een glimlach op je gezicht tovert.
Aafke Romeijn is een Nederlandse muzikante en schrijfster die ook in België scoort. Vorig jaar verscheen haar debuutroman ‘Concept M’ en daar hoort een soundtrack bij waarop ze via liedjes een rondleiding geeft in haar sciencefictionroman. Het gaat over een alternatieve versie van onze wereld waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stellen. De soundtrack waaiert genadeloos uit: van piano tot orkest, van vrijblijvende bekentenissen tot donkere electro, van hiphop tot fuga. Dat levert een wonderlijk landschap op met samples van obscure soul- en jazzplaten, modernistische dichters en noise, die moeiteloos samenvloeien met grootse strijkers- en blazersarrangementen waarop Romeijn met haar kenmerkende stemgeluid zingt over de lotgevallen van de personages.
De voorafgaande single “Ameland”, een duet met Spinvis, deed het bijzonder goed op de radio. De tweede single is “Een Heel Klein Beetje Oorlog” van de Belgische rockband Noordkaap, een dreigende en beladen song over het nut van escalatie. "Ik ben al heel lang verbaasd dat Noordkaap en songschrijver Stijn Meuris relatief onbekend zijn in Nederland. Meuris heeft ontzettend sterke nummers geschreven. “Een Heel Klein Beetje Oorlog” is het verslag van het verlangen naar een ruzie op leven en dood, uitgevochten in de huiskamer. Het nummer past perfect bij mijn boek, omdat hoofdpersoon Hava eveneens op zoek is naar een gewelddadige manier om haar idealen kracht bij te zetten", zegt Romeijn.
Noordkaap heeft wel meer sterke nummers gemaakt. Ze zaten in de golf van Nederlandstalige rock die begin van de jaren ’90 Vlaanderen en Nederland overspoelde, met aan Nederlandse zijde The Scene en de Trockener Kecks en in België behalve Noordkaap nog Gorki en De Mens.
Andere sterke singles/tracks van Noordkaap zijn “Stil Verdriet”, “Wat Is Kunst”, “Gigant” en “Satelliet Suzy”. Aafke Romeijn heeft er wel meteen net die track uitgekozen waarvan zelfs de talrijke Meuris-haters meteen zullen toegeven dat het een bijzonder sterk nummer is, in de lyrics, maar ook in de muziek van Lars Van Bambost. Aafke’s versie blijft trouw aan de lyrics, maar mist muzikaal wel wat drama. Zo’n tekst over ‘onuitgevoerde moorden en lachjes van venijn’ moet je voeden met passie en woede, met daadkracht en overtuiging. Als er bij het inzingen niet een beetje spuug aan de microfoon hangt, mist deze track doel, zou je denken. Aafke’s begeleiding op deze single, met akoestische gitaar, piano, handgeklap en soundscapes lijkt wat braaf, maar sluipt als een gif door je hoofd en laat het haar op je armen rechtkomen. Die huilende viool die na de drums invalt , duwt zout in elke wonde die je je kan herinneren. Het is een andere benadering - meer het accent op de ingehouden spanning vooraf dan op het opborrelen van de woede - en een benadering die een beetje tegen de verwachting in ook werkt. Sterk.
De Gentse band RAMAN bonkt al enkele jaren op de deur van een doorbraak naar een ruimer publiek. De band won enkele fijne prijzen, stond op bijvoorbeeld Gent Jazz, Fonnefeesten en Boomtown. Ze hebben ondertussen een zekere reputatie opgebouwd. Frontman Simon Raman vormt samen met drummer Bernd Coene (Reena Riot, Mapuches , The Blues Vision) en bassist Jasper Peeten dan ook een zeer talentvol trio die rock en blues perfect met elkaar verbinden. De band brengt eindelijk een debuut EP uit, 'Birth Of Joy', op 1 november.
RAMAN brengt echter nu een nieuwe single uit die een tipje van de sluier laat horen waaraan u zich kan verwachten. Deze single is eigenlijk al een iets oudere song van RAMAN en laat een band horen die aan het evolueren is naar de sound die het best bij hen past.
