Eenvoud siert, dat moet zonder twijfel het motto van de Waalse indiepopband Italian Boyfriend zijn. Het trio houdt helemaal niet van moeilijkdoenerij, popliedjes moeten gewoon eenvoudig zijn, het mag best wat melancholisch zijn, maar ze moeten vooral leuk blijven. Het is een ingesteldheid die hun alvast geen windeieren heeft gelegd, zo staan ze dit jaar op het podium van de Nuits Botanique, en hebben ze na het uitbrengen van hun titelloze EP een eerste plaat uit.
De hoes van dit debuut verraadt meteen de stijl die je hierop mag verwachten: een tekening die is ingekleurd met kleurpotloden. Speels, naïeve, dromerige en vooral eenvoudige indiepop waarin ieder getrainde muziekfan met zijn ogen dicht de invloeden van The Pastels, Pavement, The Delgados en bij momenten Belle & Sebastian kan in ontdekken.
Dat levert soms geslaagde mooie liedjes op, zoals “Everything That I Want of Dance For Two”. Er staan zelfs een paar pareltjes op dit debuut, zo zijn de C86-gitaartjes in “Questions Running Through My Head”, het rommelige “When I Come Home” of het hartbrekende “When I Come Home “ echt verslavend. Helaas vind je er ook tracks op terug die net iets te veel in de middelmaat blijven hangen, (“Taken By The Wave” of het niemendalletje “So French”) waardoor deze cd uiteindelijk een half geslaagd debuut is geworden.

Muzikale geniën als Bowie en Prince ten spijt waren wij toch nog altijd het meest van onze melk door het overlijden van onze dierbare Lemmy, een legende die Obelix-gewijs bij zijn geboorte in een vat met whisky doordrenkte rock’n’roll gevallen is.
Op vandaag kunnen we nog troost zoeken in onze batterij Motörhead platen die we om de haverklap loeihard door de boxen knallen, maar live zullen we het moeten stellen met een resem tribute-bands. Amörtisseur is er zo eentje, en ze doen het in het Antwerps. Op zich niet zo een slecht idee, en nog goed uitgevoerd ook.
De Antwerpse Lemmy benadert op een straffe manier de hese strot van het legendarische rock’n’roll icoon en de band weet het vet en de ranzigheid van Motörhead op een getrouwe manier te reproduceren. De heren hebben zich overwegend vastgebeten in Motörhead’s beste periode (ergens tussen 1979 en 1982) en de Antwerpse interpretaties van de songs getuigen van smaak, humor en een stel ferme kloten. “Damaged Case” heet voortaan “Daar Zen Kosten Aan” , “Overkill’ is “Véél The Hard” geworden, “We Are The Road Crew” vertaalt zich in “Mannen Van De Baan” en “Schuppenaas” behoeft natuurlijk geen verdere uitleg. Voor wie het iets moeilijker heeft met het taaltje is er een fijn tekstvelletje bijgevoegd waarmee u naar believen kan meebrullen, … of er bier op morsen, maakt niet uit, dit is tenslotte Motörhead-stuff.
Met zo’n songkeuze en een respectvolle weergave van de gortige Motörhead-sound kan er eigenlijk weinig mis gaan. Zie het als ‘Best Of’ van Motörhead waarbij Lemmy in het ‘Aantwaarps’ zingt. Lemmy de dokwerker, zeg maar.
Mooi eerbetoon.

Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas), vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief  en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad . Een pop noir, vaudeville ervaren we nu meer op het recenter werk . De stem en de (contra) bas zijn de oude waarden , die we hier terug vinden in een bredere opzet . Leden van DAUU, Dans Dans , Sir Yes Sir, Roosbeef en Black Cassette vullen het duo aan.
De openers “Does it make you, happy?”, “Dirty language” zijn zwaarder van opzet, griezelig paranoïde zelfs  . Daarna val je voor hun  broeierige , donkere pop en ingenomenheid . Op “Great time “ worden we uitgewuifd waarbij de piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen .
Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht. Dez Mona behoudt z’n originaliteit , heeft opnieuw een zoveelste een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , een gevoeligheid met weerhaken …

De vierde plaat al van Band Of Skulls, maar het ziet er zo naar uit dat ze steeds verder afdwalen van het niveau van dat wervelende debuut ‘Baby Darling Doll Face Honey’, een plaat die rockte als een losgelagen tiet.
Met opener “Black Magic” lijkt het nog wel te gaan lukken, maar de halfbakken glamrock van “Back Of Beyond” heeft maar weinig om het lijf en ook andere pogingen om een nieuwe richting in te slaan lopen op een sisser uit. De lauwe Duran Duran- pop van “Bodies” ruikt naar bedorven vis en de funkuitstapjes die we horen op “So Good” en “Erounds” komen er maar wat slapjes uit. De titelsong is een geforceerde poging tot Britpop maar gaat volledig op zijn bek en “Something” lijkt wel een afleggertje van de betreurde Prince, eentje van het soort die hij zelf nooit zou durven releasen hebben. “This Is My Fix” is een moedige poging om de dansspieren in gang te zetten, wat hier zelfs deels lukt, maar iets meer vet tussen de funk zou wonderen gedaan hebben.
Onrustwekkend is dat de songs die nog het meest de rauwe en pittige sound van de originele Band Of Skulls benaderen (“Little Mamma” en “Embers”) ook maar als lauwe doorslagjes klinken van de stevige rockers die op hun veelbelovende debuut het mooie weer maakten.
Op ‘By Default’ lijkt Band Of Skulls te worstelen met een knoert van een identiteitscrisis. Ze weten dat ze niet eeuwig kunnen blijven doorbomen op hun aan Black Keys en White Stripes gelieerde sound, maar het twijfelachtige alternatief dat ze hier aanbieden is ook niet echt iets om op verder te bouwen. Een reanimatie dringt zich op.