Heavyness, duisternis en traagheid zijn altijd al de sleutelelementen geweest bij de doomrockers van Earth. Deze keer hebben ze daarin een paar geslaagde nuances gebracht.
Wat zeker ongewoon is voor Earth, op maar liefst drie van de vijf songs wordt zowaar gezongen, zij het niet door dartele duifjes. Zo komt de grofkorrelige Mark Lanegan zijn grafstem verlenen aan “There’s A Serpent Coming” en “Rooks Across The Gate”, zijn droefgeestige bariton zit die songs als gegoten en kleurt ze nog een stuk donkerder. Ook de illustere muze Rabia Shabeen Quazi van het verwante Rose Windows (check hun miskende meesterwerk ‘The Sun Dogs’) komt een beklemmende présence geven op het zwaarmoedige “From The Zodiac Light”, een slepend monster die elf minuten lang tegen de gure rotsen schuurt.
In de ronduit indrukwekkende  instrumental “Even Hell Has Its Heroes” drapeert gitarist Dylan Carlson minutenlang ijlende solo’s boven de logge riffs, het is niet minder dan geweldig, Earth wordt hier zowaar even Earthless.
‘Primitive and Deadly’ mag absoluut tot het beste werk gerekend van deze doomveteranen die na meer dan twintig jaar nog steeds weten te verbazen met hun vervaarlijke songs en hun sinistere sound.

Alternative Tentacles, het label van Jello Biafra zorgt opnieuw voor  een opmerkelijke reissue! ‘The Greatest Band Of All Time’ is een plaat uit 2005 van de Amerikanen van ArnoCorps. 
Dit zestal uit San Francisco bestaat sinds 2000 en bracht naast dit full album al diverse EP’s uit.  De heren zijn duidelijk superfan van de Oostenrijker Arnold Schwarzenegger: niet alleen is er de bandnaam, de titels van alle songs op deze plaat verwijzen naar een van de actieprenten waarmee de acteur vooral in de vorige eeuw zo populair werd.  
Zelf noemen ze het genre dat ze spelen Action Adventure Hardcore Rock And Roll.  Wij houden het op een  eenvoudige, militarische mix van skate punkrock en heavy metal met poppy invloeden. 
Rammstein lijkt ons zeker een belangrijke invloed van de heren die  zich trouwens allemaal bedienen van een Duitstalige artiestennaam.  
Zeer karakteristiek voor de sound van ArnoCorps zijn verder  de vocalen van frontman Holzfeur die het midden houden tussen  James Hetfield en Muppet.  Het past wonderwel bij songs als “Running Man”, “Commando”, “End Of Days”  en “Total Recall” die vrij eenvoudig maar toch catchy en vlot in de oren klinken.  Leuke plaat!

Little Dragon heeft een ‘Best of’ uitgebracht van hun eerste drie cd’s , een overzicht van hun al 18 jarige carrière . En er is ook nieuw werk , waarbij we terug die zwoele , groovy mengeling van synthpop , catchy pop; downtempo triphop, jazzy soul en r&b horen. Ze zorgen voor een heerlijk genietbare trip, die deels de dansspieren aanspreekt , maar evenzeer ruimte laat voor onthaasting .

Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound gekenmerkt van een eenvoudige beat&loop, een lichte swing&groove , repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano zweven over de nummers heen en passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive Attack, Everything but the girl en de Sugababes.
We horen heel wat variaties in het genre wat ons brengt van het aparte dreigende, filmische sfeertje van “Mirror”, naar de groove van “Klapp klapp”, “Paris”, tot de pop van “Pretty girls”, de r&b van de titelsong tot de lounge van o.m. “Underbart”, “Cat rider” en de afsluitende tracks , die eigenlijk het merendeel van de plaat op zich nemen.
Tja nog steeds zorgt Little Dragon voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.

Ray Lamontagne , singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone , is intussen een prille veertiger en eigenlijk een laatbloeier in het genre; een zestal jaar terug brak hij definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak van pop, folk, (freefolk), soul, jazz, funk, americana/country en ‘60’s hippe psychedelica.
Hij verbrak intussen de twee- eenheid met producer/multi-instrumentalist Ethan Jones .
De trippy psychedelische pop krijgt op de nieuwe plaat, die door Dan Auerbach van de Black Keys werd geproduced,  nog meer troeven . De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en ademen die 60s/70s rootsnostalgie van weleer.
Hij heeft met “Lavender” een pracht van opener klaar . De plaat klinkt uitermate boeiend en biedt broeierig materiaal . We genieten van die doorleefde sound van een “Pick up a gun”, “Ojai”, “Drive-in movies” en de meer directe stijl in “Julia” en de titelsong.  
Ray Lamontagne heeft opnieuw een spannend werkstuk afgeleverd. Zijn muzikale ideetjes zijn mooi en sterk uitgewerkt in 10 intense songs !