De band wordt vergeleken met Chris Whitley, Jeff Buckley en een vroege Triggerfinger. Dat is toch heel wat. Uit de single “Maestoso” blijkt inderdaad dat die vergelijkingen niet uit de lucht zijn gegrepen, integendeel. Een potje melancholie wordt open gedaan, op een aanstekelijke en bijzonder warme wijze. Waarbij de bijzonder weemoedige stem van Simon aanvoelt als een zalf tegen het bloeden van de ziel. 'Het thema van de song is eenzaam zijn tussen de veelheid van alles' , lezen we in de biografie. Dat zijn zeer zwaarmoedige thema's. RAMAN zorgt er dan ook voor dat je met een krop in de keel gekluisterd zit te luisteren, een traantje wegpinkt maar ondanks dat zwaarmoedig thema ook een sprenkeltje hoop ziet verschijnen aan de horizon. RAMAN is duidelijk een band die lang aan zijn sound heeft gewerkt, en het was dan ook het toch vrij lange wachten meer dan waard.
Besluit: Binnen die dunne lijn tussen Blues en rock-'n-roll met een hart, vinden we RAMAN. De single “Maestoso” is een fijn pareltje dat zowel de breekbaarheid van een band laat horen, die je meesleurt in weemoedige sferen. Maar is ook rock-'n-roll genoeg om ervoor te zorgen dat je lekker gaat headbangen door de aanstekelijke aankleding die op de dansheupen werkt.
Een voorproefje van wat we te horen krijgen op de EP? Zeker en vast, al is daar zelfs meer aan de hand. Echter is dat voer voor een ander artikel.
De Amerikaanse formatie Seratones is de band rond gospel zangeres A.J. Hayens. Seratones bracht in 2016 een gesmaakt debuut op de markt 'Get Gone'. De band kreeg hiervoor zeer goede recensies. Nu komt het langverwachte tweede studioalbum 'Power' uit via New West Records.
We citeren even: ''Op ‘Power’ laat ze horen hoe kwetsbaarheid je sterk kan maken. Zo gaan de teksten onder andere over abortusrecht (Haynes werkte jaren in een abortus kliniek), maar ook over rassengelijkheid, persoonlijke obstakels overwinnen en haar liefde voor poëzie.'' Waar proto-punk en garage rock het vorige album Get Gone nog zo typeerde, heeft die sound nu plaatsgemaakt voor meer rauwe soul.Vanaf de eerste song hoor je inderdaad al dat dit een zeer persoonlijke schijf is geworden. Een schijf waarop Seratones de mensen wil confronteren met zijn of haar diepe zielsroersels en dus bewust iedereen, en niet alleen zichzelf, een spiegel voorhoudt.”
Emoties en pijn, angst en vertwijfeling. Het komt al terug op de eerste song “Fear”. Echter straalt deze schijf eveneens veel hoop uit. Dat is al het geval bij het zeer aanstekelijke “Power”. Een titel die trouwens perfect aansluit op het ontwerp van deze plaat. Dat voortdurend schipperen tussen vele uitersten is trouwens een gegeven dat we doorheen de hele schijf ontdekken. Opzwepende songs als “Gotta get to know ya” worden afgewisseld met songs die gevoelige snaren raken. Haynes beschikt over een zeer krachtige stem die veel kanten uitgaat. Omringd door muzikanten die perfect meegaan in het verhaal, slaagt ze er dan ook in een boodschap te verkondigen.
Aangezien ik eerder muziek beluister vanuit het buikgevoel ipv het gehoor, is het belangrijkste voor mij, kan Seratones ook bij ons het gevoel opwekken dat kwetsbaarheid je sterker maakt.
Nu, de rode draad blijkt inderdaad het vertellen van een persoonlijk verhaal. Haynes geeft zich volledig bloot op deze knappe schijf. Bij elke song opnieuw. Of dat nu is bij “Lie to my face” - een confronterende song die aanvoelt als een mokerslag in je gezicht. Of door middel van op een intimistische wijze je daar te raken, waardoor tranen opwellen. Telkens slaagt Seratones er inderdaad in het te doen aanvoelen alsof pijn, smart en verlies je hart kunnen verbrijzelen, maar eens je bent opgestaan diezelfde pijn je ook - inderdaad - sterker maakt. Je moet alleen willen je leven terug op rails krijgen, en niet bij de pakken blijven zitten.
Soul muziek past in ieder geval perfect in dat plaatje, maar Seratones steekt zoveel gevoel in die muziekstijl dat het niet enkel een zeer persoonlijk verhaal wordt, maar ook één over u en mijn leven. Elke song is bewust opgebouwd, rond persoonlijke emoties, waardoor je als aanhoorder van begin tot einde mee bent met het verhaal. Net omdat het dus ook over u persoonlijk gaat.
De bijzonder veelzijdige stem van Haynes is daarbij de belangrijkste kers op die taart. Het is echter dat totaalplaatje van emoties tot het oneindige, dat er moet voor zorgen dat ook u diep ontroert een traan zal wegpinken, met de glimlach op de lippen. In een land waar vreugde, verdriet en geluk verbonden worden tot een magisch geheel. Uit het leven van elke dag gegrepen. Daar vinden we een band als Seratones. En zorgt ervoor dat deze soulvolle schijf niet alleen een pareltje is geworden om te koesteren. Maar ook om uit te leren.
Tracklist: Fear - Power - Heart Attack - Lie to my face - Gotta get to know ya - Over You - Permission - Sad Boi - Who are you Now - Crossfire
WUK?! ofwel When Union Kills is een vrij jonge heavy/thrashmetalband die ook knipoogt naar deathmetal. De band stond nog op Frietrock in Oud-Turnhout en we waren diep onder de indruk van die bommen energie die deze jonge snaken op ons afschoten. Als oude rotten in het vak zijn we ondertussen toch al wat gewoon, maar wat we hier op onze boterham voorgeschoteld kregen sloeg ons met verstomming. Geloof me, dat komt niet meer zo vaak voor tegenwoordig. De band stelt nu zijn eerste demo voor 'WUK?! Nen Demo' - meer informatie: https://www.facebook.com/events/371684390124725/ Wij maakten van de gelegenheid gebruik om deze EP al eens onder de loep te nemen en waren nogmaals diep onder de indruk van zoveel virtuositeit dat door onze strot werd geramd.
Na een oorverdovende drumintro - ook live blijkt drumster Bieke Van Damme over een kracht te beschikken die we niet zoveel tegenkomen - wordt het tempo verder opgedreven dankzij die duivelse riffs die snijden als scheermesjes door je vege lijf. Als kers op de taart krijg je een vocale inbreng van Nelis die zoveel emoties verstopt in zijn stem dat hij je een ware krop in de keel bezorgt. “Crushing Skulls” is een song die alvast zorgt voor een uppercut van jewelste. Eens vertrokken, is geen terugweg meer mogelijk. WUK?! legt die lat zo hoog, dat het wel lijkt dat ze al twintig jaar samen muziek spelen. Dat laatste wordt verder in de verf gezet op “The Serpent Queen”, “The Reaper” en “Execution Of Lies”. En daarmee zijn we bij het enige minpunt gekomen aan deze knappe EP. Het plaatje is veel te snel gedaan, het smaakt naar meer.
WUK?! brengt het soort heavy thrash/death waardoor je als liefhebber meerdere adrenalinestoten door je lijf voelt gieren. En dat is niet de verdienste van één element binnen deze klasse band. Nee, dit zijn supergetalenteerde jongeren die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn, maar vooral een feestje willen bouwen in je hoofd en daardoor aanzetten om stevig uit de bol te gaan tot in de vroege uurtjes. Puurder dan dit kan heavy thrash namelijk niet klinken. Met deze EP levert deze West-Vlaamse band een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op dat heavy thrashgebeuren in ons land en ver daarbuiten.
Het is gewoon een kwestie van tijd eer we deze gloednieuwe parel zullen zien schitteren aan dat metalfirmament. Geef ze wat tijd om verder te groeien en open te bloeien, maar op basis van dat prachtige optreden en deze EP zijn we er zeker van. We voorspellen deze band een meer dan gouden toekomst. In het oog houden deze shit!
Tracklist: Crushing Skulls, The Serpent Queen, The Reaper, Execution Of Lies
Trond Kallevåg Hanse is een Noorse gitarist en componist die in 2017 reeds hoge ogen gooide met het album 'Se Meg En Annen Dag'. Samen met medemuzikanten Alexander Hoholm (contrabas) en drummer Ivar Myrset Asheim, waarmee hij ook op die vorige plaat werkte, brengt hij nu een nieuw filmisch meesterwerk uit 'Bedehus & Hawaii'. De titel verwijst volgens onze bronnen naar de zomers die hij Trond doorbracht bij zijn grootouders in Bømlo en zijn interesse voor reizen.
“Flanellograf” is een zeer rustgevende song die aanleunt bij die adembenemende mooie omgeving. Feitelijk is die Hemelse rust zelfs de rode draad op de volledige schijf, zo zal later blijken. Want ook die intensieve rust en chill atmosfeer vind je terug op de daarop volgende songs als “Flukt”, “Slektstreff”, “Fartein Valen” tot “Kapellet” en afsluiter “Halvvåkne Drømmer Fra Baksetet”. Allemaal songs die zo zijn opgebouwd dat u tot complete zen wordt gebracht, zonder dat je in slaap wordt gewiegd. Geluidsmuren afbreken is er uiteraard ook niet bij. Trond Kallevåg Hanse houdt, net als vele jazzmuzikanten, bovendien van experimenteren en improviseren. Maar hem dat label 'jazz' opkleven is de man tekort doen. Net doordat hij verschillende stijlen zoals jazz, folk en ambient perfect met elkaar verbindt.
We raden aan om het bij het beluisteren van deze schijf het niet te ver te gaan zoeken. Laat de bijzonder intensieve klanken gewoon als een briesje op warme zomeravonden op je afkomen, sluit de ogen en open ze pas als je diezelfde zon in de horizon ziet verschijnen boven het stille water. Het gevoel dat je dan overvalt is vergelijkbaar met wat we voelden bij het beluisteren van deze parel van een rustgevende jazz/ambient/folk-plaat. Een schijf die je koude rillingen zal bezorgen. Niet van angst, maar van puur innerlijk genot. Daarom is het eveneens aan te raden deze plaat van begin tot einde gewoon te ondergaan, zoals het lezen van een boek of het kijken naar een landschap dat verandert bij het vallen van die avond.
De enige bedoeling van Trond is dat jij je als luisteraar compleet ontspant. Geluidsgolven creëren die je tot complete rust brengen dus. Daarvoor laat hij zich omringen door topmuzikanten die dezelfde kant uitkijken als hem. Een opzet waarin hij samen met zijn kompanen over de hele lijn met brio in slaagt. Net door folk en ambientelementen te combineren met jazztechnieken, waardoor je achteroverleunend in je luie zetel geniet van deze ingetogen pracht die je oorschelp binnendringt en rechtstreeks je hart verwarmt.
Iedereen kent het verhaal van Dr. Jekyll and mr. Hyde. We vonden ook de vrouwelijke versie op een Black Metal gerichte plaat. The Fifth Alliance is een Nederlandse band die in 2015 voor het eerst van zich liet horen met dat grensverleggende donker pareltje 'Death Poems'. Nu is er de ondertussen derde schijf 'The Depth Of The Darkness'. Waarbij die stelling over de hele lijn in de verf wordt gezet door de uitstraling en stem van frontvrouw Silvia Saunders
Zonder afbreuk te doen aan de instrumentale omlijsting. Want menig donkere riff, die langzaam naar omhoog kruipt tot de oorschelp is bereikt en de hersenpan uiteen spat door een overdosis intensiviteit, doet ons huiveren van angst. Silvia haar stem gaat echter van kristalhelder, weemoedig en melancholisch over naar verschroeiende screams die zo oorverdovend klinken dat je ziel in gruzelementen op de grond terechtkomt, telkens in een spookachtige en mysterieuze omkadering. De best lange duurtijd van elke song - die klokken af tussen de zeven en tien minuten - zorgen voor een spanningsveld dat traag wordt opgebouwd tot een climax die ervoor zorgt dat apocalyptische wezens iedereen op de aarde vertrappelen. Het geschreeuw van Silvia klinkt als de schreeuw van slachtoffers van menig aardverschuiving die daarop volgt.
“Black” is al een eerste, zeer gevarieerde, uppercut die waarbij langzaam wordt opgebouwd naar een zekere climax, vandaar de 'post' in dat blackmetalgebeuren. Want ook bij “Hekate” - een klepper van tien minuten - gaat het eerst de eerder trage en slome weg op, om daarna in een overdrive alle registers, zowel instrumentaal maar dus vooral vocaal, open te gooien. Demonische wezens sleuren je uiteindelijk mee naar de diepste krochten daarvan. Het gekrijs van Silvia - hoe haar stem dit volhoudt is ons een raadsel - gaat door merg een been. Eens tot waanzin gedreven, doet de band het nog eens fijntjes over met “Hellfire Club”, weer zo een donkere mokerslag in het gezicht van circa acht minuten en zesentwintig seconden lang. In diezelfde lijn gaat het ook uit bij “Into Extinction” en “Aleister”. Zwartgeblakerde duisternis, binnen een spookachtige omkadering is de rode draad op elk van de songs.
De donkere, mystieke sprookjes van Grimm. Dat is wat we ons voor de geest halen bij deze knappe schijf. Binnen dat sprookjesbos huizen geen liefelijke elfjes en kabouters, maar demonische wezens die je op verschroeiende wijze meesleuren in diepe duistere gedachten. Op een eerder melancholische wijze, tot het uitdelen van de ene na de andere mokerslag die je compleet murw slaat. Dat is vooral de verdienste van die bijzonder gevarieerde vocale aankleding, die ons met verstomming slaat. Silvia bedwelmt je eerst op een engelachtige wijze, om daarna haar demonen op jou los te laten waardoor niet alleen de trommelvliezen barsten maar ook je donkere ziel brandt in de Hel die zij u daardoor aanbiedt.
Dat is nu eenmaal het gevoel dat we altijd moeten krijgen bij het beluisteren van een doorsnee post-blackmetalplaat. Dat is wat The Fifth Alliance ons over de gehele lijn ook aanbiedt. Intensief en verschroeiend hard, meedogenloos je hersenpan inslaan en je hart verbrijzelen.
Temple of Nihil is een Russisch blackmetalconcept, ontstaan in 2015. Oorspronkelijk als duo, maar sinds 2017 aangevuld met drummer Nikolai Vykodtsev bracht de band reeds een EP op de markt boordevol grimmige blackmetal.. 'Schadenfreude' is het eigenlijke debuut van een band die grasduint doorheen de donkerste zijde van dat genre, zonder compromissen te maken.
Na de duistere intro (“Descending”) zijn we vertrokken voor een grimmige trip doorheen de donkerste zijde van onze ziel. “Into The Slough” is dan weer een verschroeiende song die je hart doormidden klieft. Door middel van eerder melodieuze gitaarriffs wordt de sfeer steeds intensiever, tot dat kookpunt wordt bereikt. De vocale aankleding is echter het meest opvallend, dankzij de variatie daarin. Eerder blackmetalgerichte screams worden afgewisseld met growls die je eerder terugvindt in deathmetal. Meer nog in sommige songs herkennen we eerder een fluisterende toon tot gesproken inbreng, die je nog meer koude rillingen bezorgt. Wonder bij wonder sluiten die perfect op elkaar aan, waardoor je nog dieper wegzakt in de poel van bederf die Temple of Nihil je aanbiedt.
Nee, lichtjes op het einde van de tunnel moet je niet verwachten bij de daaropvolgende, best lange songs als “Ode”, “Schadenfreude”, “Snakes In My Skull” en “Postbeing”. Die laatste is een duistere klepper boordevol donkere variatie die afklokt op meer dan acht minuten. Dat zowel instrumentaal als vocaal tot in het oneindige variëren is bovendien niet alleen de rode draad op deze volledige schijf. Het zorgt ervoor dat je bij de les blijft en geboeid op het puntje van je stoel zit te luisteren en genieten. Tenminste als je houdt van dit potje intensieve donkere blackmetal met sauzen boordevol death en andere donkere metalen. Een ander opvallend punt is dat de langere songs vaak worden voorafgegaan door een melodieuze soort intro van circa één minuut, zoals “Htrib”, waarbij het bloed je vanonder de nagels wordt gehaald. Wat perfect aansluit op de volgende zwartgeblakerde en intensieve song “Postbeing”. Op dit elan blijft Temple of Nihil gewoon doorgaan tot afsluiter “To Fireburners” Waarna je met het vrij korte “With Flames And Chaos” de doodsteek wordt toegediend.
Elk van de songs op 'Schadenfreude' is meedogenloos en genadeloos in zijn aankleding. De band voelt zich comfortabel in het bezorgen van een intensief pakket dat alle richtingen uitgaat. Vervormde grooves, raspende tot schreeuwende vocalen en songs die vaak van traag en intens overgaan tot krachtig en vol passie. Laten dan ook een band horen die houdt van het extreme donkere binnen het blackmetal gebeuren, en dat door je strot ramt op een zeer gevarieerde wijze. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste noot gekluisterd zit te luisteren en je gewillig laat onderdompelen in die intensieve donkere atmosferen die de band je over de gehele lijn aanbiedt.
Even leek het erop dat de nalatenschap van Rammstein zou eindigen met ‘Liebe Ist Für Alle Da” uit 2009. De Duitsers hebben hun fans tien jaar laten wachten, maar het was het waard. De vooruitgeschoven single “Deutschland” liet al het beste verhopen. “Radio” was als tweede single wat braafjes, maar met “Ausländer” als derde single schopt Rammstein opnieuw lekker keet.
Wie het hele album op de weegschaal legt, moet toegeven dat er heel wat vlees aan het been zit. Voor deze comeback had Rammstein de reputatie - al dan niet terecht - dat hun albums een paar sterke singles hadden, maar dat de andere tracks lauwe vullertjes waren. Dat telt alvast niet voor dit nieuwe, titelloze album. “Sex” en “Tattoo” kunnen zo een volgende single worden. Met een titel als “Sex” hadden we misschien op meer gehoopt, maar het “Tattoo”-refrein ‘zeig mir deins, ich zeich dir meins’ zal rammstein vast wekenlang in De Afrekening van StuBru kamperen. “Puppe” en “Zeig Dich” hebben die allure niet, maar zijn beide om duimen en vingers bij af te likken. Op “Puppe” laat Rammstein zich op zijn hardste en rauwste horen.
De lyrics zijn vintage-Rammstein en toch heel actueel. Nationaliteit en identiteit doken eerder al vaker op, maar zijn opnieuw brandend actueel in Duitsland, Europa en de rest van de wereld. Dat ze die onderwerpen durven bekijken uit een hoek die de goegemeente als politiek niet-correct aanduidt, ook dat is niet vreemd aan de band van Lindemann. Ook (foute) liefde, verlangen en sex komen op zowat elk album van deze Duitsers aan bod. De bitterzoete ballad “Diamant” is Rammstein op zijn meest kwetsbare, breekbare wijze. “Diamant” is zo een typisch traag-groeiende klassieker. Dit jaar zullen velen nog op de fast forward-toets drukken, te traag en te melig, maar als we binnen pakweg 10 of 20 jaar kijken welke tracks van het album gecoverd worden, zal “Diamant” er zeker bij zijn.
Muzikaal is alles heel herkenbaar. ‘Tanz-metal’ is het steeds minder, maar de basis blijft een mix van luide gitaren en barokke EBM. De intro’s en arrangementen zijn heel minutieus uitgewerkt en vaak zit er ergens een knipoog naar wat mogelijk inspiratiebronnen zijn geweest. De intro van “Deutschland” doet postpunkers van boven de veertig meteen denken aan de intro van “Our Darkness” van Anne Clark. “Radio” is zowel in de titel als in de synth-stukken een ode aan Kraftwerk. “Halloman” heeft het theatrale en over-the-top-drama van de oude Alice Cooper en muzikaal en inhoudelijk alles om would be-freaks als Marilyn Manson vervroegd op pensioen te sturen.
Rammstein heeft zijn tijd genomen, maar heeft dan ook wel opnieuw een meesterwerk afgeleverd.
Muddler is een vierkoppige band uit Lier, bestaande uit Maxim de Soomer (drums), Fons Vloebergs (zang), Ben Kovalewski (basgitaar) en Joeri Arras (gitaar). Ter introductie citeren we de even de omschrijving op de website: ''Sommige mensen omschrijven hun stijl als Nederlandstalige stoner. Sommigen post-whatever-rock”… In ieder geval doen ze sinds 2015 gewoon hun ding. Eén ding is zeker: de nummers zijn donker, eerlijk, slepend, soms vuil, soms vettig met een scherp randje én in onze moedertaal. Na de vele Nederlandstalige rock- en metal parodieën laten deze heren het volk inzien dat dit voor de verandering ook eens sérieux gebracht kan worden. Na hun eerste EP uitgebracht te hebben, is het na drie jaar tijd voor het album 'Niets Leeft Zonder Wonden'. “
Met 'Niets Leeft Zonder wonden' legt Muddler zijn ziel bloot. Vaak scherp, overgoten met sausen boordevol melancholie en weemoed, zonder echter klef te klinken. De rode draad op deze schijf is omgaan met twijfels. Omgaan met het einde, de dood, of hoe je als mens kijkt naar wat voorbij is en wat nog kan of nog moet komen. Doorheen de volledige schijf voel je die vertwijfeling in de instrumentale omkadering, maar vooral de zanglijnen van Fons Vloerbergs gaan voortdurend door merg en been. De man ontpopt zich tot een ware poëet die zijn levensverhaal vertelt. Bij “Stil(l)even” wordt de boodschap al duidelijk. Een lijn die verder wordt doorgetrokken op “Kom Ten Einde”. Het geconfronteerd worden met het eigen einde, en uzelf voor u zien staan is de rode draad op die eerste song. ''Er is geen tijd, geen toekomst, geen verleden'' schreeuwt Fons uit. Of “Autopsie” waar de man zijn eigen autopsie omschrijft. Zo echt, en zo theatraal gebracht dat het door je hart snijdt als een vlijmscherp mes. "Ik wandel langs de kamers van mijn lichaam en ik verdwaal, soms blijf ik staan vertwijfeld. Zal ik binnen gaan of loop ik door?''
Het gaat hem bij Muddler niet alleen om die poëtische en zeer filmische teksten. Die zijn uiteraard zeer indrukwekkend. Maar het is vooral de manier waarop ze naar voor worden gebracht dat ons het meest over de streept trekt. Op “Waarheid” klinkt het: ''Ik kan niet zingen, toch niet op de juiste toon. En als ik iets wil zeggen, dan schreeuw ik het gewoon''. Vaak schreeuwt Fons inderdaad zijn opgekropte frustratie, zijn vertwijfeling en pijn uit. De weemoed in zijn stem bezorgt je gegarandeerd een krop in de keel, daarvoor hoef je zelfs de tekst niet te begrijpen. De vaten vol emoties die de band over jou neerstort bij daaropvolgende “Tentakels”, ”Zomer Verloren” en “Tot Chaos” zetten deze stelling nog wat meer in de verf.
Net zoals teksten van een dichter is het vaak zeer moeilijk te achterhalen wat er verscholen zit achter die vele prachtige woorden op deze plaat. We gaan dan ook op ons buikgevoel af. En luisteren hoe een band instrumentaal en vocaal die songs brengt. En dan hoor je inderdaad een band die zoveel gevoel daarin verstopt, dat snaren worden geraakt, deuren open gaan en andere sluiten. Net zoals in ieders leven worden ook wij wel eens geconfronteerd met twijfels. Het omgaan met die vertwijfeling is een kunst op zich. Muddler doet dit door zich bloot te geven en in de spiegel te kijken door zichzelf en zijn eigen levenswandel te ontleden om tot de conclusie te komen: ''Alles gaat voorbij, behalve het verleden. Dat blijft plakken tegen de binnenkant''. Net dat leren omgaan met je verleden, het een plaats proberen geven en kijken naar de toekomst is de rode draad doorheen ieders leven. Het wordt op deze 'Niets leeft zonder wonden' zodanig intens naar voor gebracht. Dat het niet alleen om het leven van de tekstschrijver gaat, maar ook uw leven. En dat maakt van deze plaat een bijzondere parel die inderdaad aan de binnenkant blijft kleven. Omdat het ook U als luisteraar diep raakt.
Tracklist: Stil(l)even, Kom Ten Einde, Autopsie, Alleenerziel, Wegkwijt, zWaarheid, Tentakels, Zomer Verloren, Tot Chaos
Klankentovenaar en topbassist Mats Eilersten stelt zijn nieuwste meesterwerk voor: 'Reveries and Revelations'. Hij laat zich hiervoor omringen door al even grote topmuzikanten als: Arve Henriksen, Eivind Aarset, Geir Sundstøl, Thomas Strønen en Per Oddvar Johansen. Allemaal grote namen uit de Noorse jazz wereld. De rode draad op de plaat is wellicht het gebruik van contrabas. Maar dit wil niet zeggen dat deze schijf een demonstratie is van enkel en alleen dat instrument. Vooral kleurt Mats en zijn kompanen voortdurend buiten de lijntjes, al dan niet binnen een dreigende en spannende ondertoon.
Volgens we vernamen stuurde Mats zijn opnames naar de geselecteerde muzikanten, die daar hun ding konden mee doen. Dat is een zeer ongebruikelijke methode binnen jazz, omdat deze plaat dan zou aanvoelen als 'knip-en-plak-werk'. Echter krijg je hier eerder een samenhangende parel voorgeschoteld, waarbij instrumentale perfectie wordt verweven met het oneindige improviseren, zo eigen aan de jazz. En toch voelt deze plaat niet echt aan als een doorsnee jazzplaat. De experimentele kant en zelfs klassieke muziekstukken zetten je telkens op het verkeerde been. De basis blijft dus wel degelijk bas en contrabas. Maar het is die toevoeging van bijvoorbeeld glijdende celloklanken, al even veelzijdige percussie en streepjes ijle trompetklanken die de haren op je armen doen rechtkomen.
Bovendien is het niet zozeer één bepaalde song die boven de ander uitsteekt, maar het totaalpakket dat ons het meest bekoort. Bij elke song doen we weer een heel andere ontdekking. Meer nog zeer subtiel en totaal onverwacht horen we zelfs echo's uit ander culturen tevoorschijn komen.
Er zit trouwens nog een ander addertje onder het gras. Na een tweede luisterbeurt ontdek je weer een andere laag, gevolgd door een nieuwe bij de derde luisterbeurt. Om maar te zeggen, deze bonte en kleurrijke ontdekkingsreis in de experimentele jazz stopt niet bij één trip. Het blijft oneindig doorgaan.
Waardoor we kunnen besluiten, net door een ongebruikelijke methode te gebruiken binnen jazzmiddens krijg je het gevoel dat hier een band tot in het oneindige aan het improviseren is met klanken en soundscapes. Het doet ons met open mond genieten van zoveel virtuositeit en instrumentale magie die ons wegvoert naar andere, mysterieuze oorden.
Meesterschap en klasse komen altijd bovendrijven en als u zich laat omringen door muzikanten die dezelfde kant uitkijken en ook houden van hun instrument tot leven brengen i.p.v. het te bespelen, dan is het hek zeer snel compleet van de dam.
Blues/Jazz
Reveries and Revelations
Mats Eilertsen
Nederlands 
Français 
